‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎("บอกอะไรฉันหน่อย)
‎(เธอบอกอะไรฉันไม่ได้สักอย่าง พวกเวร)
‎(ฉันขอตายดีกว่าทนฟังเธอ")
‎(เคนดริก ลามาร์ ‎เจ้าของรางวัลพูลิตเซอร์)
‎("ผมรู้คนดำตัวจริงต้องชอบ" ‎ชอว์น คาร์เตอร์ เศรษฐีพันล้าน)
‎ฉันฝันไปตอนที่เขียนท่อนนี้
‎ขอโทษทีถ้ามันออกนอกทางไป
‎แต่เช้านี้ที่ฉันตื่นขึ้นมา
‎สาบานได้มันเหมือนวันสิ้นโลก
‎ฟ้าเป็นสีม่วงครึ้ม
‎ผู้คนวิ่งไปมาทุกแห่งหน
‎และนี่เป็นท่อนสำคัญของเพลงนี้ ‎ปรินซ์กล่าว…
‎พยายามวิ่งหนีจากการทำลายตัวเอง
‎เธอรู้ฉันไม่สนใจด้วยซ้ำ
‎ชาวแอตแลนตาที่รัก
‎เราต้องไม่มีวันลืม…
‎ว่าแอนโธนี บอร์เดน
‎ฆ่าตัวตาย
‎แอนโธนี บอร์เดนมีงานที่น่าอิจฉาที่สุด ‎ที่วงการบันเทิงเคยมีมา
‎หมอนี่บินไปทั่วโลก…
‎กินอาหารเลิศรสกับบุคคลสำคัญ
‎ผู้ชายคนนี้กับงานระดับนี้
‎แขวนคอตายในห้องพักหรูที่ฝรั่งเศส
‎พวกเขาพูดว่า ปี 2000
‎ปาร์ตี้จบแล้ว หมด หมดเวลา
‎งั้นคืนนี้ ฉันจะปาร์ตี้
‎ให้เหมือนปี 1999
‎ผมรู้จักคนคนนึงตอนเรียนมัธยม
‎เขาเป็นคนหัวดี
‎เกรดของหมอนี่ดีมาก
‎เขาไปจากสลัมสู่มหาวิทยาลัยไอวี่ลีก
‎ด้วยทุนเต็มจำนวน
‎จากนั้นหมอนี่ก็ได้เข้าเรียน
‎ที่มหาวิทยาลัยด้านกฎหมายที่ดีที่สุด ‎แห่งหนึ่งของประเทศ
‎และตอนที่เขาเรียนอยู่
‎เขาเจอผู้หญิงและตกหลุมรัก
‎และทั้งคู่จะแต่งงานกัน
‎เขาเคยบอกผม ‎เขากลับมาบ้านตอนคริสต์มาส
‎และผมบอกเขาว่า "เพื่อน
‎เก็บสาวคนนั้นไว้ทีหลังก็ได้"
‎แต่เขากำลังมีความรัก
‎เขาไม่ฟังผม
‎เขาแต่งงานระหว่างที่เรียนอยู่ ‎และเรื่องมันเศร้า พวกเขาหย่ากัน
‎ระหว่างเรียนในมหาวิทยาลัย
‎เขาเป็นเด็กดำธรรมดาจากสลัม
‎เขาไม่มีอะไร…
‎และผู้หญิงคนนั้นเอาไปครึ่งนึง
‎จากนั้นผมก็ไม่เจอเขาอีกเลยหลายปี ‎แล้วเมื่อสองปีที่แล้ว
‎ผมอยู่บ้านผมที่ดีซี ออกไปช้อปปิ้ง
‎กำลังหาซื้อถุงเท้าให้ลูกชายที่ร้านรองเท้า
‎ผมไปร้านรองเท้า รู้ไหมใครเป็นผู้จัดการ
‎หมอนี่
‎แต่งตัวเหมือนกรรมการในสนาม ‎จัดเต็มครบชุด
‎หมอนี่อายุ 45
‎เราออกไปดื่มกันคืนนั้น ‎ถามไถ่ทุกข์สุขและเขาบอกผม
‎เขาบอกว่าเขาอยู่กับแม่มาเป็นสิบปีแล้ว
‎พยายามจะกลับมาตั้งตัว
‎แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
‎ประเด็นคือ…
‎หมอนี่ไม่เคยคิดฆ่าตัวตาย
‎เขายังอยู่ดีในดีซี
‎ผมแนะนำเขาด้วยซ้ำว่าให้ลองดู
‎เขาบอก "ไม่รู้สินะ บางที…"
‎ไม่มีชีวิตใครสมบูรณ์แบบ
‎ไม่ว่ามองจากข้างนอกจะเป็นยังไง
‎เราไม่รู้ว่าข้างในเป็นยังไง
‎ผมมีชีวิตดี มันไม่ได้สมบูรณ์แบบแต่มันก็ดี
‎ชีวิตผมเหมือนกับสระน้ําเป่าลม ‎เคยเห็นกันไหม
‎แต่ก็ว่ายน้ำได้
‎เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ‎คืนนี้ผมคิดว่าจะเริ่มโชว์แตกต่างไปหน่อย
‎คืนนี้ผมจะทำบางอย่าง
‎ที่ผมทำได้ไม่ค่อยดีแต่ผมชอบทำ
‎คืนนี้ผมจะลองเลียนท่าทางการพูด
‎มีแค่สองคน
‎โอเค อันแรกดูโง่ๆ แต่ผมชอบ
‎นี่เป็นการเลียนท่าทางของผม พร้อมยัง
‎นี่เป็นการเลียนท่าทางของผม
‎ของบิดาผู้ก่อตั้งอเมริกา
‎ตอนที่มีการเขียนรัฐธรรมนูญ
‎คุณพร้อมไหม
‎เอาละนะ
‎รีบเขียนรัฐธรรมนูญนี่ให้เสร็จๆ พวกเวร
‎ฉันอยากไปนอนแล้ว
‎ไม่แย่ใช่ไหม
‎เอาล่ะ ต่อไป
‎คนต่อไปยากกว่าหน่อย
‎ผมอยากรู้ว่าคุณจะเดาได้ไหมว่าใคร ‎ที่ผมเลียนแบบ
‎ผมจะเริ่มสวมบท ‎แล้วคุณก็เดาว่าใครนะ
‎โอเค เริ่ม
‎เอ่อ อ่า นี่
‎ถ้าชีวิตนายทำอะไรผิดพลาด ‎แล้วฉันรู้เข้า
‎ฉันจะทำทุกทางให้ชีวิตนายพัง ‎ฉันไม่สนว่าฉันจะรู้ตอนไหน
‎วันนี้ พรุ่งนี้ 15 ปี 20 ปีจากนี้
‎ถ้าฉันรู้ นายจะตายไม่ได้ผุดได้เกิด
‎ใครเหรอ
‎ก็คุณไง
‎นั่นคือผู้ชมในความคิดของผม
‎ผมถึงไม่ค่อยมาแสดงบ่อยๆ
‎เพราะพวกคุณเลวร้ายที่สุด
‎ที่ผมเคยมอบความบันเทิง
‎มาในชีวิตนี้
‎ผมไม่ไหวแล้ว
‎ตอนนี้เป็นช่วงที่เลวร้ายที่สุดของการเป็นคนดัง
‎คุณจะจบสิ้น ทุกคนจะดับอนาถ
‎ไมเคิล แจ็คสันตายไปสิบปี
‎และหมอนี่มีคดีใหม่สองคดี
‎และถ้าคุณยังไม่ได้ดูสารคดีนั้น…
‎ผมขอร้องเลย
‎อย่าดู
‎มันโคตรทุเรศ
‎ผมรู้สึกว่าเอชบีโอเอากระปู๋เด็กใส่หูผม
‎สี่ชั่วโมงต่อกัน
‎เลวร้ายเกินทน
‎ผมไม่อยากรู้เรื่องพวกนี้
‎ไมเคิล แจ็คสันโดนกล่าวหาว่าชอบตูดห่านตัวผู้
‎พวกนั้นบอกว่าเขาจ้องรูตูดคนอื่น
‎พวกเขาบอกอย่างนั้น ‎สารคดีอุบาทว์ได้ถึงขั้นนั้น
‎ผมจะพูดอะไรที่ผมไม่ได้รับอนุญาตให้พูด
‎แต่ผมจะพูดตรงๆ
‎ผมไม่เชื่อพวกเวรนั่นเลย
‎ผมไม่เชื่อพวกเขา
‎แต่…
‎ให้ผมพูดให้ชัดเจนขึ้นอีกหน่อย
‎คนพูดกันว่าผมเป็นพวกชอบโทษเหยื่อ
‎เข้าใจใช่ไหม ‎ถ้ามีใครเดินมาบอกผม "เดฟ
‎คริส บราวน์ซ้อมริฮานน่า"
‎ผมจะบอกว่า "แล้วเธอไปทำอะไรเข้า"
‎ "เดฟ ไมเคิล แจ็คสันล่วงละเมิดทางเพศเด็ก"
‎ "งั้นตอนนั้นเด็กๆ ใส่ชุดอะไร"
‎ผมไม่คิดว่าเขาทำ
