Jestem nauczycielką, więc musimy…
PONIEDZIAŁEK, 19 PAŹDZIERNIKA
Tak, rozumiem. Tylko…
Le jest teraz z dziadkiem, więc on przyjdzie, jeśli to konieczne.
Zaprosiłam też psychologa szkolnego.
Psychologa? Po co? Nie chodzi tylko o kłopoty z koleżankami?
Właśnie chcemy to ustalić.
Wezwano całą grupę dziewczyn.
- Dobrze. - Byłoby lepiej, gdyby pani też przyszła.
- Tak, oczywiście. Z wielką chęcią. - Świetnie. Do zobaczenia.
Chce pani obejrzeć mieszkanie? Wczoraj je widziałem. Nowo urządzone.
Źle pan trafił.
Wie pan, czy Hess jest w domu?
Nie mam pojęcia. Proszę wejść. Nigdy nie zamyka drzwi.
Dobrze.
Mówi, że nie ma niczego, co warto ukraść…
Co to ma być?
- Co tam? - Dopiero wszystko pomalowałeś.
Przecież mówiłeś, że i tak potrzeba dwóch warstw.
Tato, zagrajmy w Monopoly.
Chodź, skarbie.
- Cześć. - Cześć.
Co tam? Nie odbierasz telefonu i nie przychodzisz na odprawy.
Nie. Co powiedzieli?
Kryminalistyka nic nie wykazała.
Informatycy wciąż nie znaleźli adresu IP z anonimowych donosów.
Nie odkryli też, kto wysłał wiadomość z seks wideo.
- Jak namierzył domek? - Nie wiemy.
Morderca musiał nas zauważyć.
Wiedział, że Kvium wynajmowała ten domek.
Jedynym tropem, który znaleziono na kasztanowym ludziku,
był odcisk palca córki Rosy Hartung.
- Tak, musimy z nią porozmawiać. - Z Rosą Hartung?
Tak. Wszystko kręci się wokół niej. Od samego początku.
- Nie pozwolą nam przesłuchać Hartung. - Spójrz na to.
Właśnie odkryłem ten film.
Nie teraz. Nylander chce pogadać o Ricksie.
Wideo policyjne z miejsca, gdzie rok temu zniknęła Kristine. Spójrz.
Obok jej plecaka.
Kasztanowy ludzik.
Musimy przycisnąć Nylandera.
Tak.
SERIAL NETFLIX
KASZTANOWY LUDZIK
Ricks miał 22-letnie doświadczenie i był integralną częścią komendy.
Fundamentem, na którym ją zbudowano.
Głęboko poruszyła nas strata Martina, jak i cała sprawa.
Ale jesteśmy winni jemu, ofiarom i ich rodzinom
znalezienia i powstrzymania mordercy czy też morderców.
Uczcijmy teraz minutą ciszy naszego kolegę
i przyjaciela…
Martina Ricksa.
Cztery ofiary, w tym nasz kolega.
Podejrzewamy, że minister może być następna.
Policja przydzieliła jej ochronę…
Do tego występ telewizyjny jej męża. Media pożrą nas żywcem.
Minister sprawiedliwości siedzi mi na karku.
- Teoretycznie odciski są długoletnie. - Nie mówisz serio.
Hej! Puść go!
- Przestań! Jansenie? - Co tu się dzieje?
- Jansenie, dość tego. - To twoja wina.
Ricksa zabito przez twoje pieprzone pomysły.
Dość już tego!
Zgodziłem się na akcję.
Obwiń więc mnie. Uspokój się.
Idź do domu. Weź sobie wolne.
Dobra.
- Nylanderze. - Czekaj.
Nie stójcie tak. Musimy rozwikłać tę sprawę.
Wiem, czego ode mnie chcecie.
Możecie przesłuchać Rosę Hartung. Omówiłem to z ministerstwem.
Czekają na was.
Wiedzcie, że otrzymała pogróżki.
Wybaczcie, ale to była poufna informacja.
Weźcie raporty od służb wywiadowczych.
Historia Steena opanowała media społecznościowe.
Dzwonił do mnie doradca premiera.
Zalecają wydanie komunikatu prasowego.
