ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΟΥ NETFLIX
Η ΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Αγαπητή μου, δεν μπορείς, στη Γη των Νεκρών εσύ να ζεις.
Όσα πλούτη εδώ κι αν κουβαλάς, μόνο το νόμισμα του φόβου θα μετράς.
Είναι ένα παλιό παιδικό τραγουδάκι.
Το τέλος του πάει κάπως έτσι:
Προτού το μυαλό σου χαθεί, εμπρός.
Ό,τι λάμπει εδώ κάτω δεν είναι χρυσός.
Ο τρόμος τις φλόγες της κόλασης ταΐζει, άρχοντάς της ο Σκερ Γκλόου…
Τι είναι αυτό;
Τα μάτια σας δεκατέσσερα.
Βρίσκουμε το Σπαθί και φεύγουμε.
Όρκο; Άντρα;
Λιν;
Τίλα.
Πού βρισκόμαστε;
Η Τρόλα. Γύρισα στην πατρίδα.
Μια στιγμή, μήπως έχω πεθάνει;
Και βέβαια όχι, αφελή.
Είναι οφθαλμαπάτη της Σαμπτέρνια.
Πολύ πετυχημένη οφθαλμαπάτη.
Πού είναι οι άλλοι;
Μυστικέ παρατήρησης φακέ, αποκάλυψε οι φίλοι μου πού βρίσκονται.
Ηλίθιε.
Καλή ιδέα. Κάποιος στην Ακαδημία Μαγείας θα μας βοηθήσει να τους βρούμε.
Περίμενέ με, Λιν. Μπορώ να σε λέω Λιν;
Όχι.
Αρχόντισσά μου!
Πού βρίσκεσαι;
Αρχόντισσά μου;
Δεν καταλαβαίνω.
Πριν λίγο ήταν ακριβώς μπροστά μας.
Ηρέμησε.
Πρώτα θα καταλάβουμε πού βρισκόμαστε, ύστερα θα ψάξουμε να βρούμε τους άλλους.
Ρομπότο, με την ενισχυμένη τηλεμετρία, πες μας πού βρισκόμαστε;
Οι αισθητήρες δείχνουν ότι είμαστε…
στο πουθενά.
Ναι, και υποθέτω πως τώρα είμαστε μόνοι μας.
Δεν εντοπίζω άλλες μορφές ζωής στη…
Μου μυρίζει καβγάς.
Επιτέλους.
Γεμάτη θυμό.
Προσωπείο που κρύβει τον φόβο.
Σκέλετορ;
Όχι ακριβώς.
Αλλά αυτό το όνομα το θυμάμαι.
Ποιος είσαι;
Η σκιά ενός ηγεμόνα.
Τώρα ηγεμόνας των σκιών,
και αυτού του ταπεινού βασιλείου.
Γιατί ήρθες σε τούτο τον τόπο;
Ψάχνω ένα σπαθί.
Συλλέκτρια, όπως εγώ.
Προστάτιδα κειμηλίων, κάποτε αγαπημένων,
τώρα δίχως σκοπό, εγκαταλελειμμένων στα βάθη της αιωνιότητας.
Παρόλο που, κάποια από αυτά, τα ξεχωριστά,
συνεχίζουν να λάμπουν.
Θα σου δώσω αυτό που αναζητάς, Τίλα,
ως αντάλλαγμα.
Αντάλλαγμα για ποιο πράγμα;
Τον φόβο σου.
Δείξ' τον μου.
Τόσο καιρό περίμενα εδώ, μόνος και στερημένος.
Θρέψε με, με τον γευστικότατό σου φόβο.
Δεν φοβάμαι τίποτα.
Και όμως, τρέμεις από τον φόβο σου.
Αποκάλυψε τον φόβο σου
και εγώ θα σου δώσω αυτό που ήρθες να πάρεις.
Εντάξει, τον φόβο μου
ως αντάλλαγμα για το Σπαθί
και την ασφαλή επιστροφή των συντρόφων μου.
Έγινε.
Μπες στο Πηγάδι του Σκότους, Τίλα.
Επιβίωσε των δαιμόνων σου και κέρδισε την ανταμοιβή που γυρεύεις.
Αν υποκύψεις σε αυτούς, θα περάσεις στην αιωνιότητα
εδώ, μαζί μου,
ως κομμάτι της συλλογής μου.
Η αποκάλυψη σου γνέφει.
Πέτα!
Μια πηγή ξορκιών.
Πηγή ξορκιών;
Μια φοβερή κρήνη μυστικιστικής ενέργειας.
Η ατελείωτη πηγή όλης της Τρολανής μαγείας.
Η δύναμη ζωής μας.
