‎(ซีรีส์แอนิเมชันจาก NETFLIX)
‎(ดินแดนของคนตาย)
‎เจ้าจะใช้ชีวิตในดินแดนแห่งคนตาย ‎ไม่ได้หรอกที่รัก
‎สมบัติเดียวที่เจ้าต้องนำมาคือความหวาดกลัว
‎มันเป็นเพลงกล่อมเด็กเก่าแก่น่ะ
‎ตอนจบร้องประมาณว่า
‎เผ่นหนีไปก่อนเจ้าจะวิปลาส
‎อย่าเชื่อสิ่งที่ซับเทอร์เนียแสดงให้เห็น
‎ความหวาดกลัวเติมเชื้อให้เพลิงแห่งอเวจี ‎เจ้าแห่งอเวจีนามว่าสแคร์โกลว์
‎โอ้ อะไรน่ะ
‎ระวังตัวเข้าไว้ทุกคน
‎รีบตามหาดาบแล้วไปจากนี่กันเถอะ
‎ออร์โก อันดร้า
‎ลิน
‎ทีล่า
‎เราอยู่ที่ไหน
‎โทรลล่า ข้ากลับมาแล้ว
‎เดี๋ยวนะ นี่ข้าตายแล้วรึ
‎ยังหรอก เจ้าซื่อบื้อ
‎นี่เป็นภาพลวงตาของซับเทอร์เนีย
‎ลวงตาได้น่าเชื่อมากๆ
‎แล้วคนอื่นๆ อยู่ไหนล่ะ
‎กระจกสังเกตการณ์วิเศษ ‎จงเบิกเนตรให้เราเจอสหายเราที
‎เจ้าโง่เอ๊ย
‎ความคิดดี มีคนที่สถาบันแห่งเวทมนตร์ ‎ที่จะช่วยเราหาพวกเขาได้
‎เฮ่ รอก่อน ลิน ‎ข้าขอเรียกท่านว่าลินได้ไหม
‎ไม่
‎ท่านหญิง
‎ท่านอยู่ไหน
‎ท่านหญิง
‎ไม่มีเหตุผลซะเลย
‎นางอยู่ตรงหน้าเราแท้ๆ
‎ใจเย็น
‎ก่อนอื่นเราต้องรู้ให้ได้ว่าเราอยู่ไหน ‎แล้วค่อยตามหาคนอื่นๆ
‎โรบอโต้ ใช้ญาณเวทย์ของเจ้า ‎ดูสิว่าเราอยู่ไหนกัน
‎ตัวจับสัญญาณบอกว่าเรา
‎อยู่ไหนก็ไม่รู้
‎ใช่สินะ แถมข้าว่ามีแต่เราด้วย
‎ข้าไม่พบสิ่งมีชีวิตอื่นใน...
‎ข้าได้กลิ่นการสู้รบ
‎ในที่สุด
‎แรงโกรธแค้น
‎กำบังความกลัวที่ถาโถม
‎สเกเลทอร์
‎ก็ไม่เชิง
‎แต่ข้าจำชื่อนั้นได้
‎เจ้าเป็นใคร
‎เงื้อมเงาแห่งผู้ปกครอง
‎บัดนี้คือเจ้าแห่งเงา
‎และอาณาจักรอันต้อยต่ำนี้
‎พวกเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด
‎ข้ามาตามหาดาบ
‎อ๋อ นักสะสมสินะ เหมือนข้า
‎ผู้เก็บรักษาโบราณวัตถุที่เคยถูกหวงแหน
‎วัตถุที่ตอนนี้ไร้ซึ่งประโยชน์ ‎ถูกทิ้งขว้างในห้วงเหวลึกแห่งนิรันดร์
‎แม้จะมีไม่กี่ชิ้น ชิ้นที่พิเศษจริงๆ
‎ที่ยังเปล่งแสงอยู่
‎ข้าจะให้สิ่งที่เจ้าตามหา ทีล่า
‎แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน
‎แลกกับอะไร
‎ความกลัวของเจ้า
‎แสดงให้ข้าดูสิ
‎นานแค่ไหนแล้วที่ข้าเฝ้ารอที่นี่ ‎โดดเดี่ยวและสิ้นฤทธิ์
