NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jesteś śliczna. Nienawidzę cię.
Nie, kochasz mnie.
- Jesteś pijana. - Wcale nie.
Kielonki!
Po kielonku! June.
To „płatek róży”.
Czekaj. Te drinki są niedobre.
- Współlokatorki na zawsze. - Nie pij tego!
O Boże.
- Twoja kolej, by pofrunąć. - Nie!
Co tu robimy?
To zależy.
Co powiesz na…
pocałunek z przerażającym obcokrajowcem?
Już nie jesteś przerażający.
Może dla ciebie.
Słuchaj, muszę ci coś powiedzieć.
Tamtej nocy June widziała kogoś w bluzie z kapturem.
Tak?
Kogo?
Nie wie, ale schodził z dachu w czasie,
gdy Cassie znaleziono na ziemi.
Mógł coś widzieć, więc jest nadzieja.
Jasne, że jest.
Cassie może się wybudzić nawet jutro.
Nie myślę o jutrze.
Przepraszam.
To szpital.
Tak?
„Po powrocie Delia Whitlaw okazała się objawieniem!”
Piszą, że jest „olśniewająca”.
„Oszałamiająca”.
Madame się spodoba.
„Talent Whitlaw olśniewał, pomimo starań Costy, by go stłumić”.
To jej się raczej nie spodoba.
Chcecie, żeby cierpiała?
Nie my to napisaliśmy.
„Choreografia Costy jak zawsze kuleje”.
Będzie się na nas wyżywał?
Na 112 procent.
Zaczynamy?
Widziałeś Neveah?
Nie, psychola też nie ma.
Czubek pointy jest nie większy od pudełka zapałek.
Prostokącik z satyny i płótna.
Balansowanie na tak małej powierzchni powinno być niemożliwe.
Co się dzieje?
Co się dzieje? Powiedzcie mi, proszę!
Jestem na liście! Cassie!
Ale wymaga się tego od każdej baleriny w każdym zespole baletowym na świecie.
Nic mi nie mówią.
Jej rodzice wyjechali.
Nie wiem, co robić.
Latami uczysz się
ustawiać czaszkę, kręgosłup i miednicę w taki sposób,
aby niemożliwe wydawało się łatwe.
Chyba to najtrudniej osiągnąć.
Gdyby nie Delia,
recenzje spektaklu Costy byłyby jeszcze gorsze.
Jeszcze ich nie czytałam. Cassie Shore miała dziś atak.
- Cześć, skarbie. - Co z Cassie?
Nic takiego. Mama ma naradę z madame.
- Zaczekaj. - Co jest?
Dogonię cię, Seleno.
Tak się cieszę, że tu jesteś!
Dlaczego?
Ramon już odebrał ci rolę?
Nie ma nic bardziej kruchego niż męskie ego.
Nie, pan Costa jest zadowolony.
I chcę, żeby tak zostało.
Przydałoby mi się więcej leków przeciwbólowych.
Wykluczone.
Twój popis na premierze pokazał,
że nie radzisz sobie z lekami.
Umówię cię z akupunkturzystą.
Nie chcę akupunktury!
Tylko czegoś na ból stopy!
- Niech pan Renfrew cię obejrzy. - Nie.
Po prostu jestem spięta. Mamy dużo nowej choreografii.
Tak. Obiad w przyszłym tygodniu.
Lekarz mówił, że atak wywołała sepsa.
Zasięg uszkodzeń będzie znany, gdy…
Jeśli się wybudzi.
Przyszedłem tu wczoraj po próbie.
Zacząłem jej czytać.
A jeśli głupi kryminał był ostatnią rzeczą, jaką słyszała?
To nie twoja wina, że dostała ataku.
Nie wiemy, czy nas słyszy.
Powinienem ją chronić.
A nie zdradzać.
Petycja o uniezależnienie się od matki?
Złożyłam już dokumenty i podanie o pracę, a przesłuchania nie kolidują z zajęciami…
Szkoła odpowiada przed rodzicami.
Ostatnią rzeczą, jakiej nam trzeba, jest wydzieranie im dzieci.
Hillary Thomas złożyła taki wniosek w wieku 14 lat.
Panna Thomas była wybitnie utalentowana, a szkoła nie mogła jej stracić.
Ty jesteś…
wprawną baletnicą,
ale nie na tyle wyjątkową,
by szkoła ryzykowała dla ciebie reputację.
Myli się pani.
Codziennie robię postępy.
