SPECJALNE WYDANIE KOMEDII NETFLIXA
„POWIEDZ MI COŚ
NIC MI NIE POWIECIE, GNOJE
WOLĘ UMRZEĆ NIŻ WAS POSŁUCHAĆ...”
- KENDRICK LAMAR, ZWYCIĘZCA NAGRODY PULITZERA
„PRAWDZIWE CZARNUCHY TO UWIELBIAJĄ” - SHAWN CARTER (MILIARDER)
Śniłem, gdy to pisałem
Wybaczcie, jeśli pobłądzę
Ale gdy obudziłem się rano
Myślałem, że zaczął się sąd ostateczny
Niebo było fioletowe
Wszędzie biegali ludzie
To jest najlepszy fragment tej piosenki. Prince mówi...
Próbuję uciec przed zagładą
I tak nic mnie to nie obchodzi
Mieszkańcy Atlanty,
nigdy nie zapominajcie,
że Anthony Bourdain...
sam się zabił.
Anthony Bourdain miał najlepszą pracę w całym show-biznesie.
Ten bambus latał sobie po świecie...
jadał pyszne posiłki ze wspaniałymi ludźmi.
Ten facet, z taką pracą,
powiesił się w luksusowym apartamencie we Francji.
Mówią, że rok 2000 dwunasta zero-zero
To koniec imprezy, skończy się czas
Więc dziś będę się bawić
jakby był rok 1999
Znałem w szkole pewnego bambusa,
który był geniuszem ulicy.
Ten gnojek miał tak dobre stopnie,
że wyrwał się z osiedla i trafił do szkoły Ivy League,
gdzie otrzymał pełne stypendium.
Stamtąd gnojek dostał się
na jeden z najlepszych w kraju wydziałów prawa.
Gdy studiował prawo,
spotkał kobietę i zakochał się.
Mieli się pobrać.
Opowiadał mi, jak wrócił na święta.
Powiedziałem mu,
żeby darował sobie na razie tę lalę.
Ale on się zakochał.
I nie posłuchał.
Pobrali się, gdy był na studiach, a potem niestety się rozwiedli,
gdyż wciąż studiował prawo.
To był zwykły bambus z osiedla.
Niczego nie miał...
a ta lala i tak zabrała mu połowę.
Nie widziałem go całe lata aż tu nagle, dwa lata temu,
byłem na zakupach w Waszyngtonie,
szukałem skarpet dla syna w Foot Lockerze.
Wchodzę do sklepu i zgadnijcie, kto był tam kierownikiem.
Ten bambus.
Ubrany od góry do dołu jak jakiś sędzia.
Ten gnojek ma 45 lat!
Wyszliśmy tego wieczoru na drinka, żeby pogadać.
Powiedział mi, że od dziesięciu lat mieszka z matką
i próbuje znów stanąć na nogi.
Ale nie o to chodzi w tej historii.
Chodzi o to, że...
nigdy nie wpadło mu do głowy, żeby się zabić.
Żyje sobie w Waszyngtonie.
Nawet mu sugerowałem, żeby spróbował.
„Słuchaj, może byś...”
Nikt nie ma idealnego życia.
Nieważne, jak to wygląda z zewnątrz,
nigdy nie wiemy, co dzieje się w czyimś życiu.
Ja też wiodę dobre życie, choć nie jest idealne, ale jest dobrze.
Mam wystający z ziemi basen. Widzieliście kiedyś taki?
Basen jak każdy inny.
Chciałbym rozpocząć dzisiejszy występ nieco inaczej.
Zrobię coś,
w czym nie jestem zbyt dobry, ale lubię to robić.
Spróbuję dzisiaj parodii.
Mam tylko dwie.
Pierwsza jest trochę durna, ale mnie się podoba.
Oto ona, gotowi?
Będzie to parodia...
ojców założycieli Stanów Zjednoczonych...
kiedy powstawała nasza konstytucja.
Gotowi?
Oto ona.
Pospiesz się z tą konstytucją bambusie.
Chce mi się spać.
Nie takie złe, co?
No dobra, następna...
jest trochę trudniejsza.
Ciekawe, czy zgadniecie, kogo będę parodiował.
Muszę się wczuć w rolę, a wy zgadnąć, kto to jest.
Oto on.
No, ten tego, że...
Jeśli coś przeskrobiesz, a ja się o tym dowiem, ten tego,
zabiorę ci wszystko bez względu na to, kiedy się o tym dowiem.
Czy to będzie dziś, jutro, za 15 lat, za 20 lat.
Jak się dowiem, będzie kurna po tobie, ten tego.
Kto to taki?
Wy!
Tak odbieram moją publiczność.
To dlatego nie występuję cały czas,
bo wy, bambusy, to najgorsze gnojki,
jakich musiałem rozśmieszać
w całym moim pieprzonym życiu.
Mam już dość tego syfu.
Strasznie ciężko jest być dzisiaj gwiazdą.
Jeśli jesteś gwiazdą, to już po tobie.
Michael Jackson nie żyje już dziesięć lat,
a i tak bambus ma dwie nowe sprawy w sądzie.
Jeśli nie widzieliście tego programu...
to błagam was:
Nie oglądajcie go.
Jest cholernie obleśny.
Czułem się, jakby HBO wkładało mi małe fiutki do uszu
przez cztery bite godziny.
To jakieś popaprane cholerstwo.
Nie chcę o tym słuchać.
Teraz okazuje się, że Michael Jackson lubi sobie popatrzeć na odbyt.
Że lubi się pogapić na dziurkę.
Tak powiedzieli. Ten program był obleśny.
Powiem coś, czego nie wolno mi mówić.
Ale muszę to zrobić.
Nie wierzę tym gnojkom.
Nie wierzę im.
Chociaż...
pozwólcie, że sprostuję.
Jestem znany z tego, że podobno obwiniam ofiary.
