NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
"BANA BİR ŞEY SÖYLE
SİZ ADİ HERİFLER BANA HİÇBİR ŞEY DİYEMEZSİNİZ
SİZİ DİNLEYECEĞİME GEBERİRİM DAHA İYİ..."
- KENDRICK LAMAR, PULITZER ÖDÜLÜ SAHİBİ
"BİLİYORUM, GERÇEK ZENCİLER BAYILIYOR" - SHAWN CARTER (MİLYARDER)
Bunu yazarken rüya görüyordum
Konudan saparsam bağışlayın
Ama bu sabah uyandığımda
Yemin edebilirdim kıyamet günü olduğuna
Gökyüzü mosmordu
Her yana kaçışıyordu insanlar
Şarkının nakarat kısmı bu. Şöyle diyor Prince.
Yıkımımdan kaçmaya çalışıyorlar
Umurumda bile değil, biliyorsun
Atlanta'nın güzel insanları,
asla unutmamalıyız ki...
Anthony Bourdain...
...kendini öldürdü.
Anthony Bourdain gösteri dünyasının en harika işine sahipti.
Eleman dünyanın dört bir yanına uçup
muhteşem insanlarla leziz yemekler yiyordu.
İşi bu olan adam
kendini Fransa'da lüks bir süitte astı.
Diyorlar ki 2000'de sıfır sıfır oldu mu
Parti sona erip zaman tükenecek
O yüzden bu gece eğleneceğim
1999'daymışçasına
Lisedeyken bir eleman vardı.
Tam bir varoş dâhisi.
Notları öyle iyiydi ki
varoştan çıkıp bir Sarmaşık Ligi okuluna girdi.
Hem de tam burslu olarak.
Herif oradan da kalktı,
ülkenin en iyi hukuk okullarından birine girdi.
Hukuk fakültesinde okurken
bir kadınla tanıştı, âşık oldular.
Evleneceklerdi.
Bana anlatışını hatırlıyorum. Noel için dönmüştü
ve ona "Dostum,
o karıyı hayatının ilerisi için sakla." dedim.
Ama abayı yakmıştı.
Bana kulak asmadı.
Daha hukuk okurken onunla evlendi ve ne yazık ki boşandı.
Hâlâ hukuk okuyordu.
Bizim mahalleden bir zenciydi.
Hiçbir şeyi yoktu,
ama o karı onun da yarısını aldı.
Elemanı yıllar boyu bir daha görmedim. Derken bundan iki yıl önce
Washington'da alışveriş yaparken
oğullarıma Foot Locker'dan çorap alıyordum.
Foot Locker'a girdim. Müdür kimdi dersiniz?
O eleman.
Hakem kıyafeti giymişti.
Herif 45 yaşında yahu!
O gece eski günleri yadetmek için içmeye gittik. Bana anlattı.
On yıldır annesiyle oturuyormuş.
Belini doğrultmaya çalışıyormuş.
Ama hikâyenin özü o değil.
Hikâyenin özü,
kendini öldürmek elemanın aklının ucundan geçmedi.
Sapasağlam ve Washington'da yaşıyor.
Hatta denemesini ben teklif ettim.
"Ne bileyim, belki sonra." dedi.
Hiç kimsenin yaşamı mükemmel değil.
Dışarıdan nasıl görünürse görünsün
içinde neler oluyor bilemiyorsunuz.
Güzel bir yaşamım var. Kusursuz değil ama iyidir.
Zemin üstü havuz gibi. Hiç gördünüz mü?
O da havuz işte.
Bu yaklaşımla, bu gece gösteriye farklı başlayayım dedim.
Bu gece çok beceremediğim
ama yapmayı sevdiğim bir şey yapacağım.
Bu gece biraz taklit yapacağım.
Sadece iki tane.
Tamam, ilk taklit biraz salakça ama ben seviyorum.
Taklit geliyor, hazır mısınız?
Taklit ettiğim...
Amerika'nın kurucuları.
Anayasa yazılırken.
Hazır mısınız?
Başlıyorum.
Elini çabuk tut da şu Anayasa'yı yaz, köle.
Uyumaya çalışıyorum.
Fena değil, değil mi?
Tamam, şimdi sıradaki...
Bu biraz daha zor.
Bakalım kimi taklit ettiğimi anlayabilecek misiniz.
Karakterime bürüneyim. Kim olduğunu tahmin edeceksiniz.
Tamam, başlıyoruz.
Sen! Baksana!
Tek bir kusurun olduysa bile onu bulacağım,
Her şeyini elinden alacağım ve ne zaman bulduğum da fark etmez.
Bugün, yarın ya da 15, 20 yıl sonra olabilir.
Buldum mu işin bitik.
Kim bu?
Bu sizsiniz!
İzleyiciler bana aynen böyle geliyor.
İşte o yüzden sürekli komedi yapmıyorum
çünkü siz hayatım boyunca
eğlendirmeye çalıştığım
en boktan insanlarsınız.
Gına geldi artık.
Ünlü olmak için en berbat zaman.
İpinizi çekiveriyorlar. Herkesin işi bitti.
Michael Jackson öleli on yıl oluyor
ama elemana iki yeni dava açıldı.
O belgeseli izlemediyseniz
size yalvarıyorum.
Sakın izlemeyin.
Düpedüz iğrenç.
HBO sanki dört saat boyunca kulağıma
bebek çükü sokuyor gibiydi.
Harbiden çok iğrençti.
Bunları bilmek istemiyorum.
İddialarına göre Michael Jackson anüse uzun uzun bakmayı severmiş.
Milletin kıç deliğine bakıp dururmuş.
Bunu söylediler yahu. Belgesel o kadar iğrençti işte.
Söylememe izin verilmeyen bir şey söyleyeceğim.
Dürüst olacağım.
O şerefsizlere inanmıyorum.
Onlara inanmıyorum.
Ama...
Biraz daha açıklayayım.
Ben kurbanları suçlayan biri olarak bilinirim.
Yani birisi bana gelip de, "Dave,
Chris Brown Rihanna'yı dövmüş." dese
"Rihanna ne yapmış da hak etmiş?" derim.
"Dave, Michael Jackson çocukları taciz ediyormuş."
"Çocuklar o sırada ne giyiyormuş?"
Onun yaptığını sanmıyorum.