Wyrazisz w nim swoją pewność, że policja rozwiązała sprawę.
Ale Steen ma rację.
Pojawiły się teraz pewne wątpliwości.
Musimy przerwać spekulacje medialne,
by uniknąć presji na rząd i ministra sprawiedliwości.
- Przyszła policja. - Roso…
Chcesz wrócić do negocjacji, prawda?
Nie mam teraz do tego głowy. Najpierw chcę porozmawiać z policją.
Oto trzy kobiety.
Laura Kjær, Anne Sejer-Lassen i Jessie Kvium.
Poznaję je z mediów, ale nie znałam żadnej.
Morderca anonimowo zgłosił całą trójkę do lokalnych służb
za zaniedbywanie lub molestowanie dzieci.
Opieka społeczna nie wykryła jednak nadużyć.
Uważamy, że morderca posłużył się odciskami Kristine,
żeby celować w panią jako minister polityki społecznej.
- Uważa, że to moja wina? - Niewykluczone.
Może też stać za niedawnymi groźbami wobec pani.
Kto mógłby nazwać panią morderczynią?
Policja już o to pytała, ale nie mam zielonego pojęcia.
Proszę się dobrze zastanowić.
Może chodzi o jakiś konflikt lub problem, za który ktoś chciałby się zemścić.
Nie mam pojęcia. Nie mam osobistych wrogów.
Ale zalecałam, żeby opieka częściej zabierała dzieci
w sprawach o znęcanie. Jacyś rodzice mogą czuć się skrzywdzeni.
Jakieś konkretne przypadki przychodzą pani do głowy?
Nie, nie myślę w ten sposób.
Dzieci zawsze są na pierwszym miejscu.
Jak państwo wiecie, pracowałam przez jakiś czas w opiece.
- Wiem, o czym mówię. - A coś więcej?
Byłam adoptowana. Jestem jedynaczką.
Nie znam biologicznych rodziców.
Przybrani rodzice zmarli, ale miałam piękne dzieciństwo.
Kasztanowe ludziki muszą coś znaczyć.
Ma pani pomysł, dlaczego ktoś panią nimi zadręcza?
Tylko to, co państwo już wiecie. Kristine zwykła je robić…
To bez związku. Musi chodzić o coś innego.
To jakaś dziwna wizytówka.
Może ten ktoś panią zna i chce coś przekazać.
Proszę się zastanowić. Może to coś z dawnych lat…
Gdy była pani młodsza…
A może wtedy, gdy Kristine zniknęła rok temu?
Nie.
Nie wiem, o co może chodzić.
- Dziękuję. - Czyli państwo utknęli?
Nie, wrócimy.
Sprawdzimy sprawy o odebranie dzieci za pani czasów w ministerstwie.
Oczywiście.
Też mam kilka pytań.
Czy jest szansa, że żyje?
Kristine.
Nie, przykro mi.
Ale rozumiemy,
dlaczego pani mąż powiedział inaczej podczas wywiadu.
A odciski palców?
- Trzy razy wydaje się już… - Jeśli morderca chce panią skrzywdzić,
największy ból sprawi wzbudzenie płonnych nadziei u pani oraz męża.
Ale nie jesteście całkowicie pewni?
Jest jakaś szansa?
Proszę dzwonić w razie pomysłów.
Dziękuję.
Wydrukowaliśmy ostatnie sprawy o odebranie dzieci.
Ministerstwo dośle kolejne.
Szukamy przypadków skrajnej agresji wobec systemu lub minister.
- Tak. - Jasne.
Te sprawy to nasza najlepsza szansa.
Muszę iść na zebranie w szkole. Wrócę za godzinę.
Kasztanowy ludzik z filmu oznacza, że porywacz Kristine to ten sam facet.
Rosa jest tu punktem wspólnym.
Tak, ale nie możemy udowodnić, że coś wiąże te morderstwa z Kristine.
- Pokażesz mi jeszcze raz film? - Jasne.
Jaki czas?
Od 1,28.
Wygląda jak pozostałe.
Mogła go zrobić, po czym wypadł z plecaka.
Chodź tutaj.
Widzisz to, co ja?