‎แต่จะบอกให้นะ ต่อให้เขาทำจริง…
‎เข้าใจผมใช่ไหม
‎เขาเป็นถึงไมเคิล แจ็คสัน
‎ผมรู้ว่าเกินครึ่งของผู้ชมในที่นี้
‎เคยถูกล่วงละเมิดทางเพศมาก่อน
‎แต่ไม่ใช่ไมเคิล แจ็คสันใช่มั้ยล่ะ
‎เด็กนี่โดนราชาเพลงป็อปบ๊วบ
‎สิ่งที่เราได้รับคือ ‎วันขอบคุณพระเจ้าที่กระอักกระอ่วนไปตลอดชีวิต
‎คุณรู้ไหมว่าเรารู้สึกดีแค่ไหน ‎ที่ต้องไปโรงเรียนวันรุ่งขึ้นหลังเกิดเรื่อง
‎ "ไง บิลลี่ สุดสัปดาห์เป็นไงบ้าง"
‎"สุดสัปดาห์เป็นไงบ้างเหรอ
‎ไมเคิล แจ็คสันดูดช้างน้อยฉัน
‎และนั่นเป็นประสบการณ์เรื่องเพศครั้งแรกของฉัน
‎ถ้าฉันเริ่มจากตรงนี้ อนาคตฉันไปไกลแน่"
‎ผมรู้มันโหดร้าย แต่ต้องมีคนสอนเด็กพวกนี้
‎ไม่มีหรอกตั๋วฟรีไปฮาวาย
‎เขาอยากแต่จะมองรูตูดนาย
‎รู้มั้ยทำไมผมไม่เชื่อ
‎เพราะถ้าไมเคิล แจ็คสันเที่ยวไปล่วงละเมิดเด็ก
‎แล้วแม็กเคาเลย์ คัลกินรอดมาได้ไง
‎แม็กเคาเลย์ คัลกินให้สัมภาษณ์
‎ว่าไมเคิล แจ็คสันไม่เคยทำอะไรล่วงละเมิดเขา
‎หรือแม้แต่คนรอบตัวเขา
‎ลองคิดดู
‎รู้ไหม…
‎ผมไม่ใช่พวกโรคจิตชอบเด็ก
‎แต่ถ้าผมใช่…
‎แม็กเคาเลย์ คัลกินคือเด็กคนแรกที่ผมจะเอา
‎ผมบอกได้เลย
‎ผมคงได้เป็นฮีโร่
‎"นี่ ผู้ชายตรงนั้นตุ๋ยดาราเด็กโฮมอโลน
‎รู้มั้ยไม่ง่ายเลยนะจะจับเด็กนั่น"
‎ในใจผมบอกว่า "ไม่"
‎ก็ได้ ถ้าเป็นอาร์. เคลลีก็อีกเรื่อง
‎ถ้าให้ผมพนันเหรอ
‎ผมจะพนันว่า "หมอนั่นอาจทำจริง"
‎ผมค่อนข้างชัวร์ว่าเขาทำนะ
‎คุณรู้ไหม มันแย่มาก ‎โอเค เมื่อไม่กี่ปีก่อน
‎ผมไปแสดงโชว์ที่ดีทรอยต์
‎ผมนั่งอยู่หลังเวทีในห้องแต่งตัว
‎เพื่อนผมแวะมา ดรีม แฮมป์ตัน
‎ดรีมบอกผมก่อนที่จะขึ้นเวที
‎บอกว่า "เดฟ ฉันทำสารคดีเรื่องอาร์. เคลลีอยู่
‎อยากจะมาร่วมมั้ย"
‎ผมตอบไป "ไม่ดีกว่า ตัวเธอ ไม่ล่ะ"
‎ผมขึ้นไปบนเวที ผมลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ‎อีกสองปีต่อมา
‎สารคดีออกฉาย "เอาชีวิตรอดจากอาร์. เคลลี"
‎และพอตอนออกฉาย
‎ดรีมโปรโมตไอ้สารคดีนี่ ‎แล้วชอบยกผมมาพูดอยู่เรื่อย
‎เธอบอก "ฉันขอเดฟ ชาพเพลล์ ‎ให้มาออกในสารคดีฉัน
‎แต่เขาบอกว่ามันร้อนแรงเกินไปสำหรับทีวี"
‎นังบ้า ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
‎ฟังดูก็ไม่เหมือนผมพูดแล้ว
‎ "โอ้ มันร้อนแรงไปสำหรับทีวี" ‎ผมไม่พูดแบบนั้นหรอก
‎แต่ผมจะบอกคุณให้ ‎ว่าทำไมผมไม่ไปออกสารคดีนี้
‎เหตุผลง่ายมาก และมันง่ายมากจริงๆ
‎เหตุผลที่ผมไม่ทำเพราะ
‎มันสำคัญมาก…
‎ผมไม่รู้จักหมอนี่เลย
‎ผมไม่รู้บ้าบออะไรที่พวกเขาพูดเลย
‎ผมไม่ได้คบหาหมอนี่ ไม่เลย
‎และผมจะไปอยู่ในสารคดีบ้านี่ทำไม
‎อาร์. เคลลี หมอนี่มีเทปลับออกมาอีกแล้ว
‎คุณเชื่อไหมล่ะ
‎หมอนี่ออกเทปลับมากกว่าอัลบั้มอีก
‎เขาเหมือนดีเจ คาเล็ดของเทปลับ
‎อีกหนึ่งอีพี ปัดโธ่เว้ย ให้ตาย
‎เทปลับมีหลายคัมแบ็ค
‎อันใหม่พังมากจนเขาไม่เอาออกมาโชว์
‎ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
‎อัยการที่ชิคาโกแถลงข่าว
‎และอ่านคำถอดเทปให้สื่อฟัง
‎เคยได้ยินอะไรแบบนี้ไหม
‎เขาอ่านคำถอดเทป
‎และมันแย่ตรงที่อาร์. เคลลี…
‎ฟังแล้วผิดจริงในคำถอดเทปนั้น
‎มันสุดยอดไปเลย
‎พูดถึงอายุของเด็กผู้หญิงนั้น 16 ครั้ง
‎ฟังดูไม่ประสาทเหรอ
‎ไอ้เวรนี่ปัญญาอ่อน ‎มีอะไรกับเด็กแล้วพูดว่า
‎ "เยส นี่จิ๋มเด็ก 14 ที่เจ๋งที่สุดในชีวิต"
‎เด็กถามว่า "คุณชอบจิ๋มเด็ก 14 เหรอ"
‎เขาตอบ "อ๋อ ใช่ โคตรชอบ" ‎เพื่อนเอ๋ย แกต้องหุบปากได้แล้ว
‎แกต้องเหลือช่องไว้ให้ทนายทำงานได้บ้าง
‎แกควรจะพูดในเทปว่า ‎"นี่เป็นจิ๋มสาว…
‎วัย 36 ที่เจ๋งที่สุดในชีวิตเลย"
‎แล้วทนายคุณจะบอกว่า
‎"ใต้เท้า ชัดเจนแล้วว่าลูกความผม ‎คิดว่าผู้หญิงคนนี้อายุ 36 ปี
‎อย่างที่เขาพูดในเทป 16 ครั้ง
‎พวกเขารู้แหละว่าแกโกหก เข้าใจใช่ไหม
‎ทุกคนรู้…
‎ไม่มีจิ๋มอายุ 36 อันไหนดีหรอก
‎ไม่สำคัญว่าผมพูดอะไร
‎และถ้าคุณอยู่ที่บ้านชมอยู่ทางเน็ตฟลิกซ์
‎จำไว้นะ นังบ้า เธอคลิกหน้าฉันเอง
‎ฤดูกาลล่าคนดัง
‎ไม่สำคัญว่าผมพูดอะไร ‎เดี๋ยวพวกเขาก็สาวไส้ทุกคนออกมาได้
‎ฟังก่อน ผมไม่คิดว่าเคยทำอะไรผิด แต่…
‎แต่เดี๋ยวรอดูกัน
‎ขนาดเควิน ฮาร์ทผู้น่าสงสารยังโดน
‎คุณนึกภาพออกไหม ‎เควิน ฮาร์ท ผมจะบอกอะไรให้นะ
‎มันเป็นความฝันของเควิน ฮาร์ท ‎ที่จะเป็นพิธีกรงานออสการ์
‎เขาบอกผม
‎และผมจำได้ตอนที่เขาบอกผม ‎เพราะผมคิดในใจ
‎"ฝันนี้ประหลาดไปนะ ‎สำหรับคนแอฟริกัน-อเมริกัน"
‎คนดำที่ไหนอยากเป็นพิธีกรงานออสการ์
‎เควินไง เควินเอง
‎และเขาก็ทำได้
‎ถึงจะดูไม่น่าเป็นไปได้ ‎แต่เควินเป็นนักแสดงตลกที่โด่งดังที่สุด
‎ที่โลกนี้เคยมีมา
‎แล้วเขาก็ได้งานที่มีคนดำคนเดียวเคยทำ
‎เขากำลังจะได้เป็นพิธีกรงานออสการ์ครั้งที่ 80
‎ผมไม่รู้ว่าคุณรู้อะไรบ้างเรื่องเควิน
‎แต่ผมรู้ เควิน ฮาร์ทเกือบจะโคตรสมบูรณ์แบบ
