‪(ซีรีส์แอนิเมชันจาก NETFLIX)
‪ณ ใจกลางจักรวาลบนดาวอีเทอร์เนีย
‪อันปกครองโดยปราสาทเกรย์สกัลล์
‪ป้อมปราการลึกลับโบราณ
‪อำนาจของมันกำเนิดจากพลังดำมืด ‪แห่งภูเขาอสรพิษ
‪สถานศักดิ์สิทธิ์แห่งบาปและทุกข์โศก
‪ปกครองโดยปีศาจสเกเลทอร์ ‪และสมุนจอมชั่วร้ายของเขา
‪และสิ่งเดียวที่ขวางทางพวกเขาคือเจ้าชายอดัม
‪ผู้ปกป้องความลับของปราสาทเกรย์สกัลล์ ‪ในฐานะฮีแมน
‪บุรุษผู้ทรงพลานุภาพที่สุดในจักรวาล
‪มีเพียงสี่คนเท่านั้นที่กุมความลับนี้ไว้
‪เหล่าผู้พิทักษ์แห่งเกรย์สกัลล์ทั้งมวล
‪ท่ามกลางกองทัพแห่งผู้มีเกียรติ
‪ที่มุ่งมั่นจะพิทักษ์ปราสาทเกรย์สกัลล์ ‪จากหายนะแห่งการทำลายล้าง
‪ใครก็ตามที่ควบคุมเกรย์สกัลล์ ‪จะได้ควบคุมพลังอำนาจ
‪พลานุภาพที่จะเป็น
‪ผู้แข็งแกร่งแห่งจักรวาล
‪โอ้ ไงจ๊ะ ว่ายังไง หนูน้อยทีล่า
‪นี่คือพรประเสริฐ
‪พรที่จะปรากฏชัดแจ้ง ‪ในยามที่นางต้องการมันมากที่สุด
‪ข้าจะไม่มีวันอยู่ห่างจากลูกเรา
‪ข้ารู้ว่าท่านจะไม่ห่างลูก
‪แต่จงฝึกฝนให้นางปกป้องตัวเองได้
‪วันหนึ่ง นางจะปกป้องท่านและทั้งอีเทอร์เนีย
‪เจ้านกน้อย
‪แม่ของเจ้า นางรักเจ้าสุดหัวใจ
‪แต่นางจำต้องจากไปไกลสักพัก
‪นางจะได้เห็นทั้งจักรวาลกว้างใหญ่
‪และตอนนี้มันจะดูช่างเล็กจ้อย
‪เพราะมันจะไม่มีวันทำให้นางรู้สึก
‪เหมือนที่เจ้ารู้สึกในวันที่เจ้าเกิด
‪มาม่า
‪ดันแคนของข้า
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ได้เห็นตำนานเรื่องเล่าแห่งซอร์เซอเรส
‪ประจักษ์ ณ ที่แห่งนี้ ‪ในโมงยามที่มืดมนที่สุดของนาง
‪"จงหาดาบ" ยายแก่คร่ำครวญ
‪"มันคือแหล่งพลังเวทมนตร์วิเศษของข้า"
‪นางจึงเรียกคนสามคนมาสู่เกรย์สกัลล์
‪แม่มด นักรบและผู้อยู่ในความพิทักษ์
‪ด้วยความหวังที่สิ้นสูญ นักรบที่สิ้นชีพ
‪นางวิงวอนพวกเขา "จงหาดาบ"
‪โอ้ เจ้าชายอดัม
‪พันธมิตรถูกจู่โจม กลุ่มผองเพื่อนถือกำเนิด
‪บุกถึงนรก ตะกายถึงสวรรค์
‪แต่พวกเขาเพิ่งมาเข้าใจตอนนี้
‪ว่าทุกอย่างทำเพื่อสเกเลทอร์
‪รสชาติเหมือนทองแดง
‪อะไรที่รสชาติเหมือนทองแดงรึ นายท่าน
‪ข้าคิดว่าเวลา
‪หรืออาจจะเป็นแค่ดวงดาว
‪หรือหลังจากหลายขวบปีแห่งการรอคอย
‪บางทีข้าอาจได้ลิ้มรสชาติ
‪ของชัยชนะอันแสนเลิศเลอ
‪ข้าเห็นกาลเวลาพ้นผ่านในมุมมืดแห่งอวกาศ
‪ข้าเห็นหมู่ดาวเคราะห์ที่อุบัติจากน้ำแข็ง
‪และพระอาทิตย์โบราณที่แผดเผาและแตกดับ
‪พาเอาอารยธรรมทั้งหมดมวล ‪จมดิ่งสู่ความมืดมิดนิรันดร์
‪อากาศที่อบอวลไปด้วยความทุกข์ทรมาน ‪และความบ้าคลั่ง