Nawet pan Brooks to zauważył.
I byłam tak blisko zdobycia głównej roli w Rozpruwaczu.
Madame, nasz wydział od lat jest faktycznym opiekunem June.
Powinniśmy chronić jej marzeń.
Modliszka weszła do ogrodu.
- Co? - Przyszła pani Whitlaw.
Rozwiąż tę sytuację szybko i po cichu,
zanim pogrążysz całą szkołę.
I kolejny pożar do ugaszenia.
Straszliwe wieści o Cassie Shore.
Założę się, że Francuz ma z tym coś wspólnego.
Co z tobą i Shane’em?
Dziwnie się zachowujecie.
Wszystko w porządku.
Jak stopa?
Też w porządku.
Rozciągam ją i masuję…
Cześć, lalka! Ładnie wyglądasz.
Co powiedział?
Skurwiel.
Ćwiczę osiem godzin dziennie i bez wysiłku mogłabym ci skopać twój…
tatusiowaty tyłek.
Ty.
- Przeznaczenie. - Śledzisz ją?
Masz jeszcze tę ulotkę?
Jutro występ, jeśli chcesz zobaczyć tatuśka w akcji.
Odczep się.
A co, jeśli nie?
Oren, zostaw go. Dostał już nauczkę.
Dasz mi kolejną?
Jaką ulotkę?
Nie wiem, gość jest stuknięty.
NIE ZAPOMNIMY CASSIE SHORE
Podobno z Cassie jest gorzej.
Trochę pozytywnych wibracji.
Zabawne, jak wy Amerykanie okazujecie miłość.
Posłuchaj.
Nie pozostawała dłużna.
Była najlepsza.
- Nie znosiłyście jej za to. - Znamy ją od lat.
Ty od trzech miesięcy. Widziałeś to, co chciałeś widzieć.
Słyszałam o Cassie.
Co to?
Świątynia winy.
Tych, którzy boją się przyjść do szpitala.
Nie podchodź do krawędzi.
Co się dzieje?
Miała atak.
Wyjdzie z tego?
Nie wiadomo.
Gdybym był tu tamtej nocy, może mógłbym coś zrobić…
albo zobaczyć.
Podobno coś widziałaś.
Czemu nie powiesz, co widziałaś?
Bo…
może to ciebie widziałam?
June, to nie byłem ja.
Ktoś zakradał się z dachu.
Szara bluza, czerwony zamek.
Wyszedł wyjściem ewakuacyjnym.
Niewinna osoba tak nie robi, prawda?
Czytam w Brooksie jak w otwartej księdze.
Mogłaś widzieć, jak podjarał się recenzjami.
Byłam zajęta rujnowaniem relacji z Nabilem.
Nie waż się w nim bujać.
Nie bujam się! Wystarczy, że śpię na poduszce jego dziewczyny.
Może to wpływa na twój umysł.
Albo twoje ciało. Nie ruszaj się.
To dobry chłopak.
Po prostu sobie nie ufam.
Tylko żebyś nie była kolejną ofiarą.
Skoro mowa o ofiarach…
W przeciwieństwie do niektórych nie szukam teraz chłopaka.
Wypraszam sobie. To nie był mój chłopak.
Co najwyżej niezły kochanek.
Z większym bagażem niż autobus striptizerek.
Co to jest?
Pomysły na Rozpruwacza.
- Pan Costa przedstawił mi swoją wizję. - Chwila.
Chce gloryfikować seryjnego mordercę, i to w taki sposób?
Te kostiumy mówią, że kobiety się o to prosiły.
- No nie wiem. - Ale ja wiem. To seksista.
Ale z choreografem nie wygrasz.
A już na pewno nie w tym gorsecie.
Zacznie od pas de deux czy fragmentów grupowych?
Wiesz, od czego ja zacznę?
Chcę być rozgrzana,
ale jeśli zacznie od grupy,
zmarnuję energię.
Więc się rozluźnij i pozwól mi cię rozgrzać.
A jeśli zacznie od kody, to mam przerąbane.
Skarbie, przestań.
Przepraszam.
Myślałam, że się odprężę,
ale to nie daje mi spokoju.
Może poćwiczymy w studiu?
Damy czadu na próbie, a potem wrócimy do łóżka.
Jeżeli tego chcesz, tak zrobimy.
Ta!
Ostro.
Nie spodoba mu się.
- Cześć. - Uwielbia Delię.