‎จงหล่อเลี้ยงข้า ‎ด้วยความกลัวอันโอชะของเจ้าเถิด
‎ข้าไม่กลัวสิ่งใดทั้งนั้น
‎โอ้ นั่นแปลว่าเจ้ากลัวจับใจ
‎จงเผยความกลัวของเจ้า
‎และข้าจะให้สิ่งที่เจ้าดั้นด้นตามหา
‎เอาละ ความกลัวของข้า
‎เพื่อแลกกับดาบแห่งพลัง
‎และได้กลับไปเจอสหายข้าอย่างปลอดภัย
‎ตามที่ขอ
‎ต้อนรับเข้าสู่บ่อแห่งความมืดมิด ทีล่า
‎จงเอาชีวิตรอดจากปีศาจของเจ้าเอง ‎และคว้ารางวัลที่เจ้าตามหา
‎หากพ่ายแพ้ต่อพวกมัน ‎เจ้าจะต้องอยู่กับข้าที่นี่
‎ชั่วกัลปาวสาน
‎ในฐานะของสะสมของข้า
‎การเปิดเผยเฝ้ารออยู่แล้ว
‎ไปเลย
‎น้ำพุมนตรา
‎น้ำพุมนตรารึ
‎สุดยอดน้ำพุแห่งพลังงานลึกลับ
‎แหล่งกำเนิดเวทมนตร์โทรลแลน ‎ที่ไม่มีวันสิ้นสุด
‎พลังชีวิตของพวกเรา
‎แต่มันแห้งผาก
‎เหือดหายไปหมด
‎ได้ไง
‎เวทมนตร์กำลังดับสูญจริงๆ แล้ว ‎ไม่ใช่แค่ในอีเทอร์เนีย
‎แต่ทำไมสิ่งนี้ถึงปรากฎให้เราเห็น
‎ที่น่ากลัวคือถ้ามันไม่ใช่แค่ภาพลวงตาล่ะ
‎ถ้าเวทมนตร์หายไปจริงๆ ล่ะ ‎นั่นแปลว่าข้า...
‎คือโทรลแลนตนสุดท้ายในจักรวาลสินะ
‎ถูกของเจ้า น่ากลัวชะมัด
‎รู้ไหม ข้าไม่ได้ชื่อออโกร์หรอกนะ
‎คือที่จริงมันก็ใช่แหละ
‎แต่พ่อแม่ข้าอยากให้ข้าเติบใหญ่มีบารมี
‎ตอนข้าเกิด พวกท่านเลยตั้งชื่อข้า ‎ให้ตรงกับยศ
‎ที่พวกท่านอยากให้ข้าได้รับแต่งตั้งสักวัน
‎แต่ตอนท่านเด็กๆ ‎บางคำก็ออกเสียงยาก
‎ข้าเลยพูด"ออร์โก" ทั้งที่ตั้งใจพูดว่า
‎โอราเคิล พวกเขาเรียกเจ้าว่าโอราเคิล
‎รอบรู้และทรงพลัง ไม่กดดันใช่ไหมล่ะ
‎ดูไม่นานก็รู้ ‎ว่าข้าแตกต่างจากพวกมือใหม่ตนอื่นๆ ยังไง
‎เวทมนตร์เป็นของง่ายสำหรับโทรลแลน ‎แม้แต่ตอนเยาว์ แต่กับข้า...
‎ข้าไม่เคยทำอะไรถูกเลย
‎คาถา มนต์สะกด จบด้วยหายนะทั้งสิ้น
‎เอาเถอะ ชื่อ "ออร์โก" ติดตัวข้าซะแล้ว ‎และข้าว่าตอนพ่อแม่เห็นว่าข้าคือความล้มเหลว
‎พวกท่านคงดีใจอยู่เช่นกัน
‎"โอราเคิล" คงจะทำให้คนหัวเราะเยอะใส่ข้า ‎กว่าที่พวกเขาทำอยู่ก็ได้
‎ตอนนี้ไม่มีใครหัวเราะ
‎ข้าคือพวกหางแถว ‎แถมตอนนี้ยังอาจเป็นตนสุดท้าย
‎ตลกเนอะ ว่าไหมล่ะ
‎เล็กจ้อย
‎ไร้ความสำคัญ...