Gdy ktoś mi mówi: „Dave, słyszałeś?
Chris Brown pobił Rihannę”.
Pytam wtedy, co takiego zrobiła.
„Dave, Michael Jackson molestował dzieci”.
„A co miały wtedy na sobie te dzieciaki?”
Nie wierzę, że to zrobił.
Wiecie co? Nawet jeśli tak było...
Sami rozumiecie.
Mówimy przecież o Michaelu Jacksonie.
Połowa ludzi na tej sali
była kiedyś molestowana.
Ale to chyba nie był Michael Jackson, co?
Król Popu ciągnął fiuta temu dzieciakowi.
A my mamy tylko nudne Święto Dziękczynienia raz do roku.
Pomyślcie, jakie to musiało być uczucie pójść następnego dnia do szkoły.
„Jasiu, jak ci minął weekend?”
„Jak mi minął weekend?
Michael Jackson obciągnął mi fiuta.
A to było moje pierwsze doświadczenie seksualne.
Skoro od tego zacząłem, to teraz może być już tylko lepiej!”
Wiem, że to brzmi okropnie, ale ktoś musi te dzieciaki wyedukować.
Nie ma darmowych wycieczek na Hawaje.
Ktoś kiedyś będzie chciał ci zajrzeć do dziurki.
Wiecie, czemu w to nie wierzę?
Bo skoro Michael Jackson molestował wszystkie te dzieciaki,
to czemu nie Macaulaya Culkina?
Macaulay Culkin powiedział w wywiadzie,
że Michael Jackson nigdy nie dopuścił się żadnych niestosownych zachowań
wobec niego ani w jego obecności.
Pomyślcie o tym.
Przecież wiecie...
Sam nie jestem pedofilem.
Ale gdybym był...
zacząłbym od Macaulaya Culkina.
Mówię poważnie.
Zostałbym bohaterem.
„Koleś bzykał tego dzieciaka z filmu Kevin sam w domu.
A wiecie przecież, jak trudno go złapać”.
Umysł mówi mi „nie”.
No dobra, R. Kelly to inna historia.
Gdybym miał się założyć,
pewnie obstawiałbym, że to zrobił.
Jestem pewien, że to zrobił.
To dopiero była historia. Parę lat temu
miałem show w Detroit.
Siedzę sobie w garderobie,
wchodzi moja koleżanka, Dream Hampton,
i mówi tuż przed moim wejściem na scenę,
że przygotowuje film dokumentalny o R. Kellym.
„Chciałbyś w nim wystąpić?”
A ja na to: „Nie, mała, raczej nie”.
Wszedłem na scenę i o wszystkim zapomniałem,
a dwa lata później widzę dokument Ofiary R. Kelly.
Gdy ukazał się ten program,
w trakcie promocji Dream wspomniała moje nazwisko.
„Zaprosiłam Dave'a Chapelle do udziału w moim programie,
a on powiedział, że to jest za pikantne jak na telewizję”.
No co za suka, ja tego nie mówiłem.
Ja w ogóle tak nie mówię.
„Ojej, to jest za pikantne”. Ja nie gadam takich bzdur.
Powiem wam, czemu nie wystąpiłem w tym programie.
Powód jest bardzo prosty ale niesłychanie ważny.
Jedyny powód, dla którego tego nie zrobiłem,
choć to bardzo ważny powód...
ja w ogóle tego bambusa nie znam!
Nie wiem niczego, czego bym wcześniej od nich nie usłyszał.
Nie spotykam się z tym bambusem, nic z tych rzeczy.
Po jaką cholerę miałbym wystąpić w tym programie?
Znowu ukazała się taśma erotyczna z R. Kellym.
Niewiarygodne.
Koleś nagrywa więcej erotyki niż muzyki.
Jest jak DJ Khaled branży erotycznej.
Kolejny kawałek, bambusie!
Trochę dużo tych taśm.
Ta nowa jest tak okropna, że nawet jej nie pokazali.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Prokurator z Chicago wziął udział w konferencji prasowej
i odczytał mediom zapis tej taśmy.
Słyszeliście coś takiego?
Ten bambus odczytał zapis taśmy erotycznej.
Jej zapis był tak okropny, że R. Kelly...
brzmiał w nim, jakby był winny.
To było zajebiste.
Szesnaście razy wspomniano w nim wiek tej dziewczyny.
To jakieś szaleństwo.
Ten gnojek to jakiś idiota. Bzyka ją i mówi:
„To najlepsza 14-letnia cipka, jaką w życiu widziałem”.
„Podoba ci się moja 14-letnia cipka?”
„O tak, jeszcze jak”. „Stary, lepiej zamknij gębę”.
Daj prawnikom choć cień szansy na wygraną.
Mogłeś powiedzieć: „To najlepsza...
36-letnia cipka, jaką w życiu widziałem”.
Prawnik powie wtedy:
„Wysoki sądzie, jak widać, mój klient myślał, że ona ma 36 lat,
jak wspomniał przynajmniej 16 razy w tym nagraniu”.
I tak się połapią, że kłamiesz.
Wszyscy wiedzą...
że nie ma dobrych 36-letnich cipek.
Nie ważne, co ja powiem.
A jeśli oglądasz to w domu na Netfliksie,
pamiętaj suko, że sama kliknęłaś w moją twarz.
Polowanie na celebrytów.
Nieważne, co powiem. I tak w końcu wszystkich dorwą.
Nie uważam, że zrobiłem coś złego, ale...
wkrótce się przekonamy.
Dorwali nawet biednego Kevina Harta.
Wyobrażacie to sobie? Coś wam o nim powiem.
Kevin Hart marzył o tym, by poprowadzić ceremonię rozdania Oscarów.
Tak mi powiedział.
Pamiętam to, bo pomyślałem sobie wtedy,
że to bardzo dziwne marzenie jak na czarnoskórego Amerykanina.
