Mariusie, było kilka telefonów, że krowy Øruma znów uciekły.
Dzwoniłaś do niego? Odbiór.
Nie odpowiada.
Przekażę żonie, że się spóźnisz. Odbiór.
Wpadnę do Øruma, Jytte. Bez odbioru.
PASZTET SER
POLICJA
WYSPA MØN, 1987 ROK
Ørumie?
Ørumie? Twoje krowy znów się wymknęły.
Ørumie?
Uspokój się.
Ørumie?
Halo?
Psiakrew. Jasna cholera.
Tu Marius z policji!
Halo?
Cześć…
Cześć.
Policja, tu Jytte.
To ja. Proszę wysłać karetkę na farmę Øruma.
- Co się stało? - Mam trzy trupy.
I rannego chłopca. Wciąż oddycha.
- Najstarszego? - Nie.
Najmłodszego. Jedno z dwójki przybranych dzieci.
A adoptowana dziewczynka?
Wyślij wszystkich. Rozpocznij poszukiwania Øruma.
Wyjdź z tego domu!
Policja.
Halo?
Spokojnie. Już dobrze.
Patrz.
Nie bój się. Jestem policjantem.
Mam na imię Marius i chcę ci pomóc.
Jesteś Astrid, prawda?
Tak. Mieszkasz tu na dole?
SERIAL NETFLIX
KASZTANOWY LUDZIK
KOPENHAGA, OBECNIE
WTOREK, 6 PAŹDZIERNIKA
Musisz już wyjść.
Jasne.
Hej!
Na razie.
- Z czym chcesz drugą? - Z czekoladą.
Mieliśmy jeść zdrowiej, prawda?
Zaczniemy jutro.
- Spakowałaś się już do szkoły? - Tak.
Pamiętaj o prażonej cebuli.
Le, szykuj się.
Nauczycieli irytują nasze spóźnienia.
- Muszę dziś zrobić drzewo rodowe. - Tak?
- Nie pomogłaś mi. - Dziadek mówił, że skończyłaś.
Brakuje liści.
Trochę późno mi o tym mówisz. Chodź.
Uważaj w drodze na zajęcia pozalekcyjne.
- Moje drzewo jest nudne. - Jest super. Przestań.
Hassan ma dużo więcej zdjęć. Mam tylko twoje i dziadka.
- I nie jest moim prawdziwym dziadkiem. - Pięć z Króliczkiem i Ptaśkiem.
- Inni nie mają zwierząt na swoich. - Nie mają tyle szczęścia.
A co z Sebastianem?
Co z nim?
Śpicie ze sobą. Myślałaś, że o tym nie wiem.
Tak, ale nie jesteśmy razem.
Dobrze. Zaprosimy go dzisiaj na kolację.
- A mogę go dodać do drzewa? - Nie.
Szybko. Dziadek cię odbierze.
Niebawem będę cię codziennie odbierała.
- No dobrze. Pa. - Pa.
Mamy pierwszy wtorek października, czyli wznowienie prac parlamentu.
Ale dziś nie skupimy się na królowej czy premierze,
tylko na minister spraw społecznych, Rosie Hartung.
Wraca do pracy po zabójstwie córki w zeszłym roku.
Cała Dania śledziła sprawę, która doprowadziła do rewizji
- praw o ochronie i bezterminowym wyroku… - Idiota.
…bo sprawca był karany.
- Jestem umówiona z Nylanderem. - Jest na spotkaniu.
Znowu! Już dwa razy odwołał.
Proszę wybaczyć. Nie pomogę.
Ale…
- Nylanderze… - Obiecano więcej środków.
- Masz nowego pracownika. - Faceta, którego nie chce Europol? Serio?
- Masz chwilę? - Nie teraz.
- Jasne. Skończyliśmy. - Nie, my…
Gdy rozwiązaliśmy sprawę Hartung, wydziałowi obiecano środki.