‎คนที่เข้าใกล้คำว่าสมบูรณ์แบบที่สุดที่ผมเคยเจอ
‎ที่จริง
‎เควินห่างจากคำว่าสมบูรณ์แบบไปสี่ทวีต
‎สิบปีที่แล้ว
‎เควินออกความเห็นเหยียดคนรักร่วมเพศไว้
‎และผมจะไม่พูดซ้ำคำที่เขาพูด…
‎เพราะที่นี่คือแอตแลนตา
‎เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
‎ผมแน่ใจว่ามีเกย์มาเยอะคืนนี้
‎กับเมีย
‎อย่างผมไม่ว่าร้ายใครทั้งนั้น
‎ก็ได้ ผมจะบอกก็ได้ว่าเขาพูดอะไร
‎แต่จำไว้แค่ว่า นี่ไม่ใช่คำพูดผม
‎นี่เป็นคำพูดของเควิน
‎และผ่านมานานแล้ว
‎และผมจะเปลี่ยนคำพูดหน่อย ‎เพราะผมพูดมุกของคนอื่นไม่เก่ง
‎โอเค เควินบอกว่า…
‎ถ้าลูกชายคนเล็กของเขาแสดงท่าที
‎มีพฤติกรรมรักร่วมเพศในบ้าน ‎เขาจะดุให้
‎เขาพูดว่า "เฮ้ย นั่นมันเกย์"
‎และเขาบอกว่าเขาจะทุบบ้านตุ๊กตาให้พัง
‎ข้ามหัวลูกเขา
‎อู้ว ชุมนุมชาวเกย์เดือดจัด
‎ผมไม่โทษพวกเขาหรอก
‎ผมมีเพื่อนเกย์มากมาย
‎และทุกคน ทั้งหมดเลย
‎ทุกคนเล่าเรื่องสยดสยองที่พวกเขาต้องเผชิญ
‎แค่เพื่อจะเป็นตัวเอง
‎เรื่องเหลือเชื่อมากๆ
‎และจากเรื่องทั้งหมดนั่น ผมต้องบอกว่า
‎ไม่มีเรื่องไหนเลยที่พูดถึง…
‎พ่อทุบบ้านตุ๊กตาข้ามหัวพวกเขา
‎เพราะชัดเจนว่าเควินพูดเล่น
‎ลองคิดดู คุณต้องซื้อบ้านตุ๊กตาให้ลูกก่อน
‎เพื่อที่จะทุบข้ามหัวลูกไป
‎ฟังดูไม่แปลกเหรอ ‎ใครจะทำแบบนั้น
‎ชุมนุมชาวเกย์โมโหจนต้องกดดัน
‎ให้สถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ ‎บอกเควินว่า
‎"ถ้าไม่ขอโทษชาวเกย์
‎คุณจะไม่ได้เป็นพิธีกรงานออสการ์"
‎แล้วเควินก็สวนไปว่า "ช่างแม่ง ไม่เป็นก็ได้"
‎จากนั้นเขาไปรายการโชว์ทุกโชว์ในอเมริกา ‎แล้วขอโทษเป็นเวลาหกสัปดาห์
‎เควินทำพัง
‎ผมเข้าใจที่เขาทำผิดพลาด
‎เพราะผมเองก็ทำช่วงเข้าวงการใหม่ๆ
‎หลายปีมากแล้ว 15 ปีก่อน
‎ตอนที่ผมทำชาพเพลล์โชว์
‎ขอบคุณ ขอบคุณ
‎ทางสถานีโทรทัศน์
‎เขามีแผนกที่เรียกว่ามาตรฐานและหลักวิชาชีพ
‎นี่เป็นแผนกที่บอกว่า ‎คุณพูดอะไรได้หรือไม่ได้ออกทีวี
‎และถ้าคุณทำงานดี ‎พวกเขาจะไม่มายุ่งอะไรด้วย
‎แต่ถ้าคุณทำรายการชาพเพลล์โชว์
‎พวกบ้านี่จะโทรมาตลอดเวลา
‎และนี่มัน 15 ปีมาแล้วนะ
‎ผมทำผิด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรผิด
‎ผมเขียนภาพสเก็ตช์…
‎ที่มีคำว่า…
‎ "ตุ๊ด" ในนั้น
‎ผมต้องไปแผนกมาตรฐานและหลักวิชาชีพ ‎พวกเขาโทรมาเรียก
‎ผมไม่รู้ว่าเขาโทรมาทำไม ‎แต่ผมชอบผู้หญิงที่คุมแผนกนั้น
‎ปกติแล้วเธอเป็นคนยุติธรรม
‎และเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมงานที่ผมชอบ
‎เธอเชิญให้ผมนั่ง เราพูดคุยกันดี
‎เธอบอกว่า "ภาพสเก็ตช์สวยทุกภาพเลย"
‎ผมบอก "ดีครับดี แล้วทำไมผมต้องเข้ามาที่นี่"
‎เธอตอบ "เพราะว่า เดวิด
‎ไม่มีทาง…
‎ที่คุณจะพูดคำ…
‎ว่า "ตุ๊ด" บนช่องของเราได้
‎ผมไม่รู้ผมทำอะไรผิด ‎ผมไม่ได้พยายามจะแก้ตัว
‎ผมบอก "ก็ได้ ไม่เป็นไร ‎ผมจะเอาออก สวัสดี"
‎ตอนที่ผมกำลังจะออกมา ผมคิดขึ้นได้
‎"นี่ เรเน่ ถามอะไรนิดนึง
‎แค่ถามนะ เอาจริงๆ ผมอยากรู้
‎ทำไมผมพูดคำว่า "ไอ้มืด" ได้ ไม่ผิด
‎แต่พูดคำว่า "ตุ๊ด" ไม่ได้
‎และเธอบอก "เดวิด เพราะว่า
‎คุณไม่ใช่เกย์"
‎ผมบอก "เรเน่…
‎แต่ผมก็ไม่ใช่ไอ้มืดเหมือนกัน"
‎แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจในตอนนั้น
‎และสิ่งที่เควินต้องมาเจอกับตัวเองตอนนี้
‎คือเราทำผิดกฎที่ไม่เคยเขียนไว้ ไม่เคยพูดไว้ ‎ของวงการบันเทิง
‎และถ้าผมพูดออกมา ‎คุณจะรู้ว่าผมพูดเรื่องจริง
‎กฎคือไม่ว่าคุณจะทำอะไรในการแสดง
‎คุณห้าม ห้าม ห้ามทำ
‎ให้กลุ่มคนตัวอักษรต่างๆ โกรธ
‎คุณรู้ว่าผมหมายถึงใคร
‎คนที่ใช้ตัวอักษรไป 20 เปอร์เซ็นต์ของทั้งหมด
‎ผมอยากจะร่ายทีละตัวอักษร ‎แต่ผมไม่อยากทำพวกนั้นโกรธ
‎อ้อ แต่สายไปแล้ว
‎ผมพูดถึงพวกแอล พวกบี พวกจี
‎และพวกที
‎หลายคนคงประหลาดใจ ‎ถ้ารู้ว่าผมมีเพื่อนหลากหลายตัวอักษร
‎ทุกคนรักผม ผมรักทุกคน
‎ผมมีเพื่อนแอล ‎ผมมีเพื่อนบี
‎และผมมีเพื่อนจี
‎และตัวทีเกลียดผมเข้าไส้
‎ผมไม่โทษพวกเขา
‎พวกเขาไม่ผิด ผมผิดเอง
‎ผมหยุดเล่นมุกเกี่ยวกับคนพวกนี้ไม่ได้
‎ผมไม่อยากเขียนมุกพวกนี้แต่ผมหยุดไม่ได้
‎ก็เพราะว่าคุณได้ยินตัวอักษรพวกนี้ตลอดเวลา
‎แอลบีจีที แอลบีจีที และคุณคิดไปว่า ‎นี่เป็นการเคลื่อนไหวที่สำคัญมาก
‎แต่มันไม่ใช่
‎ตัวอักษรพวกนั้นไม่เกี่ยวอะไรกัน
‎พวกเขาแค่ติดรถมาด้วยกัน
‎และ…
‎ผมเดาว่า…
‎นี่อะไร โรงเรียนมัธยมเหรอ ‎คนพวกนี้อาจจะมีพี่เลี้ยงมาด้วย
‎รับโทรศัพท์ เอาออกไปจากที่นี่ซะ
‎ผมกำลังพูดเรื่องสำคัญ
‎ไม่ขำเหรอถ้าเราไปล้อเขา ‎แล้วเขาบอก "ฮาฮา"
‎แต่พอออกไปข้างนอก "ฮัลโหล" ‎"แม่เสียแล้ว" "โอ้ ไม่นะ"
‎ "แม่เสียแล้ว"
‎โทรศัพท์มาเวลาแปลกๆ เนอะ
‎เหมือนโทรศัพท์เขาเป็นเกย์