Αλλά έχει στερέψει.
Έχουν φύγει όλοι.
Πώς;
Η μαγεία όντως σβήνει, και όχι μόνο στην Ετέρνια.
Γιατί μας το δείχνουν αυτό;
Το ανησυχητικό είναι, αν δεν πρόκειται για μια απλή οφθαλμαπάτη;
Αν έχουν φύγει πραγματικά, τότε, αυτό με κάνει
τον τελευταίο Τρολανό στο σύμπαν.
Έχεις δίκιο. Είναι όντως ανησυχητικό.
Ξέρεις, το αληθινό μου όνομα δεν είναι Όρκο.
Δηλαδή, θέλω να πω ότι είναι στο περίπου.
Οι γονείς μου με προόριζαν για μεγαλεία,
οπότε, όταν γεννήθηκα, μου έδωσαν ένα όνομα αντάξιο μιας θέσης τιμής
που περίμεναν ότι θα καταλάμβανα μια μέρα.
Αλλά όταν είσαι μικρός, κάποιες λέξεις τις προφέρεις δύσκολα.
Είπα "Όρκο", ενώ εννοούσα
Μάντη. Σε είχαν ονομάσει Μάντη.
Παντογνώστης, παντοδύναμος. Καμία πίεση, έτσι;
Δεν μου πήρε καιρό να καταλάβω πόσο διέφερα από τα άλλα μικρά.
Η μαγεία κυλάει στους Τρολανούς, αλλά εγώ…
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα σωστά.
Ξόρκια, φυλαχτά, το αποτέλεσμα είναι πάντα καταστροφικό.
Και έτσι μου έμεινε το "Όρκο" και όταν οι γονείς μου είδαν την αποτυχία μου,
χάρηκαν που μου έμεινε.
Το "Μάντης" θα έκανε τον κόσμο να γελάει μαζί μου ακόμα πιο πολύ.
Κανένας δεν γελάει τώρα.
Ήμουν ο χειρότερος, τώρα ίσως να είμαι και ο τελευταίος.
Περίεργο, έτσι;
Μικρός,
ασήμαντος…
Πρέπει να παλέψεις για όλα όσα δεν σου δίνονται.
Οι εχθροί σου, ναι, αλλά κυρίως οι φίλοι σου.
Λένε ότι είσαι αδύναμος επειδή δεν καταλαβαίνουν
ότι και η ελάχιστη δύναμη μπορεί να γεμίσει ολόκληρο σύμπαν.
Γι' αυτούς, θεωρείται μαγγανεία, αλλά για μένα…
είναι μαγεία.
Να σου κάνω μια προσωπική ερώτηση;
Όχι, δεν με έβγαλαν "Κακιά". Αυτό το πρόσθεσα εγώ μετά.
Την κάτσαμε.
Τρέξε!
Καλύψαμε την "πτώση" και το "να μένω μόνη μου στο σκοτάδι".
Δεν είναι και τόσο τρομακτικό, αλλά τέλος πάντων. Συνεχίζουμε.
Τελείωνε. Περιμένω.
Εντάξει.
Με συγχωρείτε. Λυπάμαι.
Συγχωρέστε με. Συγγνώμη. Με συγχωρείτε.
Αυτό απαιτεί ιατρική φροντίδα.
Θα μας πεις κάτι χρήσιμο για τους φίλους σου;
Οι πυρονυχτερίδες δεν είναι φίλες μου.
Πυρονυχτερίδες;
Είναι Σκιώδη Θηρία, διαφορετικά απ' αυτά που έχουμε συναντήσει.
Φαίνεται ν' αντιδρούν στον φόβο.
Τον δικό σου φόβο.
Γιατί όχι τον δικό σου;
Ως τεχνητό κατασκεύασμα, εγώ δεν βιώνω φόβο.
Τότε σε ζηλεύω, επειδή είναι δύσκολο να πολεμήσεις όταν τρέμεις απ' τον φόβο.
Πολύ διαφωτιστικό.
Διαφωτιστικό.
Είσαι ισχυρή μάγισσα. Κάποια ξόρκια θα μπορείς να χρησιμοποιήσεις.
Θέλω το ραβδί μου να επικεντρωθεί σε όση μαγεία μου απομένει. Εσύ;
Σου είπα, αν είμαι καλός σε κάτι, είναι το ότι δεν είμαι καλός σε τίποτα.
Αν οι σκιές δεν γλιστρήσουν σε μπανανόφλουδες, είμαι άχρηστος.
Σαν να ακούω τους γονείς σου.
Περίμενα πολύ καιρό γι' αυτό.
