‎(ซีรีส์แอนิเมชันจาก NETFLIX)
‎ณ ใจกลางจักรวาลบนดาวอีเทอร์เนีย
‎อันปกครองโดยปราสาทเกรย์สกัลล์
‎ป้อมปราการลึกลับโบราณ
‎อำนาจของมันกำเนิดจากพลังดำมืด ‎แห่งภูเขาอสรพิษ
‎สถานศักดิ์สิทธิ์แห่งบาปและทุกข์โศก
‎ปกครองโดยปีศาจสเกเลทอร์ ‎และสมุนจอมชั่วร้ายของเขา
‎และสิ่งเดียวที่ขวางทางพวกเขาคือเจ้าชายอดัม
‎ผู้ปกป้องความลับของปราสาทเกรย์สกัลล์ ‎ในฐานะฮีแมน
‎บุรุษผู้ทรงพลานุภาพที่สุดในจักรวาล
‎มีเพียงสี่คนเท่านั้นที่กุมความลับนี้ไว้
‎เหล่าผู้พิทักษ์แห่งเกรย์สกัลล์ทั้งมวล
‎ท่ามกลางกองทัพแห่งผู้มีเกียรติ
‎ที่มุ่งมั่นจะพิทักษ์ปราสาทเกรย์สกัลล์ ‎จากหายนะแห่งการทำลายล้าง
‎ใครก็ตามที่ควบคุมเกรย์สกัลล์ ‎จะได้ควบคุมพลังอำนาจ
‎พลานุภาพที่จะเป็น
‎ผู้แข็งแกร่งแห่งจักรวาล
‎โอ้ ไงจ๊ะ ว่ายังไง หนูน้อยทีล่า
‎นี่คือพรประเสริฐ
‎พรที่จะปรากฏชัดแจ้ง ‎ในยามที่นางต้องการมันมากที่สุด
‎ข้าจะไม่มีวันอยู่ห่างจากลูกเรา
‎ข้ารู้ว่าท่านจะไม่ห่างลูก
‎แต่จงฝึกฝนให้นางปกป้องตัวเองได้
‎วันหนึ่ง นางจะปกป้องท่านและทั้งอีเทอร์เนีย
‎เจ้านกน้อย
‎แม่ของเจ้า นางรักเจ้าสุดหัวใจ
‎แต่นางจำต้องจากไปไกลสักพัก
‎นางจะได้เห็นทั้งจักรวาลกว้างใหญ่
‎และตอนนี้มันจะดูช่างเล็กจ้อย
‎เพราะมันจะไม่มีวันทำให้นางรู้สึก
‎เหมือนที่เจ้ารู้สึกในวันที่เจ้าเกิด
‎มาม่า
‎ดันแคนของข้า
‎ไม่เป็นไรนะ
‎ได้เห็นตำนานเรื่องเล่าแห่งซอร์เซอเรส
‎ประจักษ์ ณ ที่แห่งนี้ ‎ในโมงยามที่มืดมนที่สุดของนาง
‎"จงหาดาบ" ยายแก่คร่ำครวญ
‎"มันคือแหล่งพลังเวทมนตร์วิเศษของข้า"
‎นางจึงเรียกคนสามคนมาสู่เกรย์สกัลล์
‎แม่มด นักรบและผู้อยู่ในความพิทักษ์
‎ด้วยความหวังที่สิ้นสูญ นักรบที่สิ้นชีพ
‎นางวิงวอนพวกเขา "จงหาดาบ"
‎โอ้ เจ้าชายอดัม
‎พันธมิตรถูกจู่โจม กลุ่มผองเพื่อนถือกำเนิด
‎บุกถึงนรก ตะกายถึงสวรรค์
‎แต่พวกเขาเพิ่งมาเข้าใจตอนนี้
‎ว่าทุกอย่างทำเพื่อสเกเลทอร์
‎รสชาติเหมือนทองแดง
‎อะไรที่รสชาติเหมือนทองแดงรึ นายท่าน
‎ข้าคิดว่าเวลา
‎หรืออาจจะเป็นแค่ดวงดาว
‎หรือหลังจากหลายขวบปีแห่งการรอคอย
‎บางทีข้าอาจได้ลิ้มรสชาติ
‎ของชัยชนะอันแสนเลิศเลอ
‎ข้าเห็นกาลเวลาพ้นผ่านในมุมมืดแห่งอวกาศ
‎ข้าเห็นหมู่ดาวเคราะห์ที่อุบัติจากน้ำแข็ง
‎และพระอาทิตย์โบราณที่แผดเผาและแตกดับ
‎พาเอาอารยธรรมทั้งหมดมวล ‎จมดิ่งสู่ความมืดมิดนิรันดร์
‎อากาศที่อบอวลไปด้วยความทุกข์ทรมาน ‎และความบ้าคลั่ง
‎เจ้าต้องปลื้มมันแน่ๆ ลินนี่
