‪พวกคุณได้คุยกับหัวหน้าแผนกฆาตกรรมรึยัง
‪คุยแล้ว พวกเขาเจอมนุษย์เกาลัด ‪ที่มีรอยนิ้วมือของคริสติเน่อีกตัว
‪ผมไม่เข้าใจเลย
‪ทำไมต้องวางมนุษย์เกาลัด…
‪ไม่รู้สิ พวกเขาบอกว่า ‪มันเป็นการคุกคามแบบแปลกๆ
‪แล้วสตีนเป็นยังไงบ้าง
‪เราจะไม่เป็นไร เราเป็นทีมที่ดี
‪บอกผมได้นะ ถ้าคุณอยากจะคุย
‪ผมพร้อมจะฟัง
‪คุณดีมากเลยนะ เฟรเดอริค ขอบคุณ
‪(ยกเลิกการค้นหาคริสติเน่ ฮาร์ทุง)
‪(เธอถูกเอาไปไว้ที่ไหน)
‪(กำลังกลับบ้านจากเล่นเทนนิส ‪ตอนฆาตกรลงมือ)
‪สวัสดีจ้ะลูก
‪สวัสดีฮะ
‪วันนี้สนุกมั้ย
‪ก็โอเค
‪พ่ออยู่ไหนล่ะ ยังไม่ได้กินมื้อเย็นเหรอ
‪ยังฮะ พ่อขลุกอยู่ในห้องทำงานตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว
‪คงจะมีงานก่อสร้างโครงการใหม่
‪น่าจะใช่ พ่อบอกว่าอย่าเข้าไป
‪สตีนคะ
‪นี่อะไรเหรอ
‪ผมต้องทบทวนทุกอย่างอีกรอบนึง
‪ถ้ากุสตาฟเข้ามาเห็นล่ะ
‪ลูกจะรู้สึกยังไง
‪ฉันรู้ว่าคุณยังดื่มอยู่นะ
‪ผมเลิกดื่มแล้ว
‪คุณต้องเลิกทำเรื่องนี้ด้วย
‪เพื่อกุสตาฟ
‪แล้วก็เรา
‪ผมปกปิดความรู้สึกตัวเองไม่ได้
‪ได้สิ
‪- ฉันทำอยู่ทุกวัน คุณก็ต้องทำได้ ‪- แต่ผมไม่อยากทำ
‪มีความผิดปกติหลายอย่าง รอยนิ้วมือก็แปลก
‪- แล้ว… ‪- คุณไม่ได้ไปรับลูก
‪- เรื่องมันถึงเกิดขึ้น ‪- คุณก็ไม่ได้รับลูก
‪- ไม่เคยสักครั้ง ‪- แต่วันนั้นคุณสัญญานะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ขอโทษนะ ที่รัก
‪สัญญากับฉันนะว่าคุณจะเก็บมันให้หมด
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เดอะ เชสต์นัท แมน)
‪พวกเขาจุดโคมกันรึยัง
‪จุดแล้ว เหมือนเทศกาลลอยโคมของคนจีนเลย
‪- เยี่ยม ‪- อยากให้เธอเห็นจริงๆ
‪- ฉันรู้ ‪- เสียใจด้วยนะที่ไม่ได้ดู
‪ใช่เลย
‪แล้วลูกฉันอยู่ตรงนั้นรึเปล่า
‪รู้อะไรมั้ย ตอนนี้เขาไม่อยากจะคุยกับคุณ
‪โอเค งั้นช่วยให้ฉันหน่อยได้มั้ยว่า…
‪แม่หนูขอเจาะหูด้วยนะ
‪- ไม่ได้เด็ดขาด ‪- ฉันต้องไปแล้ว บ๊ายบาย!
‪- เรารายงานไปแล้วว่าเขาหายตัวไป ‪- ดี
‪หรือว่าเขาคือฆาตกร
‪ไม่ใช่หรอก เขามีข้ออ้าง ‪ตอนที่แอนเน่ ไซเออร์-ลาสเซ่นถูกฆ่าตาย แต่…
‪มานี่สิ
‪เราสืบเบาะแสที่มีคนแจ้ง ‪ว่าเด็กคนนี้ถูกปล่อยปละละเลย
‪เราพบห้องใต้ดินลับที่เฮาเก้สร้าง
‪เราเจอแล็ปท็อปของเขาด้วย ‪ตอนนี้กำลังตรวจสอบอยู่
‪โอเครึเปล่า
‪ไม่มีปัญหา ขอบคุณ
‪ห้องกับประตูทางเข้ามีการบุกันเสียงไว้
‪ทุกอย่างสร้างไว้ใต้แผงลูกกรง ‪ผมไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย
‪ผมส่งตัวอย่างเนื้อเยื่อไปที่แล็บแล้ว
‪เราจะตรวจหารอยนิ้วมือ ‪เพื่อดูว่าใครลงมาที่นี่บ้าง
‪ทูลิน ฉันเจาะแล็ปท็อปของเฮาเก้ได้แล้ว
‪แฟ้มถูกตั้งชื่อตามเดือน
‪มาวนุส
‪มาวนุส พร้อมรึยัง
‪รับรองเลยนะว่าสนุกแน่ๆ
‪ไม่อยากทำให้แม่เสียใจใช่มั้ย
‪เด็กดี ถอดเสื้อออกสิ
‪ยังงั้นแหละ ทำได้ดีมาก
‪เด็กดีของพ่อ
‪เด็กดีมาก มาวนุส
‪ลูกน่ารักมาก
‪มาวนุส พ่อรักลูกนะ
