‎(แอนิเมชันซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(บุรุษที่อันตรายที่สุดในอีเทอร์เนีย)
‎มีเหตุผลอยู่หรอกนะ ‎ที่เจ้าผันตัวมาเป็นโจรสลัด สเกเลทอร์
‎เพราะหน้าเจ้าเหมือนหน้าบนธงเป๊ะ
‎เมอร์แมนกับข้าร่วมมือกัน ‎สร้างภาคีชั่วร้ายเพื่อต่อต้านเจ้า
‎เพราะในขณะที่เราต่างกันลิบลับหลายอย่าง
‎ทว่าเรามีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน
‎ความเกลียดชังในตัวฮีแมนยังไงละ
‎พอน้ำเค็มทะลักเข้าเต็มปอดเจ้า ‎และเจ้าหมดลมหายใจเฮือกสุดท้าย
‎จงรู้ไว้ว่าจะเป็นข้าเอง เมอร์แมน
‎ที่จะคว้าดาบแห่งพลัง ‎จากมือไร้วิญญาณเย็นซีดของเจ้า
‎ข้าละตั้งตารอจะสู้กับเจ้าอีกครั้งซะจริงๆ
‎แต่ข้าคงกลั้นใจรอไม่ไหว
‎เรามาทาสีเรือเป็นสีเทาแกรนิตกันดีไหมล่ะ
‎เป็นเพราะแมนแอทอาร์มสแท้ๆ ‎แกดูหน้าจ๋อยถอดสีเชียวนะ สเกเลทอร์
‎เดี๋ยวนะ เขาพูดว่า ‎"แกหน้าจ๋อยถอดสี" จริงเหรอ
‎ฮีแมนมีอารมณ์ขันเหมือนเด็กวัยรุ่น ‎ที่ไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน
‎ฮีแมนเป็นคนแสนดีมีเกียรติจนน่ารำคาญ
‎ส่วนแมนแอทอาร์มส ‎เขาเป็นภัยคุกคามที่แท้จริง
‎ข้าพร่ำบอกชาวภูเขาอสรพิษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎ว่าเขาคือชายผู้อันตรายที่สุด ‎ในอาณาจักรอีเทอร์เนีย
‎ชายที่มีแสงเลเซอร์ใต้น้ำ ‎ข้าต้องขอเจอพ่อหนุ่มเจ้าของสิ่งนั้นหน่อยละ
‎ความเขลาของสาวหนุ่ม
‎ข้าก็เคยสนใจชายร้ายๆ มาก่อน ‎ตอนเป็นแค่เด็กสาวโง่ๆ อย่างเจ้า
‎ว่าไงนะ
‎อย่าเสียเวลาเจ้ากับผู้ชายอันตรายเลย สาวน้อย
‎พวกเขาคิดถึงแต่ตัวเองทั้งนั้น
‎เจ้าแก้นิสัยพวกเขาไม่ได้ ‎แถมพวกเขาไม่มีวันดีตอบเจ้าหรอก
‎อย่าไปฟังคำแนะนำชีวิตจากคนอย่างอีวิลลิน ‎อันดร้า
‎จำไว้ว่านางเป็นคนเดียวที่นี่ ‎ที่มีความลับปกปิดไว้เพียบ
‎แต่ข้าไม่ใช่คนเดียวที่นี่ ‎ที่แอบปลื้มคนอื่นมานานแสนนานนะ ทีล่า
‎ไม่รู้ทำไมข้าถึงคิดว่าผู้หญิงที่ชื่ออีวิลลินจะเป็นคนดี
‎ไอ้แก่พิการงี่เง่า
‎แถวนี้ไม่มีเวทมนตร์พอให้ทุกคน ‎หนำซ้ำแกยังทำแก้วน้ำมนตร์
‎ที่เหลือไม่กี่แก้วในอีเทอร์เนียหกซะหมด
‎แกต้องชดใช้
‎หยุดพวกนอกรีต
‎ท่านมาเธอร์บอร์ดบัญชา ‎ให้เอาเนื้อเหม็นเน่าของพวกมันมาบูชายัญ
‎เวทมนตร์ดับสูญไปแล้ว
‎โซ่ฟันเฟืองอันศักดิ์สิทธิ์จงเจริญ
‎ข้าปิดมันแล้ว
‎ใครมันช่างกล้า...