‎ว่าไง แม่ซอร์เซอเรส
‎เจ้าฟื้นแล้วสินะ
‎หรือดูท่าจะอ่อนพลังลงมากกว่า
‎เมื่อเวทมนตร์หวนกลับมา
‎แทนที่จะบำรุงร่างกายเจ้า ‎ให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม
‎เจ้าจะให้ทั้งอีเทอร์เนียดื่มด่ำมันก่อน
‎ช่างสูงส่งจริงๆ แถมเบาปัญญา
‎ถ้าเจ้าไม่มัวพยายามช่วยเหลือคนอื่น
‎เจ้าก็คงเห็นแล้วว่าข้าบุกมา
‎แต่อนิจจา
‎ตลอดหลายปีมานี้
‎สุดท้ายข้าก็รู้ความลับอันแท้จริง ‎ของเกรย์สกัลล์
‎เราอยากเชื่อในจักรวาลที่เป็นระเบียบสงบสุข
‎สถาปัตยกรรมโอ่อ่าที่ยึดโยงมันเข้าด้วยกัน
‎ทว่ามีเพียงพลังอำนาจเดียว
‎พลังอำนาจที่เปลือยเปล่า โกลาหลและงดงาม
‎และบางทีด้วยเหตุผลที่ยากจะหยั่งได้
‎พลังอำนาจนั้นสิงสถิตอยู่ในบุคคลหนึ่ง
‎หนึ่งเดียวในหมู่มวลสิ่งมีชีวิตทั้งหมด
‎และบัดนี้
‎ข้ามีพลังอำนาจนั้น
‎อีกไม่นาน ทั้งอีเทอร์เนีย ‎จะจดจำช่วงเวลาประวัติศาสตร์นี้
‎เมื่อสเกเลทอร์สังหารฮีแมนสำเร็จจนได้
‎ข้าไม่ใช่ฮีแมน
‎เจ้าว่ายังไงนะ
‎ข้าคืออดัม
‎เจ้าชายแห่งอีเทอร์เนีย
‎และผู้พิทักษ์
‎และผู้พิทักษ์ความลับแห่งปราสาทเกรย์สกัลล์
‎และนี่คือสหายผู้ไม่เกรงกลัวของข้า
‎ครินเจอร์
‎ไม่
‎- วิ่ง ทีล่า ข้าจะต้านเขาเอง ‎- ท่านพ่อ ท่านไม่ไหวหรอก
‎ไปสิ
‎จะไปไหนกันเหรอ
‎หมดเวลาเล่นสนุกของพวกเจ้าแล้ว
‎ไม่มีทางให้วิ่งหนี
‎ไม่มีที่ให้ซ่อน
‎พลังแห่งเกรย์สกัลล์ทอดทิ้งเจ้าแล้ว
‎ซอร์เซอเรสโง่เง่า
‎เจ้าไม่เหลือเวทมนตร์มากพอจะต่อกรพระเจ้า
‎พลังข้าอาจไม่แข็งแกร่งถึงขีดสุด
‎แต่เจ้าก็แค่เล่นบทพระเจ้า สเกเลทอร์
‎เจ้าหลงลืมตัวตนแท้จริงของเจ้า
‎แล้วมันคืออะไรล่ะ
‎เจ้ามันก็แค่ซากกระดูก
‎ไม่
‎อย่าเร็วนัก ท่านแมนแอทอาร์มส์
‎ไม่
‎นังผู้หญิงน่าเบื่อ
‎เจ้าเองก็เป็นซอร์เซอเรสมานาน
‎ได้เวลาของเลือดใหม่แล้ว
‎ไม่
‎ทำไม ทำไมเจ้าทำเช่นนั้น
‎ทำไม ที่รักของข้า
‎ดันแคนของข้า
‎ทีล่า
‎ท่านต้องช่วยเขานะ
‎พระเจ้าช่วย
‎เจ้าชายอดัม
‎เดี๋ยวนะ เราต้องห้ามเลือด
‎โซอาร์ ช่วยข้าด้วย
‎แม่รักเจ้า เจ้านกน้อย
‎ไม่นะที่รัก อย่าทิ้งข้าไป
‎ความเศร้าโศก ช่างพิลึกจริงๆ
‎ขังเขาไว้ในคุกใต้ดิน
‎ปล่อยให้เขาคร่ำครวญจมปลักน้ำตา
‎จนกว่าข้าจะตัดแขนขาแมนแอทอาร์มส์เขาซะ
‎โรงฆ่าสัตว์แห่งจักรวาลนี้เต็มไปด้วยคนตาย
‎เพราะชายหญิงต่างเกิดมาเพื่อตายเพียงเท่านั้น
‎ทว่าพระเจ้า
‎เรามีชีวิตอยู่ตลอดกาล
‎ปราสาทลึกลับแห่งนี้ต้องมีนายหญิงจอมเวทย์
‎ดังนั้นเจ้าคือซอร์เซอเรสคนใหม่แห่งเกรย์สกัลล์
