Rozmawialiście z szefem wydziału zabójstw?
Znaleźli kolejnego kasztanowego ludzika z odciskami Kristine.
To nie ma sensu.
Po co zostawiać kasztany…
Nie wiem. Mówią, że to jakieś pokręcone nękanie.
Jak Steen to znosi?
Poradzimy sobie. Wspieramy się nawzajem.
Daj znać, jakbyś chciała pogadać.
Służę wsparciem.
Miło z twojej strony. Dziękuję.
ZAPRZESTANO POSZUKIWAŃ KRISTINE HARTUNG
GDZIE JĄ ZABRANO?
WRACAŁA Z TENISA, GDY ZABRAŁ JĄ MORDERCA
Cześć, skarbie.
Cześć.
Jak ci minął dzień?
Dobrze.
Gdzie tata? Nie jedliście jeszcze kolacji?
Nie. Całe popołudnie siedzi w biurze.
Pewnie ma nowy projekt budowlany.
Skoro tak mówisz. Kazał mi nie wchodzić.
Steenie?
Co to ma być?
Muszę znów wszystko przejrzeć.
A jeśli Gustav to zobaczy?
Jak to na niego wpłynie?
Wiem, że nadal pijesz.
Skończyłem z piciem.
Z tym też musisz skończyć.
Dla dobra Gustava.
Dla naszego dobra.
Nie ukryję tego, co czuję.
Możesz to zrobić.
- Robię to codziennie. Ty też możesz. - Nie chcę.
Jest tyle osobliwych rzeczy. Odciski są dziwne.
- No i… - Nie odebrałeś jej.
- To dlatego. - Też jej nie odebrałaś.
- Ani razu. - Ale ty obiecałeś!
Przepraszam.
Przepraszam, skarbie.
Obiecaj, że wszystko schowasz.
SERIAL NETFLIX
KASZTANOWY LUDZIK
Zapalili już lampiony?
Pewnie. Wygląda jak festiwal chińskich lampionów.
- Super. - Żałuj, że nie widzisz.
- No tak… - Przykro mi, że cię to ominęło.
Jest przy tobie?
Nie za bardzo ma ochotę z tobą rozmawiać.
Dobrze, ale powiedz jej…
Prosi o przekłucie uszu.
Nie ma mowy!
Muszę iść, pa!
- Zgłosiłam jego zniknięcie. - Dobrze.
Może jest mordercą?
Nie, ma alibi, gdy zabito Anne Sejer-Lassen, ale…
Chodź za mną.
Anonimowy donos twierdził, że chłopiec jest zaniedbywany.
Hauge zbudował tę ukrytą piwnicę.
Próbujemy dostać się do jego laptopa.
- Wszystko dobrze? - Tak, dzięki.
Pokój i właz są dźwiękoszczelne.
Zbudowano pokój pod piwnicą. Pierwszy raz widzę coś takiego.
Wysłałem próbki włókna do laboratorium.
Szukamy odcisków, by sprawdzić, kto tu był.
Thulin? Udało mi się dostać do laptopa Hauge’a.
Katalogi mają nazwy miesięcy.
Magnusie?
Jesteś gotowy?
Będzie super, obiecuję.
Nie chcesz denerwować mamy, prawda?
Dobry chłopak. Zdejmijmy ci podkoszulkę.
Tak, świetnie ci idzie.
Dzielny chłopak.
Naprawdę dzielny, Magnusie. Jesteś piękny.
Magnusie, kocham cię.
Aż ma się ochotę zabić ojczyma.
Nie jego mamę.
Jego mama zmieniła zamki, bo odkryła, że coś jest nie tak.
Jeśli nasz anonim to zgłosił, a potem zabił Laurę Kjær,
bo uznał ją za złą matkę…
czemu zabił Anne Sejer-Lassen?
Może morderca też uważał ją za złą matkę.
Ale dlaczego? Szykowała się do opuszczenia męża.
Tak?
Krew, którą znaleźliśmy w parkiecie u rodziny Sejer-Lassen…
- Należała do córki? - Tak.
Znaleźliśmy też krew siostry w łazience i oranżerii.
Wszystko jest w raporcie. Dlaczego?
Dziewczynki zbyt często ulegały wypadkom.
- Chyba nie… - Dzięki, muszę kończyć.
Potrzebujemy kartotek medycznych dziewczynek.