‎ได้เวลาผนึกรวมกับมาเธอร์บอร์ดแล้ว
‎ตาเยอะเป็นสัปปะรด แต่เจ้ากลับไม่เห็นข้าบุกมา
‎ข้าไม่มีเรื่องบาดหมางกับเจ้า บีสท์แมน
‎ใครก็ตามที่ข่มขู่นางย่อมเป็นศัตรูกับข้า
‎อย่ายุ่งกับนักแสวงบุญน่าสมเพช ‎กับน้ำทิพย์ของพวกเขา แล้วไสหัวไปซะ
‎ไม่งั้นข้าสาบานด้วยกระดูกของสเกเลทอร์ ‎ว่าเจ้าตายแน่
‎น่าเสียดายที่เราเห็นไม่ตรงกัน
‎ข้าประทับใจนะ
‎เจ้ารับมือได้น่าชื่นชม ‎ตอนออกโรงป้องชายชรานั่น
‎ข้าพอรู้อยู่ว่าเป็นคนชรามันเป็นยังไง
‎ท่านพ่อ
‎ตะวันและจันทราของพ่อ
‎พ่อขอให้เจ้าอภัย
‎พ่อขอโทษที่เก็บความลับมากมาย ‎ไม่ให้เจ้ารู้มานาน
‎หากเจ้าให้โอกาสอีกครั้ง ‎พ่อสาบานกับเจ้า ว่าพ่อจะ...
‎เราไม่มีเวลามามัวดราม่า ‎ปัญหาครอบครัวแตกแยกนะ
‎เราต้องการฝีมือของแมนแอทอาร์มส
‎"เรา" เหรอ
‎เราต้องการให้ท่านตีดาบแห่งพลังขึ้นมาใหม่
‎อ่อ แค่นั้นเหรอ
‎เจ้าจำได้ไหมว่า ‎ถ้าพ่อต้องหลอมเหล็กกล้าสองชิ้นเข้าด้วยกัน
‎พ่ออาจถูกประหารชีวิตได้
‎พ่อถูกราชโองการถอดยศ
‎แต่ถ้าพ่อไม่เอาถ้วยนี้กลับมา
‎พ่อคงต้องเสียมากกว่ายศแน่ๆ
‎พ่อคงต้องเสียสหายไป
‎(วีรบุรุษ)
‎ออร์โก
‎ทีล่า นั่นท่านรึ
‎เจ้าหนุ่มน้อยนี่ดูป่วยนะ
‎ไม่ป่วยเกินจะร่ายมนตร์หรอกนะ
‎ห้องนี้มืดเกินไป และไม่สนุกเอาซะเลย
‎เพิ่มแสงแดดสักหน่อยดีกว่า
‎ขอโทษที ทีล่า
‎เดาว่าข้าคงจะป่วยจริงๆ เข้าแล้ว
‎นี่จะช่วยได้
‎ดื่มน้ำทิพย์นี่ซะก่อน เพื่อนตัวน้อย
‎มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง
‎ตั้งแต่ไม่มีเวทมนตร์ในอีเทอร์เนีย
‎บรรดาผู้วิเศษเช่นข้าและเจ้าตัวตลกน้อยนี่ ‎ต้องระกำลำบากหนักสุด
‎ข้าน่ะตัวตลกหลวงเชียวนะ ‎ขอบคุณมาก
‎นี่ยังไม่รวมที่เป็นโทรลแลนเดียวในวัง
‎ของราชาแรนดอร์และราชินีมาร์เลน่าผู้แสนดี
‎แต่ก็จนกระทั่งราชากับราชินีขับไสข้า
‎หลังจากเจ้าชายอดัม…
‎หลังจากฮีแมน…
‎เจ้ายังคิดถึงเขา
‎ทุกวัน
‎ข้านึกว่าเวลาจะช่วยเยียวยาให้ทำใจง่ายขึ้น
‎ข้าก็เช่นกัน
‎ซาบซึ้งตรึงใจซะจริงๆ
‎แต่เห็นเจ้าออร์โก ‎ก็ชัดเจนว่าเราจะมัวเสียเวลาไม่ได้
‎เรามาที่นี่ ‎เพื่อขอให้แมนแอทอาร์มสผู้ต่ำศักดิ์ช่วยเรา
‎ตกลงท่านจะช่วยเราหรือไม่
‎ข้าขอโทษ
‎แต่วันกอบกู้โลกของข้ามันจบไปแล้ว