Znowu to puść. Przewiń.
Genzie, masz chwilę?
Nie, Nylander wciąż się do mnie dopieprza.
Puść to i obejrzyj do końca. Kod czasowy 2,48.
Bosko. Hej, zróbcie sobie krótką przerwę.
Przewiń do kodu czasowego…
Jasne.
- Do 2,48. - Dobra.
Co?
- To Linus Bekker? - Właśnie.
Czy wiadomo, kiedy film został nagrany?
- Masz to w aktach? - Tak.
Według raportu przeszukano dom Linusa Bekkera po donosie.
- Tak. - Tak.
Dzwoniono z telefonu z niezarejestrowaną kartą SIM.
- Tak. - Znaleźliście coś jeszcze?
Nie. Zajęliśmy się maczetą i perwersyjnymi skłonnościami Bekkera.
Włamał się do akt policji, żeby oglądać zdjęcia trupów.
Nie przyznał się, dopóki Jansen nie pokazał mu maczety.
Tak mi się wydaje.
Bekker jest tam o 18,07.
O 18,07.
- Co tam jest napisane? - Ten sam czas.
Bekker twierdził, że pojechał wtedy z ciałem na północ.
Nie chcę wam psuć zabawy,
ale Bekker mógł ją zabić zarówno przed, jak i po tym nagraniu.
Czemu się przyznał, jeśli jest niewinny?
Zapytajmy go.
- Tak. - Myślisz, że Nylander wam pozwoli?
Liv wyszukuje sprawy z odbieraniem dzieci i przyjdzie do mnie
po spotkaniu w schronisku dla kobiet,
żeby je omówić.
Ale masz spotkanie negocjacyjne w ministerstwie finansów.
Tak, odwołałam je.
Przeczytałam twoją propozycję komunikatu.
Nie wypuścimy go. Zgadzam się ze Steenem.
Też lubię Steena,
ale dla osoby z zewnątrz zachowuje się jak wariat.
Jeśli go wspierasz, jako twój doradca i przyjaciel, powiem tyle:
Ryzykujesz tym, że premier cię odwoła.
Moja córka jest najważniejsza.
Dziękuję.
- Pilnuj jej. - Oczywiście.
Chwileczkę. Zapomniałam laptopa. Liv już z nim biegnie.
- Jasne. - Dziękuję.
Lepiej będzie, jeśli…
Tata też czeka, więc chodźmy.
Dobrze, skarbie? To był cudowny dzień. Dziękuję.
Pa, Tobiasie. Do zobaczenia.
Tak?
Za dużo zamieszania z policją i ochroną. Odłóżmy to.
Ona nie odłożyła.
Nie dała nam szansy. Dlaczego my mamy jej dać?
Rób, co ustaliliśmy.
A ten z zeszłego roku?
Przewiń w dół.
Nie… Może ten?
- Cześć. - Cześć.
- Reporterzy wciąż są na dworze? - Nie, ale niestety przyszli do szkoły.
Wasza pieprzona wina. Znów to nakręciliście.
Już mu wyjaśniłem, dlaczego to robimy,
ale trudno mu w to uwierzyć.
Będę w biurze. Mój telefon ciągle dzwoni.
Dostałem setki maili od osób, które oglądały wywiad.
Co robicie?
Policja prosiła o przejrzenie spraw o odebranie dziecka z okresu,
gdy pracowałam w opiece.
Roso, pamiętasz tę okropną sprawę z… Chyba była lekarką?
Odebrano jej dziecko i poszła z tym do mediów.
Była pielęgniarką.
Jej zarzuty wobec opieki społecznej były dość poważne.
Szukam tych akt, ale nie pamiętam jej nazwiska.
To było po twojej podróży do Brukseli.
Możesz cofnąć się o dwa lata?
Była zima. Styczeń albo luty.
Stop! Zajrzyj w ten.
Jansenie, idź do domu.
Widzieliście Hessa czy Thulin?
Nie. O co chodzi?
Dzwoni asystentka Rosy Hartung.
Przypomnieli sobie konkretny przypadek.
Porozmawiam z nią.
Dziękuję.
Detektyw Tim Jansen.