Szpital w Gentofte, złamany obojczyk.
Złamany nos.
Nie patrz na mnie, tylko na zdjęcie.
A tu SOR w szpitalu głównym w Kopenhadze, gdy pan tam mieszkał.
- Spadła ze schodów. - Tak.
- To był wypadek. - Wiemy, co robił pan swoim dzieciom.
Pytanie tylko, kto jeszcze wiedział.
Prokuratura oskarży pana o znęcanie się nad swoimi dziećmi.
Możesz już nigdy nie zobaczyć dziewczynek. Rozumiesz?
Kocham swoje dzieci.
- Naprawdę. - Kto by pomyślał.
Pana żona o tym wiedziała. Albo zaczęła coś podejrzewać.
Szukałem wsparcia po zgłoszeniu.
Jakim zgłoszeniu?
Do miejscowych władz.
Był u nas pracownik socjalny. Mój prawnik to załatwił.
- Zamknął temat. - Władze w Gentofte?
W Kopenhadze.
Przed przeprowadzką.
Pracownik socjalny zaprzeczył, gdy pytałem o zgłoszenia.
Kto pana zgłosił?
Nie wiem. To był anonim.
Tak.
No to dupa. Wielkie dzięki.
Co powiedzieli?
Opieka społeczna pomoże nam jutro.
Ale oczekują nakazu.
Załatwię go.
- Auto jest w porządku? - Tak. Możesz je pożyczyć.
Dzięki, że wyciągnęłaś mnie z piwnicy.
Cześć.
- Chciałem wpaść na chwilę. - Jasne.
Skończyłaś już?
- Tak. - Cześć.
- Sebastian.
Hess. To mój…
partner.
Mogę pożyczyć klucze?
Jasne.
- Gdzie ona jest? - Nocuje u Aksela.
Szkoda. Liczyłem, że się zobaczymy.
- Tak. - Ale ma to swoje zalety.
Więcej czasu tylko we dwoje.
- Ostatnio mi zwiałaś. - Tak, przepraszam.
Ale jestem zmęczona. Nie czuję się w nastroju na…
Nie musimy nic robić.
Możemy po prostu posiedzieć w ciszy przy lampce wina.
Zamarzyło mi się, żebyśmy wyjechali na weekend.
Nie, dzięki. Nigdzie nie jadę.
Wiesz, z czym wiąże się moja praca.
- Nie, bo nie wolno ci mi mówić. - Czego ode mnie chcesz?
Co sugerujesz?
Marzysz o szczoteczce do zębów czy o tym, abym poznała twoją mamę?
Uważasz, że takie mam marzenia?
To normalne,
że marzy się o zamieszkaniu z dziewczyną i o wspólnych dzieciach.
No jasne. To zrozumiałe.
Nie mogę ci dać tego, czego chcesz.
Nie możesz czy nie chcesz?
Co się dzieje?
Chodzi o tego włóczęgę w aucie?
Więc o co?
Mógłbyś wyjść?
Serio? Pozwalam, żeby twoja cenna praca dyktowała nam
kiedy, gdzie i jak się spotykamy.
Wiesz co? Jesteś cholernie zimną suką.
Po prostu chcesz być sama.
Byłem zajęty, kiedy dzwonił.
- Sam chciałeś wrócić. - Bo tak jest.
- Więc… - Sprawa jest złożona.
Im dłużej zwlekasz, tym bardziej komplikują się sprawy tutaj.
- Jutro zadzwonię do Freymanna. - Oby.
Tu jesteś!
Zaharujesz się na śmierć.
To Rizwan, agent nieruchomości, o którym ci wspominałem.
Cześć.
Chciałem, żeby zobaczył mieszkanie. Da ci dobrą cenę.
- Jasne. - Zastanów się.
Dziesięć procent lepszą od rynkowej. Na razie.
I wrzuciłem cykliniarkę do twojego mieszkania.
Dziękuję.
ŚRODA, 14 PAŹDZIERNIKA
Zabójstwa 37-letniej pielęgniarki dentystycznej Laury Kjær z Husum
i 36-letniej Anne Sejer-Lassen z Klampenborg
wywołały lawinę pogłosek o tym, że są ze sobą powiązane.
Morderstwa dzieli kilka dni,
a anonimowe źródła podają, że były między nimi podobieństwa.
- Policja nie komentuje… - Gotowa?