‪เจ้าต้องปลื้มมันแน่ๆ ลินนี่
‪ว่าไง แม่ซอร์เซอเรส
‪เจ้าฟื้นแล้วสินะ
‪หรือดูท่าจะอ่อนพลังลงมากกว่า
‪เมื่อเวทมนตร์หวนกลับมา
‪แทนที่จะบำรุงร่างกายเจ้า ‪ให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม
‪เจ้าจะให้ทั้งอีเทอร์เนียดื่มด่ำมันก่อน
‪ช่างสูงส่งจริงๆ แถมเบาปัญญา
‪ถ้าเจ้าไม่มัวพยายามช่วยเหลือคนอื่น
‪เจ้าก็คงเห็นแล้วว่าข้าบุกมา
‪แต่อนิจจา
‪ตลอดหลายปีมานี้
‪สุดท้ายข้าก็รู้ความลับอันแท้จริง ‪ของเกรย์สกัลล์
‪เราอยากเชื่อในจักรวาลที่เป็นระเบียบสงบสุข
‪สถาปัตยกรรมโอ่อ่าที่ยึดโยงมันเข้าด้วยกัน
‪ทว่ามีเพียงพลังอำนาจเดียว
‪พลังอำนาจที่เปลือยเปล่า โกลาหลและงดงาม
‪และบางทีด้วยเหตุผลที่ยากจะหยั่งได้
‪พลังอำนาจนั้นสิงสถิตอยู่ในบุคคลหนึ่ง
‪หนึ่งเดียวในหมู่มวลสิ่งมีชีวิตทั้งหมด
‪และบัดนี้
‪ข้ามีพลังอำนาจนั้น
‪อีกไม่นาน ทั้งอีเทอร์เนีย ‪จะจดจำช่วงเวลาประวัติศาสตร์นี้
‪เมื่อสเกเลทอร์สังหารฮีแมนสำเร็จจนได้
‪ข้าไม่ใช่ฮีแมน
‪เจ้าว่ายังไงนะ
‪ข้าคืออดัม
‪เจ้าชายแห่งอีเทอร์เนีย
‪และผู้พิทักษ์
‪และผู้พิทักษ์ความลับแห่งปราสาทเกรย์สกัลล์
‪และนี่คือสหายผู้ไม่เกรงกลัวของข้า
‪ครินเจอร์
‪ไม่
‪- วิ่ง ทีล่า ข้าจะต้านเขาเอง ‪- ท่านพ่อ ท่านไม่ไหวหรอก
‪ไปสิ
‪จะไปไหนกันเหรอ
‪หมดเวลาเล่นสนุกของพวกเจ้าแล้ว
‪ไม่มีทางให้วิ่งหนี
‪ไม่มีที่ให้ซ่อน
‪พลังแห่งเกรย์สกัลล์ทอดทิ้งเจ้าแล้ว
‪ซอร์เซอเรสโง่เง่า
‪เจ้าไม่เหลือเวทมนตร์มากพอจะต่อกรพระเจ้า
‪พลังข้าอาจไม่แข็งแกร่งถึงขีดสุด
‪แต่เจ้าก็แค่เล่นบทพระเจ้า สเกเลทอร์
‪เจ้าหลงลืมตัวตนแท้จริงของเจ้า
‪แล้วมันคืออะไรล่ะ
‪เจ้ามันก็แค่ซากกระดูก
‪ไม่
‪อย่าเร็วนัก ท่านแมนแอทอาร์มส์
‪ไม่
‪นังผู้หญิงน่าเบื่อ
‪เจ้าเองก็เป็นซอร์เซอเรสมานาน
‪ได้เวลาของเลือดใหม่แล้ว
‪ไม่
‪ทำไม ทำไมเจ้าทำเช่นนั้น
‪ทำไม ที่รักของข้า
‪ดันแคนของข้า
‪ทีล่า
‪ท่านต้องช่วยเขานะ
‪พระเจ้าช่วย
‪เจ้าชายอดัม
‪เดี๋ยวนะ เราต้องห้ามเลือด
‪โซอาร์ ช่วยข้าด้วย
‪แม่รักเจ้า เจ้านกน้อย
‪ไม่นะที่รัก อย่าทิ้งข้าไป
‪ความเศร้าโศก ช่างพิลึกจริงๆ
‪ขังเขาไว้ในคุกใต้ดิน
‪ปล่อยให้เขาคร่ำครวญจมปลักน้ำตา
‪จนกว่าข้าจะตัดแขนขาแมนแอทอาร์มส์เขาซะ
‪โรงฆ่าสัตว์แห่งจักรวาลนี้เต็มไปด้วยคนตาย
‪เพราะชายหญิงต่างเกิดมาเพื่อตายเพียงเท่านั้น
‪ทว่าพระเจ้า
‪เรามีชีวิตอยู่ตลอดกาล
‪ปราสาทลึกลับแห่งนี้ต้องมีนายหญิงจอมเวทย์