‎เจ้าเห็นแล้วสินะว่าข้าทำอะไรได้บ้าง ‎ตอนที่ข้าไม่ถูกห้อมล้อม
‎ด้วยพวกซื่อบื้อน่าสะอิดสะเอียนแสนน่าขัน
‎สิ่งดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับข้าในชั่วชีวิตนี้ ‎คือการถูกสังหาร
‎แต่ท่านก็รอดมาได้
‎ก่อนที่ข้าจะสลายเป็นแค่อนุภาคจากฝีมือลูกแก้ว
‎ข้ารีบร่ายมนตร์เสกวิญญาณข้า ‎เข้าไปอยู่ในไม้เท้าเจ้าเพื่อให้รอดปลอดภัย
‎ในไม้เท้านั่น ข้าสูบเลือดเจ้าเหมือนเห็บหมัด
‎ค่อยๆ สร้างร่างข้าขึ้นมาใหม่จากร่างเจ้า
‎และเมื่อข้าแข็งแกร่งมากพอ ข้ากระซิบกับเจ้า
‎ความคิดประหลาดและความปรารถนา ‎ได้นำเจ้ามาที่นี่
‎ท่านหลอกใช้ข้า
‎แน่นอนว่าข้าหลอกใช้เจ้า
‎และข้าก็ชดใช้ให้เจ้าด้วยการเพิ่มพลังเจ้า
‎ด้วยพลังบางส่วนของข้า
‎น่าเศร้าที่สถานศักดิ์สิทธิ์ของซอร์เซอเรส
‎ก็มาพร้อมกับคำสาปร้อยเล่ห์ ที่รัก
‎เจ้าจะต้องสถิตชั่วนิจนิรันดร์
‎อยู่ที่ห้องโถงแห่งเกรย์สกัลล์
‎ไม่สามารถออกจาก ‎ป้อมปราการที่ถูกละทิ้งแห่งนี้ได้
‎แต่เป็นเพราะพลังอำนาจใหม่ของข้า…
‎ข้าจะยกเอาทั้งจักรวาล…
‎มาสู่เจ้า
‎และบัดนี้ ข้าอยากให้เจ้าใช้พลังนั้น
‎ดูสิว่าซอร์เซอเรสส่งข้ารับใช้ของนางไปที่ไหน
‎เจ้าเสกเวทมนตร์นั้นได้ยังไง
‎ข้าไม่รู้
‎เร็วเข้า
‎องค์ราชาและราชินีของเจ้า ‎จากไปยังไม่ถึงสิบนาที
‎แต่โจรเจ้าเล่ห์อย่างเจ้า ‎กลับพยายามปล้นปราสาท
‎ข้าจะให้เจ้าเล่นงานเขาด้วยหมัดเจ้า
‎ถ้าเจ้าให้ข้าเล่นงานเจ้าด้วยหมัดข้า
‎แคลมพ์แชมป์ ฟิสโต้ ท่านสองคนตาบอดรึไง
‎- นั่นทีล่า ‎- ทีล่า
‎โซอาร์บนฟ้า
‎เรารู้จักทีล่า แต่นางคนนี้เราไม่รู้จัก
‎นางเป็นสหายข้าเอง ฟิสโต้
‎และพวกเจ้ารู้จักข้า
‎เจ้าชายอดัม
‎นี่มันเวทมนตร์พิลึกอะไรกัน
‎ท่านอยากคุยเรื่องเวทมนตร์พิลึกงั้นรึ ‎ท่านน่าจะเห็นสิ่งที่ทีล่าเพิ่งทำ
‎มันไม่ใช่เวทมนตร์ อดัมยังไม่ตาย
‎ประมาณนั้น
‎โอ้ ราชาและราชินีจะต้องดีใจมากแน่ๆ
‎เรเนียส ทุกคนอยู่ที่ไหน แม่กับพ่อข้าล่ะ
‎ข้าเพิ่งส่งพวกเขาไปที่ทาลอนไฟเตอร์
‎ตอนเราเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ‎บนท้องฟ้าเหนือเกรย์สกัลล์
‎องค์ราชาบัญชาให้อพยพคนทั่วทั้งอีเทอร์นอส
‎เมื่อเมืองว่างเปล่า ‎แผนคือไปยังจุดนัดพบที่ค่ายความกลัว
‎จริงไหม ที่สเกเลทอร์หวนกลับมาแล้ว
‎ถามเขาดูเองสิ
‎เขากลับมาแล้วจริงๆ
‎ข้าละอยากซัดเขาสักหมัด
‎พวกน่าสมเพชแห่งอีเทอร์เนีย
‎เจ้านายผู้ทรงฤทธานุภาพของเจ้า ‎ในที่สุดก็ค้นพบเป้าหมายแล้วว่า