‪มันทำให้อยากฆ่าพ่อเลี้ยงเขานะ
‪ไม่ใช่แม่ของเขา
‪แม่ของเขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ‪เธอถึงได้เปลี่ยนล็อก
‪ถ้าใครบางคนแจ้งตำรวจ ‪แล้วก็ฆ่าเลาร่า เคเยอร์
‪เพราะเขาเชื่อว่าเธอเป็นแม่ที่ไม่ดี…
‪แล้วเขาฆ่าแอนเน่ ไซเออร์-ลาสเซ่นทำไม
‪บางทีฆาตกรก็อาจจะคิดว่าเธอเป็นแม่ที่ไม่ดีด้วย
‪แต่ทำไมล่ะ เธอกำลังเก็บข้าวของ ‪และเตรียมจะทิ้งสามีเธอไป
‪ว่าไง
‪เลือดที่เราเจอบนพื้นไม้ ‪ที่บ้านของไซเออร์-ลาสเซ่น…
‪เป็นของลูกสาวรึเปล่า
‪ใช่
‪แล้วเราก็พบเลือดของน้องสาว ‪ในห้องนํ้ากับห้องเรือนกระจก
‪ทุกอย่างอยู่ในรายงานแล้ว ทำไมเหรอ
‪ฉันคิดว่าเด็กผู้หญิง ‪เจออุบัติเหตุบ่อยเกินไปหน่อยนะ
‪- ผมคิดว่า… ‪- ขอบใจนะ ฉันต้องไปแล้ว
‪เราต้องดูบันทึกคนไข้ของลูกสาวสองคน ‪ของไซเออร์-ลาสเซ่น
‪โรงพยาบาลในเกนทอฟเต้ กระดูกไหปลาร้าหัก
‪จมูกหัก
‪ไม่ต้องมองหน้าผม มองที่รูป
‪แล้วนี่ก็จากแผนกอุบัติเหตุและเหตุฉุกเฉิน ‪ของโรงพยาบาลในโคเปนเฮเกนตอนที่คุณอยู่ที่นั่น
‪- ตกบันได ‪- ใช่
‪- ผมไม่เกี่ยว มันเป็นอุบัติเหตุ ‪- เรารู้ว่าคุณเคยทำอะไรกับลูกๆ ของคุณ
‪คำถามก็คือ "มีใครบ้างที่รู้"
‪กรมอัยการจะตั้งข้อหาทำร้ายเด็กกับคุณ
‪คุณจะไม่ได้เจอลูกสาวทั้งสองคนอีก ‪เข้าใจรึเปล่า
‪ผมรักลูกๆ ของผม โอเคมั้ย
‪ผมรักนะ
‪ใครรู้บ้าง
‪เมียคุณรู้เรื่องนี้
‪หรืออย่างน้อยเธอก็เริ่มสงสัย
‪ผมพยายามหาความช่วยเหลือ ‪ผมคุยกับใครบางคนหลังจากที่มีการแจ้ง
‪แจ้งอะไร
‪แจ้งกับตำรวจท้องถิ่น
‪เจ้าหน้าที่สังคมสงเคราะห์มาหาเรา ‪แต่ผมให้ทนายผมช่วยจัดการ
‪- มันก็จบแค่นั้น ‪- ตำรวจเมืองเกนทอฟเต้เหรอ
‪โคเปนเฮเกน
‪ตั้งแต่ก่อนเราย้าย
‪ผมถามแล้วว่ามีการแจ้งมั้ย ‪แต่นักสังคมสงเคราะห์บอกว่าไม่มี
‪ใครเป็นคนแจ้ง
‪ไม่รู้ คนแจ้งไม่ระบุชื่อ
‪ใช่
‪ได้เลย โอเค ไม่
‪ไม่ช่วยอะไรเท่าไรเลย ขอบคุณนะ
‪พวกเขาว่ายังไง
‪กรมสังคมสงเคราะห์ช่วยเราไม่ได้ ‪จนกว่าจะพรุ่งนี้
‪- แล้วพวกเขาก็ขอดูหมายค้น ‪- ฉันจะจัดการให้
‪- แล้วรถก็เรียบร้อยดีเหรอ ‪- ใช่ คุณจะยืมไปใช้ก็ได้
‪ขอบคุณที่ช่วยผมเอาไว้นะ
‪สวัสดี
‪- ผมแค่อยากแวะมาหาน่ะ ‪- เหรอ
‪เลิกงานรึยัง
‪- เลิกแล้ว ‪- สวัสดี
‪- เซบาสเตียน
‪นี่เฮส เขาเป็น…
‪เพื่อนร่วมงานฉัน
‪ผมขอยืมกุญแจนั่นได้มั้ย
‪ได้สิ
‪- สาวน้อยไปไหนล่ะ ‪- ไปนอนที่บ้านแอ็กเซล
‪น่าเสียดายจัง กะว่าจะเจอแม่หนูน้อยซะหน่อย
‪- ใช่สิ ‪- แต่ไม่ได้เจอก็มีส่วนดี
‪เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง
‪- คราวที่แล้วคุณรีบร้อนออกไป ‪- ใช่ ฉันขอโทษ
‪รู้อะไรมั้ย ฉันเพลียมาก ไม่มีอารมณ์จะ…
‪เราไม่ต้องทำอะไรก็ได้
‪แค่นั่งจิบไวน์คุยกันสบายๆ
‪ผมฝันว่าเราไปเที่ยวกันสุดสัปดาห์นี้ด้วยนะ
‪ไม่ล่ะ ขอบคุณนะ ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪คุณรู้มั้ยว่างานฉันต้องเจอกับอะไรบ้าง
‪- ไม่รู้ เพราะคุณบอกผมไม่ได้ ‪- คุณอยากได้อะไรจากฉันเหรอ