Wszyscy ją uwielbiają.
Tym bardziej się wkurzy.
Jak Costa zobaczy, co czytacie, zabije was.
A co czytacie?
Apkę dietetyczną. Musimy być szczupłe do podniesień.
Ty i ty. Scena morderstwa.
Nie. Masz wejść jak dziwka.
I emanować seksualnością.
Sprowokuj go, by cię wykorzystał.
Nie!
Podrzuć ją.
A gdzie namiętność?
Tańcz, jakbyś jej pożądał w swojej chorej wizji.
To szaleństwo.
Przestańcie.
Ja chcę smoka, a ty dajesz mi labradora.
Siad!
Aport.
Penché.
Pijany gliniarz!
Nie tańcz, idź normalnie.
Po prostu zagraj mężczyznę.
Czekaj, nie!
Masz jedno zadanie: odegrać rolę.
Rozumiem…
Robiłem to, gdy jeszcze nie było cię na świecie.
Sprawiał jej pan ból.
To prawda, panno Whitlaw?
Sprawiałem ci ból?
Nie, proszę pana.
Idź poćwiczyć chód.
Dziewczyny na środek, pierwszy ansambl.
Muzyka i…
Spóźniłaś się!
Wszystko nie tak.
Ma być seksownie i bez życia w oczach.
Jakiś problem?
Nie.
Ale naprawdę pan myśli, że historia o Kubie Rozpruwaczu jest na miejscu?
Zwłaszcza po tym, co stało się z jedną z uczennic?
Tak.
Ale ty najwyraźniej nie.
Mówię tylko, że przemoc jest realna.
Ale pan tego nie rozumie.
I rzuca nią pan?
Cóż, też bym się wściekła,
gdyby wszyscy krytycy w Chicago dobrali mi się do dupy.
Problemem nie jest materiał.
Ani moje partnerowanie.
Ani gówniane recenzje, które z satysfakcją czytacie.
Problem w tym, że wydaje wam się, że wasze poglądy,
uczucia i marzenia
coś znaczą.
Koniec z tym.
Chcecie mojego szacunku,
to na niego zasłużcie.
Co z tobą?
- Ze mną? - Spokojnie.
Ma rację.
Nie może nas tak traktować!
Tutaj? Jasne, że może.
Przećwiczmy ten fragment i udobruchajmy go jutro.
Kto cię mianował Costą?
Ktoś chce przejąć pałeczkę?
W porządku.
Ja się zmywam.
Zacznijmy od rond de jambe.
Trzy, cztery, pięć, sześć, siedem…
Nikt nie ucierpiał.
Z wyjątkiem lustra.
Była pani tancerką. Musiała mieć pani szalonego choreografa.
Robiłam, co mi kazano, i sprawiłam, że było piękne.
Jeśli pan Costa
tak bardzo cię unieszczęśliwia,
nie musisz brać w tym udziału.
To wszystko?
Mam siedzieć cicho?
Ty to powiedziałaś.
Równowaga to akt wiary.
Mistrzowie mówią o wznoszeniu się w powietrze
lub wbijaniu stóp w ziemię.
Ale nie ma magicznej nici łączącej twoją głowę z niebiosami.
A pod tobą znajduje się tylko bezlitosne drewno podłogi.
Musisz przekonać samego siebie, że masz korzenie lub potrafisz latać,
mimo że fakty mówią inaczej.
A jeśli mocno w to uwierzysz,
będziesz mógł dokonać niemożliwego.
To tylko rodzinny arbitraż, prawda?
Mama złoży oświadczenie, potem ja,
sędzina zobaczy, że balet to moje życie, po czym poprze emancypację.
Chyba że uważa balet za głupi.
- Ale wtedy nie przyjęłaby sprawy. - June.
Powiedz prawdę.
To wszystko.
Rodzice wyemigrowali, by zapewnić nam lepsze życie,
a wiadomość, że jestem w ciąży, złamała im serce.
Gdy postanowiłam zatrzymać dziecko, wyrzekli się mnie.
Nie miałam nikogo.
Poza córeczką.
Więc wychowałam ją sama.
Skończyłam szkołę biznesu,
wyrobiłam sobie nazwisko na Wall Street.
Harowałam, by June niczego nie brakowało
i by mogła chodzić na zajęcia baletu.
Być może zaślepiona miłością zbyt długo jej pobłażałam.
Ale nadszedł czas, by przestać przebierać się w tutu
i pójść do szkoły, aby zdobyć prawdziwy zawód.