‎อย่างที่ผมพูดไป…
‎ผมเดาว่า…
‎จีเป็นคนขับ
‎ฟังเข้าทีสำหรับผม
‎เพราะมีชายผิวขาวอยู่ในจี
‎และคนพวกนี้พยายามจะเล่นเรื่องการเหยียด ‎การกดขี่
‎คุณก็รู้ว่าคนขาวเป็นไง
‎"เรารู้จักถนนพวกนี้ดี
‎ที่จริงเราเป็นคนสร้างถนนเอง
‎พวกนายที่เหลือ รัดเข็มขัด ‎เราจะพาพวกนายไปส่งถึงที่"
‎จีเป็นคนขับรถ
‎แน่นอน นั่งข้างคนขับจี…
‎คือแอล
‎ทุกคนชอบแอล
‎ยกเว้นจี
‎ผมไม่รู้ว่าทำไม
‎ผมแค่รู้ว่าจีไม่ชอบแอลเท่าไหร่
‎จีมักจะพูดออกมาจากจิตใต้สำนึก
‎คำพูดที่ไม่จำเป็น ไม่สำคัญ ‎ไม่ได้ว่าร้าย แต่เข้าใจใช่ไหม
‎พวกเขาจะมาแนว "เป็นฉันคงไม่ใส่ชุดนี้"
‎สิ่งเดียวที่ทำลายความตึงเครียดระหว่างแอลกับจี
‎คือบีที่นั่งข้างหลัง
‎ใช่เลย นั่นไง
‎ทุกคนกรีดร้องตอนได้ยินตัวอักษรคุณ
‎ถ้าจะมีเรื่องที่แอลกับจีเห็นตรงกัน
‎คือว่าบีโคตรอุบาทว์
‎บีดูตะกละในสายตาแอลกับจี ‎เข้าใจใช่ไหม
‎พวกเขานั่งอยู่ข้างหลังพูดว่า ‎"ใช่แล้ว เพื่อน
‎ฉันจะเอาใครก็ได้ในรถนี้ ‎เป็นไงล่ะพวก"
‎และนั่งติดกับบี
‎อยู่ข้างหลังมองออกไปนอกกระจกรถ…
‎คือที
‎ทุกคนในรถเคารพที
‎แต่ทุกคน…
‎ก็ไม่ชอบที
‎ทีไม่ผิด แต่ทุกคนในรถแค่รู้สึกว่า
‎ทีทำให้ไปถึงที่หมายช้ากว่าเดิม
‎ทุกอย่างที่ทีพูดจะไปกระตุ้นต่อมคนที่เหลือ
‎โดยที่ทีไม่ได้พูดอะไรแย่ๆ ด้วยซ้ำ
‎ทีแค่นั่งข้างหลังคุยกับตัวเอง
‎"ฉันร้อน" "หุบปาก
‎หุบปากสิโว้ย เข้าใจมั้ย
‎เธอน่าจะเปิดกระจกรถ
‎นังบ้า ฉันไม่รู้ว่าเธอ…"
‎"อะไรกัน
‎แค่พูดว่าร้อนเอง
‎จอดแยกหน้าได้ไหม ฉันต้องเข้าห้องน้ำ
‎"ไม่มีห้องน้ำให้เธอ นั่งต่อไปอีกสี่รัฐ นังบ้า
‎หุบปากบ้างได้มั้ย ‎เราจะได้ไปถึงที่กันซะที
‎จังหวะนั้นเองที่เกิดความตึงเครียดกันไปทั้งรถ
‎คิวเป็นคนที่โบกรถขอขึ้นมาด้วย
‎คนขาวใส่ชุดกางเกงรัดรูปสั้นจู๋ ‎เดินอยู่ข้างทางด่วน
‎จีเห็นเข้า ‎"หมอนั่นอาจเป็นพวกเดียวกับเรา
‎ไง เป็นอะไรมั้ย ‎ต้องการให้ช่วยรึเปล่า
‎เขาเดินตรงมาในชุดกางเกงสั้น ‎พิงกระจกรถ
‎ "ไง ว่าไงหนุ่มๆ"
‎หรือสาว
‎สรรพนามไหนก็ได้ที่เธอข้างหลังสะดวกใจ
‎ใช่
‎ฉันไม่ค่อยรู้จริงๆ ว่าจะไปทางไหน
‎ฉันไม่รู้ว่าเป็นเกย์หรือชายแท้หรืออะไร
‎ที่ฉันรู้แน่ๆ คือ…
‎ฉันอยากขึ้นรถคันนี้จริงๆ"
‎และพวกเขาก็ให้คิวนั่งระหว่างบีกับที
‎ผมสงสารทีนะ
‎แต่มันสับสนจริงๆ
‎และไม่ใช่ความผิดผมทั้งหมด
‎ผมรู้สึกว่าพวกเขาต้องรับผิดชอบกับมุกผมด้วย
‎เพราะผมไม่ได้คิดไอเดียนี้ขึ้นมาเอง
‎ไอเดียว่าคนเราสามารถเกิดมาผิดร่างได้
‎แต่พวกเขาต้องยอมรับ ‎ว่ามันเป็นเรื่องที่ตลกจริงๆ
‎มันตลกสุดๆ
‎ถ้าเป็นผมคุณก็คงขำ จริงไหม
‎จะไม่ตลกเหรอถ้ามันเกิดขึ้นกับผม
‎น่าจะตลกนะ
‎ถ้าเป็นผมจริง ถ้าผมเป็นคนจีนล่ะ
‎แต่เกิดในร่างคนดำแบบนี้ ไม่ขำเหรอ
‎และตลอดชีวิตผมต้องคอยทำหน้าแบบนี้
‎ "หวัดดีทุกคน ผมเป็นคนจีน"
‎และทุกคนจะโมโห
‎ "เลิกทำหน้านี้ซะที มันล่วงเกินคนอื่น"
‎"อะไรวะ
‎นี่คือความรู้สึกข้างในของผม"
‎มันยากที่จะไม่เขียนมุกนี้ ‎มันยากที่จะไม่คิดเรื่องนี้
‎ต่อให้ตอนผมดูกีฬา ผมก็คิดถึงเรื่องนี้ ‎ลองคิดดูนะ
‎สมมติว่าเลอบรอน เจมส์แปลงเพศ
‎เข้าใจผมใช่ไหม โอเค
‎เขายังเล่นเอ็นบีเอได้ไหม
‎หรือเพราะว่าเขาเป็นผู้หญิง
‎เขาต้องไปเล่นเอ็นบีเอของผู้หญิง
‎แล้วทำแต้มเกมละ 840 แต้ม
‎หมายความว่ายังไงคำว่าเท่าเทียม ‎เข้าใจผมใช่ไหม
‎ถ้าผู้หญิงเท่าเทียมผู้ชายจริงๆ
‎ก็คงมีเอ็นบีเอของผู้หญิงไปแล้ว ไม่จริงเหรอ
‎ผู้หญิงก็คงจะเก่งพอจะเล่นในเอ็นบีเอกับเรา
‎หรืออีกไอเดียนึง ‎แต่เดี๋ยวต้องถกเถียงกันใหญ่โตแน่
‎ผู้หญิงอาจ…
‎หุบปากไปซะ
‎ผมขอโทษ สาวๆ
‎ผมแค่… ‎ผมปวดหัวกับมีทู
‎พวกคุณกำลังทำผมประสาทกิน
‎มันยากจริงๆ ที่ต้องทนดูสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ขอบอกนะ สาวๆ ‎ผมพูดในโชว์พิเศษครั้งที่แล้ว
‎และผมงานเข้าหนักมาก ‎ผมบอกเลย พวกคุณพูดถูก
‎แต่วิธีที่คุณเอามาใช้มันไม่ได้ผลหรอก
‎ผมมีอคติจริง ผมพูดเลย
‎หลุยส์ ซี.เค. เป็นเพื่อนรักผมก่อนที่เขาจะตาย
‎ในอุบัติเหตุหดหู่ตอนกำลังช่วยตัวเอง
‎เขาอยู่ในห้องเขา ไปหาอ่านได้
‎เขากำลังช่วยตัวเองในห้องเขา
‎นั่นแหละที่ที่คุณควรช่วยตัวเอง
‎แล้วเขาพูดว่า "นี่ ทุกคน ‎ฉันจะเอาไอ้หนูออกมานะ"
‎ไม่มีใครวิ่งหนีไปที่ประตูหรืออะไรแบบนั้น
‎ทุกคนก็แค่นั่งเล่นด้วยกัน ‎ "สงสัยว่าหมอนี่พูดจริงมั้ย"
‎และเขาถึงแล้วก็ปล่อยบนท้อง
‎แค่นั้นแหละ
‎มีอะไรน่ากลัว
‎มีผู้หญิงคนไหนเคยเห็นผู้ชายช่วยตัวเอง ‎แล้วปล่อยบนท้องบ้าง
‎มันน่ากลัวน้อยที่สุดที่ผมเคยเจอมาบนโลกใบนี้
‎ที่คุณเห็นบนใบหน้าเขาก็แค่ความอาย…
‎และน้ำเขาหยดติ๋งๆ อย่างกับเนยบนแพนเค้ก
‎เขาไม่ได้ทำอะไรให้คุณโทรเรียกตำรวจได้ ‎ผมท้าเลย
‎โทรเรียกตำรวจมาจับเขา ‎"ฮัลโหล ตำรวจเหรอ