‪หมายความว่ายังไง
‪คุณฝันว่าจะมีแปรงสีฟันอยู่ที่นี่ ‪หรือฝันว่าฉันได้เจอแม่คุณรึเปล่า
‪คุณคิดว่านั่นคือความฝันผมเหรอ
‪ฉันแค่คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่จะฝัน
‪ว่าได้ย้ายเข้ามาอยู่กับแฟนแล้วก็มีลูกด้วยกัน
‪แน่นอน ผมเข้าใจ
‪ฉันไม่คิดว่าจะให้สิ่งที่คุณต้องการได้นะ
‪ให้ไม่ได้หรือไม่คิดจะให้
‪นี่มันเรื่องอะไรเหรอ
‪ไอ้หน้าจืดที่อยู่ในรถรึเปล่า
‪งั้นเรื่องอะไร
‪คุณกลับบ้านเถอะนะ
‪เอาจริงสิ ตกลงผมต้องยอม ‪ให้งานของคุณเป็นตัวกำหนด
‪ว่าเราจะเจอกันเมื่อไร ที่ไหน ยังไงเหรอ
‪รู้อะไรมั้ย คุณมันพวกไร้ความรู้สึก
‪พวกชอบอยู่กับตัวเอง
‪ผมยุ่งอยู่ตอนที่คุณโทรมา
‪- ผมนึกว่าคุณอยากกลับ ‪- ผมอยากกลับ
‪- ทำไม… ‪- ตอนนี้มันยุ่งยากซับซ้อนนิดหน่อย
‪ยิ่งคุณรอนาน ที่นี่ก็จะยิ่งยุ่งยากเหมือนกัน
‪- พรุ่งนี้ผมจะโทรหาฟายแมน ‪- อย่าลืมล่ะ
‪อยู่นี่เอง!
‪คุณทำงานหนักจังนะ
‪นี่ริซแวน เอเย่นต์ขายบ้านที่ผมเคยพูดบอกคุณ
‪สวัสดี
‪ผมอยากให้เขาดูอะพาร์ตเมนต์ ‪เขาจะได้ประเมินราคาถูก
‪- แน่นอน ‪- ลองคิดดูนะ
‪เขาขายได้สูงกว่าตลาดสิบเปอร์เซ็นต์
‪แล้วเจอกัน
‪อ้อ ผมทิ้งกระดาษทรายไว้ให้ในอะพาร์ตเมนต์นะ
‪ขอบคุณ
‪(วันพุธ 14 ตุลาคม)
‪การฆาตกรรมเลาร่า เคเยอร์ ‪ทันตาภิบาลวัย 37 ปีชาวฮูซัม
‪กับแอนเน่ ไซเออร์-ลาสเซ่น ‪วัย 36 ปีจากแคลมเปนบอร์ก
‪ทำให้เกิดข่าวลือว่ามีส่วนเกี่ยวพันกัน
‪ทั้งสองคดีเกิดขึ้นห่างกันเพียงไม่กี่วัน
‪และแหล่งข่าวที่ไม่ได้รับการระบุชื่อ ‪อ้างว่าทั้งสองคดีมีความคล้ายคลึงกัน
‪- ตำรวจยังไม่แสดงความดิดเห็น… ‪- พร้อมนะครับ
‪- ฆาตกรคนเดียวกัน ‪- ใช่
‪ตกลงเราไปไหนกัน
‪บุกเก้กำลังแก้ไขข้อท้ายๆ อยู่ในห้องประชุม
‪ในที่สุดเขาก็ยอม
‪ดี พวกคุณไปก่อนเลย ฉันต้องคุยกับลิวหน่อย
‪ลิว หัวหน้าหน่วยฆาตกรรม ‪พยายามติดต่อฉันอีกรึเปล่า
‪เปล่าค่ะ แต่ฉันรู้มาว่า ‪ตำรวจติดต่อกรมสังคมสงเคราะห์
‪ทำไมเหรอ
‪ดิฉันก็ไม่รู้
‪เลยขอสถิติจากตำรวจแล้วเมื่อเช้า
‪แต่พวกเขาไม่ยอมให้เพราะต้องมีหมายค้น
‪- หมายค้นเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪- สวัสดี สวัสดี ลิว ‪- สวัสดีค่ะ
‪- พอจะมีเวลาคุยกันมั้ย ‪- มีสิ เดี๋ยวฉันตามไป
‪- ฉันยุ่งนิดหน่อยน่ะ ‪- ผมเข้าใจ
‪คุณลืมกุญแจไว้บนเคาน์เตอร์ในครัว
‪ขอบคุณนะ
‪- สตีน คุณ… ‪- ผมลองคิดทบทวนดูแล้ว
‪เรื่องที่คุณพูดเมื่อวาน เรื่องกุสตาฟน่ะ
‪ผมคิดว่าคุณพูดถูกแล้ว
‪เราต้องปกป้องลูก
‪ผมก็เลยจะหยุด…
‪เดี๋ยวเราจะไปดูหนังกัน
‪- ฟังดูดีเลย ‪- ใช่
‪ฉันอยากไปด้วยจัง
‪รู้อะไรมั้ย…
‪ฉันอาจจะพอเลื่อนประชุมได้บ้าง
‪แล้วฉันจะเช็กดูนะ
‪- เราแวะกินเบอร์เกอร์ก่อนได้มั้ย ‪- โฮซ่า
‪โอเค
‪ถ้าไปได้ก็บอกผมนะ
‪ค่ะ
‪แล้วผมจะโทรหานะ
‪แล้วเจอกันค่ะ
‪ตอนที่เราคุยกันเมื่อวานระบบล่ม ผมก็เลย…
‪ไม่นะ คุณบอกว่าไม่มีการแจ้ง ‪เกี่ยวกับลูกสาวของไซเออร์-ลาสเซ่น