Jeśli nie trafią do nas, komisarz poczyta o tym w mediach!
- Przekaż mu to. - Porozmawiamy o tym innym razem. Znowu.
Dzień dobry.
Cokolwiek chcesz, niech zaczeka do przyszłego tygodnia.
Aplikuję do NC3, cyberprzestępczości.
Niby dlaczego?
Jest stanowisko, o które chciałabym się ubiegać.
- Chodzi o godziny pracy? - Nie.
Dogadamy się. Czy chodzi o coś innego?
- To jak? - Nie.
Jesteś świetną śledczą. Chcę cię w moim wydziale.
Zawsze możesz dołączyć do geeków i nudzić się w pracy od 8 do 16.
Podjęłam decyzję.
Chciałabym cię prosić o referencje.
Zobaczymy. Teraz nie mogę.
Teraz zajmij się tym. Martwa kobieta w Husum.
- Weź tego gościa, Hessa. - Hessa?
Z Europolu. Pracuje z nami, dopóki nie ustalą, czy go zwolnić.
Idź już. Genz czeka. Pytał o ciebie.
Dalej.
NC3? Rany boskie, Thulin.
Wywieszono już flagi przed parlamentem.
Otwarcie w pierwszy wtorek października zawsze jest powodem do świętowania.
Wkrótce schody za mną będą pełne reporterów i fotografów
w oczekiwaniu na ministrów i parlamentarzystów.
Dzisiejsza sesja jest nietypowa.
Szczególnie wyczekują jednej osoby.
Mowa o minister spraw społecznych, Rosie Hartung.
Wraca na stanowisko ministerialne po roku
od porwania i zabicia jej 12-letniej córki.
Tu Vogel.
Cześć, mówi Liv. Wszystko jest gotowe na jej przyjazd.
Zadbałam o jej ulubioną kawę.
Doskonale, Liv.
Kiedy tu dotrzecie?
Zadzwonię z samochodu.
- Jeszcze nie wyjechaliście? - Nie, ale wszystko gra.
- Trochę nam to czasu zajęło. - Co z minister?
Rosa? Skarbie?
Przyjechali. Czekają na ciebie.
Rosa?
- Jadłeś? - Tak.
Gotów?
Wychodzimy, jak tylko mama ruszy.
- Wolę pojechać rowerem. - Nie, zawiozę cię.
Wszyscy inni jeżdżą rowerem.
Trzymajmy się rutyny. Gdzie mama?
Nie wiem.
Roso?
Samochód czeka na zewnątrz. Vogel tu jest.
Nie pamiętam już jej zapachu. Zniknął.
Skarbie.
Steenie, nie wiem, czy…
Dasz radę.
Byłaby z ciebie dumna.
Wiesz o tym?
Chodź.
- O której kończysz? - Odbiorę Gustava.
- Krok po kroku. - Dokładnie.
Krok po kroku.
Przywitaj się z nowym kierowcą.
Jasne.
- Cześć! - Cześć!
- Jestem Rosa. - Jacob Rasouli. Zapraszam.
Tato! Chodź.
Długo będziesz z nami?
Pewnie kilka dni.
- Dobra. Mieszkasz w Hadze na stałe? - Nie, jestem w ciągłym ruchu.
Należę do grupy zadaniowej w Amsterdamie, Lizbonie, Marsylii,
Paryżu, Budapeszcie i nie tylko.
- Od jak dawna? - Od pięciu lat.
- Pięciu? - Pożyczę to.
Większość oficerów łącznikowych ma dwuletni kontrakt.
Tak? No dobrze.
Mogę w pewnym momencie sobie pójść?
- Jak to? - Muszę załatwić formalności mieszkaniowe.
Jasne.
Mogłabyś tu stanąć? Potrzebuję kawy.
- Dobra, kupimy w drodze powrotnej. - Jasne.
Zadzwonię do partnera.
Francois, tu Mark.
To mój nowy numer.
Ofiara to Laura Kjær, lat 37.