Nie wiem, gdzie są. Mogę pomóc?
Przeproś ją, że nie mogłam przyjść.
To miało być spotkanie z rodzicami. Jestem dziadkiem!
- Wiem. - Le chce z tobą rozmawiać.
- Cześć, skarbie. - Mamo, potrzebuję cię tutaj.
Przykro mi, ale nie dotrę.
Dziadek jest tam z tobą. Nie poradzicie sobie w dwójkę?
Tęsknię za tobą, mamo!
- Skarbie… - To znowu ja.
Spotkanie się zaczyna.
Thulin, wchodzimy.
- Witam, jestem doktor Weiland. - Hess.
Witam.
- Proszę za mną. - Dziękuję.
Pacjenci nie mają dostępu do wiadomości
ani informacji o morderstwach.
Wolno wam tylko zadawać pytania związane ze sprawą Linusa Bekkera.
- Rozumieją państwo? - Tak.
Nie wiem, gdzie jest jej ciało.
- Pamiętam tylko to, co mówiłem. - Nie po to tu jesteśmy.
Chcielibyśmy zapytać o zdjęcia, które zhakowałeś.
Akta policyjne ze zwłokami z miejsc zbrodni.
Powiesz nam coś więcej?
Wiedziałem, że to nielegalne.
Początkowo wierzyłem, że mi pomagają…
Te zdjęcia.
Ale przez nie myślałem tylko o jednym.
Co pamiętasz z tego dnia z Kristine?
Pamiętam, że…
potrzebowałem świeżego powietrza.
- Więc postanowiłem się przejechać. - W dniu morderstwa?
Pamiętasz, co było dalej?
Mam tylko przebłyski. Przez leki straciłem trzeźwość umysłu.
Ale pamięta pan śledzenie Kristine Hartung?
Nieszczególnie.
Pamiętam miejsce i jej rower.
Skoro jej nie pamiętasz,
skąd mamy wiedzieć, że ją zaatakowałeś i zabiłeś?
Tak mi powiedzieli.
Przypomnieli mi też inne rzeczy.
Kto taki? Policja?
- Tak. - Tak?
Znaleźli brud na moich butach i krew na maczecie.
To dowody. One nas nie interesują.
Nas ciekawi, czy…
Na początku twierdziłeś, że tego nie zrobiłeś.
- Pamiętasz? - Tak.
Dlaczego tak mówiłeś?
No bo…
lekarze mówili mi, że tak działa moja choroba.
Zmieniam rzeczywistość i fakty.
Linusie.
Czy w owym czasie miałeś kogoś szczególnie bliskiego?
Jakiegoś przypadkowego znajomego?
Komu ufałeś? Może był to ktoś w sieci?
Chyba nie wiem, czego chcecie.
Chciałbym wrócić do mojego pokoju.
- Spokojnie. - Nie denerwuj się, Linusie.
Usiądź.
Prawie skończyliśmy.
Jakbyś nam mógł pomóc i zastanowił się…
możemy ustalić, co stało się z Kristine Hartung.
- Naprawdę? - Tak.
Powiedziałeś, że zawiozłeś ciało Kristine na północ.
Ale to nieprawda. Stoisz tutaj.
Spójrz, to ty.
W czasie, gdy zniknęła.
Myślę, że usłyszałeś o Kristine
i udałeś się na miejsce zbrodni, bo to cię kręci. Zgadza się?
Linusie?
Nie zapytacie o to, co naprawdę chcecie wiedzieć?
To znaczy?
Czemu przyznałem się do zbrodni, której nie popełniłem?
- Dlaczego się przyznałeś? - Dajcie spokój…
- Dlaczego się przyznałeś? - Nie rozumiecie?
Wiem, dlaczego tu jesteście.
Dlaczego tu jesteśmy?
Kasztanowy ludziku
Wejdź
Skąd o tym wiesz?
Tak jak wy, nic nie wiedziałem.
Ale znaleźliście zakrwawioną maczetę w moim garażu.
Zrozumiałem, że byłem częścią jego planu. Jestem wybrańcem.
W takim razie kto cię wybrał?
Gdzie kładzie kasztany?
Robi kasztanowe ludziki? Czy mają małe skrzydełka?