‪ดังนั้นเจ้าคือซอร์เซอเรสคนใหม่แห่งเกรย์สกัลล์
‪เจ้าเห็นแล้วสินะว่าข้าทำอะไรได้บ้าง ‪ตอนที่ข้าไม่ถูกห้อมล้อม
‪ด้วยพวกซื่อบื้อน่าสะอิดสะเอียนแสนน่าขัน
‪สิ่งดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับข้าในชั่วชีวิตนี้ ‪คือการถูกสังหาร
‪แต่ท่านก็รอดมาได้
‪ก่อนที่ข้าจะสลายเป็นแค่อนุภาคจากฝีมือลูกแก้ว
‪ข้ารีบร่ายมนตร์เสกวิญญาณข้า ‪เข้าไปอยู่ในไม้เท้าเจ้าเพื่อให้รอดปลอดภัย
‪ในไม้เท้านั่น ข้าสูบเลือดเจ้าเหมือนเห็บหมัด
‪ค่อยๆ สร้างร่างข้าขึ้นมาใหม่จากร่างเจ้า
‪และเมื่อข้าแข็งแกร่งมากพอ ข้ากระซิบกับเจ้า
‪ความคิดประหลาดและความปรารถนา ‪ได้นำเจ้ามาที่นี่
‪ท่านหลอกใช้ข้า
‪แน่นอนว่าข้าหลอกใช้เจ้า
‪และข้าก็ชดใช้ให้เจ้าด้วยการเพิ่มพลังเจ้า
‪ด้วยพลังบางส่วนของข้า
‪น่าเศร้าที่สถานศักดิ์สิทธิ์ของซอร์เซอเรส
‪ก็มาพร้อมกับคำสาปร้อยเล่ห์ ที่รัก
‪เจ้าจะต้องสถิตชั่วนิจนิรันดร์
‪อยู่ที่ห้องโถงแห่งเกรย์สกัลล์
‪ไม่สามารถออกจาก ‪ป้อมปราการที่ถูกละทิ้งแห่งนี้ได้
‪แต่เป็นเพราะพลังอำนาจใหม่ของข้า…
‪ข้าจะยกเอาทั้งจักรวาล…
‪มาสู่เจ้า
‪และบัดนี้ ข้าอยากให้เจ้าใช้พลังนั้น
‪ดูสิว่าซอร์เซอเรสส่งข้ารับใช้ของนางไปที่ไหน
‪เจ้าเสกเวทมนตร์นั้นได้ยังไง
‪ข้าไม่รู้
‪เร็วเข้า
‪องค์ราชาและราชินีของเจ้า ‪จากไปยังไม่ถึงสิบนาที
‪แต่โจรเจ้าเล่ห์อย่างเจ้า ‪กลับพยายามปล้นปราสาท
‪ข้าจะให้เจ้าเล่นงานเขาด้วยหมัดเจ้า
‪ถ้าเจ้าให้ข้าเล่นงานเจ้าด้วยหมัดข้า
‪แคลมพ์แชมป์ ฟิสโต้ ท่านสองคนตาบอดรึไง
‪- นั่นทีล่า ‪- ทีล่า
‪โซอาร์บนฟ้า
‪เรารู้จักทีล่า แต่นางคนนี้เราไม่รู้จัก
‪นางเป็นสหายข้าเอง ฟิสโต้
‪และพวกเจ้ารู้จักข้า
‪เจ้าชายอดัม
‪นี่มันเวทมนตร์พิลึกอะไรกัน
‪ท่านอยากคุยเรื่องเวทมนตร์พิลึกงั้นรึ ‪ท่านน่าจะเห็นสิ่งที่ทีล่าเพิ่งทำ
‪มันไม่ใช่เวทมนตร์ อดัมยังไม่ตาย
‪ประมาณนั้น
‪โอ้ ราชาและราชินีจะต้องดีใจมากแน่ๆ
‪เรเนียส ทุกคนอยู่ที่ไหน แม่กับพ่อข้าล่ะ
‪ข้าเพิ่งส่งพวกเขาไปที่ทาลอนไฟเตอร์
‪ตอนเราเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ‪บนท้องฟ้าเหนือเกรย์สกัลล์
‪องค์ราชาบัญชาให้อพยพคนทั่วทั้งอีเทอร์นอส
‪เมื่อเมืองว่างเปล่า ‪แผนคือไปยังจุดนัดพบที่ค่ายความกลัว
‪จริงไหม ที่สเกเลทอร์หวนกลับมาแล้ว
‪ถามเขาดูเองสิ
‪เขากลับมาแล้วจริงๆ
‪ข้าละอยากซัดเขาสักหมัด
‪พวกน่าสมเพชแห่งอีเทอร์เนีย
‪เจ้านายผู้ทรงฤทธานุภาพของเจ้า ‪ในที่สุดก็ค้นพบเป้าหมายแล้วว่า