Jaki bambus marzy o rozdawaniu Oskarów?
Ale Kevin o tym marzył.
No i rozdawał te Oscary.
Pomimo przeciwności losu Kevin został najsłynniejszym komikiem,
jakiego świat oglądał,
dostał tę robotę, co udało się tylko jednemu czarnoskóremu przed nim.
Miał poprowadzić 80. ceremonię rozdania Oscarów.
Nie wiem, co słyszeliście o Kevinie,
ale ja wiem, że Kevin Hart jest bliski ideału.
Bardziej idealnym już nie można być.
A konkretnie,
Kevinowi zabrakło do ideału czterech wpisów na Twitterze.
Dziesięć lat temu
Kevin poczynił kilka homofobicznych uwag.
Nie powtórzę, co wtedy powiedział...
bo jesteśmy w Atlancie.
Wiecie, o czym mówię.
Pewnie mamy tu dzisiaj wielu gejów...
ze swoimi żonami.
Absolutnie nie chcę nikogo obrazić.
Dobra, powiem wam, co wtedy napisał.
Ale pamiętajcie, to nie są moje słowa.
To Kevin je wypowiedział.
To było dawno temu.
Sparafrazuję je, bo nie umiem powtarzać czyichś dowcipów.
Kevin powiedział...
że gdyby jego synek zaczął przejawiać w domu
homoseksualne zachowania, zastosowałby karę fizyczną.
Powiedziałby: „Tak robią geje”.
A potem rozwaliłby domek dla lalek
na głowie dziecka.
Społeczność gejów wściekła się wówczas.
Nie winię ich za to.
Sam mam wielu znajomych gejów.
I wszyscy oni
opowiadali mi straszne historie o tym, co musieli przejść,
żeby móc być sobą.
Szalone historie.
Ale w żadnej z nich
nigdy nie było mowy o tym...
że ich ojciec rozwalił im na głowie pieprzony domek dla lalek.
Najwyraźniej Kevin tylko żartował.
Pomyślcie tylko, najpierw musiałby kupić mu ten domek,
żeby mu go potem rozwalić na głowie.
Czy to ma sens? Czy ktokolwiek zrobiłby coś takiego?
Społeczność gejów się wściekła i zaczęła tak naciskać
Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej,
aż ta kazała Kevinowi przeprosić gejów,
albo nie będzie mógł rozdawać Oscarów.
Kevin powiedział: „Pieprzyć to, rezygnuję”.
A potem przez sześć tygodni przepraszał wszystkich w telewizji.
Kevin dał dupy.
Rozumiem jego błąd,
bo sam go popełniłem na początku mojej kariery.
To było 15 lat temu.
Robiłem wtedy Chappelle's Show.
Dziękuję.
Telewizja publiczna
ma dział norm etycznych.
Dział ten decyduje, co można, a czego nie wolno powiedzieć w telewizji.
Jeśli jesteś dobry w tym, co robisz, zwykle dają ci spokój.
A jak prowadzisz Chappelle's Show,
te cholery nigdy nie dają ci spokoju.
Pamiętajcie, że to było 15 lat temu.
To był błąd. Nawet nie wiedziałem, że zrobiłem coś nie tak.
Napisałem skecz...
w którym pojawiło się słowo...
„ciota”.
Zostałem więc wezwany do działu norm etycznych.
Nie wiedziałem po co, ale lubię szefową tego działu.
Zwykle jest sprawiedliwa,
bardzo dobrze nam się razem pracuje.
Kazała mi usiąść, rozmawiamy sobie.
Mówi, że wszystkie skecze są świetne.
„Fantastycznie, to po co mnie wezwaliście?”
„Ponieważ nie ma
takiej możliwości,
abyś użył słowa...
„ciota” w naszej stacji”.
Nie wiedziałem, że to był błąd. Nie broniłem się.
Pomyślałem: „Dobra, chrzanić to, usunę je i tyle”.
A gdy wychodziłem, naszła mnie myśl.
„Renée, mam pytanko.
Naprawdę chciałbym się dowiedzieć,
dlaczego mogę bezkarnie używać słowa „bambus”...
ale nie mogę użyć słowa „ciota”?”
A ona na to:
„Bo nie jesteś gejem”.
Mówię więc: „Renée...
bambusem też nie jestem”.
Nie wiedziałem wówczas czegoś, o czym Kevin
przekonał się na własnej skórze,
a mianowicie, że łamaliśmy niepisane zasady show-biznesu.
A gdy wam powiem, przekonacie się, że mówię prawdę.
Zasada ta mówi, że cokolwiek robisz w ramach swojej działalności artystycznej,
nie wolno ci nigdy przenigdy wkurzyć...
tych ludzi od alfabetu.
Wiecie, o kim mówię.
Tych, którzy przywłaszczyli sobie 20% alfabetu.
Wypowiem te litery, ale nie chcę wywołać u nich gniewu.
I tak już za późno.
Mówię o tych na L i tych na B i tych na G,
a także tych na literę T.
Zaskoczę was. Mam przyjaciół na każdą z tych liter.
Wszyscy mnie kochają, a ja kocham ich.
Mam przyjaciół na literę L. Mam przyjaciół na literę B.
I mam przyjaciół na literę G.
Ale ci na literę T nienawidzą mnie jak cholera.
Nie winię ich.
To nie ich wina, tylko moja.
Nie mogę przestać żartować z tych bambusów.
Nie chcę pisać o nich kawałów, ale nie mogę przestać!
Wiecznie słyszymy te litery razem.
„LGBT”, można by pomyśleć, że to jeden wspólny ruch społeczny.
A tak nie jest.
Każda z tych liter to osobny ruch.
Tylko podróżują wspólnie jednym autem.
I...
wydaje mi się...
Co to ma być? Szkoła średnia? Pewnie dzwoni niania.
Odbierz telefon, bambusie. Zabierz stąd to coś.
Mam tu coś ważnego do omówienia.