- …jeden zabójca. - Tak.
Dokąd idziemy?
Bukke finalizuje poprawki w sali konferencyjnej.
W końcu się ugiął.
Świetnie. Idźcie przodem. Muszę porozmawiać z Liv.
Liv, czy szef wydziału zabójstw dzwonił jeszcze?
Nie. Ale wiem, że policja kontaktowała się z opieką społeczną.
Dlaczego?
Nie wiem.
Rano prosiłam miejscową opiekę o pewne statystyki.
Nic nie działa z powodu nakazu.
- Nakazu? - Tak.
- Cześć, Liv. - Cześć.
- Masz chwilę? - Jasne. Zaraz przyjdę.
- Jestem mocno zajęta. - Tak, wiadomo.
Zostawiłaś klucze na blacie.
Dziękuję.
- Steenie… - Przemyślałem to, co wczoraj mówiłaś.
O Gustavie.
Masz rację.
Musimy go chronić.
Więc przestanę…
Pójdziemy później do kina.
- Brzmi nieźle. - Tak.
Chciałabym pójść z wami.
Wiesz co?
Przełożyłabym kilka spotkań.
Sprawdzę to. Możemy wcześniej skoczyć po burgery?
- Roso? - Tak.
Potem mi powiesz, czy dasz radę.
Jasne.
Zadzwonię później.
Na razie.
Kiedy rozmawialiśmy wczoraj, system się zawiesił i nie mogłem…
Twierdził pan, że nie było zgłoszeń na nazwisko Sejer-Lassen.
- Przesłyszał się pan. - Oto, co myślę.
Zobaczył pan akta szpitalne po wpisaniu danych.
Nie zbadali państwo sprawy, stąd panika, bo matka nie żyje.
Popełnił pan błąd.
Szczerze mi przykro, jeśli utrudniliśmy śledztwo.
Ale zapewniam, że nasi pracownicy robią, co mogą, żeby ogarnąć sprawy.
Tak, odwiedziliśmy rodzinę.
Nie przepraszajcie mnie, tylko pobite dziewczynki.
- I molestowanego chłopca. - Możesz?
Jasne, to i tak jest bez sensu.
Porównałam oba raporty.
Przeciwko Laurze Kjær i rodzinie Sejer-Lassen.
SAMOLUBNA DZIWKA
„Ty samolubna dziwko. Powinnaś wiedzieć lepiej”.
- Ten sam język. - Właśnie.
Jeśli morderca zgłosił jak dotąd dwie zabite kobiety,
mógł już zrobić to samo z kolejną ofiarą.
Wy dwoje!
Szukamy anonimowych zgłoszeń o zaniedbaniach i molestowaniu dzieci.
Tylko tych, w których nie zadziałaliście.
- Do roboty. - Oczywiście.
- Co to ma być? - To zgłoszenia, o które prosiliśmy.
Potrzebujemy więcej ludzi, żeby je przejrzeć.
Thomsenie, ogarnij to. Dajcie znać, co znajdziecie.
Musimy znów pomówić z Rosą Hartung.
Macie coś nowego?
Nie, ale morderca prawdopodobnie stoi za anonimowymi zgłoszeniami.
Zabił dwie matki za to, że były nieodpowiedzialne
i zostawił odciski Kristine na miejscu zbrodni.
Celuje w panią minister.
- Chyba nie wie nic więcej. - Musimy być pewni.
Coś ci powiem.
Przez trzy miesiące mieszkałem w ich salonie.
Widziałem, jak nadzieja rodziców przeradza się w głęboką rozpacz.
- Drugi raz ich na to nie narażę. - Nie.
Ale nie byłoby też miło, gdyby wyszło, że się mylisz.
Nie mylę się, Hessie.
„SIKA W MAJTY ZE STRACHU, GDY ONA MÓWI RZECZY TYPU…”.
"…WIDZIAŁEM JAK SUKA CHWYTA I POTRZĄSA CHŁOPCEM NA PLACU ZABAW”.
"…NIE DBAJĄ O DZIECI”.
Ile przerobiłeś?
Nikt nie używa zwrotu „samolubna dziwka”
albo „powinna wiedzieć lepiej” jak w tamtych aktach.
- Dlaczego wybrałeś te? Mogę zobaczyć? - Jasne.
Rodziny Kjær i Sejer-Lassen nie oskarżono o nic, choć dzieci skrzywdzono.