‪- ไม่ใช่นะ คุณคงฟังผิด ‪- ผมคิดยังงี้นะ
‪คุณเห็นแฟ้มจากโรงพยาบาล ‪ตอนที่คุณใส่หมายเลขประกันสังคม
‪คุณไม่ได้ตามเรื่องก็เลยตกใจ ‪เพราะแม่ของเด็กๆ ตายแล้ว
‪คุณทำผิดพลาด
‪ฉันเสียใจนะถ้าเราทำให้การสืบสวนของคุณล่าช้า
‪แต่ฉันขอยืนยันว่านักสังคมสงเคราะห์ของเรา ‪กำลังทำงานเต็มที่เพื่อจัดเตรียมเอกสาร
‪ใช่ แล้วเราก็ไปเยี่ยมครอบครัวด้วย
‪ไม่ต้องขอโทษผมหรอก ‪ขอโทษเด็กผู้หญิงสองคนที่โดนทำร้ายเถอะ
‪- แล้วก็เด็กผู้ชายที่โดนล่วงละเมิดด้วย ‪- เราคุยกันได้มั้ย
‪ได้สิ เพราะอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
‪ฉันเปรียบเทียบการแจ้งของทั้งสองคนแล้ว
‪ของเลาร่า เคเยอร์กับของไซเออร์-ลาสเซ่น
‪(นังคนเห็นแก่ตัว)
‪"นังคนเห็นแก่ตัว แกน่าจะรู้นะ"
‪- ใช้คำเหมือนกัน ‪- ใช่
‪ถ้าฆาตกรเป็นคนแจ้งเกี่ยวกับผู้หญิงสองคนนี้ ‪แล้วต่อมาพวกเธอก็ถูกฆ่าตาย
‪เขาก็อาจจะแจ้งเหยื่อคนต่อไปแล้ว
‪นี่ ฟังนะ
‪เราต้องการการแจ้งการปล่อยปละละเลย ‪และทำร้ายเด็กโดยคนที่ไม่ระบุชื่อในช่วงปีที่แล้ว
‪เอาแต่การแจ้งที่พวกคุณไม่เห็นว่า ‪จำเป็นต้องทำอะไรนะ
‪- ลงมือเลยสิ ‪- ได้เลย
‪นั่น…
‪- นั่นอะไรเหรอ ‪- รายงานการแจ้งที่เขาขอไป
‪เราต้องการกำลังคนเพื่อตรวจเอกสารพวกนี้
‪ทอมเซ่น คุณจัดการได้มั้ย
‪บอกเลยนะถ้าเจออะไร
‪เราต้องคุยกับโฮซ่า ฮาร์ทุงอีกรอบ
‪ทำไมเหรอ ช่วยบอกหน่อยได้มั้ย
‪ไม่มีอะไร แต่ฆาตกร ‪น่าจะเป็นคนที่แจ้งโดยไม่ระบุชื่อ
‪เขาฆ่าผู้หญิงไปสองคน ‪เพราะพวกเธอเป็นแม่ที่ไม่มีความรับผิดชอบ
‪แล้วก็ทิ้งรอยนิ้วมือ ‪ของคริสติเน่ ฮาร์ทุงไว้ที่จุดเกิดเหตุ
‪เหมือนเป็นการสื่อสารถึงรัฐมนตรี
‪- ฉันไม่คิดว่าเธอรู้อะไรอย่างอื่นนะ ‪- เราต้องคุยเพื่อให้แน่ใจ
‪ขอบอกอะไรหน่อยนะ
‪ฉันนอนในห้องรับแขกของพวกเขาอยู่สามเดือนนะ
‪ฉันเห็นพ่อแม่ที่มีความหวัง ‪แล้วสุดท้ายก็หมดหวังทุกวี่ทุกวัน
‪- ฉันจะไม่ยอมให้พวกเขาเจอเรื่องแบบนั้นอีก ‪- ไม่เหรอ
‪แต่ถ้าคุณคิดผิด มันก็คงจะไม่ดีนักนะ ว่ามั้ย
‪ฉันคิดไม่ผิดหรอก เฮส
‪("เขากลัวจนฉี่ราดเลย ตอนที่เธอพูดว่า…)
‪("ฉันเห็นนังสารเลวคว้าตัวลูกชายตัวเอง ‪แล้วก็เขย่าตัวเขาในสนามเด็กเล่น)
‪("ไม่เคยสนใจลูกๆ ตัวเอง")
‪ไปถึงไหนแล้ว
‪ไม่มีใครใช้คำว่า "นังคนเห็นแก่ตัว"
‪หรือ "แกน่าจะรู้นะ" เหมือนการแจ้งสองครั้งนั้น
‪ทำไมคุณถึงเลือกแฟ้มพวกนี้ ฉันขอดูได้มั้ย
‪ได้สิ
‪เจ้าหน้าที่ไม่เจออะไรในคดีเคเยอร์ ‪กับไซเออร์-ลาสเซ่น แต่เด็กถูกทำร้าย
‪ผมก็เลยหาการแจ้งที่เจ้าหน้าที่ไม่ได้ใส่ใจ
‪ฉันก็เลือกห้าแฟ้มนั้นเหมือนกัน
‪เป็นครอบครัวที่มีปัญหาทั้งนั้น
‪แต่ก็ยังสรุปอะไรไม่ได้
‪ไม่เข้าใจเอาซะเลย
‪ทำไมไม่ฆ่าให้จบๆ ไปเลย
‪ทำไมต้องแจ้งเรื่องพวกเขาก่อน
‪บางทีเขาอาจจะยื่นโอกาสสุดท้าย ‪เพื่อให้มีการแก้ไขก่อน
‪แต่เจ้าหน้าที่ก็ไม่ทำอะไร
‪หรือว่าเขาเปลี่ยนแนวการเขียน
‪ถ้าคุณเป็นฆาตกร ‪แล้วเขียนแจ้งเจ้าหน้าที่ไปสองครั้ง