Gdzie jest Kristine?
- Co jej zrobił? Gdzie teraz jest? - To nie ma znaczenia.
Super się z nim bawiła. Tyle mogę wam powiedzieć.
- Gdzie teraz jest? Mów! - Hessie!
Powiedz, gdzie jest!
Zaatakował mnie. Policjant mnie zaatakował.
Przepraszam.
Posunąłem się za daleko.
Nylander uparcie dzwonił. Coś musiało się stać.
Skąd Bekker wie, kim jest morderca?
Włamał się do akt policyjnych ze zdjęciami z miejsc zbrodni.
Tak.
Może zobaczył coś w aktach, co łączy się ze sprawą Kristine Hartung?
Zadzwonię od razu do Genza.
Hej. Co powiedział Bekker?
Później ci powiem. Potrzebujemy zdjęć, które Bekker wyciągnął z akt
oraz listę przestępstw, którymi się szczególnie interesował.
Musisz sama zadzwonić do IT.
Jadę na miejsce zbrodni, które zgłosił Jansen.
- Jansen? - Tak.
- Nie dzwonił? - Nie.
Dostaliśmy cynk od asystentki Rosy Hartung.
Myślą, że znaleźli morderców.
- Gdzie Jansen? - W budynku przy wejściu.
Dzięki.
Dostaliśmy cynk od asystentki Rosy Hartung.
Zabrano kobiecie dziecko z powodu zaniedbania.
Tu mieści się stara odlewnia. Mieszkał w niej dozorca.
Najemczynią jest Benedikte Skans, 28-letnia pielęgniarka.
Miała psychozę poporodową, a opieka społeczna odebrała jej dziecko.
Niedługo potem zmarło na infekcję płuc.
Trafiła na oddział psychiatryczny. Wyszła tej wiosny.
Wróciła do pracy jako pielęgniarka. Mieszkała tu ze swoim chłopakiem.
Jak widać, wciąż pamiętają o tym, co się stało.
Uważam, że Skans i jej chłopak zrobili to razem.
- Gdzie teraz są? - Skans wyszła ze szpitala o 14.
Potem nikt jej nie widział.
- Który oddział? - Pediatria.
- Kto jest jej chłopakiem? - Właśnie sprawdzamy.
Nie są małżeństwem, sprawę prowadzono na jej nazwisko.
Jansenie, myślimy, że to oni?
Nękali Hartung, zabili kobiety i Ricksa?
- Tak myślę. - Nie mamy pewności.
Była pielęgniarką na oddziale,
więc była w kontakcie z co najmniej dwiema ofiarami.
Nylanderze.
Na pewno musimy ich przesłuchać, ale…
Niełatwo będzie ich znaleźć, skoro wiadomo, że ich szukamy.
Dobra.
- Jakieś dane o chłopaku? - Co tu się dzieje?
Dzwonił lekarz z oddziału psychiatrycznego.
Przesłuchaliście Bekkera bez mojej wiedzy?
Złapałeś go, Hessie. Strażnicy musieli cię odciągnąć.
Co to ma być?
Mów!
Tak, to ona.
Co myślą, że zrobiła?
Kontaktowała się z panią lub groziła?
Nie, ale znaleźli państwo coś, co wskazuje…
Liv, tak?
Engells?
Policja odkryła, kim jest chłopak pielęgniarki.
- Cześć, kochanie. Pomyślałem… - Gdzie Gustav?
Pojechał z kierowcą?
Tak. Wyjechali na tenisa dziesięć minut temu.
Nie mógł pojechać rowerem… Roso, o co chodzi?
- Roso? Skarbie? - Musisz go znaleźć.
Policja mówi, że kierowca jest chłopakiem pielęgniarki.
Gdzie jesteś?
Będę tam za dwie minuty. Mam lokalizację jego komórki.
Widzisz go?
Gustavie?
Słyszysz mnie, Steenie?
Gustavie!
Gustavie?
Gustavie!
Świadkowie widzieli, jak odjeżdża szara furgonetka.
Musimy wydać list gończy.
Znaleźli samochód minister.
Trzeba przesłuchać rodziny i ich pracodawców.