‎แล้วความรับผิดชอบของท่านต่ออีเทอร์เนียล่ะ
‎ข้ารับผิดชอบเรื่องเจ้าชายอดัม
‎แต่เขาไม่อยู่ที่นี่แล้วไม่ใช่เหรอ
‎งั้นข้าคงไม่เหมาะรับใช้ราชวงศ์คนไหนอีก
‎รู้ไหม ท่านเกือบทำข้าเชื่อว่าท่านเปลี่ยนไปจริงๆ
‎แต่ท่านยังเป็นคนเดิมเหมือนตอนข้าจากไป
‎ชายแก่ใจสลายที่ยังห่วงราชวงศ์สุดใจ
‎โดยแทบไม่ใส่ใจตัวเอง
‎ข้ารับรองเลยว่าไม่จริง
‎โรบอโต้
‎ครอบครัวเป็นได้หลายอย่าง ทีล่า
‎ลูกสาวอุ้มบุญที่เจ้าเลี้ยงเหมือนลูกแท้ๆ
‎ลูกชายอุ้มบุญที่เจ้าสร้างให้เป็นสุดยอดในแบบเจ้า
‎เพื่อนผู้ไม่ ‎เกรงกลัวที่ไว้ใจให้ความลับของเขา
‎แม้แต่ภูตน้อยจากต่างมิติ
‎ครอบครัวคือสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้นเองต่างหาก
‎และถึงข้าจะรักเจ้า ทีล่า
‎ข้าจะทิ้งครอบครัวนี้ไปไม่ได้
‎แต่ข้าทิ้งได้ ให้ข้าไปกับพวกท่านเถอะนะ
‎เลิกคิดได้เลย เจ้าป่วยเกินเดินยังไมไหว
‎ข้าไม่ต้องเดินหรอก
‎ข้าลอยได้
‎มันไม่ปลอดภัย ออร์โก
‎เราจะไปที่ซับเทอร์เนีย ‎ดินแดนแห่งโลกความตาย
‎เห็นหน้าเขา ‎เราก็เหมือนถึงโลกความตายแล้วละ
‎ข้าซาบซึ้งความตั้งใจเจ้านะ เจ้าหนู ‎แต่เจ้าไม่ควรไปกับเรา
‎ได้โปรดเถอะ ทีล่า
‎ข้ามีช่วงเวลาชีวิตที่ดีที่สุดเมื่ออยู่กับท่าน
‎และมันเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยข้าได้ตอนนี้ ‎ชีวิตที่มีชีวิตกว่านี้
‎แต่ชีวิตอยู่ข้างนอกนั่น
‎ช่วยพาข้าออกผจญภัยทีเถอะ
‎เหมือนที่ท่านเคย
‎ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย
‎ข้าจะไม่ทำท่านผิดหวังเหมือนอดีต
‎ข้าสัญญา ข้าจะทำตัวดี
‎ต่อให้เจ้าไปด้วย ออร์โก
‎แต่มีดันแคนเท่านั้นที่รู้วิธี ‎ตีดาบแห่งพลังกลับมาอีกครั้ง
‎แล้วคนที่มีความทรงจำของดันแคนได้ไหมล่ะ
‎เจ้ารึ เจ้าจะไม่ไปกับพวกเขา ‎เจ้าโง่ไปแล้วรึไง
‎ถ้าข้าโง่ พวกเราก็โง่กันทั้งคู่
‎เพราะระบบกระแสประสาทของข้า ‎อ้างอิงมาจากของท่าน
‎ข้าถูกสร้างด้วยฝีมือท่านครั้งยังหนุ่ม
‎ข้าเลยพยายามจะทำสิ่งที่ท่านเองก็คงจะทำ
‎ข้าทำงานโดยยึดตามความทรงจำท่าน
‎ซึ่งแปลว่าถ้าท่านรู้วิธีหลอมดาบแห่งพลัง ‎ข้าเองก็ย่อมรู้
‎และในเมื่อเจ้าเป็นข้า ‎ข้าก็รู้ว่าข้าจะไม่รับคำปฏิเสธเช่นกัน
‎งั้นถ้าเจ้าทั้งคู่จะไป...