Asystentka stomatologiczna w głównym szpitalu Kopenhagi.
Wydaje się, że poszła spać i zabito ją znienacka.
Zamek w piwnicy został wyłamany.
Jej dziesięcioletni syn spał na górze i obudził się w pustym domu.
Ubrał się, zrobił sobie śniadanie i czekał na mamę.
Nie zjawiła się, więc poszedł do sąsiadki. Sąsiadka weszła do pustego domu.
Usłyszała szczekanie na placu zabaw, znalazła ofiarę i zadzwoniła do nas.
Sąsiadka powiedziała,
że ofiara i jej syn prawie codziennie chodzili na plac.
Ojciec zmarł na raka kilka lat temu.
Na zdjęciach jest jej nowy partner. Hans Henrik Hauge.
Poinformowano go i jedzie do nas z targów w Roskilde.
- Świadkowie? - Nie, ale pytamy od drzwi do drzwi.
- A chłopiec? - Jest u sąsiadki.
- Widział coś? Albo słyszał? - Wątpię.
Chcieliśmy z nim porozmawiać, ale jest jakiś nieobecny. Milczy.
Przechodzi diagnozę na autyzm.
WIZYTA OCENA I DIAGNOZA
- Chcesz z nim pogadać? - Później. Sprawdź, czy nic mu nie jest.
- Ukradli coś? - O ile wiemy to nie.
Cześć, Genz.
- Cześć! - Jak idzie?
Słabo. Deszcz przeszkodził.
Czas śmierci?
Zaczęło padać około północy, więc mniej więcej wtedy.
Jeśli na ziemi były ślady stóp, zostały zmyte.
Chcesz ją zobaczyć?
W domu nie ma śladów walki, a jej stopy są czyste,
więc chyba została odurzona w domu i przyniesiona tutaj.
Sądząc po obrażeniach, obudziła się tutaj i próbowała bronić.
- Aż do czasu amputacji. - Amputacji?
Proszę.
Dość nietypowe. Dlatego uznałem, że powinnaś przejąć sprawę.
Pociągi towarowe jeżdżą całą noc,
a sąsiedzi są daleko stąd, więc nikt nic nie słyszał.
Znalazłeś ją?
Dłoń? Jeszcze nie.
Pies mógł wziąć?
- Czy ją zabrali? - A to kto?
Hess, jest tu na kilka dni.
Genz prowadzi centrum kryminalistyki.
- Witam. - Dziękuję.
Tak, to mógł być pies. Nic więcej nie mamy.
Co to jest?
Kasztanowy ludzik. Jego też powinniśmy przesłuchać?
Weź na wszelki wypadek.
WOREK NA DOWODY
Spotkasz się z ministrami na śniadaniu
przed nabożeństwem i oficjalnym otwarciem.
Roso?
- Chcę najpierw zobaczyć Liv i resztę. - Zróbmy to przed otwarciem.
Wiem, że chcesz się spotkać z Bukke.
Jacobie, podjedź od tyłu.
Nie, w porządku. Zatrzymaj się.
Miejmy to już za sobą.
Jak to jest wrócić?
Nadal ma pani nadzieję znaleźć córkę?
Czy brutalne zbrodnie powinny być surowiej karane?
Jak państwo wiedzą, miniony rok był trudny.
Wraz z rodziną jesteśmy wdzięczni za wasze wsparcie.
Ale nie mogę się już oglądać za siebie. Dziękuję premierowi za okazane zaufanie
i że pozwolił mi znów walczyć o to, w co głęboko wierzę
jako minister spraw społecznych.
Na tym się skupię. Mam nadzieję, że uszanują to państwo.
Dziękuję.
I wróciłam.
Jeśli podasz mi płaszcz, przyniosę kawę, żebyśmy mogły zacząć.
Dziękuję, Liv.
Zasypano nas kwiatami.
Premier przysłał kartkę.
Czeka na ciebie.