‪โดยที่รู้ว่าตำรวจจะต้องหาการแจ้งครั้งที่สาม…
‪- คุณจะเขียนยังไง ‪- ความซับซ้อนของการเขียนอยู่ในระดับตํ่าทั้งคู่
‪ถ้าเราคิดซะว่าฆาตกรต้องการทำให้เราสับสน
‪อย่างน้อยการแจ้งสองครั้งในห้าครั้ง ‪ก็เด่นเป็นพิเศษ
‪เขียนอย่างสละสลวย แบ่งประโยคดี ‪และไม่มีคำสะกดผิดหรือเขียนผิด
‪ฉบับไหนเขียนดีที่สุด
‪ของเจสซี่ คิยุม
‪"เจสซี่ คิยุม อายุ 24 แม่เลี้ยงเดี่ยว ‪มีลูกสาวชื่อโอลิเวีย อายุหกขวบ"
‪"ไม่มีการติดต่อกับคนเป็นพ่อ"
‪รายงานระบุว่าเธอเมาบ่อยๆ ‪แม้แต่ตอนที่ลูกสาวอยู่ด้วย
‪เพื่อนบ้านแจ้งหลายครั้ง ‪ว่ามีชอบมีแขกแวะมาและเปิดเพลงดังจนดึกดื่น
‪ย่อเข่า ยืดตัว…
‪ย่อเข่า มือไขว้กัน
‪หุบขา กางขา…
‪แบบนั้นแหละ หุบขา กางขาออก…
‪เท้าสะเอว ส่ายสะโพก…
‪กางแขนออก
‪- สระว่ายนํ้าไร้ขอบ ‪- ใช่
‪แต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้ ‪เรากลับไปเก็บข้าวของ…
‪- สวัสดี นิโคไล ‪- สวัสดี
‪แม้ว่ามันจะไม่ใช่แผน…
‪แต่อะไรจะดีไปกว่าการนั่งปล่อยอารมณ์ริมสระ
‪ผมแนะนำเลยนะ
‪คุณได้ไปร่วมประชุมครูกับผู้ปกครอง ‪เมื่อวันศุกร์รึเปล่า
‪เปล่า เมียผมไปคนเดียว
‪จริงๆ แล้วฉันอยากคุยกับคุณ ‪เรื่องวัฒนธรรมในชั้นเรียน เรื่องสำคัญเลยนะ
‪ผมขอตัวนะครับ
‪นี่ครั้งสุดท้ายแล้วนะ เข้าใจมั้ย
‪ฉันแต่งงานแล้ว
‪แล้วก็เลิกตามฉันซะที ให้ตายห่าสิ
‪ไปตายซะ ไอ้ชาติชั่ว
‪แกจะเอารถอาวดี้ของแก ‪ยัดก้นตัวเองก็เชิญเลยนะ
‪สวัสดี
‪เรารู้ได้ยังไงว่าเธอคือเหยื่อรายต่อไป
‪แผนของคุณฟังดูเสี่ยงมากทีเดียว
‪เราไม่รู้ แต่เธอเป็นเบี้ยที่ดีที่สุดของเรา
‪ดูเวลาของการฆาตกรรมทั้งสองคดีสิ
‪เราจะมัวรีรอไม่ได้
‪คุณกำลังพยายามบอกอะไรฉันอยู่เนี่ย
‪กำลังพูดว่ามีไอ้โรคจิตเพ่นพ่านอยู่ข้างนอกเหรอ
‪เราต้องสืบให้รู้ว่าใครเขียนไปแจ้ง
‪ฉันบอกแล้วไงว่าแม่คนนึงที่โรงเรียน
‪เราไม่คิดยังงั้นนะ
‪แค่มีเจ้าหน้าที่กรมสังคมสงเคราะห์ ‪จับตาดูอยู่ก็แย่พอแล้ว
‪ฟังผมนะ
‪ถ้าเรื่องนี้มีมูลความจริง ‪ชีวิตคุณก็กำลังอยู่ในอันตราย เข้าใจมั้ย
‪ไม่มีซะหน่อย
‪โอเค
‪คุณบอกว่ารู้สึกเหมือนมีคนเดินตามคุณ
‪- ในห้างฯ ‪- ใต้ถุน
‪ในชั้นใต้ดิน
‪บอกผมหน่อยว่าคุณรู้สึกยังไง
‪- ฉันบอกอีกคนนึงไปแล้ว ที่เป็นผู้หญิงน่ะ ‪- บอกผมหน่อย
‪ฉันได้ยินเสียงคนเดิน พอฉันหยุด มันก็เงียบ
‪- แล้วคุณเห็นอะไรรึเปล่า ‪- ไม่เห็น ฉันบอกคุณไปแล้ว
‪มันมืด
‪แล้วคุณไปทำอะไรในชั้นใต้ดิน
‪โอเค
‪ตกลงเราเสียเวลาไปเปล่าๆ ใช่มั้ย
‪ผมคิดว่าเธออาจจะเป็นรายต่อไป
‪เจ้าหน้าที่บอกว่าเธอติดเหล้า
‪ต้องไปคุยกับทางโรงเรียนบ่อยๆ ‪ครูหลายคนบอกว่าเธอไม่สนใจลูกสาว
‪แล้วเธอก็คิดว่าถูกสะกดรอยในห้างฯ
‪หัวหน้า ดูนี่สิ
‪เราน่าจะมีปัญหาแล้ว
‪(ข่าวล่าสุด หรือคริสติเน่ ฮาร์ทุงยังมีชีวิต)
‪ให้ตายสิ
‪นีแลนเดอร์ คุณคิดว่าไง
‪ต้องใช้เวลานานแค่ไหน
‪หัวหน้าครับ นักข่าวขอให้ ‪มีการแถลงการณ์เรื่องคดีฆาตกรรม