Nylander skoordynuje współpracę z wywiadem.
Muszę odebrać ten telefon.
- Cześć, Aksel. Jak poszło spotkanie? - Niezbyt dobrze.
- Powinnaś była tam być. - Dlaczego?
Załamała się.
Nie mogę teraz rozmawiać. Chyba jeszcze nie śpi.
Spotkajmy się rano przed szkołą, żeby pogadać.
Dobra. Pa.
WTOREK, 20 PAŹDZIERNIKA
Nie wspomniał, gdzie zamierza pojechać?
Z rodziną lub przyjaciółmi?
Nie. Już mnie pan pytał. Był nowy.
Nie wiedziałam, że ma dziewczynę.
Przepraszam, że powtarzam pytania,
ale szukamy tropów. Liczy się każdy drobiazg.
Kierowca nic nie powiedział?
Może zauważyła pani coś szczególnego u niego?
- Wszystko, co pomoże nam go znaleźć… - Już mówiła!
- Dobrze. - Jak mogliście na to pozwolić?
Nie weryfikujecie ludzi?
- Nie… - A jeśli zabrali też Kristine?
Co jeśli to zrobili?
Wciąż tego nie wiemy.
Trzeba jednak pamiętać, że wiemy już, kim są.
Wiemy, kim są.
Ich dziecko zmarło na chorobę płuc
zaraz po tym, jak zabrano je z domu.
Obwiniają cię.
Szukamy srebrnej furgonetki.
Świadkowie zobaczyli, jak nią odjeżdżali.
Zablokowano wszystkie mosty i główne drogi.
Pilnujemy lotnisk, dworców i promów.
Mają dwa wyjścia.
Ukryć się albo poddać.
Jeśli się ukryją, zrobimy wszystko, żeby ich znaleźć.
Jednostka Interwencji Specjalnych czeka w gotowości.
Chcę odzyskać syna. I córkę.
Znajdźcie moje dzieci.
Wezwijcie Ligę Obrony. Potrzebujemy więcej ludzi.
Minęło 12 godzin. Nie ma kontaktu z porywaczami.
Tak.
- Cześć. - Hej.
Co tam? Już idziecie do szkoły? Cześć!
- Mam dla ciebie śniadanie. - Nie musimy teraz tego robić.
Słyszałem wiadomości.
No tak.
Pojedziemy razem. Wskakujcie.
Kto chce bułkę z musli lub ciastko?
Co powiesz?
Skarbie, przepraszam, że nie byłam na spotkaniu w szkole.
Powinnam była tam być.
Ale prowadzę dużą sprawę.
Wiem, że nie jesteś teraz szczęśliwa.
Ale już niedługo, bo wkrótce znów będę w domu.
- Będziemy cały czas razem… - Mogę zamieszkać z dziadkiem?
Chcesz tam mieszkać?
Nigdy nie jest wściekły.
Zawsze zapala świeczki i gramy w planszówki.
Jestem szczęśliwsza u niego.
Twoje szczęście jest najważniejsze.
Może przyjdę do was wieczorem i porozmawiamy o tym?
Dobry pomysł, Le.
Umowa stoi?
Fajnie.
Nadal nie ma wieści, dokąd zabrali chłopca?
Nie.
Znaleźliśmy pokój przygotowany do ukrycia dziecka.
A iPad albo laptop z mieszkania Skans?
Odtworzenie skasowanych plików z laptopa zajmie nam chwilę.
Co teraz mamy? Śmiało.
Dzwoniłem na oddział psychiatryczny w Roskilde. Benedikte Skans było ciężko…
Co wiemy o Rasoulim?
Wygląda dobrze. Eksżołnierz. Dwie służby jako kierowca w Afganistanie.
Ale niektórzy koledzy mówią, że zrobił się chwiejny.
- Stres pourazowy? - Zapewne.
Wielka strata czyni ich nieprzewidywalnymi.
Wszystko wskazuje na to, że są mordercami.
Wcale nie. Trzymajmy się dowodów.
Grozili Rosie Hartung i porwali chłopca.
Były u nich jakieś dowody odnośnie planowania morderstwa?