‪ชีวิตแสนไร้ค่าอย่างที่สุดของเจ้ามีไว้เพื่ออะไร
‪ในฐานะกองทัพคนตายยังไงละ
‪อยู่นี่เอง
‪ตายจริง เจ้านี่หายไวดีแท้
‪ให้ข้าช่วยแล้วกัน
‪หมอก มันมีฤทธิ์กัดกร่อน
‪อย่าให้หมอกโดนตัวเด็ดขาด
‪- อดัม ‪- ไปซะ ข้าจัดการเอง
‪แอลลี-อุ๊ป
‪นี่ไม่ใช่เวลามามัวลอยชายรอบปราสาทนะ ‪เจ้าชายอดัม
‪เจ็บแฮะ เร็วเข้า
‪ทางนี้ เร็วเข้า
‪ได้เวลาแล้ว ที่ไอ้หมอกนี่
‪จะได้กินกำปั้นข้า
‪เรเนียส นี่ข้าเอง ตื่นจากภวังค์ซะที
‪ไม่มีประโยชน์หรอก ‪สหายเราที่เรารู้จักได้จากเราไปแล้ว
‪ขอโทษที่ทำแบบนี้นะ แคลมพ์แชมป์
‪ถ้าอยากเอาชนะข้า ‪กำปั้นเดียวเอาไม่อยู่หรอก
‪เฮ่ ทีล่า
‪ข้าขอโทษ
‪ข้าขอโทษ สหายข้า
‪พวกท่านควรตายอย่างมีเกียรติกว่านี้
‪วิญญาณของพวกเขาซื่อสัตย์และจริงแท้
‪ถ้าข้าพอจะรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับโลกหลังความตาย
‪ทั้งฟิสโต้และแคลมพ์แชมป์ได้ไปสู่พรีเทอร์เนียแล้ว
‪พวกเขาคงได้ไป…
‪แต่อย่างที่เจ้าเห็น ‪ข้ากำดวงวิญญาณพวกเขาไว้ที่นี่
‪ในอุ้งมือของข้า
‪ช่างเป็นพลังอำนาจที่ท่วมท้นตัวข้านัก
‪ตอนนี้ข้าไม่เพียงแต่สั่งเป็นสั่งตายได้
‪แต่ยังมีอำนาจบัญชาโลกหลังความตายด้วย
‪ส่วนเจ้า อดัม
‪เจ้าใช้พลังนี้ผิดๆ
‪เจ้าซุกซ่อนมันไว้ ‪และเรียกพลังออกมาใช้เพียงเพื่อควบคุมข้า
‪ทั้งๆ ที่เจ้าสามารถใช้พลัง ‪กระชากวิญญาณข้าออกจากร่างได้
‪เหมือนที่ข้าทำกับสหายสูงศักดิ์ของเจ้า
‪ดังนั้นแทนที่พวกเขาจะได้เดินทางสู่เกียรติยศ ‪และรางวัลอันเป็นนิรันดร์ในพรีเทอร์เนีย…
‪ข้าขอสาปส่งมันทั้งคู่ให้ร่วงสู่ซับเทอร์เนียแทน
‪กล้าโจมตีข้างั้นรึ
‪เมื่อไม่มีดาบโง่ๆ ของเจ้า ‪เจ้าก็ไม่ใช่ฮีแมนอีกต่อไป
‪ข้าหมายถึง เจ้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา
‪ดูเจ้าสิ
‪ผู้ที่ครั้งนึงเคยเป็นศัตรูหอกข้างแคร่
‪แต่บัดนี้เป็นแค่แมลง ‪บนกระจกยานเหาะสายลมของข้า
‪ความกล้าหาญของเจ้าช่างน่าขันสำหรับข้า
‪อยากจะสู้รึไง
‪ข้าทำลายเจ้าได้เพียงแค่ใช้ความคิด
‪แต่เจ้าคิดว่าจะดื้อด้านสู้จนคว้าชัยชนะรึยังไง
‪จะบอกให้นะ เจ้าหนู…
‪ก็บุกเข้ามาเลยสิ
‪เราหัวเราะอะไรกัน
‪ดาบน่ะก็แค่ท่อลำเลียงกระแสไฟ
‪แต่ประกายไฟ
‪มันคือข้ามาโดยตลอด และข้าคิดสงสัยบ่อยๆ
‪พลังอำนาจลับสุดยอดแบบไหนกัน ‪ที่จะถูกเปิดเผยต่อข้า
‪ถ้าข้าไม่มีดาบ
‪แต่ยังพูดคำนั้นอยู่
‪ไม่…
‪ด้วยพลังแห่งเกรย์สกัลล์
‪คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์