Ale by było, gdyby się okazało, że my się tu śmiejemy,
a on odbiera telefon i dowiaduje się, że mama nie żyje.
„Mamusia nie żyje”.
Trochę dziwna pora na telefon, co?
Może jego telefon też jest gejem.
Jak mówiłem...
wydaje mi się...
że to ci na literę G kierują tym autem.
To ma sens.
Bo wśród tych na G są biali ludzie.
Ci ludzie próbują stawić czoła dyskryminacji i uciskowi.
Wiecie, jacy są biali.
„Znamy te drogi.
To my je zbudowaliśmy.
Reszta, zapiąć pasy. Zabierzemy was, dokąd chcecie”.
Ci na literę G kierują autem.
Obok nich, na fotelu pasażera...
siedzą te na L.
Wszyscy lubią te na L,
z wyjątkiem tych na G.
Nie wiem, o co im chodzi.
Ale wiem, że ci na G za nimi nie przepadają.
Ci na G wiecznie rzucają jakieś podteksty.
Zupełnie niepotrzebnie. Co prawda nie są złośliwi.
Mówią tylko: „Ja bym tego nie włożył”.
Jedyne, co jest w stanie rozładować to napięcie między L i G,
to ci na B na tylnym siedzeniu.
Oto oni.
Możecie zacząć krzyczeć, gdy usłyszycie swoją literę.
Ci na G i te na L zgadzają się tylko co do jednego:
ci na literę B są cholernie obrzydliwi.
Ci na L i na G uważają, że tamci są zachłanni.
Siedzą sobie z tyłu i myślą:
„Ja bym tam bzyknął każdego w tym samochodzie”.
Obok tych na B,
wkuleni w fotel, zupełnie sami, patrzą przez okno...
ci na literę T.
Wszyscy w aucie szanują tych na T,
wszyscy także...
żywią do nich urazę.
To nie jest wina tych na T, ale wszyscy w aucie czują,
że przez tych na T podróż wydaje im się dłuższa.
Cokolwiek powiedzą ci na T, działa wszystkim na nerwy.
A oni nawet nie mówią nic złego.
Siedzą z tyłu i gadają sami do siebie.
„Ale tu gorąco”.
„Zamknij mordę.
Opuść szybę, ty...
Nawet nie wiem, jak cię...”
„Co takiego?
Mówiłem tylko, że jest mi gorąco.
Zatrzymaj się na stacji, muszę skorzystać z toalety”.
„Nie ma dla ciebie toalety w czterech kolejnych stanach!
A więc zamknij mordę, żebyśmy mogli dojechać na miejsce”.
A gdy emocje w aucie sięgają zenitu,
na drodze macha na stopa osoba na literę Q.
Przy drodze stoi jakiś biały koleś w szortach.
Zauważają go ci na G. „To może być jeden z nas.
Hej, potrzebujesz pomocy?”
Podchodzi do auta w tych swoich szortach i zagląda do okna.
„Jak leci, chłopaki?
Proszę pani.
A wy z tyłu jaki preferujecie zaimek?
O tak.
Sam nie wiem, dokąd zmierzam.
Nie wiem, czy jestem gejem czy nie.
Wiem tylko na pewno...
że bardzo chcę wsiąść do tego auta”.
Wsiada więc i karzą mu usiąść między tymi na B i tymi na T.
Żal mi tych na T.
Ale niełatwo ich zrozumieć.
To nie tylko moja wina.
Muszą wziąć część odpowiedzialności za moje żarty.
To nie ja przecież wpadłem na pomysł,
że można się urodzić w złym ciele.
Muszą przyznać, że to cholernie zabawna historia.
Zajebiście śmieszna.
Gdyby chodziło o mnie, też byście się śmiali.
Nie byłoby to śmieszne?
Myślę, że tak.
A gdybym był Chińczykiem?
Urodzonym w ciele czarnucha. Czy to nie byłoby śmieszne?
I do końca życia musiałbym robić takie miny.
„Cześć, jestem Chińczykiem!”
Wszyscy by się wściekali.
„Przestań robić te miny, to obraźliwe”.
„Co takiego?
Ale ja tak właśnie się w środku czuję”.
Nie sposób o tym nie myśleć i nie pisać tych dowcipów.
Zastanawiam się nad tym, nawet kiedy oglądam sport.
Załóżmy, że LeBron James zmienia płeć.
Sami widzicie, nie?
Czy może nadal grać w NBA
czy, ponieważ jest kobietą,
musi się przenieść do WNBA,
gdzie zaliczy 840 punktów w każdym meczu?
Co tak naprawdę oznacza równość?
Jeśli kobiety są faktycznie równe mężczyznom,
to nie powinno w ogóle być WNBA, prawda?
Byłybyście na tyle dobre, żeby grać z nami w NBA.
Albo kolejny kontrowersyjny pomysł,
mogłybyście też...
zamknąć pysk.
Przepraszam panie.
Ale mam kaca po tym całym ruchu #JaTeż.
Wykończę się z wami wszystkimi.
Cholernie ciężko się to wszystko ogląda.
Mówiłem o tym na moim ostatnim występie
i dostało mi się za to po głowie. Mówiłem, że macie rację.
Ale tego się nie da załatwić w ten sposób.
Mówiłem, że nie jestem obiektywny.
Louis C.K był moim przyjacielem, zanim zmarł w wyniku
tego strasznego wypadku podczas masturbacji.
To było w jego pokoju, czytaliście relację.
Masturbował się w swoim pokoju.
Właśnie tam powinien to robić.
Powiedział wszystkim, że wyjmuje fiuta.
Ale nikt nie zaczął uciekać do drzwi.
Wszyscy zaczęli się zastanawiać, czy nie żartuje.
Miał wytrysk na swoim brzuchu.
To cała historia.
Jakie tu jest zagrożenie?