Ama biliyor musunuz, o yaptıysa bile...
Anladınız mı kastettiğimi?
Anladınız mı?
Yani o Michael Jackson.
Bu salondaki insanların yarısından fazlasının
tacize maruz kaldığını biliyorum.
Ama yapan Michael Jackson değildi, değil mi ya?
Çocuk, Popun Kralı'na saksafon çaldırmış.
Bizim payımıza ömür boyu tuhaf Şükran Günleri düşüyor.
O şeyin ertesi günü okula gitmek nasıl güzel gelmiştir biliyor musunuz?
"Hafta sonun nasıldı Billy?"
"Hafta sonum nasıl mıydı?
Michael Jackson aletimi emdi.
Ve bu ilk cinsel deneyimimdi.
Siftahı böyle yaptıysam önüm açık demektir!"
Biliyorum, acımasız geliyor ama birisi o çocuklara bunu öğretmeli.
Hawaii'ye bedava gezi diye bir şey yok.
Kıçının deliğine de bakar başka yerine de.
Niye inanmadım, biliyor musunuz?
Madem Michael Jackson çocukları taciz edip duruyordu,
niye Macaulay Culkin'i etmedi?
Macaulay Culkin bir röportajında
Michael Jackson'ın ona karşı ya da o varken hiçbir uygunsuz davranış
sergilemediğini söylemişti.
Bunu bir düşünün.
Biliyorsunuz...
Ben pedofil değilim.
Ama olsaydım
becereceğim ilk çocuk Macauley Culkin olurdu.
Peşinen söylüyorum.
Kahraman ilan edilirdim.
"Şu herif var ya, Evde Tek Başına'daki çocuğu düzmüş.
O çocuğu yakalamanın ne kadar zor olduğunu bilirsin."
Zihnim bana "Hayır." diyor.
Tamam, R. Kelly olayı farklı.
Yani kumara düşkün olsam
"Garanti o yapmıştır." deyip tüm paramı ona yatırırdım.
Herifin o haltı yediğinden eminim.
Kötüydü. Biliyorum. Bundan birkaç yıl önce
Detroit'te gösteri yapıyordum.
Kuliste, soyunma odamda oturuyordum
ve bir arkadaşım geldi. Dream Hampton diye bir hatun.
Ben sahneye çıkmadan hemen önce Dream bana şöyle dedi.
"R. Kelly ile ilgili bir belgesel üzerinde çalışıyorum Dave.
Sen de rol almak ister misin?"
"Yok güzelim, ben böyle iyiyim." dedim.
Sahneye çıktım, bu meseleyi de unuttum. Derken iki yıl sonra
belgesel yayınlandı. Surviving R. Kelly.
Belgesel piyasaya çıkınca
Dream reklam için sürekli beni gündeme getirip durdu.
Şunu söyledi. "Dave Chapelle'den belgeselde oynamasını istedim
ama TV için aşırı rahatsız edici olduğunu söyledi."
Öyle bir şey demedim kaltak.
Benim konuşmama bile benzemiyor bu.
"Bu TV için aşırı rahatsız edici." Hayatta öyle şey demem.
Ama size neden belgeselde rol almadığımı söyleyeyim.
Çok basit bir nedenden ötürü ve bunu ne kadar vurgulasam az.
Yapmamamın tek bir nedeni var
ve bu çok önemli...
O herifi hiç tanımıyorum da ondan!
Hakkında ne söylendiyse o kadarını biliyorum.
Elemanla takılmıyorum. Bir bağım yok.
O zaman ne halt etmeye belgeselde oynayayım ki?
R. Kelly denen herifin yeni bir seks kaseti çıkmış.
Aklınız alıyor mu?
Adam müzikten çok seks kaseti yapıyor.
Seks kasetlerinin DJ Khaled'i sanki.
Bir tane daha. Vay anasını be!
Yığınla kaset oldu ya.
Sonuncusu o kadar kötüydü ki oynatmadılar bile.
Hiç öyle bir şey görmemiştim.
Chicago'da bir savcı, basın toplantısında
kasetin deşifre edilmiş hâlini medyaya okudu.
Hiç böylesini duydunuz mu?
Eleman seks kasedini okudu yahu.
Öyle berbattı ki
R. Kelly okunan metinde suçlu gibiydi.
İnanılır şey değil.
Kızın yaşı kayıtta on altı kez geçiyor.
İnanılmaz değil mi?
Herif süzme salak. Kızı bir yandan yaparken
"Hayatımda becerdiğim en iyi 14 yaşında kız vajinası" deyip duruyor.
Kız da "Bu 14 yaşındaki vajinayı beğendin mi?" diye soruyor.
O "Evet, bayıldım." dedikçe ben de "Çeneni kapa be adam" deyip durdum.
Avukatlarının işine yarayacak bir şeyler söylemen lazım.
Bantta şöyle konuşman lazım. "Bu hayatım boyunca tattığım
en güzel 36 yaşındaki vajina."
O zaman avukatın şunu diyebilir.
"Sayın Yargıç, belli ki müvekkilim bu kadını 36 yaşında sanmış.
Çünkü bant kaydında 16 kez öyle diyor."
Gerçi yalan söylediğini hemen anlarlar.
Herkes bilir ki...
36 yaşındaki güzel vajina diye bir şey yoktur.
Canım ne istiyorsa onu derim.
Bu boku evinde, Netflix'te seyrediyorsan
unutma ki suratıma kendin tıkladın sürtük.
Ünlü avlama mevsimi.
Ne dediğim fark etmez. Eninde sonunda herkesi avlayacaklar.
Yanlış bir şey yapmadığımı düşünüyorum ama...
Orasını göreceğiz.
Zavallı Kevin Hart'ı bile hakladılar.
Düşünebiliyor musunuz? Kevin Hart. Size bir şey anlatayım.
Oscar törenini sunmak Kevin Hart'ın rüyasıydı.
Bana öyle dedi.
Ne zaman söylediğini hatırlıyorum çünkü şöyle düşünmüştüm.
"Bir Afrikalı Amerikalı için gayet tuhaf bir rüya bu."
Ne tür bir zenci Oscar sunmayı hayal eder ki?
Ama Kevin ediyordu işte.
Yaptı da.