Tak, miło będzie wrócić do pracy.
Byl remont,
ale nie powiesiliśmy jeszcze zdjęć.
Zawieszę je, gdzie wskażesz.
Najpierw ustalmy popołudniowe spotkania.
Zauważyłam, że służbowy mail nie działa.
- To prawda. Szef gabinetu bada temat. - Dlaczego Engells sprawdza moje maile?
Niech sam to wyjaśni.
Zrobię kawę.
Liv, co się dzieje?
Otrzymałaś tyle pięknych maili.
Nie rozumiem, dlaczego ktoś przysłałby inne.
Jakie?
Szef gabinetu wspominał o groźbach.
Odnośnie córki.
Kraghu, sporządź listę dzieci z placu zabaw
- i wyprowadzaczy psów w okolicy. Dzięki. - Jasne.
Sprawdź kosze w sąsiedztwie w poszukiwaniu narzędzia zbrodni.
Nie wiem, co powiedzieć.
Astrup, sprawdź komputery, iPady i telefony.
Pewnie.
…ale procedura jest taka sama.
Będę tu tylko kilka dni i wystawiam mieszkanie na sprzedaż.
Chcę wrócić jak najszybciej.
Napiszę później.
Przepraszam. Miałem telefon.
- Co mam robić? - Nie mam pojęcia. A co możesz?
Wpuśćcie mnie, do jasnej cholery!
Muszę pogadać z Magnusem.
Od dawna znał pan Laurę?
Hansie Henriku?
Co robicie w garażu?
- Znaleźli ją na placu zabaw? - Potem o tym porozmawiamy.
Proszę odpowiedzieć. Długo ją pan znał?
Jakiś rok. Wprowadziłem się po Nowym Roku.
- Gdzie się państwo poznali? - W Internecie.
Znalazłem jej profil, wysłałem maila i…
Kiedy ją pan ostatnio widział?
- Wczoraj rano. - Tak?
Zanim wyjechałam na targi w Roskilde. Jestem konsultantem IT.
- Rozmawiał z nią pan wczoraj? - Tak, po kolacji…
zadzwoniłem do niej.
- Zwykła rozmowa. - Jasne.
Jak umarła?
Dlaczego nikt mi nic nie mówi?
O czym rozmawialiście?
O niczym szczególnym.
- O Magnusie. - Dlaczego nie przyjechał pan na noc?
Miałem tam być do jutra.
- Szef kazał nam zostać. - Nie był pan sam?
Wszyscy tam byli. Wróciłem do motelu około 21,00.
Ktoś widział pana w motelu?
- Chcę porozmawiać z Magnusem. - Skończmy najpierw tę rozmowę.
- Byli państwo zaręczeni? - Tak.
Na której ręce nosiła pierścionek?
- Na lewej. Czemu? - Czemu zmienili państwo zamki?
- Nie zmienialiśmy. - Nieprawda. Bębenki są fabrycznie nowe…
i znalazłem tę fakturę za ślusarza w szufladzie.
Zamki zmieniono wczoraj o 15,30.
Dlaczego Laura zmieniła wczoraj zamki?
Przez Magnusa…
Często gubił klucze.
Diagnozują go na autyzm.
Chcę porozmawiać z Magnusem. Gdzie jest? Muszę się z nim zobaczyć.
Pozwólcie mi go zobaczyć.
Słucham?
- Ukrywa coś. - Kto? Hess?
Hauge, partner ofiary. Nie możemy potwierdzić alibi.
Nie wiedział, że ofiara zmieniła zamki przed śmiercią.
No dobrze.
- Mamy dość, by go oskarżyć? - Jeszcze nie.
- Nie ma dowodów i mam wątpliwości. - Popracuj nad tym.
- Zadzwoń po raporcie patologa. - A referencje?
Do usłyszenia.
Weź wymaz z jamy ustnej i odciski partnera.
Sprawdźcie też jego samochód.