‪- จะให้ผมพูดว่ายังไงครับ ‪- "ไม่มีความคิดเห็น"
‪ทุกคน ฟังทางนี้
‪กุสตาฟ
‪จะไปกันรึยัง
‪- เราต้องแวะซื้อขนมก่อนนะ ‪- ครับ แล้วแม่ล่ะฮะ
‪แม่ไปไม่ได้ โทษทีนะ ก็เลย…
‪มีแค่เราสองคน
‪สวัสดีครับ ขอโทษที่รบกวน
‪- สตีน ฮาร์ทุงใช่มั้ยครับ ‪- ใช่
‪ผมขอโทษที่มาโดยไม่ได้บอกกล่าว ‪ผมพยายามโทรหาคุณหลายครั้งแล้ว
‪ผมชื่อนีลส์ เดวิดเซ่น นักข่าวจากแบ็คกราวน์ ‪คุณมีความคิดเห็นอะไรมั้ย
‪ความคิดเห็นเรื่องอะไร
‪เรื่องการฆาตกรรมผู้หญิงสองคน
‪เราได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับรอยนิ้วมือ
‪ผมไม่ได้ยินข่าวอะไรเลย
‪รอยนิ้วมือของลูกสาวคุณ ‪มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมทั้งสองคดี
‪จากแหล่งข่าวตำรวจของเรา
‪- ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้น ‪- ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าหรือเธอยังมีชีวิตอยู่
‪คุณจะแวะไปที่สตูดิโอของเราคืนนี้ได้มั้ย
‪ผมกับลูกชายกำลังจะไปดูหนัง
‪- คุณกลับไปได้แล้ว ‪- คุณสตีน…
‪พ่อฮะ ใครเหรอครับ
‪ใครก็ไม่รู้
‪ไปเอากาวมา
‪- กาวอยู่ไหน ‪- ก็ปกติเก็บไว้ที่ไหนล่ะ
‪บอกว่าไปเอากาวมา!
‪- ผมจะไปบ้านวิคเตอร์ ‪- กุสตาฟ
‪กุสตาฟ
‪ลูกขยับการบ้านไปหน่อยสิ
‪- แม่จะไม่อยู่นานแค่ไหนคะ ‪- แม่บอกไปแล้ว
‪ช่วยแม่จัดโต๊ะหน่อย
‪- แม่ไม่ได้ไปปาร์ตี้โคม ‪- ใช่
‪ทำไมเซบาสเตียนถึงแวะมาหาเราบ้างไม่ได้
‪มีตาก็พอแล้ว
‪แล้วก็อย่าถามตาเรื่องเจาะหูอีกนะ มาถามแม่
‪ได้ยินมั้ย
‪มันเป็นความคิดที่แย่มาก
‪- ลูกอาจจะทำติ่งหูฉีก… ‪- แต่หูวาดรูปไว้ให้เซบาสเตียน
‪- แม่บอกว่าเขาแวะมาได้ ‪- ใช่
‪แต่เราไม่ได้คบกันแล้ว
‪เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่ไม่ได้คบหาเป็นแฟนกัน
‪หนูรู้ แต่เขายังจะมานอนที่บ้านเราบ้างใช่มั้ยคะ
‪ไม่มาแล้ว มันจบแล้ว
‪- ทำไมแม่ถึงเลิกกับเขาล่ะ ‪- มันไม่ใช่เรื่องของลูก
‪- ใช่นะ ‪- ไม่ใช่ มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่
‪- เรื่องห่าเหวของผู้ใหญ่ ‪- เราไม่ใช้ภาษาแบบนั้น
‪แม่รู้ได้ยังไง แม่ไม่เคยอยู่บ้าน
‪ช่วยเปิดประตูให้ตาด้วย
‪ไม่ใช่ตา แต่เป็นคนจากที่ทำงานห่วยๆ ของแม่
‪ผมแค่อยากจะคุย ‪เรื่องรายละเอียดพื้นฐานก่อนที่เราจะไป
‪ได้สิ
‪- โทษที กำลังจะกินมื้อเย็นกัน ‪- ไม่เป็นไร
‪- หนูจัดจานไว้ให้คุณตาของหนู ‪- เล เงียบนะ
‪- ผมจะไปเดินหน่อย ‪- ไม่ เดี๋ยวก่อน
‪กินผักด้วย
‪- เอาอีกหน่อยมั้ย ‪- ไม่แล้ว ขอบคุณ
‪อาหารอร่อยมาก
‪คุณโกหก
‪ตาจะมาแล้ว เตรียมตัวล่ะ
‪ไม่ใช่คุณตาแท้ๆ ของหนูหรอกนะ
‪เขาคอยช่วยเหลือแม่หนูเพราะแม่หนูไม่มีพ่อแม่
‪โอเค
‪ตาคุณสีไม่เหมือนกัน
‪ใช่ เธอพูดถูก
‪นั่นนกหงส์หยกรึเปล่า
‪คุณมีลูกรึเปล่า
‪ไม่มี
‪เมียล่ะ
‪ไม่มี
‪- คุณไม่เก่งเรื่องมีแฟนเหรอ ‪- ก็เก่งนะ
‪แต่ว่าเมียฉันตายไปแล้ว
‪เธอตายยังไง
‪ก็…
‪- หนูคงไม่อยากฟังหรอก ‪- อยาก