Czy te kobiety widziały kiedyś faceta, który miał wytrysk na brzuchu?
To najmniej groźny sukinsyn, jakiego Ziemia widziała.
Widać tylko wstyd na jego twarzy i...
spływającą spermę jak masło po naleśniku.
Nie zrobił niczego, co zasługiwało na to, żeby wezwać policję.
Sami spróbujcie, zadzwońcie na policję.
„Halo, policja? Mam na drugiej linii komika Louisa C.K.
Wydaje mi się, że on się masturbuje,
gdy ja rozmawiam przez telefon”.
Wiecie, co wam powie policja w Atlancie?
„A o czym rozmawiacie?”
Zniszczyli mu życie, a on teraz wraca do klubów.
Teraz mówią, że jak to zrobi, to będzie to z krzywdą dla kobiet.
Jaki macie plan, drogie panie?
Czy seksizm już umarł?
Nie, jest dokładnie odwrotnie.
Mówiłem, że będzie gorzej, a oni na to, że nie mam słuchu.
Ale osiem stanów, w tym wasz,
wprowadziło najbardziej surowe prawo antyaborcyjne
w historii tego kraju od czasów sprawy Roe przeciwko Wade.
Mówiłem wam.
Powiem wam coś,
i tak wszyscy olewają, co ja myślę.
Nie jestem za aborcją.
Zamknij się, bambusie.
Nie jestem za, ale nie jestem także przeciw aborcji.
Wszystko zależy od tego,
kto zajdzie ze mną w ciążę.
Nie obchodzą mnie wasze przekonania religijne.
Jeśli masz fiuta, masz się kurna nie odzywać w tej sprawie.
Poważnie.
To jest ich sprawa.
One mają prawo wybrać.
Nie tylko uważam, że mają prawo wyboru.
Wierzę także, że nie muszą tej decyzji z nikim konsultować,
z wyjątkiem lekarza,
w kwestii tego, jak skorzystają z tego prawa.
Panowie, to jest uczciwe podejście.
Drogie panie, żeby było sprawiedliwie,
uważam też, że jeśli zdecydujecie się na dziecko,
facet nie powinien za to płacić.
To jest uczciwe.
Skoro wy możecie zabić dzieciaka, pozwólcie nam go chociaż porzucić.
To moje pieniądze i mój wybór.
A jeśli ja się mylę, to pewnie wszyscy się mylimy.
Sami to sobie wykombinujcie.
Co my do cholery wyprawiamy?
Nie umiem żyć w świecie, który wy proponujecie.
A skoro już tak się o wszystko zamartwiamy,
spójrzcie na to.
Zginęło kolejnych 12 osób w strzelaninie w Virginia Beach.
To się dzieje co tydzień.
To dzieje się tak często, że już mnie to nie obchodzi.
Wróciłem do domu wcześniej z trasy.
Miałem na sobie garnitur wart 12 tysięcy, bo ostatnio dobrze mi idzie.
Byłem w domu wcześnie, kolacja prawie gotowa.
Pamiętacie zapach gotującej się kolacji?
Zobaczył mnie mój syn, ucieszył się.
Wstał od stołu i podbiegł, żeby mnie uściskać,
ale miał na twarzy tłuszcz z kurczaka, więc go powstrzymałem
i krzyczę: „Czekaj, młody.
Uważaj na moje ciuchy, synu. To był drogi garnitur.
Nie chcę mieć na nim tłuszczu z kurczaka”.
A on na to: „Jaki tłuszcz z kurczaka?
Tato, to jest kaczka”.
Łza spłynęła mi po policzku.
Nie myślałem, że tak mi się powiedzie,
że wychowam małego bambusa z kaczym tłuszczem na buzi.
Usiedliśmy i zaczęliśmy rozmawiać.
Opowiadałem żonie, jak mi idą występy.
Opowiedziałem jej żart o transwestytach, nie spodobał jej się.
Wiecie dlaczego? Bo jest Azjatką.
W domu nie robię tych głupich min,
chyba że bardzo się pokłócimy.
To nie była poważna kłótnia.
Kazała mi przestać robić miny, ja próbowałem zmienić temat.
Zapytałem chłopców o szkołę.
A syn mówi mi, że dzisiaj nie było szkoły.
Pytam więc, co się stało.
A on na to, że mieli alarm przeciw strzelaninie.
Nigdy wcześniej o tym nie słyszałem.
Dzieciaki muszą teraz ćwiczyć,
co będą robić,
gdyby doszło w szkole do strzelaniny.
Nigdy o czymś takim nie słyszałem. Co tu się kurna dzieje?
Musiałem im powiedzieć prawdę, choć nie chciałem.
„Synu...
posłuchaj mnie.
Pieprzyć ten alarm.
Jeśli w szkole pojawi się
ktoś z bronią, będę z tobą szczery.
Pewnie cię zastrzeli, bambusie. Nie oszukuj się.
Masz sławnego tatę,
który wygaduje głupoty.
Będą próbowali cię dorwać, mały.
Schyl się i biegnij zygzakiem.
Tylko nie próbuj nikogo ratować, rozumiesz?
Po co ćwiczyć z dzieciakami coś, nad czym i tak nie mają żadnej kontroli?
Ćwiczycie je tylko, jak się martwić.
To najgłupsza rzecz w życiu.
Gdy je szkolicie podczas tego alarmu,
czy nie szkolicie też samego strzelca?
Ten bambus stoi tam z resztą dzieciaków i słucha.
Siedzi sobie z tyłu...
„To gdzie się spotykamy?”
Dla rodziców to jest straszne.
Przerażające jak cholera. Wszyscy rodzice patrzą po sobie,
gdyż wiedzą, że jedno z nich
wychowuje strzelca.
Nie wiemy tylko, kto to jest.
Ale wiemy na pewno...
że jeśli jesteś biały, to może to być twoje dziecko...
Prawdopodobieństwo jest wtedy znacznie wyższe.