Chcę całą historię ich korespondencji.
- SMS-y, maile. Polubienia na Insta. - Dobra.
Otworzysz drzwi?
I wszystko z portalu randkowego, na którym się poznali.
Dobra.
- Który to? - Nie mam pojęcia.
Później wpadnę do patologa.
Dobra.
Jest odporny na stres, co?
- Znalazłeś dłoń? - Niestety, nie.
Myślisz, że jej partner to zrobił?
Nie wiem.
- Naio? Kiedy razem pobiegamy? - Daj znać, jak się czegoś dowiesz.
Dziś rano na skrzynkę służbową przyszła groźba.
Policja została poinformowana, a całe rano…
Pokaż mi ją.
- Nie musi pani… - Pokaż!
Jasne.
Policja sprawdza serwery.
Chcą sprawdzić, kto to wysłał, ale jak na razie…
Na zdjęciach była wiadomość:
„Mam nadzieję, że to zaboli. Zasługujesz na śmierć”.
To zdjęcia Kristine na Instagramie.
- Zamknęliśmy jej konto od razu po… - Tak.
To jeden z bardziej niepokojących aspektów maila.
Czyli nadawca interesuje się panią od jakiegoś czasu.
Miewałam już nienawistne maile. Jakaś zabłąkana osoba, to bez znaczenia.
Policja uważa, że potrzebuje pani ochrony.
Dość mam ochroniarzy. Nie chcę, by Gustav znów się bał.
- Policja uważa, że nadawca… - Proszę się tym zająć.
Jeśli to wszystko, idę na spotkanie z premierem.
Oczywiście.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
Tu Steen Hartung. Zostaw nazwisko i numer, a oddzwonię.
Wybacz, nie zdążyłem na spotkanie.
- Słyszałem coś o groźbie. - Wykorzystali zdjęcia Kristine.
- Jakie zdjęcia? - Z jej Instagrama.
Co?
Zajmę się tym.
Idź na spotkanie z premierem.
Roso.
Dobrze cię widzieć.
Kristine?
Cześć.
Jak poszło?
Więcej mnie nie odbieraj.
- Cały samochód cuchnie. - Tak.
Gustavie, przepraszam cię.
- Mówię poważnie. - Nie tylko wy za nią tęsknicie.
Po prostu jedź.
Otrzymała około 50 ciosów.
Użyto tępego narzędzia o chropowatej, ziarnistej powierzchni.
Narzędzia ogrodniczego?
Nie wiem. Możliwe.
- Jakieś ślady napaści seksualnej? - Nie.
Chyba że masz na myśli sadyzm.
Obchodzono się z nią brutalnie…
zanim zabito ją uderzeniem w oko.
Odcięto jej dłoń kilka minut wcześniej.
Czym?
Jakąś piłą. Tarczową, wyrzynarką… Zasilaną baterią, zważywszy na miejsce.
- Z diamentową tarczą. - A jej partner?
Masz coś na niego? DNA?
- Dowód, że jest sprawcą? - Chciałbym pomóc.
Porąbana sprawa, ale nie mam nic.
- Genz? - Możesz wpaść do mnie?
- Musisz coś zobaczyć. - Już idę.
- Cześć! - Cześć!
Wybacz, chwilę mi zajęło.
- Jakieś wieści? - Dlaczego Europol odesłał cię do domu?
Za kiepską służbę, alkohol czy coś innego?
Muszę coś wyjaśnić z szefem.
Więc utknąłeś tu, póki nie zechcą cię znów widzieć.
Gówno cię obchodzimy, więc wkładasz w to minimum wysiłku.
- Mam rację? - Tak. Do tego muszę sprzedać mieszkanie.
- Cześć. - Cześć.
Co znalazłeś?
Cześć.
- Myślałem, że będziesz sama. - Wiadomo coś o dłoni?
- Muszę wiedzieć, że mogę mu ufać. - I tak jest nieobecny.
Dobra.