‪เธอ…
‪เกิดเหตุไฟไหม้ที่บ้านของเรา
‪ตอนนั้นเราเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ ‪แต่บ้านมีการต่อสายไฟแบบผิดกฎหมาย
‪ฉันคิดว่า…
‪ตอนนั้นฉันไม่อยู่บ้าน แต่เมียฉันอยู่
‪ถ้าเกิดไฟไหม้ที่นี่ หนูจะวิ่งหนีให้เร็วที่สุดเลย
‪ดีแล้ว
‪หนูสงสารคุณนะ
‪- ลูกไปดูทีวีสิ ‪- โอเค
‪- เรามาดูแผนกัน ‪- ดีเลย
‪เจสซี่อยู่ตรงไหน
‪ตรงนี้
‪เห็นรถของคิยุมแล้ว ‪เลขที่ 7 ถนนอิงแลนด์ เปลี่ยน
‪คิยุมกับลูกสาวของเธอ ‪กำลังเดินไปอาคารตะวันออก 18 เปลี่ยน
‪คิยุมมาถึงอะพาร์ตเมนต์ ‪บนชั้นหกแล้ว เฮส เปลี่ยน
‪หายตัวไปเมื่อฤดูไม้ใบร่วงปีที่แล้ว
‪ตำรวจพบรอยนิ้วมือของคริสติเน่ ฮาร์ทุง
‪ซึ่งคาดว่าเสียชีวิตเมื่อปีที่แล้ว
‪ตำรวจไม่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับข่าวลือ
‪และกล่าวว่าคดีนี้ปิดไปแล้ว ‪ซึ่งนอกจากหลักฐานต่างๆ แล้ว
‪ยังมีการรับสารภาพของลินุส เบ็กเกอร์ด้วย…
‪- ฉันอยู่ในตำแหน่งแล้ว ‪- เราอยู่ในตำแหน่งและพร้อม
‪ถ้าเขาโผล่มา เราจะเห็นเขา
‪ให้ตายสิ
‪มีอะไรเหรอ
‪คริสติเน่ ราตรีสวัสดิ์
‪- สตีน ฮาร์ทุงออกทีวี ‪- สวัสดีครับ
‪การสืบสวนคดีฆาตกรรมสองคดี ‪ที่มีการเชื่อมโยงกับรอยนิ้วมือของคริสติเน่
‪- มันคงจะเป็นข่าวที่กระทบจิตใจ… ‪- ผมเพิ่งได้ยิน…
‪- คุณคิดว่าคริสติเน่ยังมีชีวิตอยู่มั้ย ‪- คิดครับ ผมคิดว่าเธออาจจะยังมีชีวิตอยู่
‪มันคงจะเป็นข่าวช็อก…
‪ผมถึงอยากขอร้องทุกคน ‪ถ้ามีใครรู้เรื่องอะไร…
‪ถ้าคุณเห็นอะไรที่เกี่ยวกับลูกสาวของเรา ‪ช่วยติดต่อตำรวจด้วย
‪- โฟเกิลอยู่ไหน ‪- มันยังไม่สายเกินไป
‪ถ้าคุณเอาตัวคริสติเน่…
‪- ไปตามเขามาหน่อย ‪- ช่วยพาเธอกลับมาหาเราด้วย
‪คุณเตรียมเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไร
‪เราไม่ได้เตรียม
‪- เธอไม่สมควรเจอเรื่องแบบนี้ ‪- โฮซ่า เรื่องนี้จะส่งผลกระทบแน่ๆ
‪คริสติเน่ควรจะได้อยู่กับเพื่อนๆ ของเธอ
‪- ได้ไปโรงเรียน ‪- ลิว คริสเตียนเซ่น
‪เธอควรจะได้อยู่กับครอบครัว ‪กลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม
‪ท่านรมว.กระทรวงยุติธรรมค่ะ
‪คุณอยากจะพูดอะไรกับคริสติเน่มั้ย ‪ถ้าเธอกำลังดูอยู่
‪เราคิดถึงลูกนะ
‪เราจะไม่ยอมแพ้จนกว่าเราจะหาลูกเจอ
‪กุสตาฟอยู่ไหน
‪เข้านอนแล้ว
‪เขารู้สึกสะเทือนใจมาก
‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะ…
‪หลายคืนที่ฉันนอนไม่หลับ ‪เพราะคิดว่าได้ยินเสียงลูก
‪ทุกครั้งที่มองออกไปนอกหน้าต่าง ‪ฉันเห็นลูกนั่งอยู่บนชิงช้าในสวน
‪ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของลูกในรถ
‪ฉันยังรู้สึกถึงมืออุ่นๆ ของลูกที่ฉันเคยกุมไว้
‪ตอนที่ลูกเข้าโรงพยาบาลเพราะไส้ติ่ง
‪โฮซ่า
‪ผมคงจะไม่ทำหรอกนะ
‪ถ้าผมไม่เชื่อเรื่องนี้อย่างเต็มหัวใจ
‪ผมรู้สึกได้เลยนะ
‪ผมรู้ว่าลูกยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ที่รัก
‪คุณไม่รู้สึกเหรอ