‎ข้าก็ตามครอบครัวของข้าไปเช่นกัน
‎- ไม่ ‎- ไม่เหรอ
‎หมายความว่ายังไงที่ว่าไม่
‎โรบอโต้ตีดาบใหม่ได้ เขาไปกับเราได้
‎ส่วนดันแคนจะไปเกรย์สกัลล์
‎เกรย์สกัลล์รึ ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธข้า ‎แต่แรนดอร์มีบัญชาว่า...
‎มันคือซอร์เซอเรส ท่านพ่อ
‎เธอกำลังจะตาย
‎นางมีเพียงครินเจอร์คอยปกป้องนาง
‎ถ้าไทรคล็อปส์กับสมุนลัทธิเทคโนฯ ‎ยังคลั่งทำลายวัตถุเวทมนตร์ให้สิ้นซาก
‎จะนานแค่ไหนกันเชียว ‎ก่อนพวกมันจะไปถึงเกรย์สกัลล์
‎พ่อบอกว่าไม่มีความลับอีกต่อไป ‎จึงยังมีอีกเรื่องที่พ่อต้องบอกเจ้า
‎โอ้ ไม่ละ เราไม่มีเวลาสะสางปัญหาครอบครัว
‎แค่เมื่อวาน ลูกเถ้าไฟก็มอดไหม้เกือบครึ่งนึงแล้ว
‎งั้นไว้เล่าทีหลังแล้วกัน
‎ถ้าเราโชคดีน่ะนะ
‎ข้าไม่รู้ว่ารู้สึกกับอดีตยังไงอีกแล้ว
‎แต่ถ้าท่านพ่ออยากชดเชยให้ข้าล่ะก็...
‎ช่วยซอร์เซอเรสด้วยนะ ท่านพ่อ
‎สุดยอดไปเลย
‎ข้าชอบสถานที่แบบนี้
‎กว้างใหญ่ ยากลำบาก เป็นธรรมชาติ
‎เจ้าไม่ชอบมันเท่าไหร่ ‎ครั้งสุดท้ายที่เรามาที่นี่
‎ข้าชอบทะเลคริสตัล
‎มันคือเพื่อนที่ข้าไม่สนใจ
‎เจ้าเอาแต่พูดถึงฮีแมนไม่หยุดหย่อน
‎เอ่อ เจ้าเองก็เคยพูดถึงสเกเลทอร์ไม่หยุด
‎ข้านี่โง่เง่าชะมัด
‎การอุทิศตัวของข้าให้สเกเลทอร์ ‎ทำข้าตาบอดจนมาถึงจุดนี้
‎จุดที่ข้าน่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งจักรวาลได้
‎ข้าเกิดมาเพื่อปกครอง
‎แต่แทนที่ข้าจะสานโชคชะตาของข้าให้เป็นจริง
‎ข้ากลับใช้เวลาทั้งชีวิตช่วยให้เขาทำสำเร็จซะนี่
‎แต่เขาก็ตายไปแล้ว ทำใจก้าวต่อไปเถอะ
‎เหมือนเจ้าน่ะรึ
‎เจ้ายังทำใจก้าวต่อไม่ได้เลย ‎เจ้าได้แต่วิ่งหนี
‎ถ้ามีบางสิ่งตายไป เจ้าก็แค่ฝัง ‎ถ้ามันไม่ตาย เจ้าก็ดูแลถนอมมัน
‎แต่เจ้าต้องเผชิญหน้ากับมัน ‎ไม่งั้นมันจะหลอกหลอนเจ้าไปจนวันตาย
‎เลิกสอนข้าซะที ข้าค้นพบความสุขสงบแล้ว
‎ฟังนักรบที่กำลังเดินทางสู่นรกพูดเข้าสิ
‎วันแบบนี้แหละที่ท่านไม่คิดว่าจะจดจำได้
‎อะไรนะ ดูนี่สิ แน่นอนว่าข้าจดจำวันนี้ได้แน่
‎ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ
‎ข้าใช้เวลานับปีต่อสู้เคียงข้าง ‎สุดยอดนักรบแห่งอีเทอร์เนีย
‎แต่ตอนนี้ข้ากลับลืมมากกว่าจะจำได้ซะอีก