‎ฉันคุยอยู่อีกสายนึง ‎กับหลุยส์ ซี.เค. นักแสดงตลก
‎และฉันว่าเขากำลังช่วยตัวเอง
‎ระหว่างคุยโทรศัพท์กับฉัน"
‎คุณรู้ไหมตำรวจจะบอกว่าไงในแอตแลนตา
‎ "แล้วคุณกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่"
‎พวกเธอทำลายชีวิตหมอนี่ ‎แต่ตอนนี้เขากลับมาแสดงในคลับตลกแล้ว
‎และพวกเธอก็ทำท่าทีว่า ‎ถ้าเขากลับมาเล่นตลก นั่นจะทำร้ายผู้หญิง
‎คุณต้องการอะไรกันแน่ สาวๆ
‎การเหยียดเพศตายไปรึยัง
‎ยัง ที่จริงแล้วมันตรงกันข้าม
‎ผมบอกว่ามันจะยิ่งเลวร้ายขึ้น ‎คนบอกว่าผมไม่รู้เรื่องรู้ราว
‎แต่มีแปดรัฐรวมรัฐพวกคุณด้วย
‎ผ่านกฎหมายต่อต้านการทำแท้ง ‎ที่เข้มงวดที่สุด
‎ที่ประเทศนี้เคยมีมาตั้งแต่คดีโร วี. เวด
‎ผมบอกแล้ว
‎ผมจะพูดตรงไปตรงมา
‎ผมรู้ว่าไม่มีใครสนใจว่าผมคิดยังไงอยู่ดี
‎ผมไม่เอาการทำแท้ง
‎โธ่ หุบปากเถอะ
‎ผมไม่เอาแต่ผมก็ไม่ต่อต้าน
‎ทุกอย่างขึ้นอยู่กับ…
‎ว่าใครที่ผมทำท้อง
‎ผมบอกคุณได้เลย ‎ผมไม่สนว่าคุณมีความเชื่อศาสนาอะไร
‎ถ้าคุณมีไอ้จ้อน เรื่องนี้คุณต้องหุบปากไว้
‎จริงจัง
‎มันเป็นเรื่องของพวกเธอ
‎สิทธิ์ที่จะเลือกคือสิทธิ์ของพวกเธอ
‎ผมไม่ได้แค่เชื่อว่าพวกเธอมีสิทธิ์จะเลือก
‎ผมเชื่อว่าพวกเธอไม่ควรต้องไปปรึกษาใคร
‎ยกเว้นหมอ
‎เรื่องการใช้สิทธิ์นั้น
‎หนุ่มๆ อย่างนี้สิยุติธรรม
‎และสาวๆ เพื่อให้ยุติธรรมกับเรา
‎ผมยังเชื่อด้วยว่าถ้าคุณตัดสินใจจะเก็บเด็กไว้
‎ผู้ชายก็ไม่ควรจะต้องจ่าย
‎ยุติธรรมออก
‎ถ้าคุณฆ่าเด็กได้ ‎ผมก็น่าจะไม่ต้องส่งเสียได้
‎เงินผม สิทธิ์ผม
‎และถ้าผมผิด บางทีพวกเราก็อาจจะผิด
‎ไปคิดกันเอาเอง
‎เอาจริงๆ เราทำบ้าอะไรกันอยู่
‎ผมอยู่ในโลกใบใหม่ที่คุณเสนอนี้ไม่ได้
‎และระหว่างนี้ที่เรากำลังเป็นห่วงเรื่องอื่นๆ
‎ดูสิ่งที่เกิดขึ้น
‎เพิ่งมียิงสังหารหมู่ที่เวอร์จิเนียบีช ‎ไปอีก 12 คน
‎เรื่องบ้าบอนี่เกิดขึ้นทุกสัปดาห์
‎เกิดขึ้นบ่อยจนผมเกือบ เกือบไม่สนใจแล้ว
‎ผมกลับบ้านมาเร็ว
‎ผมใส่สูท 12,000 ดอลลาร์เพราะชีวิตช่วงนี้ดี
‎ผมกลับบ้านมาเร็ว ในครัวทำอาหารอยู่
‎คุณเคยกลับมาบ้านตอนที่อาหารปรุงอยู่ไหม ‎หอมฉุยไหม
‎และลูกชายผมเห็นผมเข้า ‎เขาพูดว่า "พ่อกลับมาแล้ว"
‎และเขาลุกขึ้นจากโต๊ะวิ่งมากอดผม
‎แต่หน้าเขาเลอะมันไก่ทอด ผมเลยถอยออกมา
‎บอก "เดี๋ยวๆ ลูก
‎ดูผ้านี้ซะก่อนไอ้ลูกชาย ‎สูทนี้แพงนะ
‎พ่อไม่อยากให้เอามันไก่มาโดนตัวพ่อ"
‎เขาพูดว่า "มันไก่อะไร
‎พ่อ นี่เป็ด"
‎น้ำตาผมไหลลงมา
‎ผมไม่เคยคิดฝันว่าจะมีชีวิตดี
‎จนลูกมีมันเป็ดเลอะเต็มหน้า
‎แล้วเราก็นั่งลง พูดคุยกันทุกเรื่อง
‎ผมเล่าให้เมียฟังว่าโชว์เป็นยังไงบ้าง
‎และผมเล่ามุกข้ามเพศให้เมียฟัง ‎และเธอบอกว่า "ฉันเกลียดมุกนี้"
‎คุณรู้ไหมทำไมเธอเกลียดมุกนี้ ‎เพราะเธอเป็นคนเอเชีย
‎แต่เข้าใจผมไหม ‎ผมไม่ทำหน้าแบบนั้นที่บ้าน
‎ยกเว้นว่าเราทะเลาะกันหนักๆ
‎และผมกับเธอ เราก็ไม่ได้เถียงกัน ‎แต่เข้าใจใช่ไหม
‎เธอบอกว่า "เลิกทำแบบนั้นได้แล้ว" ‎แล้วผมก็เปลี่ยนเรื่องคุย
‎ "ไปเรียนมาเป็นไงบ้าง หนุ่มๆ"
‎และลูกชายผมบอกว่า ‎ "วันนี้ที่จริงไม่มีเรียน"
‎ผมถาม "เกิดอะไรขึ้น"
‎เขาบอก "ก็มีซ้อมหนีกระสุนที่โรงเรียน"
‎ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน ‎พวกคุณรู้จักไหม
‎โรงเรียนให้เด็กซ้อม
‎ว่าควรทำยังไงบ้าง
‎ถ้ามีใครเอาปืนมายิงที่โรงเรียน
‎ผมไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้นมาก่อน ‎ผมบอกว่า "อะไรวะ"
‎ผมต้องบอกความจริงลูกชาย ‎ผมไม่อยากเลย
‎"ไอ้ลูกชาย
‎ไอ้ลูกชาย ฟังพ่อนะ
‎ไม่ต้องซ้งต้องซ้อมแล้ว
‎ถ้ามีใครมาที่โรงเรียน
‎และเอาปืนมายิง ‎พ่อจะพูดตามตรงกับลูกเลย
‎ลูกคงจะโดนยิง พ่อแค่พูดตามความจริง
‎ลูกมีพ่อเป็นคนดัง
‎พ่อพูดอะไรบ้าๆ ไว้เยอะ
‎พวกนั้นจะเล็งปืนมาที่ลูก เด็กน้อย
‎แค่ย่อตัวเอาไว้แล้ววิ่งเป็นฟันปลา
‎และอย่าพยายามช่วยใคร ‎เข้าใจที่พ่อพูดนะ"
‎ทำไมโรงเรียนให้เด็กซ้อมอะไรบ้าบอ ‎ที่พวกเขาควบคุมไม่ได้
‎แบบนี้คุณทำให้พวกเด็กๆ เป็นกังวลมากกว่า
‎เป็นการซ้อมที่งี่เง่าที่สุดที่ผมเคยได้ยิน
‎ระหว่างที่คุณอยู่ในนั้นฝึกเด็กๆ ที่กำลังซ้อม
‎คุณก็ฝึกมือปืนเหมือนกันไม่จริงเหรอ
‎หมอนี่อยู่ในห้องคอยฟังเก็บข้อมูล ‎เหมือนเด็กคนอื่น
‎นั่งอยู่หลังห้อง…
‎ "เราต้องไปเจอกันที่ไหนฮะ"
‎ถ้าคุณเป็นพ่อแม่ เรื่องนี้มันน่ากลัว
‎เรื่องนี้น่ากลัวจริงๆ ‎พ่อแม่ทุกคนมองหน้ากันอย่างกลัวๆ
‎เพราะเรารู้ว่าในฐานะพ่อแม่ หนึ่งในพวกเรา
‎เลี้ยงมือปืน
‎เราแค่ไม่รู้ว่าพวกเราคนไหน
‎ที่เรารู้แน่ๆ
‎คือถ้าคุณเป็นพ่อแม่คนขาว ‎โอกาสที่จะเป็นคุณ…
‎สูงลิ่วกว่าพวกเราที่เหลือ
‎เอาปืนมายิงที่โรงเรียนเป็นเกมของลูกคนขาว
‎บ้าไปกันใหญ่ ‎จะบอกให้นะ ผมก็เกลียดโรงเรียน
‎แต่ผมไม่เคยคิด…