Kevin tüm zorlukları aşarak bu dünyanın gelmiş geçmiş
en ünlü komedyeni oldu
ve kendisinden önce sadece tek bir siyahinin yaptığı bu işi kaptı.
80. Oscar törenini o sunacaktı.
Kevin'i ne kadar tanırsınız bilmem
ama biliyorum ki Kevin Hart neredeyse kusursuz biridir.
Kusursuzluğa hiç bu kadar yakın birini görmedim.
İşin aslı şu ki,
Kevin'le kusursuzluk arasında sadece dört tweet vardı.
Bundan on yıl önce,
Kevin çok homofobik yorumlarda bulunmuştu.
Ne dediğini tekrarlamayacağım...
...çünkü Atlanta'dayız.
Anladınız beni.
Eminim bu gece burada bir sürü gey erkek var.
Karılarının yanındalar.
Kimseyi gücendirmek bana düşmez.
Kevin'in dediğini söyleyeyim size.
Ama unutmayın. Bunlar benim sözlerim değil.
Bunlar Kevin'in sözleriydi.
Çok uzun zaman önceydi.
Farklı şekilde anlatıyorum çünkü başkalarının esprilerini iyi anlatamam.
Peki. Kevin şunu dedi.
Eğer küçük oğlu evde eşcinsel davranışlar sergilerse
ona iyice fırça çekecekti.
Çocuğa "Bu yaptığın geylik." diyecekti.
Dediğine göre, sonra da bir bebek evini alıp
çocuğun kafasında kıracaktı.
Gey camiası küplere bindi.
Onları suçlamıyorum.
Bir sürü gey arkadaşım var.
Hepsi de, %100 tümü de
bana kendileri olabilmek için yaşadıkları korku öykülerini
anlattılar.
İnanılmaz öyküler.
Söylemeliyim ki bu öykülerde
hiç kimse babasının,
kafasında bebek evi kırdığını söylemiyordu.
Çünkü Kevin'in şaka yaptığı barizdi.
Bir düşünsenize. Kafasında kırmak için
önce elemana bir bebek evi almalısın.
Mantıklı geliyor mu? Kim yapar ki bunu?
Gey camiası buna çok bozuldu, sonra da Sinema Sanatları Akademisi'ne
öyle bir baskı uyguladı ki onlar da Kevin'e gidip
şöyle dediler. "Eğer çıkıp o camiadan özür dilemezsen
Oscar törenini sunamazsın."
Kevin, "Siktir et, yapmıyorum." dedi.
Sonra da 1,5 ay boyunca Amerika'daki her sohbet programına çıkıp özür diledi.
Kevin bu işi batırdı.
Yaptığı hatayı anlıyorum
çünkü kariyerimin başında ben de aynısını yaptım.
Çok zaman oluyor. 15 yıl önceydi.
Chappelle's Show adlı programı yapıyordum.
Teşekkürler.
Televizyon kanalında
Standartlar ve Uygulamalar diye bir bölüm vardı.
Bu bölüm, yayında neyi söyleyip neyi söyleyemeyeceğini belirliyordu.
İşini iyi yapıyorsan onlarla hiç alakan olmazdı.
Ama Chapelle's Show'u yapıyorsan
o heriflerle sürekli haşır neşir olurdun.
Unutmayın, 15 yıl önce oluyor bu.
Bir hata yaptım. Neden hata yaptığımı bile bilmiyordum.
Bir skeç yazmıştım...
Skeçte...
... "ibne" lafı geçiyordu.
Standartlar ve Uygulamalar'a gittim. Beni çağırmışlardı.
Niye çağırdıklarını bilmesem de bölümü yöneten kadını seviyordum.
Genellikle çok adildi
ve birlikte çalıştığım en iyi insanlardan biriydi.
Beni oturttu. Güzelce sohbet ettik.
Bana "Tüm skeçler harika." dedi.
"Çok güzel. O zaman niye buradayım?" diye sordum.
Şöyle dedi. "Çünkü David,
bizim kanalımızda
"ibne" kelimesini söylemen
mümkün değil."
Hata ettiğimi bilmiyordum. Kendimi savunmadım.
"Tamam, boşver. Çıkarırım. İyi günler." dedim.
Tam çıkarken kafama dank etti.
"Küçük bir sorum var Renée.
Sadece bir soru. Cidden merak ediyorum.
Neden "pis zenci" dediğimde yanıma kâr kalıyor
ama "ibne" sözcüğünü kullanamıyorum?
Şöyle dedi. "Çünkü David,
sen gey değilsin."
Ben de şöyle dedim. "Ama Renée,
ben pis zenci de değilim."
Ama o zaman farkında olmadığım
ve Kevin'in zor yoldan öğrendiği şey,
gösteri dünyasının söylenmemiş bir kuralını çiğnediğimizdi.
Bunu söylediğimde gerçeği söylediğimi anlayacaksınız.
Kural şu. Sanatsal dışavurum adına ne yaparsan yap,
alfabe halkını asla ama asla
rahatsız etmemelisin.
Kimi kastettiğimi biliyorsunuz.
Alfabenin %20'sine el koyan insanlar.
O harfleri söylerdim ama öfkelerini üstüme çekmek istemiyorum.
Ama artık çok geç.
L'lerden, B'lerden, G'lerden
ve T'lerden söz ediyorum.
Bilseniz şaşırırsınız. Her harften arkadaşım var.
Herkes beni sever, ben de onları.
L olan arkadaşlarım var. B olan arkadaşlarım var.
G olan arkadaşlarım da var.
Ama T'ler benden ölümüne nefret ediyorlar.
Onları suçlamıyorum.
Onların suçu değil. Benim suçum.
Onlarla ilgili espri yapmadan duramıyorum.
O esprileri yazmak istemiyorum ama kendimi tutamıyorum!
Bu harfleri bir arada işitip duruyorsunuz.
"LBGT, LBGT" deyince sanki tek bir büyük hareket gibi geliyor.
Öyle değil.
O harflerin her biri kendi başına bir hareket.
Sadece, hepsi aynı arabada yolculuk yapıyorlar.
Ve...
...benim tahminim...
Lise mi bu ya? Elemanı muhtemelen çocuk bakıcısı falan arıyor.
Aç telefonunu eleman. Yeter ki çıkar o şeyi buradan.