‎ความทรงจำทั้งหมดของข้าพร่าเลือน
‎ดังนั้นถ้าท่านจะใช้ชีวิตเช่นนักผจญภัย อันดร้า
‎ท่านอาจจะอยากเขียนบันทึก
‎เขียนทุกสิ่งที่ท่านเคยทำ
‎แม้แต่เรื่องงี่เง่าที่ท่านคิดว่าน่าจะลืมๆ ไป
‎เพราะเมื่อการผจญภัยสิ้นสุดลง ‎นั่นจะเป็นทุกอย่างที่ท่านเหลืออยู่
‎มิตรสหายที่ดีและความทรงจำแสนสุข
‎นั่นอะไรน่ะ
‎อะควาติคันส์
‎เมอร์แมน ปล่อยเราเดี๋ยวนี้
‎ทะเลซีลีจไม่มีเวลาฟังพวกเจ้าคร่ำครวญขอชีวิต
‎แต่ข้ามีเวลาเหลือเฟือจะฟังเสียงเจ้าตาย
‎เจ้าปลาเทราต์ทรยศ
‎เราสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับสเกเลทอร์
‎และพอสเกเลทอร์ตาย ‎เราน่าจะยึดครองอีเทอร์เนียได้แล้ว
‎โดยมีเจ้าปกครองแผ่นดิน ‎ส่วนข้าปกครองผืนน้ำ
‎เราคงได้ปกครองจักรวาลนี้ด้วยกันไปแล้ว
‎โดยไม่ต้องทนอีโก้ร้ายๆ ของสเกเลทอร์ ‎และไม่มีฮีแมนมาขวางทาง
‎เราคงกุมอำนาจทุกอย่างได้แล้ว
‎แต่ไม่ เจ้าลืมเมอร์แมนไปซะหมด
‎และตอนนี้เจ้าจะไม่มีวันลืมเมอร์แมนลง
‎ให้ข้าจับเจ้าปลานี่แร่เลยไหม
‎ไม่
‎อำนาจปกครองทะเลของเขาช่วยเราได้
‎ข้าบอกให้ท่านไปเกรย์สกัลล์ไงละ
‎และพ่อบอกเจ้าว่าพ่อรักเจ้า
‎เรามีข้อเสนอมาให้เจ้า เมอร์แมน
‎พาเราไปประตูแห่งซับเทอร์เนียโดยสวัสดิภาพ ‎และเราจะปล่อยเจ้ากลับสู่ทะเล
‎หากเจ้าปฏิเสธ
‎เจ้าจะเน่าตายกลางแดด ‎ขนาดนี้ฝูงนกนางนวลยังไม่กล้ากินเจ้า
‎เวทมนตร์ที่นี่ต้องแข็งแกร่งว่าในอีเทอร์นอสแน่ๆ
‎ข้ารู้สึกสดชื่นแข็งแรงขึ้นมาเลย
‎ซึ่งแปลว่าดาบแห่งพลังที่เราค้นหา ‎อยู่ไม่ไกลแล้ว
‎ข้ายอมทำตามข้อเสนอ
‎ปล่อยเจ้าปลาลิ้นหมานี่ซะ
‎ท้องทะเลจะไม่มีวันลืม อีวิลลิน
‎ข้าจะไม่ลืมเช่นกัน
‎เจ้าหมอนั่นท่าทางมีพิรุธนะ
‎อะไรล่ะ ทุกคนก็คิดเหมือนกันนี่นา
‎รีบเข้าและรีบออกมาจากซับเทอร์เนียให้ไวที่สุด
‎ไม่มีอะไรอยู่ได้นานในดินแดนแห่งความตาย
‎สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ‎ประตูแห่งซับเทอร์เนีย
‎แล้วเราจะเปิดมันยังไงล่ะ
‎ถอยไป
‎ข้าต้องเข้าไป ‎แต่ข้าเข้าใจถ้าพวกเจ้าเลือกจะไม่ไปกับข้า
‎ที่นี่มีเพียงความมืดมนและน่าสยดสยอง
‎ไม่เป็นไร ทีล่า ‎ข้าไม่กลัว
‎งั้นเจ้าก็โง่แท้ๆ
‎คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์