‎จะฆ่าทุกคนในโรงเรียน
‎บ้าไปแล้ว
‎ทำอย่างที่ผมทำ ลองทำอะไรใหม่ๆ
‎"เคยโดดเรียนรึยัง ไอ้หนู ‎โดดโรงเรียน
‎ออกไปเดินไปเจอเด็กคนอื่น ‎ช่างหัวโรงเรียน
‎ลองเล่นยา คุณเคยลองรึยัง มันช่วย…"
‎น่ากลัวเป็นบ้า
‎ผมคิดเรื่องนี้เยอะเลย
‎ผมไม่เห็นวิธีแบบสันติ
‎ที่จะปลดอาวุธคนอเมริกันผิวขาว
‎มีแค่สิ่งเดียวที่จะปกป้องประเทศ ‎จากตัวมันเองได้
‎สิ่งเดิมที่ปกป้องประเทศจากตัวมันเองได้เสมอ
‎นั่นคือคนแอฟริกัน-อเมริกัน
‎ใช่
‎และผมรู้ว่าคำถามที่อยู่ในใจพวกคุณหลายคน
‎คือ "เราควรทำไหม"
‎ใช่เลย เราควรทำ
‎ฟังนะ ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร ‎หรือทำให้คุณรู้สึกยังไง
‎จำไว้ว่า นี่คือประเทศ… ของคุณ… เช่นกัน
‎มันเป็นหน้าที่ของเรา…
‎ที่จะปกป้องประเทศ
‎และคุณก็รู้ว่าเราต้องทำอะไร
‎นี่เป็นปีที่มีการเลือกตั้ง
‎เราต้องจริงจังหน่อย ‎คนแอฟริกัน-อเมริกันทุกคนที่สามารถ
‎ต้องไปจดทะเบียน…
‎ปืนให้ถูกตามกฎหมาย
‎นี่เป็นวิธีเดียว ‎ที่ทำให้พวกเขาเปลี่ยนกฎหมาย
‎ส่วนตัวแล้วผมเกลียดปืน
‎ผมรับไม่ได้
‎ใช่ แต่ผมมีหลายกระบอกอยู่
‎ผมไม่อยากมี แต่ผมรู้สึกว่าผมต้องมี
‎อย่าลืมสิว่าบ้านผมอยู่ไหน อยู่โอไฮโอ
‎และทุกคนที่รู้เรื่องโอไฮโอรู้ว่า ‎แม้แต่ชื่อ "โอไฮโอ"
‎ก็เป็นคำของชาวอเมริกันพื้นเมือง
‎แปลตามตัวว่า
‎ "ดินแดนของคนขาวที่ยากจน"
‎และผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
‎แต่จากประสบการณ์ผม
‎คนขาวที่ยากจนชอบ
‎ต้องพูดให้ถูก โคตรชอบ…
‎เฮโรอีน
‎มีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ
‎ผมไม่รู้ว่าผมเห็นอะไรตอนแรก ผมกำลังขับรถ
‎ "ทำไมพวกคนขาวพวกนี้ดูง่วงๆ"
‎มันแย่จริงๆ
‎ที่จริงแล้ว ผมกำลังออกมาจากไนต์คลับ
‎คืนก่อนในเดย์ตัน ‎ผมจอดรถไว้ในตรอก
‎และไม่มีใครเดินอยู่แถวนั้น ‎ผมไม่มีบอดี้การ์ดหรืออะไร
‎นี่เมืองที่ผมอยู่ ผมดูแล้วว่าทุกอย่างโอเค ‎ทันทีที่ผมเปิดประตูรถ
‎ผมอยู่คนเดียว
‎จู่ๆ
‎คนขาวติดเฮโรอีนก็โผล่ออกมาจากถังขยะ
‎ผมตกใจแทบแย่ ‎ผมแหกปากร้อง
‎แล้วผมก็เห็นว่านั่นผู้หญิง ‎เธอดูพังมาก พูดว่า…
‎"ไง พ่อหนุ่ม
‎ว่าไงพ่อหนุ่ม ใจเย็นๆ โอเคมั้ย
‎ฉันป่วยล่ะ
‎ฉันต้องใช้ยา
‎ได้โปรด ให้อมนกเขาก็ได้ขอห้าดอล" ‎ผมนี่แบบ…
‎ "สอง"
‎แน่นอน ผมพูดเล่น
‎วิกฤติโอปิออยด์นี้มันวิกฤติจริงๆ
‎ผมเห็นทุกวัน ‎แย่เหมือนที่คนเขาพูดกัน
‎มันทำลายชีวิต มัน…
‎ทำลายครอบครัว
‎น่าเศร้าที่สุด คุณรู้ไหมว่าเห็นแบบนี้ ‎ทำให้ผมคิดถึงอะไร
‎ผมคิดถึงพวกเรา
‎คนขาวพวกนี้เหมือนพวกเราเป๊ะ ‎ตอนโคเคนระบาด
‎มันเหลือเชื่อจริงๆ
‎และเรื่องไร้สาระที่ข่าวบอกว่า ‎ประเทศนี้แตกแยกมากแค่ไหน
‎ผมไม่เชื่อ ฉันรู้สึกว่าทุกวันนี้
‎เราเห็นตัวตนกันชัดเจนขึ้น
‎ถึงขั้นว่าผมเข้าใจด้วยซ้ำว่าพวกคนขาว
‎รู้สึกยังไงตอนมองดูพวกคนดำ ‎เจอปัญหาโคเคน
‎เพราะผมไม่สนเหมือนกัน
‎"อดทนไว้นะ พวกคนขาว
‎แค่บอกว่าไม่ ไม่เห็นยากเลย"
‎จำที่พวกคุณพูดกับเราไว้ได้ไหม ‎แต่ไม่เป็นไร
‎ไม่เคืองกัน ‎ตอนนี้พวกคุณคงเข้าใจแล้ว
‎พอเกิดขึ้นกับลูกคุณเอง ‎คุณถึงจะเข้าใจว่ามันเป็นวิกฤติทางสุขภาพ
‎คนพวกนี้ป่วย
‎พวกเขาไม่ใช่อาชญากร
‎พวกเขาป่วย
‎ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‎ผมจัดอาวุธครบมือ
‎ปืนกระบอกแรกที่ผมซื้อ ‎คือปืนลูกซองขนาด 12 เกจ
‎ผมไม่อยากมีปืน ‎แต่จำได้ไหม ผมย้ายไปอยู่ฟาร์ม
‎ผมนั่งอยู่ตรงระเบียง
‎ผมเห็นผู้ชายผิวขาวเดินเข้ามาในบ้านผม ‎ทำตัวมีอภิสิทธิ์
‎เหมือนเขาควรต้องมา ‎เขามีปืนไรเฟิลพาดบนไหล่ด้วย
‎ไม่บ้าไปหน่อยเหรอ
‎ผมพูด "หมอนี่เข้ามาทำบ้าอะไรในบ้านผม"
‎ผมของขึ้นเลย
‎แต่ผมไม่มีอาวุธ
‎ผมเลยต้อง
‎โบกมือให้หมอนี่อย่างเป็นมิตร ‎ผมทำแบบนี้…
‎แต่ทันทีที่หมอนั่นเดินไปพ้นสายตา
‎ผมวิ่งไปขึ้นรถเหยียบมิดไปเคมาร์ท
‎ที่นี่เป็นชนบทถิ่นคนขาว
‎และผมกลัวเพราะหมอนั่นเข้ามาในบ้านผม ‎ผมเป็นคนดำ
‎และผมเหงื่อแตกพลั่ก
‎เข้าใจใช่ไหม ‎ผมวิ่งไปที่เคาน์เตอร์ขายปืน
‎ดำและเหงื่อแตกพลั่ก
‎เหงื่อแตกพลั่กและดำ และผมมองไปมา ‎ผมเหมือน…
‎ผมเหมือนทาสหรืออะไรสักอย่าง
‎ผมพูดว่า "ผมต้องการปืน เดี๋ยวนี้" แบบนั้น
‎แบบนั้นเลย
‎คนขายไม่ถามอะไร ‎เขาแค่หยิบปืนลูกซอง 12 เกจ
‎ยื่นมาให้ผม
‎ผมไม่เคยมีปืนมาก่อน ‎ผมแบบ…
‎ "ผมต้องการลูกกระสุนด้วย"
‎และคนขายก้มลงไปด้านล่างเคาน์เตอร์
‎วางกระสุนสองกล่องบนเคาน์เตอร์ ‎เขาบอกว่า "อ่ะ เพื่อนยาก
‎อยากได้กล่องไหน"
‎ผมไม่รู้
‎กล่องนึงมีรูปเป็ดอยู่บนกล่อง
‎อีกกล่องมีรูปกวาง
‎ผมถาม "กล่องที่มีรูปเป็ดอันนั้นคืออะไร"
‎เขาบอกว่า "อ๋อ นั่นลูกยิงนก"
‎และเขาบอกแบบนี้ ผมไม่ได้ใส่ไข่นะ เขาบอกว่า
‎ "กล่องนี้ยิงคนไม่ตาย"
‎เขาบอก "แค่ยิงผิวๆ"