Nie. Zero DNA, odcisków palców czy kasztanowych ludzików.
Skans miała wiele scysji z władzami. W pamiętniku napisała:
„Jestem lepszą matką niż ci jebańcy, którzy mają dzieci”.
To gówno dowodzi.
- Nylanderze, trzeba pogadać z Bekkerem… - Hessie, dość już tego!
Nasz priorytet to znalezienie chłopca.
Thulin, musimy porozmawiać.
Wzmianka o Bekkerze była nieco impulsywna.
Hess chciał pojechać. Porozmawiajmy o tym.
To nie był Hess, tylko ja.
Gadałem z jego byłym szefem.
Hess ma długą historię zaburzeń psychicznych.
Dobra.
Wiem, że stracił żonę w pożarze.
- Ale nie rozumiem… - I trzymiesięczną córkę.
Dobrze, ale to nie znaczy, że się myli.
Rozdzielę was. Ty zajmiesz się parlamentem i Rasoulim.
Ty Skans i ich domem, dawną odlewnią.
Może przeoczyliśmy coś w pokoju dla Gustava. Idźcie.
Dobra. Zostaniemy tutaj, dopóki wszystko się nie uspokoi.
Musi coś zjeść.
Nie jadł od rana.
Źle, że go zabraliśmy.
Gdy znaleźli nasz adres, należało go zostawić. Może go oddajmy?
Opowiemy im wszystko. Chcieliśmy, żeby poczuła to, co my.
Tak.
Czas, by doświadczyła tego, co my.
Co to ma być?
Co do diabła?
Przestań!
- Co ty wyprawiasz? - Puść mnie!
Co do diabła?
- Stop. To tylko chłopiec! - Nie ujdzie jej to na sucho.
Jestem po twojej stronie.
Też za nim tęsknię.
Tęsknię za nim każdego dnia.
Chodź tutaj.
Nie wspominał, dokąd jeździ z rodziną i przyjaciółmi?
Mało ze sobą rozmawialiśmy. Tu grafiki dla dat, o które pytaliście.
Nie był taki, jak mówią media.
Ale najwięcej czasu spędzali z nim Rosa i Vogel.
- Tu nie ma błędu? - Vogel zwykle ustala grafik, ale nie.
Rasouli na pewno zawoził czternastego panią minister?
- O tej godzinie wieczorem? - Tak.
- Gdzie Vogel? - Jego biuro jest tam.
ZAGINIONA KRISTINE HARTUNG WCIĄŻ ŻYJE?
Dobra. Jest w moim biurze?
- Witam. Znaleźliście Rasouliego? - Jeszcze nie.
W czym mogę pomóc?
Od jak dawna zna pan panią minister?
Chodziliśmy razem z Rosą do liceum, a potem studiowaliśmy politologię.
Znacie się od dawna? Studia, różne związki i…
- zakładanie rodziny. - Nie mam rodziny.
Dobra.
Ale miałem przyjemność być częścią jej rodziny.
I oczywiście Steena.
- Znał pan Kristine? - Oczywiście.
Dlaczego pan pyta?
Zgodnie z grafikiem
Rasouli pracował czternastego do późna.
Czy to prawda? A może dał mu pan wolne?
Rosa miała ceremonię wręczenia nagród, ale została odwołana.
Więc…
Rasouli napisał, że pracował tamtej nocy.
Zapomniał mu pan powiedzieć, więc czekał przed Biblioteką Narodową?
Nie mam pojęcia. Ale dlaczego ufa pan jego notatkom?
- Nie powinien pan go szukać? - Gdzie pan był tej nocy?
Albo w nocy 6 października?
Albo 12 października około 18,00?
- To godziny morderstw. - Naprawdę?
Odpowiem na pana pytania na przesłuchaniu w obecności adwokata.
- Hess. - Tutaj Genz.
Pani minister pyta, czy są jakieś wieści?
- Traktują mnie jak podejrzanego. - Podejrzanego o co?
Zaraz tam będę.
Muszę iść.
- Co nowego? - Gadałaś z Genzem?
Nie, dlaczego?
Namierzył srebrny van ze Skans i kierowcą.
Był wypożyczony.