Szukamy spraw, w których nawaliły władze.
Wybrałam te same pięć akt.
Rodziny są bardzo dysfunkcyjne.
Wszystko jest wciąż niezrozumiałe. Nie ma to sensu.
Dlaczego ich po prostu nie zabił? Po co najpierw zgłaszać?
Może dał władzom ostatnią szansę na interwencję,
ale się nie spisały?
A jeśli zmienił styl pisania?
Morderca napisał dwa pierwsze donosy,
ale teraz wie, że policja szuka trzeciego…
- Jak byś go napisał? - Język w obu jest bardzo prosty.
Jeśli założymy, że morderca chce nam namącić,
wyróżniają się co najmniej dwa zgłoszenia.
Są dobrze napisane, z bogatym słownictwem i bez błędów ortograficznych.
Które napisano najlepiej?
W sprawie Jessie Kvium.
„Jessie Kvium, 24, samotna matka, córka Olivia, lat sześć.
Brak kontaktu z ojcem”.
Według zgłoszenia często jest pijana, także w obecności córki.
Sąsiedzi narzekają na gości i głośną muzykę puszczaną do późna.
Skłon i rozciągamy się…
Skłon. Krzyżujemy ręce.
Do środka i na zewnątrz…
Świetnie. Do środka i na zewnątrz…
Ręce na biodra. Teraz na boki…
Ręce do góry!
- …duży basen typu infinity. - Tak.
Nic nie mogli zrobić. Wróciliśmy, spakowaliśmy się i…
- Hej, Nikolaju. - Hej.
Nawet jeśli plan był inny…
Czego można więcej chcieć? Wylegiwaliśmy się przy basenie. Polecam.
Byłeś w piątek na zebraniu rodzicielskim?
Nie, żona się tym zajęła.
Chciałam z tobą porozmawiać na temat stosunków w klasie. To ważne.
Przepraszam.
To był ostatni raz. Rozumiesz?
Jestem żonaty. I nie idź za mną, do jasnej cholery.
Wal się, ty pieprzony pozerze.
Wsadź sobie to jebane audi w dupę.
Pieprzone drzwi! Hej!
Halo?
Skąd pewność, że to następna ofiara?
Wasz plan wydaje się ryzykowny.
Nie ma pewności, ale nie mamy lepszego pomysłu.
Z uwagi na odstęp czasu między zabójstwami
nie ma chwili do stracenia.
Co chce mi pan powiedzieć?
Że jest jakiś chory stalker na wolności?
Musimy dowiedzieć się, kto panią zgłosił.
- Mówiłam wam, że jakaś mama w szkole. - Uważamy inaczej.
Opieka społeczna o nic się nie dopiernicza.
Proszę posłuchać.
Jeśli napisano tu prawdę, pani życie może być zagrożone.
To brednie.
No dobrze.
Miała pani wrażenie, że ktoś panią śledzi. W centrum handlowym.
Pod nim. W piwnicy.
Jakie to było uczucie?
- Mówiłam już tej kobiecie. - Powiedz mi.
Usłyszałam kroki. Zatrzymywały się, gdy ja przystawałam.
- Widziała pani coś? - Nie, już mówiłam. Było ciemno.
Co pani robiła w piwnicy?
No dobrze.
No i? Fałszywy trop czy nie?
Może być następna.
Władze mówią, że jest alkoholiczką.
Nauczyciele twierdzą, że zaniedbuje córkę.
Uważa, że ktoś ją śledził w centrum handlowym.
Szefie, chodź zobaczyć. Mamy problem.
Z OSTATNIEJ CHWILI: KRISTINE HARTUNG ŻYJE?
Do kurwy nędzy!
Nylanderze, co myślisz?
Ile potrzebujecie czasu?
Reporterzy proszą o oświadczenie w sprawie zabójstw.
- Co im mówić? - „Bez komentarza”.
Proszę wszystkich o uwagę.
Gustavie?
Idziesz?
- Musimy kupić słodycze. - Jasne. A co z mamą?
Niestety, nie dała rady. Przykro mi…
Będzie męski wypad.
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Steen Hartung? - Tak.
Przepraszam, że wpadłem niezapowiedziany, ale dzwoniłem kilka razy.
Jestem Niels Davidsen, reporter. Ma pan jakiś komentarz?
W jakiej sprawie?