Önemli bir işin ortasındayım.
Düşünsenize ne komik olurdu. Onunla alay ediyormuşuz.
"Haha" deyip dışarı çıkıyormuş. "Alo?" "Annen öldü." "Olamaz!"
"Annen öldü."
Telefonun zamanlaması ne tuhaftı, değil mi?
Telefonu gey sanki.
Dediğim gibi.
Bana sorarsanız
G'ler arabayı sürüyor.
Bana mantıklı geliyor.
Çünkü G'ler arasında beyaz erkekler var.
Diğerleri ayrımcılıkla, baskıyla mücadele etmeye çalışadursun,
beyazlar nasıldır bilirsiniz.
"Bu yolları biliriz.
Hatta bu yolları biz inşa ettik.
"Kemerinizi bağlayın. Gitmek istediğiniz yere götürürüz."
G'ler sadece arabayı sürüyor.
Tabii ki G'lerin yanında, ön yolcu koltuğundakiler...
L'ler.
L'leri herkes sever,
G'ler dışında.
Dertleri ne, bilmiyorum.
Tek bildiğim, G'ler onlardan pek hazzetmiyor.
G'ler hep onlara inceden inceye laf sokuyor.
Gereksiz şeyler işte. Kötü amaçlı değil.
"Ben olsam onu giymezdim." gibi.
L'ler ile G'ler arasındaki gerilimi hafifleten tek şey,
arka koltuktaki B'ler.
Evet işte böyle.
Herkes harfini duyunca bağırsın.
L'lerle G'lerin anlaştığı tek nokta,
B'lerin acayip iğrenç olması.
L'lere ve G'lere açgözlü geliyorlar. Anladınız mı?
Arka koltuğa kurulup oturuyorlar. "Evet dostum,
bu arabadaki herkesi beceririm. Ne oluyor dostum?"
B'lerin yanında ise
arka koltuğun kenarına yapışmış, kendi hâlinde, camdan dışarı bakan
T'ler var.
Arabadaki herkes T'lere saygı duyuyor,
ama bir yandan da
onlara diş biliyor.
Bu T'nin hatası değil ama arabadaki herkes,
yolculuğun uzamasının faturasını T'lere kesiyor.
T'ler ne dese herkesin sinirine dokunuyor.
Üstelik T'ler kötü bir şey de demiyorlar.
Arkada kendi kendilerine konuşuyorlar.
"Çok sıcakladım." "Kapa çeneni.
Kapa çeneni, tamam mı?
Şu pencereyi aç azıcık, seni...
Sürtük. Neyin nesiysen..."
"Ne var bunda?
Sadece sıcakladım dedim.
Bir dahaki çıkışta mola verebilir miyiz? Tuvalete gitmem lazım."
"Dört eyalet boyunca sana göre tuvalet yok!
Şimdi çeneni kapa da nereye gidiyorsak gidelim."
Arabada bundan büyük gerginlik olmaz derken
yoldan otostopçu alıyorlar, bunlar da Q'lar.
Otoyolda yürüyen mini şortlu beyaz bir adam.
G'ler onu görüyor. "Bu bizden biri olabilir.
İyi misin? Yardım lazım mı?"
O da kısacık şortuyla yaklaşıp pencereye yaslanıyor.
"N'aber millet?"
Hanımefendi.
Arka koltukta hangi zamir sana kendini rahat hissettirecekse.
Evet.
Nereye gittiğimi bilmiyorum.
Gey miyim değil miyim onu da bilmiyorum.
Bir tek şundan eminim...
O arabaya binmek istiyorum."
Onu da alıp B'lerle T'lerin arasına oturtuyorlar.
T'ler için üzülüyorum.
Ama çok kafa karıştırıyorlar.
Bu benim suçum değil.
Esprilerimin sorumluluğunu bir nebze de onlar sırtlanmalı.
Çünkü bu fikri kendi başıma bulmadım.
Yani bir insanın yanlış bir bedende doğması.
Kabul etmeleri lazım, bu çok gülünç bir durum.
Acayip komik.
Bana olsaydı gülerdiniz. Gülmez miydiniz?
Bana olsa komik olmaz mıydı?
Olurdu bence.
Ya öyle olsaydı? Ya Çinli olsaydım?
Ama bu zenci bedeninde doğmuşum. Komik olmaz mı?
Hayatımın geri kalanında yüzümü şöyle yapıp dolaşırdım.
"Merhaba millet, ben Çinliyim!"
Herkes de çıldırırdı.
"Suratını öyle yapma. Çok rahatsız edici."
"Ne?
İçten içe böyle hissediyorum."
Bu esprileri yazmamak, bu esprileri düşünmemek zor.
Spor izlerken bile aklıma geliyor. Bir düşünsenize.
Diyelim ki LeBron James cinsiyetini değiştirmiş.
Anladınız mı? Tamam.
NBA'de kalabilir mi?
Yoksa kadın olduğu için
WNBA'ye gidip
bir maçta 840 sayı mı atar?
Eşit olmak aslında ne demek?
Kadınlarla erkekler gerçekten eşit olsaydı
WNBA diye bir şey olmazdı, değil mi?
NBA'de bizimle oynayacak kadar iyi olurdunuz.
Tamam, çok tartışmalı olacak
bir fikir daha.
Çenenizi kapatabilirsiniz.
Pardon hanımlar.
Başıma birden... Ben De ağrısı saplandı da.
Şu anda beni öldürüyorsunuz.
Olan biteni izlemek gerçekten zor.
Biliyorsunuz hanımlar, geçen programımda söyledim
ve başıma dert açıldı. Siz haklısınız.
Ama bu şekilde yaparsanız olmaz.
Fakat dedim ya, ben taraflıyım.
Louis C.K. çok iyi bir dostumdu,
o korkunç mastürbasyon kazasında ölmeden önce.
Kendi odasında üstelik. Hikâyeyi okudunuz.
Odasında mastürbasyon yapıyormuş.
Zaten orada yapman beklenir.
"Hey millet, aletimi çıkaracağım." demiş.
Hiç kimse kapıdan falan fırlamamış.
Herkes "Acaba ciddi mi?" diye orada durup beklemiş.
O da kendi göbeğine boşalmış.
Hepsi bu.
Tehdit bunun neresinde?