‪แถวประตูทางเข้ายังไม่มีอะไร เปลี่ยน
‪- มีอะไรมั้ย ‪- ว่าไง
‪- ปิดไฟทำไม ‪- "เจสซี่" จะนอนแล้ว
‪พวกคุณล่ะ
‪ไม่มีเหตุการณ์อะไร
‪เราไม่รู้ว่าเขาจะลงมือคืนนี้มั้ย
‪เราจะดูเหมือนไอ้หน้าโง่เลยนะ
‪- คุณคงจะรู้สึกแน่เพราะนี่เป็นความคิดคุณ ‪- ใช่
‪ว่าแต่ว่า…
‪ฉัน…
‪ฉันเสียใจเรื่องเมียของคุณด้วยนะ
‪- ลูกสาวคุณช่างพูดดีนะ ใช่มั้ย ‪- ใช่
‪ใช่ ฉันก็มีแต่ลูกแล้วก็ตาของเธอนั่นแหละ
‪- ลูกคุณบอกว่าเขาช่วยเหลือบางครั้ง ‪- เขาช่วยมากกว่านั้นเยอะ
‪มันเริ่มจากการที่แอ็กเซลกับเมียเขา ‪ดูแลฉันเมื่อหลายปีก่อน
‪- เพราะอะไรเหรอ ‪- ฉันเคยมีปัญหาชีวิตนิดหน่อย
‪ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ช่วยเหลือเราสองคนมาตลอด
‪- แล้วพ่อเธอล่ะ ‪- ไม่มีค่าพอที่จะพูดถึง
‪ฉันถึงอยากย้ายไปเอ็นซี3 ไง
‪- จะได้มีเวลามากขึ้นเหรอ ‪- ใช่
‪ฝันร้ายบ่อยเกินไป นอนไม่เพียงพอ ‪ทำใจให้ไม่คิดเรื่องโน้นเรื่องนี้ไม่ได้
‪ใช่ แต่นั่นก็เป็นเหตุผล ‪ที่ทำไมคุณถึงทำงานนี้ได้ดี
‪อาจจะใช่
‪ผู้ชายคนที่สูบบุหรี่ ‪กำลังเดินไปที่ทางเข้าแล้ว เปลี่ยน
‪รู้รูปพรรณสัณฐานมั้ย แยนเซ่น เปลี่ยน
‪ไม่รู้ เขาใส่เสื้อคลุมหัว สูงปานกลาง ‪รูปร่างผอม เปลี่ยน
‪เฮส มีอะไรเหรอ
‪มีคนแอบเข้าประตูแล้ว ฟังวิทยุสื่อสาร
‪บราโว่ ยืนยันว่าเขาติดอาวุธ แยนเซ่น เปลี่ยน
‪ชั้นสี่ บราโว่ เปลี่ยน
‪ชั้นห้า บราโว่ เปลี่ยน
‪ทูลิน เขาอยู่ชั้นคุณแล้ว เปลี่ยน
‪เขาเดินผ่านอะพาร์ตเมนต์ไปแล้ว เฮส เปลี่ยน
‪เขาเดินกลับมา บราโว่ เตรียมบุก เฮส เปลี่ยน
‪บราโว่ ปฏิบัติการได้
‪- อยู่นิ่งๆ ‪- ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยฉันนะ
‪ผมไม่ได้ทำผิดอะไร ผมไม่ได้…
‪นิโคไล มุลเลอร์ เลขที่ 76 ถนนแมนทูอาวาย
‪- แกมาที่นี่ทำไม ‪- มาคุยกับเจสซี่
‪เรื่องอะไร
‪- เธอส่งข้อความหาผม ‪- ข้อความเหรอ
‪รหัสอะไร
‪- รหัสมือถือของแก ‪- 2003
‪นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
‪"แวะมาที่อะพาร์ตเมนต์ฉัน ‪ไม่งั้นฉันจะส่งไปให้เมียคุณดู"
‪เธอแบล็กเมล์ผม ผมเลยจะแวะมาขู่
‪หุบปาก
‪ใครเป็นคนถ่าย
‪ข้อความส่งมาจากเบอร์ที่บล็อกเอาไว้
‪ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว
‪- ใครอยู่กับเจสซี่ ‪- ริคส์ ในกระท่อมที่เธอขอยืม
‪ว่าไง
‪เรากลับบ้านกันได้รึยัง
‪ยัง
‪นอนซะ
‪- ตำรวจอีกคนไปไหน ‪- ไปซื้อพิซซ่า
‪ระหว่างที่คุณเข้าเว็บโป๊เหรอ
‪ถ้าใช่แล้วจะทำไมเหรอ
‪อะไรวะ
‪อยู่ในนี้นะ
‪สวัสดี
‪คุณอยู่ไหนเหรอ
‪มีใครอยู่แถวนี้รึเปล่า
‪โอลิเวีย
‪ลูกแม่
‪(ทูลิน)
‪แม่คะ
‪แม่คะ หนูหิวนํ้า
‪เจสซี่!
‪สวัสดี โอลิเวีย ไม่มีอะไรนะ ไม่ต้องกลัว
‪ฉันชื่อมาร์ก ฉันเป็นตำรวจ
‪- รู้มั้ยว่าแม่อยู่ไหน ‪- หนูไม่รู้
‪แยนเซ่น
‪ริคส์
‪ให้ตายสิ ไม่นะ!
‪เรียกรถพยาบาลเร็ว!
‪เจสซี่!
‪เฮส
‪ฉันจะไปเรียกคนอื่นๆ มา
‪เฮส
‪แยนเซ่น มาทางนี้หน่อย
‪คำบรรยายโดย แมนนี่ หิรัญ