‎เจ้าต้องสู้เพื่อทุกอย่างที่พวกเขาไม่ให้เจ้า
‎ศัตรูเจ้า แน่นอน ‎แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อนเจ้า
‎ตอนพวกเขาบอกว่าเจ้าอ่อนแอ ‎นั่นเพราะพวกเขาไม่เข้าใจ
‎ว่าแม้แต่ความแข็งแกร่งที่น้อยนิดที่สุด ‎ยังสามารถเติมเต็มจักรวาลทั้งหมดได้
‎สำหรับพวกเขา มันคือวิชาพ่อมดหมอผี ‎แต่กับข้า...
‎มันคือเวทมนตร์
‎ข้าขอถามคำถามส่วนตัวได้ไหม
‎ไม่ พวกเขาไม่ได้เรียกข้าว่า "อีวิล" ‎ข้ามาเติมเองทีหลัง
‎โอ้ แย่ละสิ
‎วิ่ง
‎เอาละ เราผ่าน "ด่านร่วง" ‎และ "ด่านอยู่ลำพังในความมืด" มาแล้ว
‎ไม่ใช่อะไรที่ข้าเรียกว่ากลัว แต่ก็เอาเถอะ ‎ไปกันต่อดีกว่า
‎เอาเลยสิ ข้ารออยู่
‎โอเค
‎โทษที ข้าขอโทษ
‎ประทานโทษ โทษที ขออภัยนะ
‎นั่นต้องไปพบแพทย์ซะหน่อยนะ
‎มีอะไรพอเป็นประโยชน์ ‎เกี่ยวกับเพื่อนอสุรกายของเจ้าไหม
‎ค้างคาวไฟไม่ใช่เพื่อนข้าซะหน่อย
‎ค้างคาวไฟรึ
‎พวกมันคือปีศาจเงา ‎แต่ไม่เหมือนพวกที่เราเคยเจอมาก่อน
‎ดูเหมือนพวกมันมีปฏิกิริยาต่อความกลัว
‎ความกลัวของท่าน
‎ไหงไม่ใช่ความกลัวของเจ้าล่ะ
‎ในฐานะสิ่งประดิษฐ์ ข้าไม่เคยมีความกลัว
‎โอเค ข้าละอิจฉาเจ้าจริง ‎เพราะมันยากที่ต้องสู้ทั้งที่กลัวจนฉี่จะแตก
‎ชัดเจนแจ่มแจ้ง
‎แจ่มแจ้ง
‎ท่านเป็นแม่มดทรงพลัง ‎ท่านต้องมีคาถาสักบทที่ใช้ได้สิ
‎ข้าต้องใช้ไม้เท้าเพื่อตั้งสติหาคาถาที่เหลืออยู่ ‎แล้วเจ้าล่ะ
‎ข้าบอกท่านแล้ว ถ้าถามว่าข้าเก่งอะไร ‎ข้าเก่งตรงที่ไม่เก่งอะไรเลยไงละ
‎ข้าไร้ประโยชน์ เว้นแต่ว่าเงาปีศาจ ‎จะลื่นเปลือกกล้วยหรือติดไฟได้
‎เสียงเหมือนพ่อแม่เจ้าคุยกัน
‎ข้ารอเวลานี้มานานแล้ว
‎และเจ้าสงสัยว่าทำไมข้าไม่เชื่อใจเจ้า
‎แต่เจ้าเชื่อใจข้า ในทุกสมรภูมิต่อสู้ข้าศึก ‎เจ้าเชื่อใจข้าด้วยชีวิตเจ้า
‎ไม่ใช่ชีวิตจริงๆ ของข้า
‎กลายเป็นว่าเจ้าไม่รู้จักข้าเลย ‎เจ้าตัวคนเดียวเสมอมา
‎เจ้าไม่ใช่เขา
‎เจ้าไม่ใช่ของจริง
‎เจ้ามันไร้ตัวตน
‎ข้าคือความกลัว ความกลัวของเจ้า
‎ความไม่เคยพอและการถูกทอดทิ้ง ‎ความอ่อนแอและแปลกแยก
‎ทั้งหมดเป็นเพราะความลับที่ข้าบอกทุกคน ‎ยกเว้นเจ้า
‎พลานุภาพมหาศาลที่จะทำให้อีกฝ่ายกลัว
‎ข้าทรงพลัง
‎เพราะเจ้ายอมแพ้ให้กับมัน
‎ข้ารู้แล้ว
‎ข้ารู้แล้วว่าอะไรที่ทำเจ้าหวาดหวั่น
‎คนส่วนใหญ่กลัวการเป็นคนธรรมดาสามัญ...