Kendi göbeğine boşalmış bir erkek gören kadın var mı aranızda?
O herif dünyanın gelmiş geçmiş en zararsız şeyidir.
Yüzlerindeki utancı
ve gözlemenin yağı gibi damlayan meniyi görürsünüz.
Polis çağırmayı gerektirecek hiçbir şey yok. Buyrun kendiniz deneyin.
Polisi arayıp ihbar edin. "Alo, polis mi?
Komedyen Louis C.K. ile diğer hattan görüşüyorum
ve sanırım ben telefondayken
mastürbasyon yapıyor."
Atlanta'da polis ne der, biliyor musunuz?
"Sen ne diyorsun ya?"
Zavallının canına okudular, artık yine komedi kulüplerine düştü.
Bu yaptığı kadınlara zarar verebilirmiş gibi davranıyorlar.
Sizin planınız ne hanımlar?
Seksizm öldü mü yoksa?
Hayır, aslında tersi oldu.
Daha beter olacakdediğimde beni duygusuz olmakla suçladılar.
Ama sizinki dâhil sekiz eyalet
bu ülkenin Roe ile Wade davasından bu yana gördüğü
en sıkı kürtaj karşıtı kanunları kabul etti.
Söyledim size.
Dürüst olacağım
ve ne düşündüğümün kimsenin şeyinde olmadığını biliyorum.
Kürtaj yanlısı değilim.
Sus lan zenci.
Kürtaj yanlısı değilim ama karşıtı da değilim.
Her şey...
...kimi hamile bıraktığıma göre değişir.
Peşinen söylüyorum. Dini görüşlerinizi falan sallamıyorum.
Eğer aletiniz varsa bu konuda susup oturacaksınız.
Ciddiyim.
Bu kadınların meselesi.
Seçme hakkı onların tartışmasız hakkı.
Sadece seçme haklarının olduğuna değil,
bu hakkı nasıl kullanacakları konusunda
doktor haricinde
hiç kimseye danışmamaları gerektiğine inanıyorum.
Bu çok adil beyler.
Hanımlar, bizim hakkımızın yenmemesi için de
bebeği doğurmaya karar verirseniz
erkeğin para verme zorunluluğu olmamalı.
Bu da adil.
Sen o bebeği öldürebiliyorsan ben de hiç değilse terk edebilmeliyim.
Benim param, benim tercihim.
Ben yanılıyorsam belki de hepimiz yanılıyoruz.
O yüzden bu işe kendiniz bir çözüm bulun.
Ciddiyim. Ne yapıyoruz biz yahu?
Önerdiğiniz bu yeni dünyada yaşayamam.
Biz bunlara kafa yorarken
bakın neler oluyor.
Virginia Beach'te yeni bir katliamda 12 kişiyi öldürdüler.
Her hafta oluyor bu.
Hatta o kadar çok oluyor ki Artık neredeyse umursamıyorum.
Geçenlerde eve erken döndüm.
Üstümde 12 bin dolarlık takım elbise var. Çünkü işler tıkırında.
Eve erken geldim, yemek pişiyordu.
Eve hiç yemek pişerken geldiniz mi? Güzel kokmuyor mu?
Oğlum beni görünce "Babam gelmiş." dedi.
Bana sarılmak için fırlayıp yanıma geldi.
Ama ağzına yüzüne tavuk yağı bulaşmıştı. O yüzden yana kaçtım.
"Bak evlat.
Giysime dikkat et. Bu pahalı bir takım elbise.
Her yanıma tavuk yağı bulaştırmanı istemiyorum.
"Tavuk yağı da ne lan?" dedi.
"Tavuk değil ördek, baba."
Gözümden bir damla yaş geldi.
Hayatta bu kadar iyi bir yere geleceğimi,
ağzı burnu ördek yağına bulanmış bir velet yetiştireceğimi hiç düşünmezdim.
Oturup hemen her konuda konuştuk.
Karıma gösterilerin nasıl gittiğini anlatıyordum.
Trans esprilerimi anlatınca "O şakadan nefret ediyorum." dedi.
Neden nefret ediyor biliyor musunuz? Çünkü karım Asyalı.
Ama gerçekten kavga etmedikçe
evde suratımı öyle yapmıyorum.
Tartışmıyorduk onunla.
"Öyle yapmaya bir son vermelisin." dedi. Ben de konuyu değiştirdim.
"Okul nasıl gidiyor çocuklar?"
Oğlum bana, "Bugün teknik olarak okul yoktu." dedi.
"Niye ki?" diye sordum.
"Bugün okulda tatbikat vardı." dedi.
Ben hiç duymamıştım. Siz duydunuz mu?
Birisi okula gelip de ateş açarsa
yapacaklarını öğretmek için
çocuklara tatbikat yaptırıyorlar.
Daha önce hiç duymamıştım. "Bu ne ya?" dedim.
Oğullarıma gerçeği söylemeliydim. Onlara bu saçmalığı anlatmak istemiyordum.
"Evlat...
Bana kulak ver.
Siktir et tatbikatı.
Birisi okulunuza gelir de
ateş açmak isterse size karşı dürüst olacağım.
Büyük olasılıkla kurşunu yiyeceksiniz. Ciddiyim.
Babanız ünlü.
İleri geri konuşuyorum.
Peşinize düşecekler ufaklık.
Başınızı kaldırmayın, zikzak çizerek koşun
ve kimseyi kurtarmaya çalışmayın. Anladınız mı beni?"
Çocuklara, kendi ellerinde olmayan bir şeyin tatbikatı niye yaptırılır ki?
Tek yaptığınız çocuklara kaygılanmayı öğretmek.
Ömrümde duyduğum en salakça tatbikat
Peki onları bu tatbikatlarda eğitirken
silahlı saldırganı da eğitmiş olmuyor musunuz?
Eleman da oturmuş diğer çocuklarla birlikte dinliyor.
En arkaya geçmiş...
"Peki, nerede toplanıyoruz?"
Eğer çocuğunuz varsa bu çok korkutucu.
Gerçekten korkutucu. Tüm ebeveynler diğerlerine deli gözüyle bakıyor
çünkü ebeveynler olarak biliyoruz ki içimizden biri
bir saldırgan yetiştiriyor.
Ama hangimiz, onu bilmiyoruz.