‎อะไรนะ "แค่ยิงผิวๆ"
‎คุณรู้ไหมว่าหมายความว่าอะไร
‎หมายความว่าพอปลอกกระสุนระเบิด
‎กระสุนบีบีกันจะยิงออกไปจากลำกล้อง
‎ไม่ได้จะฆ่าให้ตาย
‎แต่ทะลุผิวหนังเข้าไปในเนื้อตื้นๆ
‎โอ๊ย คงจะเจ็บมาก
‎กระสุนบีบีกันเหรอ
‎จำได้ไหมตอนที่ดิก ชีนีย์ยิงคนเข้าที่หน้า
‎และไม่ตาย นั่นเป็นลูกยิงนก
‎ผมถาม "กล่องนั้นล่ะที่มีรูปกวาง"
‎เขาบอกว่า "อ๋อ นั่นเรียกลูกบั๊ก
‎อันนั้นเจาะยางรถบรรทุกเป็นรูได้ถ้าอยาก
‎อยากได้แบบไหน"
‎และเขาหยิบกล่องที่มีรูปกวางมาเขย่า
‎ผมนึกว่าเขาพยายามจะล่อหลอกผม ‎ผมเลยบอกว่า "คุณมีกล่อง เอ่อ
‎ที่มีรูปผู้ชายผิวขาวบุกรุกบ้านไหม เพราะ…
‎ขนาดนั้นแหละที่ผมอยากได้"
‎แต่ผมไม่รู้ว่าถ้าคุณอยากเอาปืนลูกซองไว้ติดบ้าน
‎ตามสูตรคุณต้องซื้อทั้งสองกล่อง
‎สูตรนี้ผมไม่ค่อยคุ้น
‎มันเป็นแบบนี้ ปืนลูกซองใส่กระสุนได้หกนัด
‎ดังนั้นตอนคุณโหลดกระสุน ‎คุณโหลดแบบนี้
‎ลูกแรก ลูกยิงนก
‎ลูกต่อไป ลูกบั๊ก
‎ลูกยิงนก แล้วหลังจากนั้น
‎สไตล์จาไมก้า
‎ลูกบั๊ก ลูกบั๊ก ลูกบั๊ก
‎แต่คุณต้องลองนึกตาม ผมกำลังหลับอยู่บนเตียง
‎แล้วจู่ๆ เมียผมปลุกผม
‎ "เดวิด ตื่น"
‎ผมก็แบบ "โอ้
‎ดูซิว่าใครมาหา"
‎แล้วก็เอาไอ้หนูผมขึ้นมาบนกางเกงนอน
‎และเธอก็บอกว่า "ไม่ใช่ ฉันได้ยินเสียง" ‎"โอ๊ย ยัยเมีย"
‎ผมเลยลุกขึ้นจากเตียง
‎หยิบปืนมา
‎ผมบอก "รอตรงนี้ ที่รัก ผมจะไปดูให้
‎ล็อกประตูด้วยล่ะ"
‎พระเจ้าช่วย เมียพูดถูก
‎ตรงนั้นเลยในครัวมีคนขาวขี้ยาติดเฮโรอีน
‎กำลังคุ้ยขวดโหลเศษเงินอยู่ข้างประตู
‎"ผมอาบเหงื่อตากน้ำเพื่อเงินนั้น
‎ผมต้องทำอะไรสักอย่าง" ‎อย่างแรกเลยผมชักปืนออกมาทำเสียงขู่
‎ "ว่าไง ไอ้เวร" คลิก แคล็ก
‎นั่นแค่ทดสอบเฉยๆ
‎เสียงคลิก แคล็กนั่น
‎จะทำให้มนุษย์ที่มีสติหยุดได้
‎แต่แน่นอน ไอ้บ้านี่ไม่มีสติ
‎เขาติดยา คุ้ยหาเศษเงิน
‎ผมต้องทำอะไรสักอย่าง ‎ไอ้เวรนี่ได้ไป 1.5 ดอลแล้ว
‎ "ฉันขอเตือน"
‎ลูกยิงนก
‎ยิงไปแล้วนั่น
‎กระสุนบีบีกันจะเจาะเข้าไป ‎ในผิวเหลืองเฮโรอีนของเขา
‎บอกก่อนนะ ผมไม่ได้จะฆ่าเขา ‎ผมแค่ยิงผิวๆ
‎เขาร้องโหยหวนแบบขี้ยาเฮโรอีน
‎และนั่นควรจะจบได้
‎แต่ว่า โอ๊ะโอ
‎ผมคำนวณผิด
‎ระหว่างเขาร้องโหยหวนอยู่ที่พื้น
‎ผมสังเกตว่าสีของฟันเขาแปลก
‎นั่นไม่ใช่เฮโรอีน
‎นั่นมันเมทแอมเฟตามีน
‎เขาเด้งตัวกลับขึ้นมา ไม่เป็นอะไร
‎ถึงทีต้องเจอของจริง
‎คลิก แคล็ก
‎ลูกบั๊ก
‎และถ้าเขามีเพื่อนมาด้วย ‎ผมก็ยังมีลูกยิงนกเหลืออีกหนึ่งนัด
‎และผมก็ทำซ้ำแบบเดิม
‎หลังจากหมอนั่นแล้ว ‎ทุกคนต้องเจอลูกโดด
‎และผมจะอยู่ในครัว ‎เต็มไปด้วยคนขี้ยาที่กำลังจะตาย
‎คำพูดสุดท้ายงี่เง่าๆ สไตล์ขี้ยาเฮโรอีน
‎ "แกยิงฉัน เพื่อน"
‎ "ฉันเจ็บ ฉันเจ็บนะ"
‎คำพูดสุดท้ายมักจะงี่เง่าเสมอ
‎ "ทำไมกระปู๋แกโผล่ออกมา"
‎ผมแค่กลัวว่าจะโดนทำร้าย
‎มันเกิดกับพวกเราคนดีๆ มาแล้ว
‎ห้ามลืมว่าเกิดอะไรขึ้นกับนักแสดงชาวฝรั่งเศส
‎รู้นี่ว่าผมพูดถึงใคร
‎จัสซี่ สมอลเล็ตต์ เขาเป็นคนฝรั่งเศส…
‎เขาเป็นนักแสดงชาวฝรั่งเศสที่ดังมาก
‎พวกคุณไม่เคยได้ยินชื่อจัสซี่ สมอลเล็ตต์เหรอ
‎จัสซี่ สมอลเล็ตต์เป็นนักแสดงจากฝรั่งเศส
‎และเขาโด่งดังจากซีรีส์ที่ชื่อว่าเอมไพร์
‎คืนนึง
‎เขาอยู่ในชิคาโกตอนดึก
‎และเขาเป็นเหยื่อ
‎เขาเป็นเหยื่อของพวกเหยียดเพศเหยียดเชื้อชาติ
‎ฟังนะ จัสซี่ สมอลเล็ตต์
‎เขาเป็นเกย์ คนดำ ไม่ใช่แค่ฝรั่งเศส
‎อ๋อ เรื่องมันบ้ามาก
‎เขากำลังเดินอยู่บนถนนตอนดึก
‎ผู้ชายผิวขาวสองคนออกมาจากมุมมืด
‎ใส่หมวกแมกา "เมก อเมริกา เกรต อะเกน" ‎มาซ้อมเขา
‎เอาเชือกรัดคอเขา ‎เรียกเขาด้วยคำด่าคนดำต่างๆ นานา…
‎และราดน้ำยาทำความสะอาดใส่เขา
‎เรื่องนี้กลายเป็นข่าวไปทั่วโลก
‎และทุกคนโกรธจัด โดยเฉพาะในฮอลลีวูด
‎พูดเรื่องนี้กันเต็มไปหมด ‎บนทวิตเตอร์และอินสตาแกรม
‎ "ขอความยุติธรรมให้จัสซี่" และอีกเยอะแยะ
‎มีการประท้วงไปทั่วประเทศ
‎ข่าวออกเรื่องนี้ตลอดเวลา
‎และด้วยเหตุผลบางอย่าง
‎เราคนแอฟริกัน-อเมริกัน
‎เงียบผิดปกติ
‎เราเงียบมากเกี่ยวกับเรื่องนี้
‎ที่พวกชาวเกย์เริ่มกล่าวหาพวกแอฟริกัน-อเมริกัน
‎ว่าเหยียดคนรักร่วมเพศ ‎เพราะว่าไม่สนับสนุนเขา
‎แต่ที่พวกนั้นไม่เข้าใจคือ ‎เราสนับสนุนเขา
‎ด้วยความเงียบ
‎เพราะเรารู้
‎ว่าหมอนี่โกหกแน่
‎เรื่องนี้ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย
‎เขาบอกว่ากำลังเดินบนถนนในชิคาโก
‎และชายผิวขาวเดินเข้ามาพูดว่า
‎ "ไง แก แกมันไอ้ตุ๊ดดำจากเอ็มไพร์นี่"
‎นี่มันบ้าอะไร
‎มันฟังดูเหมือนคนขาวพูดเหรอ
‎ผมรู้คนขาวไม่พูดกันแบบนั้น
‎ "แกมันไอ้ตุ๊ดดำจากเอ็มไพร์ใช่มั้ย"
‎พวกนั้นไม่มีทางพูดแบบนี้
‎มันฟังดูเหมือน…
‎ผมน่าจะเป็นคนพูด
‎ถ้าคุณพวกเหยียดเพศเหยียดเชื้อชาติ