Και μετά αναρωτιέσαι γιατί δεν σ' εμπιστευόμουν.
Το έκανες, όμως, σε κάθε μάχη, ενάντια σε κάθε αντίπαλο, με τη ζωή σου.
Όχι με την αληθινή μου ζωή.
Αποδείχτηκε πως δεν με ήξερες καθόλου. Πάντα ήσουν μόνη σου.
Εσύ δεν είσαι αυτός.
Δεν είσαι αληθινός.
Είσαι ένα τίποτα.
Είμαι ο φόβος. Ο δικός σου φόβος.
Ανεπάρκεια και εγκατάλειψη, αδυναμία και απομόνωση,
όλα αυτά εξαιτίας ενός μυστικού που αποκάλυψα σε όλους, εκτός από σένα.
Υπερβολική εξουσία να ασκεί κάποιος πάνω σε κάποιον άλλον.
Εγώ έχω τη δύναμη,
επειδή εσύ μου την παραδίδεις.
Τώρα κατάλαβα.
Τώρα ξέρω τι είναι αυτό που πραγματικά σε φοβίζει.
Οι περισσότεροι φοβούνται να είναι συνηθισμένοι…
Εσύ, όμως, είσαι το ακριβώς αντίθετο.
Είπαν ψέματα, επειδή προσπαθούσαν να σε προστατεύσουν.
Από τι;
Απ' τον μεγαλύτερό σου φόβο.
Αυτόν που τόσο επιδέξια σε ελέγχει.
Το ίδιο σου το πεπρωμένο.
Εγώ ελέγχω το πεπρωμένο μου.
Κρύβοντάς το καλά.
Προσποιούμενη την κοινή θνητή,
όταν ξέρεις, βαθιά μέσα σου, ότι είσαι πολλά περισσότερα.
Και πόσο θα πρέπει να σε τρομοκρατεί αυτό!
Ναι. Ναι, με τρομοκρατεί.
Επειδή δεν το κατανοώ.
Ποτέ μου δεν το κατανόησα. Αυτό δεν σημαίνει ότι με ελέγχει.
Εγώ ελέγχω τη δύναμή μου, μέχρι το τελευταίο ίχνος της.
Την αντοχή μου, την ελπίδα μου, ακόμα και τον φόβο μου.
Και εσύ δεν μπορείς να έχεις τίποτα απ' όλα αυτά.
Όχι. Κάναμε μια συμφωνία.
Θρέψε με με τον φόβο σου. Δώσε μου τη δύναμή σου.
Η μόνη δύναμη εδώ κάτω, είναι αυτή που έδωσες εσύ σε μένα.
Τη δύναμη να εκδηλώνω τους φόβους μου.
Να τους ελέγχω.
Να είναι δικοί μου.
Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό.
Τι είσαι;
Σκερ Γκλόου…
Εγώ είμαι ο χειρότερος εφιάλτης σου.
Όρκο, τελείωσε.
Είστε όλοι ζωντανοί.
Μα πού είναι…
Τίλα!
Βρήκες το Σπαθί.
Δώσε μου το.
Αυτό είναι το μισό Σπαθί της Δύναμης. Ξέρεις πώς να βρεις το άλλο μισό;
Παντοδύναμε Ζόαρ, διάλυσε αυτόν τον βράχο
και άνοιξε την Πύλη του Παραδείσου.
Εκμεταλλεύσου τα μάτια του πεπρωμένου και οδήγησέ μας στο ταίρι του σπαθιού.
Αυτή είναι…
η Προτέρνια;
Μα πώς…
Μέχρι το τελευταίο ψήγμα μαγείας που μπόρεσε να δημιουργήσει.
Για τα καλά παιδιά.
Τελικά, κανείς δεν γεννιέται κακός.
Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι το πώς πεθαίνεις.
Τρέξτε!
Όχι τώρα.
Ναι.
Ο φόβος σου φωνάζει
από μακριά.
Έντομο!
Κοίτα, Λιν. Τα καταφέρνω. Εγώ!
Όρκο, πρέπει να αντέξεις.
Τίλα, μην ανησυχείς.
Δεν φοβάμαι.
Δεν μπορεί να με τρομάξει.
Δεν μπορεί μόνος του.
Δαίμονα, χάσου!
Γύρνα πίσω στις σκιές σου!
Όρκο.
Προσπάθησα να τον σώσω.
Δεν προσπάθησες αρκετά.
Έπρεπε να ήσουν στη θέση του.
Πίσω!
Η συμμαχία αυτή ήταν λάθος,
αλλά αυτό διορθώνεται εύκολα.
Τίλα.
Άνταμ;
Με τη Δύναμη του Γκρέισκαλ!