Bir tek şundan eminiz...
eğer beyaz bir ebeveynseniz bunun siz olma olasılığı
diğer hepimizinkinden kat be kat daha yüksek.
Silahla okul basmak beyaz çocukların oyunu.
Delilik bu. Ben de okuldan nefret ederdim.
Ama okulu basıp herkesi öldürmek
aklımın ucundan geçmemişti.
Resmen delilik.
Benim yaptığımı yapın. Bir şeyler deneyin.
"Okulu hiç ektin mi? Ek o zaman!
Biraz gez, başka çocuklarla tanış. Yemişim okulunu.
Uyuşturucu kullan. Hiç denedin mi? İşte bu biraz..."
Korkunç şeyler işte.
Buna çok kafa yordum.
Amerika'daki beyazları silahsızlandırmanın
barışçıl bir yolunu göremiyorum.
Bu ülkeyi kendinden kurtaracak tek bir şey var.
Bu ülkeyi kendinden kurtaran şey hep aynı olmuştur
ve bu da Afrikalı Amerikalılardır.
Bu doğru.
Birçoğunuzun kafasındaki soruyu biliyorum.
"Bunu yapmalı mıyız?
Evet. Kesinlikle yapmalıyız.
Size ne dedikleri, nasıl hissettirdikleri fark etmez.
Unutmayın, burası sizin de ülkeniz.
Ülkemizi kurtarmak
bizim sorumluluğumuz.
Üzerinize düşeni biliyorsunuz.
Bu yıl seçim yılı.
Ciddi olmalıyız. Eli ayağı tutan her Afrikalı Amerikalı
mutlaka başvurup
yasal bir ateşli silah edinmeli.
Kanunu ancak o zaman değiştirirler.
Şahsen silahlardan nefret ederim.
Onlara dayanamam.
Ama birkaç silahım var.
İstemesem de ihtiyaç duyduğumu hissediyorum.
Nerede yaşadığımı unutmayın. Ohio'da oturuyorum.
Ohio hakkında bilgi sahibi herkes bilir ki "Ohio" sözcüğü
Amerikan Yerlilerine aittir.
Ve bu sözcük
"fakir beyaz adamların toprağı" anlamına gelir.
Orada neler oluyor bilmiyorum ama
tecrübelerime göre
fakir beyazların çok
ama çok sevdiği bir şey var...
Eroin.
Doymak bilmiyorlar.
İlk başta anlamamıştım. Araba sürerken şöyle diyordum.
"Buradaki beyazlar niye hep uykulu?"
Gerçekten berbat.
Geçen gece Dayton'da gece kulübünden çıkıyordum
ve arabayı ara sokağa bırakmıştım.
İn cin top oynuyordu. Korumam falan da yoktu.
Evimdeyim. Her şey yolunda dedim. Arabamın kapısını tek başıma
açar açmaz,
ansızın,
çöp tenekesinden eroinman beyazın teki fırlayıverdi.
Ödüm patladı. Çığlığı bastım.
Sonra kadın olduğunu fark ettim. Bana şöyle dedi.
"Hey dostum.
Sakinleş. Tamam mı?
Hastayım, tamam mı?
Bana uyuşturucu lazım dostum.
Lütfen. Beş dolara aletini emerim."
"İki dolar olsa?"
Tabii ki şaka yapıyorum.
Uyuşturucu krizi gerçek bir kriz.
Her gün görüyorum. Anlattıkları kadar kötü.
Hayatları mahvediyor.
Aileleri yıkıyor.
Maalesef bana neyi hatırlatıyor biliyor musunuz?
Bizi.
Bu beyazlar tıpkı taş kokain salgını sırasında bizim hâlimize benziyor.
Harbiden görülecek şeydi.
Haberlerde ulusun nasıl kutuplaştığından söz ediyorlar ya,
ben inanmıyorum. Bence bugünlerde
birbirimizin asıl yüzünü görüyoruz.
Çok gariip çünkü beyazların, siyahlar arasındaki taş kokain salgınını
izlerken ne hissettiklerini bile anlayabiliyorum.
Çünkü benim de umurumda değil.
"Sıkın dişinizi beyazlar.
Hayır deyin. Bunun nesi zor?
Bize bunu dediğinizi hatırladınız mı? Sorun değil.
Kin gütmüyoruz. Şimdi boyunuzun ölçüsünü aldınız.
Çocuklarınızın başına gelince bunun sağlık krizi olduğunu anladınız.
Bu insanlar hasta.
Suçlu değiller.
Hastalar.
Ama öyle de olsa
tepeden tırnağa silahlıyım.
Satın aldığım ilk silah 12 kalibrelik av tüfeğiydi.
Silahı istemiyordum. Ama unutmayın, çiftliğe taşınmıştım
ve verandada otururken
bir beyazın caka satarak arazimden geçtiğini gördüm.
Sanki babasının malı gibiydi. Omzuna da bir tüfek atmıştı.
Olacak şey mi şimdi?
"Bu herif ne arıyor arazimde?" dedim.
Burnumdan soluyordum
ama silahsızdım.
Neticede
o adi herife ezik ezik el salladım. Aynen şöyle...
O yeterince uzaklaşır uzaklaşmaz
arabaya atladığım gibi soluğu Kmart'ta aldım.
Burası beyazların yaşadığı kırsal bir bölge.
Unutmayın, arazimdeki adam yüzünden telaşlıydım, siyahiyim
ve kan ter içindeydim.
Dosdoğru silah reyonuna koştum.
Siyahi ve terli,
terli ve siyah. Başımı kaldırıp baktım ki
köleye falan benziyordum.
"Bana silah lazım. Derhal." dedim. Böyle.
Aynen böyle.
Adam hiç soru falan sormadı, 12 kalibrelik bir av tüfeğini kapıp
elime tutuşturdu.
Elime ilk kez silah alıyordum. Şöyle oldum...
"Bana biraz da mermi lazım."
Adam tezgâhın altına uzandı,
iki kutu çıkarıp tezgâha koydu. "Peki dostum." dedi.
"Hangi kutuyu istiyorsun?"
Bilmiyordum.
Kutulardan birin üstünde ördek resmi vardı.
Diğer kutunun üstündeyse geyik.
"Ördekli kutu ne?" diye sordum.
"Buna kuş saçması derler." dedi.