Szkolne strzelaniny to zabawa dla białych dzieciaków.
Coś się popieprzyło. Też nie lubiłem szkoły,
ale nigdy bym nie wpadł na to...
żeby wszystkich w szkole pozabijać.
Coś tu się spieprzyło.
Zróbcie to co ja, spróbujcie różnych rzeczy.
„Byłeś na wagarach, bambusie? To idź na wagary!
Idź na spacer, spotkaj się z kumplami, pieprz szkołę.
Próbowałeś narkotyków? Spróbuj, bambusie, może ci...”
To przerażające.
Dużo o tym myślałem.
Nie widzę pokojowego rozwiązania
na rozbrojenie białych Amerykanów.
Tylko jedna rzecz może ocalić ten kraj.
Ta sama rzecz co zawsze,
mianowicie czarnoskórzy Amerykanie.
Prawda?
Wiem, że wielu z was zadaje sobie teraz pytanie,
„Zrobić to czy nie?”
Pewnie, że tak, kurna mać.
Nieważne, co mówią ani co ci robią,
pamiętaj, to jest także... twój... kraj.
Naszym obowiązkiem jest...
ocalić nasz kraj.
Wiecie, co należy zrobić.
Mamy w tym roku wybory.
Bądźmy poważni. Każdy zdrowy czarnoskóry Amerykanin
musi zarejestrować...
legalną broń.
Tylko w ten sposób zmienią prawo.
Sam nie cierpię broni.
Nie znoszę jej.
Ale mam kilka sztuk.
Nie chcę mieć broni, ale lepiej ją mieć.
Nie zapominajcie, że mieszkam w Ohio.
Jeśli wiecie co nieco o Ohio, wiecie pewnie, że nawet samo słowo „Ohio”
to stare indiańskie słowo.
I oznacza dosłownie
„ziemię biednych białych ludzi”.
Nie wiem, co tu się wyprawia,
ale z doświadczenia wiem,
że biedni biali ludzie uwielbiają,
uwielbiają jak cholera...
heroinę.
Nigdy nie mają jej dość.
Jadąc autem, z początku nie wiedziałem, co się dzieje.
„Czemu ci biali ludzie są tu tacy ospali?”
Nie jest dobrze.
Wychodziłem kiedyś z klubu nocnego w Dayton
i zaparkowałem na małej, ciasnej uliczce.
Było pusto, nie miałem żadnej ochrony.
Byłem u siebie, czułem się bezpieczny. Jak tylko otworzyłem drzwi do auta,
zupełnie sam,
nagle
wyskoczył ze śmietnika jakiś uzależniony od heroiny białas.
Wystraszył mnie tak, że krzyknąłem.
Potem zobaczyłem, że to była kobieta. Była rozpieprzona, zaczęła...
„Hej, koleś.
Wyluzuj, koleś.
Jestem chora, nie widzisz?
Potrzebuję leków.
Proszę cię. Zrobię ci laskę za pięć dolców”.
„Dwa dolce”.
Tylko żartowałem.
Mamy prawdziwy kryzys opiatów.
Widzę to codziennie. Jest gorzej niż mówią.
Niszczy ludzkie życia...
niszczy rodziny.
Wiecie, co mi to wszystko przypomina?
Przypomina mi nas.
Ci biali wyglądają zupełnie jak my podczas epidemii kokainowej.
Dziwnie się na to patrzy.
I cała ta gadanina w wiadomościach o tym, że nasz naród jest podzielony.
Nie wierzę w to.
Dzisiaj możemy dobrze się sobie przyjrzeć nawzajem.
Dzisiaj mogę zobaczyć, jak musieli czuć się biali ludzie,
gdy widzieli, jak czarni cierpią z powodu plagi kokainy...
bo mnie też to nic nie obchodzi.
„Trzymajcie się, białasy.
Wystarczy odmówić. Czy to aż takie trudne?”
Pamiętacie, jak nam to mówiliście? Ale to nic.
Bez urazy, teraz już rozumiecie.
Gdy problem dopadł wasze dzieciaki, zrozumieliście, że mamy kryzys.
Ci ludzie są chorzy.
To nie są przestępcy.
Tylko chorzy ludzie.
Pomimo tego,
jestem uzbrojony po zęby.
Najpierw kupiłem strzelbę z kalibrem 12.
Nie chciałem mieć broni, ale przeprowadziłem się na farmę.
Siedzę sobie na ganku
i widzę białego kolesia przechadzającego się po mojej ziemi.
Jakby miał do tego prawo. Na ramieniu miał strzelbę.
Co za gnojek?
„Kurna mać, co ten koleś robi na mojej ziemi?”
Wściekłem się jak cholera.
Ale nie miałem broni.
Dlatego koniec końców
zacząłem machać do gnoja ręką jak jakaś baba...
Jak tylko zniknął w oddali,
pojechałem do domu towarowego Kmart.
Jesteśmy na wsi pełnej białych ludzi.
Pamiętajcie, że byłem zdenerwowany, bo koleś wtargnął na mój teren.
Jestem czarny i spocony.
Biegnę do stoiska z bronią.
Czarny, spocony,
patrzę na sprzedawcę...
Musiałem wyglądać jak niewolnik.
„Potrzebuję broni, natychmiast”.
W ten sposób.
Facet nie zadawał żadnych pytań, tylko wziął z półki strzelbę kaliber 12
i wręczył mi ją.
Nigdy wcześniej nie miałem w ręku broni.
„Będę potrzebował kilku nabojów”.
Facet sięgnął pod ladę,
położył na niej dwa opakowania z nabojami i mówi:
„Które pudełko chcesz?”
Nie miałem pojęcia.
Na jednym były narysowane kaczki.
Na drugim sarny.
Pytam go więc: „O co chodzi z tymi kaczkami?”
„To są naboje na ptactwo”.
A potem powiedział coś takiego, nie przesadzam.