‎ชีวิตแสนไร้ค่าอย่างที่สุดของเจ้ามีไว้เพื่ออะไร
‎ในฐานะกองทัพคนตายยังไงละ
‎อยู่นี่เอง
‎ตายจริง เจ้านี่หายไวดีแท้
‎ให้ข้าช่วยแล้วกัน
‎หมอก มันมีฤทธิ์กัดกร่อน
‎อย่าให้หมอกโดนตัวเด็ดขาด
‎- อดัม ‎- ไปซะ ข้าจัดการเอง
‎แอลลี-อุ๊ป
‎นี่ไม่ใช่เวลามามัวลอยชายรอบปราสาทนะ ‎เจ้าชายอดัม
‎เจ็บแฮะ เร็วเข้า
‎ทางนี้ เร็วเข้า
‎ได้เวลาแล้ว ที่ไอ้หมอกนี่
‎จะได้กินกำปั้นข้า
‎เรเนียส นี่ข้าเอง ตื่นจากภวังค์ซะที
‎ไม่มีประโยชน์หรอก ‎สหายเราที่เรารู้จักได้จากเราไปแล้ว
‎ขอโทษที่ทำแบบนี้นะ แคลมพ์แชมป์
‎ถ้าอยากเอาชนะข้า ‎กำปั้นเดียวเอาไม่อยู่หรอก
‎เฮ่ ทีล่า
‎ข้าขอโทษ
‎ข้าขอโทษ สหายข้า
‎พวกท่านควรตายอย่างมีเกียรติกว่านี้
‎วิญญาณของพวกเขาซื่อสัตย์และจริงแท้
‎ถ้าข้าพอจะรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับโลกหลังความตาย
‎ทั้งฟิสโต้และแคลมพ์แชมป์ได้ไปสู่พรีเทอร์เนียแล้ว
‎พวกเขาคงได้ไป…
‎แต่อย่างที่เจ้าเห็น ‎ข้ากำดวงวิญญาณพวกเขาไว้ที่นี่
‎ในอุ้งมือของข้า
‎ช่างเป็นพลังอำนาจที่ท่วมท้นตัวข้านัก
‎ตอนนี้ข้าไม่เพียงแต่สั่งเป็นสั่งตายได้
‎แต่ยังมีอำนาจบัญชาโลกหลังความตายด้วย
‎ส่วนเจ้า อดัม
‎เจ้าใช้พลังนี้ผิดๆ
‎เจ้าซุกซ่อนมันไว้ ‎และเรียกพลังออกมาใช้เพียงเพื่อควบคุมข้า
‎ทั้งๆ ที่เจ้าสามารถใช้พลัง ‎กระชากวิญญาณข้าออกจากร่างได้
‎เหมือนที่ข้าทำกับสหายสูงศักดิ์ของเจ้า
‎ดังนั้นแทนที่พวกเขาจะได้เดินทางสู่เกียรติยศ ‎และรางวัลอันเป็นนิรันดร์ในพรีเทอร์เนีย…
‎ข้าขอสาปส่งมันทั้งคู่ให้ร่วงสู่ซับเทอร์เนียแทน
‎กล้าโจมตีข้างั้นรึ
‎เมื่อไม่มีดาบโง่ๆ ของเจ้า ‎เจ้าก็ไม่ใช่ฮีแมนอีกต่อไป
‎ข้าหมายถึง เจ้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา
‎ดูเจ้าสิ
‎ผู้ที่ครั้งนึงเคยเป็นศัตรูหอกข้างแคร่
‎แต่บัดนี้เป็นแค่แมลง ‎บนกระจกยานเหาะสายลมของข้า
‎ความกล้าหาญของเจ้าช่างน่าขันสำหรับข้า
‎อยากจะสู้รึไง
‎ข้าทำลายเจ้าได้เพียงแค่ใช้ความคิด
‎แต่เจ้าคิดว่าจะดื้อด้านสู้จนคว้าชัยชนะรึยังไง
‎จะบอกให้นะ เจ้าหนู…
‎ก็บุกเข้ามาเลยสิ
‎เราหัวเราะอะไรกัน
‎ดาบน่ะก็แค่ท่อลำเลียงกระแสไฟ
‎แต่ประกายไฟ
‎มันคือข้ามาโดยตลอด และข้าคิดสงสัยบ่อยๆ
‎พลังอำนาจลับสุดยอดแบบไหนกัน ‎ที่จะถูกเปิดเผยต่อข้า
‎ถ้าข้าไม่มีดาบ
‎แต่ยังพูดคำนั้นอยู่
‎ไม่…
‎ด้วยพลังแห่งเกรย์สกัลล์
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์