W związku z zabójstwem dwóch kobiet.
Mówi się coś o odciskach palców.
Pierwsze słyszę.
Odciski pańskiej córki są powiązane z dwoma morderstwami.
Tak mówi nasze źródło w policji.
- Nic nie wiem. - To może jednak żyje?
Przyszedłby pan do studia?
Idziemy z synem do kina.
- Proszę odejść. - Steenie…
Tato, kto to był?
Kto to był?
Nikt.
Przynieś klej.
- Gdzie jest? - Tam, gdzie trzymamy klej.
Przynieś mi ten klej!
- Idę do Victora. - Gustavie.
Gustavie.
Przełożysz gdzieś pracę domową?
- Jak długo cię nie będzie? - Już ci mówiłam.
Nakryjesz do stołu?
- Nie dotarłaś na festiwal lampionów. - Nie.
Sebastian nie może czasami do nas przyjść?
Mamy dziadka.
I nie pytaj go na temat przekłuwania uszu, tylko mnie.
Słyszysz?
To okropny pomysł.
- Można urwać sobie ucho… - Narysowałam coś dla Sebastiana.
- Mówiłaś, że wpadnie do nas. - Tak.
Ale nie jesteśmy już razem.
Jesteśmy przyjaciółmi, ale nie parą.
Wiem, ale będzie u nas nocować?
Nie. To już koniec.
- Dlaczego zerwaliście? - Nie twoja sprawa.
Właśnie, że tak.
- To sprawa dorosłych. - Pieprzone sprawy dorosłych.
- Nie przeklinamy tutaj! - Skąd wiesz? Nigdy cię nie ma.
Otworzysz drzwi dziadkowi?
To nie on, tylko ktoś z twojej gównianej pracy.
Chciałem omówić plan, zanim wyjdziemy.
Jasne.
- Wybacz, pora kolacji. - W porządku.
- Tu siedzi mój dziadek. - Le, przestań.
- Przejdę się. - Nie, czekaj.
Jedz warzywa.
- Chcesz więcej? - Nie, dziękuję.
Było smaczne.
Kłamiesz.
Dziadek idzie, więc się szykuj.
To nie mój dziadek.
Pomaga mojej mamie, bo ona nie ma rodziców.
Dobra.
Ma pan różnokolorowe oczy.
Tak, to prawda.
Papużka?
Ma pan dzieci?
Nie.
A żonę?
Nie.
- Pan też nie radzi sobie w związkach? - Tak.
Ale moja żona zmarła.
Jak zmarła?
- Nie chcesz wiedzieć. - Chcę.
Ona…
W naszym mieszkaniu był pożar.
Dopiero się wprowadziliśmy i było nielegalne okablowanie.
Chyba…
Nie było mnie w domu. Ona była.
Gdyby tu był pożar, uciekłabym stąd jak najszybciej.
Tak.
Żal mi pana.
- Może pooglądasz telewizję? - Dobra.
- Omówmy plan. - Właśnie.
Gdzie mieszka Jessie?
Tutaj.
Widzimy samochód Kvium. Ulica Englandsvej 7. Odbiór.
Kvium i jej córka idą pieszo do bloku numer 18. Odbiór.
Kvium weszła do mieszkania. Szóste piętro. Hess, odbiór.
…zniknęła ostatniej jesieni. Policja znalazła odciski Kristine Hartung,
którą uznano za martwą w zeszłym roku.
Policja nie skomentowała pogłosek
i oświadczyła, że sprawa została rozwiązana.
Poza dowodami są też zeznania Linusa Bekkera…
- Jestem na pozycji. - Czekamy w gotowości.
Jeśli się pojawi, zobaczymy go.
Ja pierniczę.
Co się dzieje?
…Kristine. Witam.
- Steen Hartung jest w telewizji. - Witam.
Na miejscu dwóch morderstw odkryto odciski palców Kristine.
- To musi być bolesne… - Właśnie usłyszałem…
- Myśli pan, że Kristine żyje? - Tak uważam.
To musi być spory szok…
Dlatego proszę widzów. Jeśli ktoś coś wie
lub widział w związku z naszą córką, proszę o kontakt z policją.
- Gdzie Vogel? - Nie jest za późno.
- Jeśli zabrałeś Kristine, oddaj nam ją. - Znajdź go. Już!
- Kiedy to dograliście? - Nie dograliśmy.