Nic nie wiemy o dłoni,
ale…
na wszelki wypadek sprawdziłem odciski na placu zabaw.
- Sprawdziłem też kasztanowego ludzika. - No i?
No i…
Normalnie szukamy dziesięciu punktów do identyfikacji. Znalazłem tylko pięć.
Ale…
- wystarczająco, by uznać za dowód. - Czego?
Tego, że odcisk pasuje
do Kristine Hartung.
- Kristine Hartung? - Właśnie.
Córki Rosy Hartung?
Tak. Myślałem, że popełniłem błąd.
- Kristine Hartung nie żyje. - Tak, w tym problem.
Jakaś pomyłka. To nie może być jej odcisk.
Nie, sprawdzałem trzy razy!
Ile lat mają kasztany?
Według eksperta nawet kilka lat.
Kim jest Kristine Hartung?
Nie jedźcie do rodziny Hartung. Sprawa jest zamknięta.
To jak ustalimy, skąd jej odciski trafiły na kasztanowego ludzika w Husum?
Dzieci robią ludziki, a odciski trzymają się długo.
Musimy ich zapytać, czy istnieje jakieś racjonalne wyjaśnienie…
Odcisk jest zbiegiem okoliczności.
- Tak. - Dość już wycierpieli.
Wiem, przez co już przeszli. Mówię tylko, że…
Skup się na jej partnerze.
Rozumiesz?
- Dobrze. - Na razie.
- No i? - Nylander odmówił.
- Dlaczego? - Nie możemy tam jechać.
Rosa Hartung wróciła do pracy. To jej pierwszy dzień w parlamencie…
Mamy zaczekać.
To jak? Czekamy?
Nagle Lin wstaje… To ta ślicznotka, która walczy o handel w weekendy.
W każdym razie wstaje i zaczyna obrażać premiera.
Połowa sali buczy na nią…
Tak się wściekła, że przypadkiem stłukła sobie okulary.
Nie, dzięki. Miałaś dobry dzień? Widziałem twoje nieodebrane połączenie.
Było kilka wyzwań, ale dałam radę.
Poradzimy sobie, prawda?
To Liv.
Cześć, Liv.
Tak.
Śmiało.
No dobrze.
Tak.
- Steen Hartung? - Tak.
Przepraszam za najście. Jesteśmy z policji. Możemy wejść?
O co chodzi?
Lepiej wejdźmy do środka.
- Zapraszam. - Dziękuję.
- Pana żona nie powinna tu też przyjść? - Nie, możecie porozmawiać ze mną.
- Dobrze. - Czego chcecie?
Sytuacja jest nietypowa, ale dziś na miejscu zbrodni
znaleźliśmy przedmiot z odciskami palców państwa córki.
Nie rozumiem.
Jaki przedmiot?
Odcisk znaleziono na kasztanowym ludziku.
Trudno powiedzieć, ile kasztany mają lat.
Nie ma to związku ze śledztwem w sprawie Kristine.
Nie jesteśmy pewni, więc szukamy wyjaśnienia.
Przepraszam, nie rozumiem.
Czy zna pan Laurę Kjær?
Nie.
Mieszka przy placu zabaw w Husum. Na ulicy Cedervænget.
Może pańska córka znała kogoś w okolicy albo bawiła się tam?
Nie znamy nikogo w Husum. O co tu chodzi?
- Mogę się napić wody? - Oczywiście.
Chcemy ustalić kilka szczegółów. Jak już wspomniałam, to może być nic.
Skoro tak, po co tu pani jest? Jaka jest pani teoria?
Nie ma żadnej.
Próbujemy ustalić,
czy to przypadek, czy ma jakiś związek z otwartym śledztwem w sprawie morderstwa.
Morderstwa?
Kto został zabity? Chwileczkę…
Odcisk palca mojej córki znaleziono na dowodzie?
Podkreślę, że to nic nie zmienia w sprawie państwa córki.