‎แต่เจ้ากลับกลัวตรงกันข้าม
‎พวกเขาโกหกเพราะพยายามปกป้องเจ้า
‎ปกป้องข้าจากอะไร
‎จากสิ่งที่เจ้ากลัวที่สุด
‎สิ่งที่ควบคุมเจ้าจนอยู่หมัด
‎โชคชะตาของเจ้ายังไงละ
‎โชคชะตาข้ากำหนดเอง
‎ด้วยการเก็บซ่อนมันไว้
‎แสร้งทำตัวธรรมดาสามัญ
‎ทั้งที่ลึกๆ เจ้ารู้แก่ใจว่าเจ้าเป็นยิ่งกว่านั้น
‎และมันทำเจ้ากลัวสุดขีดแค่ไหน
‎ใช่ ใช่แล้ว
‎เพราะข้าไม่เข้าใจมัน
‎ไม่เคยเลย ‎แต่ไม่ได้แปลว่ามันบงการข้า
‎ข้าเป็นเจ้าของพลังของข้า ทุกอณูของมัน
‎ความแข็งแกร่งของข้า ความหวังของข้า ‎แม้แต่ความกลัวของข้า
‎และเจ้าจะเอามันไปไม่ได้
‎ไม่ เราตกลงกันแล้ว
‎ป้อนความกลัวเจ้าให้ข้า มอบพลังเจ้าให้ข้า
‎พลังหนึ่งเดียวเบื้องล่างนี้ ‎คือพลังที่เจ้ามอบให้ข้า
‎พลังที่จะแสดงความกลัวของข้าออกมา
‎เพื่อที่ข้าจะได้ควบคุมมัน
‎เพื่อยอมรับมัน
‎เป็นไปไม่ได้
‎เจ้าเป็นอะไรกันแน่
‎โอ้ สแคร์โกลว์...
‎ข้าคือฝันร้ายสุดหลอนของเจ้าไงละ
‎ออร์โก ออร์โก ‎มันจบแล้ว
‎พวกท่านยังไม่ตาย
‎แล้ว...
‎ทีล่า
‎เจ้าเจอดาบแล้ว
‎ส่งมาให้ข้า
‎นั่นดาบแห่งพลังเพียงครึ่งเดียว ‎รู้ไหมว่าจะหาอีกครึ่งยังไง
‎โซอาร์ผู้เกรียงไกร จงแยกหินก้อนนี้
‎และเปิดประตูแห่งสวรรค์
‎จงใช้ประโยชน์ของดวงตาแห่งโชคชะตา ‎และนำพาเราไปสู่ดาบอีกครึ่งหนึ่ง
‎นั่นมัน...
‎พรีเทอร์เนียเหรอ
‎เป็นไปได้ยังไง...
‎ด้วยทุกเสี้ยวมนตราเท่าที่นางจะร่ายได้
‎เพื่อคนดีๆ
‎กลายเป็นว่าไม่มีใครชั่วแต่กำเนิด
‎แต่ที่สำคัญคือพวกเจ้าจะตายยังไง
‎วิ่ง
‎ไม่ใช่ตอนนี้
‎ใช่
‎ความกลัวของเจ้า ร้องออกมาสิ
‎ดังขึ้นอีก
‎พวกแมลง
‎ดูสิ ลิน ‎ข้าจัดการได้ ฝีมือข้า
‎ออร์โก เจ้าต้องอดทนไว้นะ
‎ทีล่า ไม่เป็นไร
‎ข้าไม่กลัว
‎เขาทำข้ากลัวไม่ได้หรอก
‎เขาทำคนเดียวไม่ได้
‎ปีศาจ จงไปซะ
‎ไสหัวกลับสู่เงาชั่วร้ายของเจ้าซะ
‎ออร์โก
‎ข้าพยายามช่วยเขาแล้ว
‎ยังพยายามไม่มากพอ
‎มันน่าจะเป็นเจ้า
‎ถอยไป
‎ภาคีครั้งนี้เป็นความผิดพลาด...
‎แต่ข้าจะแก้ไขให้ถูกเอง
‎ทีล่า
‎อดัม
‎ด้วยพลังแห่งเกรย์สกัลล์ ให้ตายสิ
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์