‎คุณจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมอนี่ใคร ‎คุณไม่ดูเอ็มไพร์แน่
‎คนดำไม่เคยสงสารตำรวจมาก่อน
‎แต่ครั้งนี้ เราสงสารตำรวจ
‎คุณนึกภาพออกไหม ถ้าคุณเป็นตำรวจมานาน
‎ต้องสอบปากคำหมอนี่
‎"เอาล่ะ คุณสมอลเล็ตต์ ‎เล่าให้ผมฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"
‎"โอเค ตีสอง
‎คุณออกจากบ้านตอนตีสอง ‎อากาศติดลบ 26 องศา
‎โอเค
‎คุณเดินอยู่เหรอ คุณเดินอยู่ โอเค
‎และคุณจะเดินไปที่ไหน
‎ไปซับเวย์
‎แซนด์วิชเหรอ
‎ใช่ตอนพวกนั้นมาหาเรื่องคุณรึเปล่า
‎คุณเห็นหน้ามันรึเปล่า มันมีอะไร
‎โอเค พวกนั้นสวมอะไร
‎หมวกแมกาเหรอ
‎หมวกแมกาในชิคาโกเนี่ยนะ
‎ขอเวลาเดี๋ยวเดียว คุณสมอลเล็ตต์ ‎แฟรงค์ มานี่เดี๋ยว
‎ไปสืบว่าคานเย เวสต์อยู่ไหนเมื่อคืนนี้
‎เรื่องนี้มันประสาทชะมัด
‎เขาบอกว่าโดนมัดเชือกที่คอ
‎มีใครเคยไปชิคาโกไหม
‎- มี ‎- โอเค คุณไปชิคาโกมา
‎ทีนี้บอกผม คุณเห็นเชือกมากแค่ไหน
‎มีใครพกเชือกเดินไปเดินมา
‎นายโดนปล้นปี 1850 หรือไง
‎ใครมันจะมีเชือก
‎เรื่องนี้มันแย่มาก
‎ก็ โอเค
‎ผมกำลังขึ้นโชว์ที่ไหนสักที่ ‎ผมอยู่บนเวที่
‎และผมก็กำลังกรึ่มๆ
‎ผมคิดว่า "ให้ตาย ขอพูดเรื่องหมอนี่สักหน่อย"
‎ผมนึกว่าคงปลอดภัยเพราะโทรศัพท์ทุกคนล็อกอยู่
‎และผมพูดถึงหมอนี่
‎ผมพูดหมดทุกอย่างที่แย่ๆ
‎ผมไม่รู้
‎ว่ามีนักข่าวอยู่ในกลุ่มผู้ชมด้วย
‎และโชคร้ายของผม
‎ที่นักข่าวนั่น…
‎จดคำพูดไปครบไม่มีขาด
‎เขาบอกทุกคำที่ผมพูดกับทุกคน
‎เขาเอามุกไปพาดหัวข่าวด้วย
‎พาดหัวข่าวบอก "เดฟ ชาพเพลล์พูดว่า
‎เขาอยากจะพังบ้านตุ๊กตา ‎ข้ามหัวจัสซี่ สมอลเล็ตต์"
‎ผมคิดเลยตอนนั้นที่อ่านพาดหัวข่าว ผมบอก
‎ "จบแล้วผม ไม่มีใครจ้างแน่"
‎โชคดีไป
‎วันเดียวกันนั้น
‎ตำรวจชิคาโกจับคนร้ายตัวจริงได้
‎และที่ขำที่สุดคือทั้งคู่เป็นคนไนจีเรีย
‎ไม่ใช่แค่ไม่ขาวนะ แต่ดำมาก
‎พวกเขาเป็นคนไนจีเรีย ซึ่งเป็นเรื่องตลกที่สุด
‎เรื่องมันตลกกว่าเดิมแล้ว
‎"นี่เป็นประเทศแมกา
‎ไอ้ตุ๊ดดำ"
‎ถ้าคุณอยู่ในกลุ่มคนที่ผมเอามาล้อ
‎ให้รู้เอาไว้ ว่าที่ผมล้อคุณ ‎อาจเพราะว่าผมมองคุณแล้วเห็นตัวเอง
‎ผมเอาคนขาวยากจนมาล้อ
‎เพราะผมเคยจนมาก่อน
‎และผมรู้ว่าสิ่งเดียวที่แตกต่าง
‎ระหว่างคนดำที่จน
‎กับคนขาวที่จน
‎คือคนขาวที่จน
‎รู้สึกว่ามันไม่ควรเกิดขึ้นกับพวกเขา
‎ที่เหลือเหมือนกันหมด
‎ผมรู้ว่ามันเป็นยังไงที่ต้องอยู่บ้านหนาวๆ
‎ตอนเด็กผมห้ามแตะตัวปรับอุณหภูมิ ‎ถ้าไม่ได้ขอพ่อก่อน
‎บ้านก็โคตรจะหนาว
‎ผมบอก "พ่อ ขอร้อง ‎ขอผมเพิ่มอุณหภูมิถึง
‎ไม่รู้ ศูนย์องศาเซลเซียสได้ไหม ‎มันหนาวมากจริงๆ"
‎และพ่อจะตอบว่า ‎ "ใส่เสื้อทับอีกชั้นก็พอ เดวิด"
‎"ผมใส่อยู่สามชั้นแล้วเนี่ย พ่อ
‎ดูผมสิ ผมหนาวขึ้นมาถึงนี่"
‎พ่อบอกว่า "อย่าไปคิดว่าหนาวสิ เดวิด"
‎และผมพูดออกไป ผมไม่ได้พูดกับพ่อนะ
‎แต่ผมพูดตรงหน้าพ่อ พ่อจะได้ได้ยิน
‎ผมบอก "ผมโคตรเกลียดความจน"
‎และพ่อผมโมโหมาก
‎เขาไม่ได้ร้องตะโกนหรือส่งเสียง ‎ไม่ใช่นิสัยเขา
‎เขาแค่โยนหนังสือพิมพ์ลงกับพื้น ‎แล้วบอกว่า "เดวิด…
‎แกไม่ได้จน"
‎เขาบอก "ความจนอยู่ที่วิธีคิด"
‎เขาบอกว่า "มันเป็นวิธีคิด
‎ที่มีน้อยคนที่จะฟื้นกลับมาได้
‎ห้ามลืมนะ ไอ้ลูกชาย
‎แกแค่ไม่มีเงิน"
‎พ่อบอก "นี่เป็นแค่ความย่ำแย่ทางการเงิน
‎ที่พ่อคิดว่าจะฝ่ามันไปได้สักวันเร็วๆ นี้"
‎และผมบอกว่า ‎"พ่อ ไม่ว่าพ่ออยากเรียกมันว่าอะไร
‎มันไม่สบายสุดๆ เลย"
‎กำลังจะมีงานเต้นรำใหญ่ที่โรงเรียน
‎ผมอายุ 12 ผมพูดว่า ‎ "พ่อ ขอผมไปงานเต้นรำได้มั้ย"
‎พ่อบอก "แน่นอน ไปได้สิ
‎พ่ออยากให้แกออกนอกบ้านไปเจอเพื่อนๆ"
‎ผมบอก "เยี่ยมเลย ค่าเข้าสามดอลลาร์"
‎และพ่อผมบอก "โอ้…
‎โทษที ไอ้ลูกชาย…
‎พ่อไม่มี"
‎ผมบอก "นี่มันบ้าอะไร
‎พ่อไม่มีสามดอลลาร์เนี่ยนะ
‎งั้นเรามีชีวิตอยู่กันมาได้ไง พ่อ
‎ผมหวังว่าผมจะหนีออกไปจากนรกนี้ได้
‎ผมยอมทำอะไรก็ได้แค่ไม่ให้จน
‎ผมจะไปโชว์ตูดให้ไมเคิล แจ็คสันดู ‎ถ้ามีโอกาส
‎ผมอยากออกไปจากนรกบ้าๆ นี่"
‎พ่อบอกว่า "ถ้าแกอยากไปงานเต้นรำขนาดนั้น ‎พ่อจะบอกให้นะ
‎มีเงินอยู่ในโหลเศษเงิน
‎เอาเงินจากตรงนั้นไป"
‎ผมอายุ 12 นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
‎ผมไปที่งานเต้นรำก่อนใคร
‎มีเด็กต่อแถวยาวเหยียดอยู่หลังผม
‎ระหว่างที่ผมนับเงิน 300 เซนต์อยู่ตรงประตู ‎เพื่อจะเข้าไป
‎ผมจะไม่มีทางลืมเรื่องบ้าๆ นี่ ‎ตราบใดที่ผมยังไม่ตาย
‎โธ่ เราจนมาตลอด ‎เรารู้ว่าความรู้สึกเป็นยังไง
‎เราจะอายตลอดเวลา
‎รู้สึกเหมือนว่าเป็นความผิดเรา
‎และเด็กพวกนั้นหัวเราะ "ฮาฮาฮา ‎ดูสิเดฟ ชาพเพลล์จนแค่ไหน"
‎พอคิดย้อนกลับไปแล้ว
‎นั่นเป็นช่วงเวลาเดียวในชีวิต ‎ที่ผมคิดในใจ
‎ "ผมน่าจะยิงทุกคนที่โรงเรียนซะ"
‎ขอบคุณมาก ทุกคน
‎และราตรีสวัสดิ์