Musimy zrozumieć, jak…
Sprzedawała je przy głównej drodze.
Każdej jesieni.
Razem z Mathilde z jej rocznika. Miały mały stragan…
Piekły ciastka, robiły lemoniadę i sprzedawały kasztanowe ludziki.
Były takie jak ten? Z gałązkami zamiast zapałek?
- Tak. - Wie pani, kto mógł je kupować?
Głównie rodzice? Przyjaciele?
Nie, to mógł być każdy.
- Pamiętacie, czy Kristine sprzedawała… - Tak myśleliśmy.
Tyle nam wystarczy.
Dziękujemy za pomoc.
- Znajdą państwo wyjście? - Tak.
Mówiłam, że się tym zajmę.
- Są dorosłymi ludźmi. - Można pozostać taktownym.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Tak.
- Zjesz coś? - Jasne…
Ale zabito kogoś…
O co chodzi z tym kasztanowym ludzikiem?
Mówili, że to nie ma znaczenia.
Dzwonił Steen Hartung. Mówiłem ci, żebyście ich nie odwiedzali.
Wiem, ale byliśmy w pobliżu.
Udało nam się potwierdzić, że odciski są pewnie przypadkowe.
Mam napisać w referencjach, że nie wykonujesz rozkazów?
Biorę za to odpowiedzialność, ale nie dogadujemy się z Hessem.
- Może robić coś innego? - Nie.
Przesłuchaj partnera, znajdź dowody.
- Tak, ale… - Dziękuję.
Sebastianie?
Cześć.
Przepraszam…
- Nikogo nie ma w domu? - Jest.
- Ale ojczulek mnie nie wpuścił… - Typowe dla Aksela.
Cześć.
- Hej. - Kwiaty i lody. Fantastycznie.
Zapomniałaś, prawda?
Wcale nie. Nie mogłam się doczekać.
- Daj mi wszystkie dziewiątki. - Idź na ryby!
- Cześć. - Cześć.
- Hej, mamo. - Skarbie.
Sebastian. Le i Aksel, dziadek Le.
Jest emerytowanym policjantem, więc trochę…
Nie chciałem być niemiły, ale nigdy nie wiadomo.
Spokojnie. Nie ma sprawy.
Cześć. Ty musisz być Le.
- Dzięki za zaproszenie. - Schowam lody.
Twoja mama uciekła z lodami.
Co powiesz na to, że te kwiaty są dla ciebie?
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
- Chcesz zobaczyć mój pokój? - Z przyjemnością.
- Tędy. - Dobra.
Wiem, że się spóźniłam, ale przydzielono mi wyjątkową sprawę.
Nie patrz tak na mnie.
Rozmawiałam z Nylanderem.
Dostałaś referencje?
Odcięto ofierze dłoń.
Jakieś zdjęcia?
Nie. Do jutra. Pa.
- A co z jedzeniem? - W zamrażarce. Gulasz.
Dzięki.
Rosa Hartung wróciła jako minister spraw społecznych.
Po tragicznej utracie córki od roku była na urlopie.
Jak wiadomo, miniony rok był trudny…
JAKIEŚ WIEŚCI?
NIE. CIESZ SIĘ KOPENHAGĄ. DAM ZNAĆ JUTRO. FRANCOIS
Ale nie mogę się już oglądać za siebie. Dziękuję premierowi za okazane zaufanie…
- Słucham. - Coś ty za jeden? Co tutaj robisz?
Mieszkam tutaj. To moje mieszkanie.
Nie przejmuj się. Jestem policjantem.
Mark Hess.
Nehru. Jestem dozorcą.
O co chodzi z mieszkaniem?
- Obserwujecie kogoś? - Nie, chciałem je pomalować.
- I sprzedać. - Brzmi nieźle.
Przy okazji, ma pan jakiś papier maskujący?
Tak. Jakby co, znam też agenta nieruchomości.
Pięć minut.