„Te nie zabiją człowieka”.
„Tylko trochę go podziurawią”.
„Jasna cholera, podziurawią?”
Wiecie, co to znaczy kogoś podziurawić?
Kiedy nabój eksploduje,
z lufy wystrzelają gorące kulki,
ale nie zabijają gnojka,
tylko przebijają skórę i ciało.
Ale to musi boleć.
Gorące kulki?
Pamiętacie, jak Dick Cheney strzelił tamtemu dupkowi w twarz,
a ten przeżył? To były właśnie naboje na ptactwo.
Zapytałem: „A to pudełko z sarnami?”
„To są naboje na jelenia.
Przebiją nawet ciężarówkę, jeśli trzeba.
To które naboje dać?”
Podniósł te z sarnami i potrząsnął nim.
Myślałem, że chce mnie wykiwać, więc pytam go: „Ma pan może naboje
z obrazkiem białego kolesia przekraczającego...
bo szukam nabojów na kogoś takiego?”
Nie wiedziałem jednak, że broniąc domu ze strzelbą w ręku,
prawo nakazuje kupić obydwa pudełka.
Nie znałem tej zasady.
Według niej, strzelba z kalibrem 12 mm ma sześć nabojów.
Broń należy więc załadować w następujący sposób.
Pierwszy nabój: na ptactwo.
Drugi nabój: na jelenia.
Następny na ptactwo, a potem już...
jak na Jamajce.
Jeleń, jeleń, jeleń.
Musicie to sobie wyobrazić. Powiedzmy, że śpię sobie w łóżku,
aż tu nagle budzi mnie żona.
„David, obudź się!”
A ja na to: „Co?”
„Zobacz, kto przyszedł”.
Więc wyciągam fiuta z piżamy.
A ona mówi: „Nie, coś słyszałam”. „Ach te baby”.
Wychodzę z łóżka...
biorę strzelbę.
„Zaczekaj, kochanie. Sprawdzę, kto to.
Zamknij za mną drzwi na klucz”.
Mój boże, ona ma rację.
W kuchni stoi uzależniony od heroiny biały człowiek...
i grzebie w słoiku z drobnymi przy drzwiach.
„Ciężko na nie pracowałem.
Muszę coś z tym zrobić”. Więc najpierw podnoszę broń.
„Stój, gnoju!” Klik-klik.
To tylko próba.
Ten odgłos powinien powstrzymać
każdego racjonalnego człowieka.
Ale ta osoba z pewnością nie działała racjonalnie.
Jest na narkotykach, kradnie mi drobne.
Muszę działać szybko. Ten bambus ma już z półtora dolara.
„Ostrzegałem cię”.
Kula na ptactwo!
Zaczyna się.
Gorące kulki przebijają jego żółtą od heroiny skórę.
Pamiętajcie, że nie chcę go zabić, tylko trochę podziurawić.
Wydaje z siebie heroinowy okrzyk.
Na tym powinno się skończyć.
Ale... co to?
Przeliczyłem się.
Gdy ten drze się na podłodze,
widzę, że ma strasznie przebarwione zęby.
Przecież nie od heroiny.
To metamfetamina.
Koleś bez szwanku wstaje na nogi.
Czas na artylerię.
Klik-klik.
Kulka na jelenia!
Jeśli nie przyszedł sam, mam jeszcze jedną kulkę na ptactwo.
I powtarzam cały proces.
Potem są już tylko duże kulki.
Będę miał w kuchni bandę konających narkomanów,
mamroczących ostatnie durne słowa.
„Zastrzeliłeś mnie, bracie”.
„To bardzo boli, stary”.
Te ostatnie słowa zawsze są durne...
„Czemu zwisa ci fiut?”
Po prostu boję się, że zostanę zaatakowany.
Każdemu się może zdarzyć.
Jak temu francuskiemu aktorowi.
Wiecie, o kim mówię.
Jussie Smollett to bardzo francuski...
Bardzo słynny aktor francuski.
Nie słyszeliście o Jussiem Smollett?
Jussie Smollett to aktor z Francji.
Zyskał sławę dzięki serialowi Imperium.
Pewnego wieczoru
był w Chicago
i padł ofiarą...
Padł ofiarą rasistowskiego i homofobicznego ataku.
Bowiem Jussie Smollett jest...
czarnym gejem, nie tylko Francuzem.
To była zwariowana historia.
Podobno szedł ulicą późnym wieczorem,
gdy z cienia wyszło dwóch białych mężczyzn...
w czapkach MAGA, którzy go pobili.
Założyli mu na szyję sznur, wyzwali od czarnuchów i takich tam...
polali go wybielaczem i uciekli.
Było o tym głośno na całym świecie.
Wszyscy się wściekli, zwłaszcza w Hollywood.
Wszyscy o tym czytali na Twitterze i Instagramie.
„Sprawiedliwość dla Jussiego” i takie tam.
Cały kraj protestował.
Ciągle o tym mówili w wiadomościach,
ale z jakiegoś powodu
czarnoskórzy Amerykanie
byli dziwnie cisi.
Siedzieliśmy tak cicho,
że społeczność gejów zaczęła oskarżać czarnoskórych Amerykanów
o homofobię i brak poparcia dla Jussiego.
Nie rozumieli jednak, że my go popieraliśmy
naszym milczeniem,
ponieważ wiedzieliśmy,
że ten bambus na pewno kłamał.
Nic się w tej historii nie zgadzało.
Mówił, że szedł ulicą w Chicago,
podeszli do niego dwaj biali kolesie i powiedzieli:
„To nie ty jesteś tą czarną ciotą z serialu Imperium ?”
Co takiego, kurna mać?
Czy tak mówią biali ludzie?
Znam białych ludzi, nikt tak nie mówi.
„Ty jesteś tą czarną ciotą z Imperium ?”
Nikt tak nie mówi.