Hiç abartmadan söylüyorum, ardından şöyle dedi.
"Bu, insanı öldürmez.
Ama bir güzel kevgire çevirir."
"Ne? Kevgir mi?"
Kevgire çevirmek nedir, biliyorsunuz değil mi?
Yani fişek patladığında
tüfeğin namlusundan sıcak sıcak saçmalar fırlıyor
ve herifi öldürmek yerine
derisine ve etine saplanıyor ama derine gitmiyor.
Feci can yakıyor olmalı.
Sıcak saçma mı?
Hani Dick Cheney herifin birini suratından vurmuştu da
adam ölmemişti ya? İşte kuş saçması o.
"Peki ya geyikli kutu?" diye sordum.
"Buna iri saçma denir.
İstersen kamyonete koca bir delik açarsın.
Hangi kutuyu istiyorsun?" dedi.
Ardından geyikli kutuyu alıp salladı.
Beni kandırmaya çalıştığını düşündüm. "Üstünde araziye izinsiz giren
beyaz adam olan bir kutu var mı?
Çünkü bana tam öylesi lazım."
Ama bilmiyordum. Meğerse av tüfeğiyle evini savunmanın formülü
iki kutuyu birden almakmış.
Alışık olduğum bir formül değildi bu.
Şöyle oluyor. 12 kalibrelik av tüfeği altı fişek alıyor.
Tüfeği şu şekilde dolduruyorsunuz.
İlk fişek kuş saçması.
İkincisi iri saçma.
Kuş saçması, ondan sonra
silah Jamaikalı kesiliyor.
İri saçma, iri saçma, iri saçma.
Kafanızda canlandırmalısınız. Diyelim ki yataktayım, uyuyorum.
Ansızın karım beni uyandırıyor.
"David, uyan!"
Ben de şöyle diyorum.
"Bak kim gelmiş."
Sonra aletimi pijamanın dışına çıkarıyorum.
Karım bana "Bir ses duydum." diyor. "Ha, o mu?"
Yataktan kalkıp
tüfeği kapıyorum.
"Sen burada bekle bebeğim. Ben bir bakayım.
Kapıyı arkamdan kilitle." diyorum.
Tanrım. O haklı.
Mutfağın orta yerinde eroinman bir beyaz var
ve kapının yanındaki bozuk para kavanozunu eşeliyor.
"Ben o bozuk paralar için
kıçımı yırttım." deyip önce tüfeği kuruyorum.
"Hey, onun bunun çocuğu!" Şak şak.
Bu bir test.
O şak şak sesi aklı başında bir insanı
anında yerine mıhlar.
Ama tabii ki karşımdaki aklı başında biri değil.
Uyuşturucu krizinde. Bozuklukları yürütüyor.
Elimi çabuk tutmalıyım. Herif neredeyse 1,5 doları aşırdı.
"Günah benden gitti."
Kuş saçması!
Silah patlıyor.
Sıcak saçmalar herifin eroinden sararmış cildini deşiyor.
Unutmayın, onu öldürmüyorum. Sadece bir güzel kevgire çeviriyorum.
Bir eroin çığlığı atıyor.
Normalde bu iş burada biter.
Ama... Eyvahlar olsun.
Yanlış hesaplamışım.
Adam yerde çığlık atarken
dişlerinin renginin iğrençliği gözüme çarpıyor.
Bu eroin değil, değil mi?
Kristal meth.
Herif bir şey olmamış gibi ayağa fırlıyor.
Sıra ağır topta.
Şak şak.
İri saçma!
Bir arkadaşı varsa ona da bir kuş saçması kalıyor.
Ve döngüyü tekrarlıyorum.
Ondan sonrası alayına iri saçma.
Kendimi, can çekişen eroinmanlarla dolu mutfakta buluyorum.
Aptal eroinman son sözlerini söylüyorlar.
"Beni vurdun be kanka."
"Canım yanıyor dostum."
Son sözleri hep aptalca. Mesela...
"Aletin niye meydanda?"
Saldırıya uğramaktan korkuyorum.
Hepimizin başına gelebilir.
O Fransız aktöre ne olduğunu unutmayın.
Kimi kastettiğimi biliyorsunuz.
Jussie Smollet. Kendisi çok Fransız'dır...
Çok ünlü bir Fransız aktör.
Jussie Smollet'i hiç mi duymadınız?
Kendisi Fransa'dan bir aktör.
Empire adında bir diziyle ünlü oldu.
Derken bir gece
Şikago'da geç saatte dolaşırken
kurban oldu...
Irkçı ve homofobik bir saldırının kurbanı oldu.
Gördüğünüz gibi Jussie Smollet
sadece Fransız değil aynı zamanda gey ve siyahi.
Acayip bir hikâyeydi.
Anlaşılan gece geç saatte sokakta yürürken
gölgelerden MAGA şapkalı
iki beyaz çıkıp onu dövmüş.
Boynuna bir ip geçirmiş, ona her türden ağır laf etmiş,
sonra üstüne çamaşır suyu döküp kaçmışlar.
Bu olay uluslararası haber konusu oldu.
Herkes küplere binmişti, özellikle de Hollywood'da.
Herkesin Twitter'ında ve Instagram sayfasındaydı.
"Jussie için Adalet" falan filan.
Tüm ülke kenetlenmişti.
Haberlerde başka konu konuşulmuyordu
ve her ne hikmetse
biz Afrikalı Amerikalılar
tuhaf bir sessizlik içindeydik.
Hatta bu konuda öyle sessizdik ki
gey camiası, Afrikalı Amerikalıları
ona destek vermedikleri için homofobik olmakla suçladı.
Ama anlamadıkları şey, aslında onu
sessizliğimizle desteklediğimizdi.
Çünkü hepimiz anlamıştık ki
herif düpedüz palavra sıkıyordu.
Detayların hiçbiri birbirini tutmuyordu.
Dediğine göre Şikago'da sokakta yürürken
beyaz adamlar yanına gelip şöyle demişti.
"Hey ahbap, sen Empire'da oynayan o ibne zenci değil misin?"
Bu ne ya?
Beyazlar öyle mi der?
Beyazları tanırım. Hiçbiri öyle konuşmaz.
"Sen Empire'daki ibne zenci değil misin?"
Asla öyle bir şey demezler.