- Gdzie stoi? - W lesie Grib. Już tam jadę.
- Jansen i jednostka specjalna już tam są. - Jestem w drodze.
Coś mi tu nie gra.
Grafik kierowcy może mu dać alibi.
Pracował w noc morderstwa Jessie Kvium.
Później mi powiesz.
Jadę już do lasu.
Halo?
Policja.
Halo!
Jansenie? Gdzie jest dziecko?
W karetce. Nic mu nie jest, ale zabiorą go do szpitala.
- Co na to patolożka? - Jeszcze nie dotarła.
Ciała były jeszcze ciepłe. Zmarli kilka godzin temu.
Kobieta chyba zwariowała.
Najpierw załatwiła chłopaka nożem, potem podcięła sobie gardło.
Są ślady innych osób?
Zabezpieczyliście teren?
Musimy przeszukać las.
Sprowadźcie psy.
- Wy dwaj, tam. - Dlaczego?
- Abildgaardzie, za mną… - Co ci dać?
Latarkę.
Tu Thulin.
Musicie wysłać kryminalistykę do domu Skans i kierowcy.
Masz jedną nową wiadomość. Pierwsza wiadomość.
Hessie, tu Nylander.
Skans i Rasouli są chyba mordercami,
więc przerywam przeszukanie lasu.
Lekarz zbadał Gustava Hartunga. Jest głodny, ale cały.
Co z Gustavem?
- Znaleźliście go? - Roso, zdjęcie?
Widzimy się na odprawie.
Nie ma więcej wiadomości.
Główne menu. Aby odtworzyć, wciśnij 1. Powitanie ze skrzynki…
Nie słyszałeś, jak rozmawiali?
Tylko jak się kłócili, ale nie wiem o co.
Rozumiem, ale dla pewności…
- Nie wspomnieli… - Nic nie mówili o Kristine.
Gustav jest cały?
Tak. Przynajmniej na to liczymy.
Jakieś wieści o Kristine?
Nie, przykro mi.
Czego się dowiedzieliście?
Przykro mi, ale nie mamy dowodów, że Kristine jednak żyje.
- A co z odciskami? - I kasztanowymi ludzikami?
Mogę tylko zgadywać…
że kupili je z jej stoiska i wykorzystali, by cię skrzywdzić.
- Jak mówiłem… - To nieprawda.
Możecie się mylić.
U morderców znaleźliśmy coś, co pozwoliło zamknąć śledztwo.
Nic nie wskazuje na to, żeby mieli coś wspólnego z Kristine.
Właśnie.
Mam nadzieję, że niedługo wyjdę.
Nie ma pośpiechu. Już śpi.
Nie chciała dziś rozmawiać.
- Nie chce wrócić do domu? - Woli chwilowo zostać ze mną, więc…
- Dobrze… - Nie wiem, co powinniśmy zrobić.
Pogadamy o tym później. Wyjdę jak najszybciej.
Pij, póki zimne.
Thulin, nie dołączysz do nas?
Jasne.
Nylanderze, dlaczego zatrzymałeś śledztwo w lesie?
Nie teraz. Mam briefing prasowy…
Patolożka nie może być pewna, że Skans popełniła samobójstwo.
- Chłopak ma alibi… - Odsłuchałeś wiadomość?
…dla morderstw Kvium i Ricksa.
- Hessie, dostałeś moją wiadomość? - Oni tego nie zrobili.
Ktoś się z nami bawi,
żebyśmy uwierzyli, że rozwiązaliśmy sprawę.
Musimy znów porozmawiać z Bekkerem.
- A jeśli się mylisz? - Hessie, nie mylę się.
Thulin, pomożesz mu?
Hessie, dobra…
- Musimy sprawdzić z Bekkerem… - Nos ci krwawi.
Znalazłam to w odlewni. W chłodziarce.
Dlaczego nie znaleźliśmy tego wcześniej? Odlewnia była zamknięta?
- Może ktoś to podłożył? - Wyluzuj.
To niczego nie dowodzi. Dobrze o tym wiesz.
Jeśli przestaniemy jej szukać, ryzykujemy tym, że…
Odpuść.
Jeśli…
Napisy: Przemysław Stępień