To brzmi trochę...
jak ja bym to powiedział.
Jak ktoś jest rasistą i homofobem,
to nie będzie nawet znać tego bambusa, bo nie ogląda Imperium.
Czarni nigdy nie współczują policji,
ale tym razem było inaczej.
Wyobraź sobie, że jesteś emerytowanym policjantem
spisującym raport tego dzieciaka.
„Panie Smollett, proszę opowiedzieć, co się stało”.
„Dobrze, był pan... o drugiej w nocy.
Wyszedł pan z domu o drugiej. Było minus 16 stopni...
Dobrze.
Szedł pan piechotą? Dobrze.
Dokąd pan szedł?
Do metra?
Po kanapki?
I wtedy do pana podeszli?
Widział ich pan?
Co mieli na sobie?
Czapki MAGA?
Czapki MAGA w Chicago?
Przeproszę pana na chwilę. Frank, pozwól tutaj.
Sprawdź, gdzie był wczoraj Kanye West”.
Co za popieprzona historia.
Mówił, że założyli mu na szyję sznur.
Byliście kiedyś w Chicago?
- Tak. - Widzę, że tak.
Ile widzieliście tam sznura?
Kto nosi ze sobą sznur?
Kiedy cię zaatakowali, bambusie? W 1850 roku?
Kto dzisiaj trzyma sznur w domu?
Co za bzdury.
No dobra.
Miałem kiedyś występ i stałem na scenie.
Byłem trochę wstawiony.
Pomyślałem sobie: „Pogadam trochę o tym bambusie”.
Myślałem, że będzie bezpiecznie, bo wszyscy mają pozamykane telefony...
i wsiadłem na niego.
Gadałem różne brednie.
Nie wiedziałem,
że na widowni siedział dziennikarz.
Miałem pecha,
bo ten gnojek...
wszystko dokładnie notował.
Opowiedział wszystko, co mówiłem.
A w tytule użył mojego dowcipu.
„Dave Chapelle mówi,
że chce rozwalić domek dla lalek na głowie Jussiego Smolletta”.
Gdy przeczytałem ten nagłówek, pomyślałem:
„Teraz na pewno odwołają moje występy”.
Na szczęście dla mnie
tego samego dnia
policja w Chicago złapała tych gnojków, którzy to zrobili,
i żeby było śmieszniej, obydwaj byli z Nigerii.
Nie tylko nie byli biali. Byli bardzo czarni.
Byli z Nigerii, to dopiero był ubaw.
Cała historia robi się ciekawa.
„To jest kraj MAGA,
ty czarna cioto”.
„Ty czarna cioto”.
Jeśli należysz do grupy ludzi, z których zażartowałem,
pamiętaj, że żartuję sobie tylko z tych, w których widzę samego siebie.
Żartuję z biednych białych ludzi,
bo sam kiedyś byłem biedny.
Wiem, że jedyna różnica
między biednym czarnym
a biednym białym człowiekiem
jest taka, że biedny biały
uważa, iż jemu to nie powinno było się przytrafić.
Cała reszta jest bez zmian.
Wiem, jak to jest mieć zimny dom.
Nie mogłem bez pozwolenia ojca tknąć termostatu.
A w domu było zimno jak cholera.
„Tato, mogę podkręcić ogrzewanie
do 32 stopni, bo jest mi bardzo zimno”.
A tata mówił wtedy: „Włóż na siebie więcej ubrań”.
„Mam już na sobie wszystkie trzy bluzy.
Spójrz na mnie, zaraz tu zamarznę”.
A on na to: „Nie myśl o tym, że jest ci zimno”.
Powiedziałem wtedy, choć nie do niego,
ale w jego obecności, tak żeby usłyszał.
„Kurna mać, nie chcę być biedny”.
Tata bardzo się wtedy zdenerwował.
Nie krzyczał, to nie było w jego stylu.
Ale rzucił gazetę na podłogę i powiedział:
„Nie jesteś biedny”.
„Bieda to stan umysłu”.
„To stan umysłu,
z którego wychodzi bardzo niewiele osób.
Nie zapominaj o tym, synu.
Ty jesteś spłukany”.
„Mamy tylko trudną sytuację finansową,
która już wkrótce się zmieni, mam nadzieję”.
Odpowiedziałem mu: „Nazywaj to sobie, jak chcesz,
ale strasznie mi ona doskwiera”.
W szkole zbliżała się potańcówka.
Miałem 12 lat, mówię więc: „Tato, mogę iść?”
„Oczywiście, że tak.
Chcę, żebyś dobrze się bawił”.
Mówię mu: „Wejście kosztuje trzy dolary”.
A tata na to: „Ojej...
Przykro mi, synu, ale...
nie mam pieniędzy”.
„Że co, kurna?
Nie masz trzech dolarów?
To jak to możliwe, że jeszcze żyjemy?
Chciałbym się wyrwać z tego piekła!
Zrobiłbym wszystko.
Pokażę Michaelowi Jacksonowi mój odbyt, jeśli będę miał okazję.
Ale muszę się stąd wyrwać”.
Tata na to: „Powiem ci, co masz zrobić, jeśli chcesz iść.
W słoiku jest trochę drobnych,
weź je sobie.”
Tak też zrobiłem. Miałem 12 lat.
Poszedłem na tańce.
Za mną stała długa kolejka dzieciaków,
podczas gdy ja odliczałem 300 monet, żeby wejść do środka.
Do końca życia nie zapomnę tego dnia.
Jeśli byliście kiedyś biedni, znacie to uczucie.
Wieczny wstyd.
Jakby to była moja wina.
A wszystkie dzieciaki śmiały się ze mnie, jaki jestem biedny.
Gdy teraz o tym myślę,
to był jedyny moment w moim życiu, kiedy pomyślałem sobie,
„Powinienem pozabijać wszystkich w szkole”.
Dziękuję wam bardzo.
Dobranoc.