Bu tıpkı benim diyeceğim
türden bir şey.
Eğer ırkçı ve homofobiksen
zaten o elemanın kim olduğunu bilmezsin. Empire izlemezsin.
Siyahiler polisler için asla üzülmez
ama bu defa biz bile polise üzüldük.
Düşünsenize, kıdemli bir polis memurusunuz
ve onun ifadesini alıyorsunuz.
"Peki Bay Smollet. Lütfen olan biteni anlatın."
"Tamam, sabahın 2'sinde.
Evden sabahın 2'sinde çıktınız, dışarısı eksi 25 dereceydi...
Peki.
Yürüyor muydunuz? Yürüyordunuz. Tamam.
Nereye gidiyordunuz?
Subway'e mi?
Sandviç almaya mı?
O zaman mı yanınıza geldiler?
Onları gördünüz mü? Herhangi bir...
Peki, ne giymişlerdi?
MAGA şapkası mı?
Şikago'da MAGA şapkası mı?
Bir saniye Bay Smollet. Frank, bir gelir misin?
Bak bakalım Kanye West dün gece neredeymiş."
İpe sapa gelmez bir hikâye.
Dediğine göre boynuna ip de geçirmişler.
Aranızda Şikago'ya giden oldu mu?
- Evet. - Tamam, demek oraya gittiniz.
Şimdi söyleyin bana. Orada ne kadar ip gördünüz?
Kim yanında ip taşır lan?
Sen ne zaman saldırıya uğradın eleman? 1850'de mi?
Kimin ipi var?
Kepazelikti yahu.
Peki.
Bir yerlerde gösteri yapıyordum, sahnedeydim.
Biraz da içmiştim. Anlarsınız ya.
"Şu herifin kulağını biraz çınlatayım." dedim.
Güvenli olur diye düşündüm çünkü herkesin telefonu kapalıydı...
Ben de elemana yüklendim.
Verip veriştirdim.
Bilmediğim şey
seyirciler arasında bir de gazeteci olduğuydu.
Benim için ne talihsizliktir ki
not tutmada
herifin üstüne yokmuş.
Ağzımdan çıkanı herkese yetiştirdi.
Hatta esprilerimi manşete taşıdı.
Şöyle yazıyordu. "David Chapelle
Jussie Smollet'in Kafasında Bebek Evi Kırmak İstiyor."
O manşeti okuyunca tamam dedim.
"Hapı yuttum. Programım iptal."
Şansım varmış ki
tam da o gün
Chicago polisi bu işi yapan herifleri yakaladı.
Çok komik ama ikisi de Nijeryalıydı.
Beyaz olmadıkları yetmezmiş gibi, kara değil kapkaraydılar.
En komiği, Nijeryalıydılar.
Hikâye artık bir kat daha eğlenceli.
"Burası MAGA ülkesi
seni ibne zenci."
"Seni ibne zenci."
Eğer dalga geçtiğim bir gruba dâhilseniz
bilinki sadece sizde kendimi görürsem sizinle alay ederim.
Fakir beyazlarla dalga geçiyorum
çünkü bir zamanlar ben de fakirdim.
Biliyorum ki fakir bir zenciyle
fakir bir siyah arasındaki
tek fark,
fakir beyazın
bunun onun başına gelmemesi gerektiğini düşünmesidir.
Onun dışında hepsi aynı.
Buz gibi bir ev nasıldır bilirim.
Ben çocukken babama sormadan ısıtıcının derecesini yükseltemezdim
ve ev hep buz kalıbı gibi olurdu.
"Baba lütfen, ne olur sıcaklığı
sıfır dereceye yükseltebilir miyiz? Harbiden çok soğuk."
Babam bana, "Üstüne bir şeyler daha giy David." derdi.
"Neyim varsa giydim be adam.
Şu hâlime baksana. Kıçım donuyor burada."
Babam şöyle dedi. "Ne kadar üşüdüğünü düşünme David."
Şöyle dedim. Yüzüne karşı değil
ama duyabilsin diye önünde.
"Fakir olmaktan nefret ediyorum." dedim.
Babam buna çok içerledi.
Bağırıp çağırmazdı. Bu onun tarzı değildi.
Gazetesini yere fırlatıp şöyle dedi. "David...
Sen fakir değilsin.
Fakirlik bir mentalitedir.
Çok az kimsenin
kendini kurtarabildiği bir mentalitedir.
Sakın unutma evlat.
Sen beş parasızsın."
Şöyle dedi. "Bunlar yalnızca yakında aşmayı umduğum
finansal sorunlar."
"Baba, adına ne dersen de,
çok rahatsız edici bir şey." dedim.
Ortaokuldayken önemli bir dans yaklaşıyordu.
Yaşım 12'ydi. "Dansa gidebilir miyim baba?" diye sordum.
"Gidebilirsin tabii." dedi.
"Çıkıp arkadaş edinmeni istiyorum."
"Harika ama giriş üç dolar." dedim.
Babam bunun üzerine, "Ya...
Kusura bakma evlat...
Bende yok." dedi.
"Bu ne ya?" dedim.
"Üç doların da mı yok?
O zaman nasıl hayattayız baba?
Keşke bu cehennemden çıkmanın bir yolunu bulsaydım!
Fakir olmamak için ne gerekirse yapabilirdim.
İmkânım olsa Michael Jackson'a anüsümü gösterirdim.
"Bu cehennemden kurtulmam lazım."
Babam şöyle dedi. "Madem dansa gitmeyi bu kadar çok istiyorsun,
bozuk para kavanozunda para var,
oradan al."
12 yaşındaydım. Öyle yaptım.
Dansa erkenden gittim.
Arkamda upuzun bir kuyruk birikmişti.
Bense kapıda, içeri girebilmek için 300 peni sayıyordum.
Ömrüm oldukça bunu unutmayacağım.
Fakirlik çektiysen nasıl olduğunu bilirsin.
Sürekli utanırsın.
Senin suçunmuş gibi hissedersin.
O çocuklar da "Dave Chapelle'e bak, ne kadar fakir." diye gülüyorlardı.
Şimdi düşünüyorum da
sanırım hayatımda bir tek o zaman
"Okuldaki herkesi öldürmeliyim." diye düşündüm.
Sağ olun millet.
Hepinize iyi geceler.