- Nie zasługuje na to. - To będzie miało konsekwencje.
Kristine zasługuje na to, aby wrócić do przyjaciół.
- Aby chodzić do szkoły, wrócić do rodziny - Liv Christiansen.
i do swojego życia.
- Dzwoni minister sprawiedliwości. - Co powiedziałbyś Kristine?
Tęsknimy za tobą.
Będziemy cię szukać do skutku.
Gdzie Gustav?
Śpi.
Jest kompletnie załamany.
Nie chciałem…
Większość nocy nie mogę spać, bo mam wrażenie, że ją słyszę.
Za każdym razem, gdy wyglądam przez okno, widzę ją na huśtawce.
Słyszę jej śmiech w samochodzie.
Czuję ciepło jej dłoni, gdy je trzymałam
w szpitalu po operacji na wyrostek.
Roso.
Nie zrobiłbym tego…
gdybym w to nie wierzył całym sercem.
Czuję ją.
Wiem, że tam jest.
Skarbie.
Nie czujesz jej?
Czysto przy wejściu. Odbiór.
- Macie coś? - Co tam?
- Czemu wyłączyłaś światła? - „Jessie” idzie spać.
A co z wami?
Figa z makiem.
Nie wiemy, czy dziś uderzy.
Wyjdziemy na idiotów.
- Głównie ty. To był twój pomysł. - Tak.
Swoją drogą…
Chciałam…
Przykro mi z powodu twojej żony.
- Masz bystrą córkę, co? - Tak.
To głównie jej zasługa i dziadka.
- Wspominała, że czasem pomaga. - Mało powiedziane.
Przed laty Aksel i jego żona zaopiekowali się mną.
- Dlaczego? - Miałam problemy ze sobą…
Od tamtej pory wspiera nas obie.
- A jej tata? - Nie warto o nim mówić.
Dlatego chcę przenieść się do NC3.
- Więcej wolnego czasu? - Tak.
Za dużo koszmarów i za mało snu. Trudno to wszystko przefiltrować.
Tak, ale dlatego też jesteś dobra w tej pracy.
Być może.
Mężczyzna z papierosem zbliża się do wejścia. Odbiór.
Możesz go opisać? Jansen, odbiór.
Nie, ma kaptur na głowie. Średniego wzrostu, smukły. Odbiór.
Hessie, co tam?
Ktoś zakradł się przez wejście. Podejdź do radia.
Sprawdźcie, czy jest uzbrojony. Jansen, odbiór.
Czwarte piętro. Bravo, odbiór.
Piąte piętro. Bravo, odbiór.
Thulin, jest na twoim piętrze. Odbiór.
Minął mieszkanie. Hess, odbiór.
Odwraca się. Bravo, bądźcie gotowi. Hess, odbiór.
Bravo, wkraczacie.
- Nie ruszać się. - Co to ma być? Puśćcie mnie!
Nic nie zrobiłem. Nic…
- Nikolaj Møller, Mantuavej 76. - Czego pan chciał?
- Porozmawiać z Jessie. - O czym?
- Wysłała mi SMS-a. - SMS-a?
- Pin do telefonu? - Dwa-zero-zero-trzy.
O co tu chodzi?
„Przyjdź do mnie albo wyślę je twojej żonie”.
Szantażuje mnie. Chciałem ją wystraszyć.
Zamknij się.
Kto ich nagrał?
Wysłano wiadomość z zastrzeżonego numeru pół godziny temu.
- Kto jest z Jessie? - Ricks. W domku, który wynajmuje.
Co się dzieje?
Możemy już wrócić do domu?
Nie.
Prześpij się.
- Gdzie drugi glina? - Skoczył po pizzę.
Ty w międzyczasie oglądasz porno?
A co jeśli nawet?
Co do diabła?
Nie wychodź.
Halo?
Gdzie jesteś?
Jest tam ktoś?
Olivio?
Skarbie?
Mamo?
Mamo, chce mi się pić.
Jessie!
Cześć, Olivio. Spokojnie, nie bój się.
Jestem Mark z policji.
- Wiesz, gdzie jest twoja mama? - Nie.
Jansenie?
Ricks.
Ja pierniczę.
Karetka! Już!
Jessie!
Hessie.
Pójdę po innych.
Hessie.
Jansenie, tutaj.
Napisy: Przemysław Stępień