CIAŁA NIE ZNALEZIONO GDZIE JEST KRISTINE HARTUNG?
POĆWIARTOWANA I ZAKOPANA
GDZIE JĄ ZABRANO?
Chyba mam najstarszego labradora na świecie.
W końcu musiałem wskoczyć po niego w ubraniu.
Cieszę się, że go uratowałeś.
- Chcesz zobaczyć moje drzewo rodowe? - Nie teraz.
Pokażę ci coś innego.
Ciężki dzień w pracy?
Wszystko w porządku.
Już prawie koniec, więc…
Zrobiłam je dziś po szkole. Możesz wziąć.
Ale zabawne. Kasztanowe ludziki.
Też je robiłem w szkole.
To stary labrador?
Nie, koń, ale możemy zrobić psa.
Chętnie. Masz jakieś zapałki?
Zerwij czubek, żeby nie miały rąk.
No i proszę.
Mamo…
Mamo, dołącz do nas.
- Muszę iść. - Teraz?
Serio, mamo?
- Tak? - Aksel? Wybacz, że dzwonię tak późno.
Możesz popilnować Le? Tylko na godzinę. Muszę coś załatwić.
Jasne. Daj mi 15 minut.
Nie może pan tu siedzieć. Proszę wyjść.
W takim razie wezwę ochronę.
Co tutaj robisz?
Co?
Muszę pogadać z chłopcem, ale jakiś kretyn obiecał,
- że nie będzie już miał gości. - To byłam ja. Za dużo przeszedł.
Naia Thulin.
Co tu robisz?
Nie potrwa to długo.
- Ja pogadam z chłopcem. - Jasne.
Hej, Magnusie.
Wybacz, że przeszkadzam.
Jesteśmy z policji. Chcielibyśmy z tobą porozmawiać.
- Magnusie, możesz to wyłączyć na chwilę? - Czy to frakcja Accursed?
Jesteś w tym dobry.
Magnusie, zrobisz sobie krótką przerwę?
Mam dla ciebie misję, jak w grze.
Musisz pomóc mi ją rozwikłać.
Mógłbyś?
Spójrz na to, Magnusie. Mam tu zdjęcia.
Masz pięć sekund, żeby mi powiedzieć,
czy coś na tych zdjęciach nie pasuje.
Dasz radę?
Trudna misja. Będą potrzebne twoje umiejętności.
Zaczynajmy.
O co chodzi?
Nie widziałeś go wcześniej?
Jesteś pewien, że tego ludzika nie było wczoraj na boisku?
- Magnusie? - Jesteś pewien, że go tam nie było?
Zastanów się.
Magnusie, spójrz jeszcze raz.
Mama nie wróci?
Nie, Magnusie.
Twoja mama trafiła do lepszego miejsca.
Do nieba?
Tak, do nieba.
Kasztanowy ludziku
Wejdź, kasztanowy ludziku
Wejdź, kasztanowy ludziku? Masz dla mnie
Jakieś kasztany?
Dziękuję…
Nylander musi otworzyć sprawę Hartung.
Zapomnij.
Jeśli ludzika postawiono tam w czasie morderstwa,
odcisk nie jest przypadkowy.
Może być. Dwie sprawy mogą nie mieć związku.
- Wierzysz, że to partner? - Nie twierdziłam tak, ale nie ma alibi.
…jakiś kasztany? Kasztanowy ludziku
Dziękuję Wejdź
Kasztanowy ludziku
Wejdź, kasztanowy ludziku
Masz dla mnie jakieś kasztany?
- Badano sprawę Hartung. - Tak?
Sprawca się przyznał. Siedzi w więzieniu. Sprawa zamknięta.
Tobie to pasuje?
Nie chcę roztrząsać kolejnej sprawy, skoro nie mogę rozwiązać tej.
Wejdź, kasztanowy ludziku
Masz dla mnie jakieś kasztany?
Dziękuję
Napisy: Przemysław Stępień