Bycie tancerzem to prawdziwy zawód!
Nie dla ciebie.
Jak zamierzasz przetrwać jako tancerka,
skoro nie możesz zdobyć roli w szkolnym spektaklu?
- Jaki rodzić nie wierzy w dziecko? - Spokój.
- Mówię tylko… - Cicho.
Proszę kontynuować.
Zapomina, że kiedyś mnie zabraknie
i sama będzie musiała sobie radzić.
Zrobię to, co konieczne,
i poświęcę wszystko, by była gotowa na ten dzień.
Relevé na trzy zamiast cztery było genialne.
Jesteś jak Ramon.
Tylko nie chcę się zabić, gdy mówisz.
Boże, myślałam dokładnie to samo.
Cześć, słuchajcie.
Rozmawiałam z DuBois. Zadaniem dyrektora jest ochrona uczniów.
Odmawia stworzenia kodeksu postępowania,
więc spiszcie wszystko, co uważacie za niebezpieczne lub niesprawiedliwe.
Jeśli nas chcą, wprowadzą nowe zasady.
Jeśli czegoś z tym nie zrobimy,
nic się nie zmieni.
Nadal tańczymy na pointach, które wynaleziono w XIX wieku.
Jeśli chcesz zmian…
zapisz się na taniec współczesny.
Wydzwaniałem do ciebie.
Udzielałam wywiadów na temat twojego baletu.
Wmawiałam wszystkim dookoła,
że to ty jesteś geniuszem stojącym za moim występem.
Za twoje starania, by go uratować.
Mówi sam za siebie.
Ale nikt nie słucha.
Jeśli krytycy Chicago są zbyt głupi, by to pojąć,
zawsze możemy wrócić do Paryża.
- Nie mogę tam wrócić. - Dlaczego?
Jeśli nie odniosę tu sukcesu, krytycy wygrają.
Krytycy to idioci.
Zatańcz dla mnie.
Pachniesz jak siostra.
Jeszcze raz o niej wspomnisz…
to ci go odetnę.
To ankieta. Wypełnisz ją?
Dzięki.
- Tak, jestem na liście… - Wypełnisz ankietę?
Dziękuję.
Tak, jestem na liście kontaktów!
Tak!
Proszę przekazać lekarzowi.
Dziękuję.
Szerzę propagandę.
Torri śpi po wódce, więc jeśli chcesz przemycić szczeniaka, to dobry moment.
Gdzie Caleb?
Zbyt zestrachany, by mnie wyrzucić. Zbyt wściekły, by tu być.
Stracił ojca.
Nie potrzebuję wykładu na temat żałoby.
To mnie dobija.
Chcesz o tym pogadać?
Nie z tobą.
Przepraszam.
Podoba mi się tu.
Jedyny pokój, w którym wszystko jest łatwe.
A ty jesteś jedyną osobą, która tak myśli.
Nie każde wspomnienie jest dobre.
Twój ojciec…
To był ciężki rok.
Przetrwałem go tylko dzięki tobie.
Wiesz…
niektórzy są zbulwersowani nowym tańcem.
Bo panna Stroyer ich podburzyła.
Mam się martwić?
Nie.
Koniec końców…
robimy, co nam każą.
Nawet jeśli dziewczyna ma rację.
Nie dostrzega, że hierarchia, historia,
zasady…
są częścią baletu.
My też jesteśmy częścią tej tradycji?
Niektórzy tak by to widzieli.
Zawsze tak było.
Mówisz o starych gościach…
z pięknymi dziewczynami.
To coś innego.
Coś dużo lepszego.
Orrie?
Co tam robisz?
No weź.
To tylko ja.
Co, do diabła?
To nic takiego.
Żartujesz?
Costa to idiota.
Nie chodzi o Costę.
Kiepsko frazuje.
A obsada?
Obsadził nas na odwrót.
Co powiedziałeś?
Chcę, by było jak dawniej.
Mam być zabawnym duszkiem, a ty księciem.
To się sprawdza.
Dla nas obojga.
Może to sprawdzi się lepiej.
Od dawna ci się tu wiedzie.
Naucz się dzielić.
Baw się dobrze.
Gdy znajdzie się w jej rękach Możesz pożyczyć jej skórę
Ale nie zabierzesz jej serca
Póki nie spoczniesz w grobie
Będziesz nosił jej znak
Mapuje moją skórę jak autostradę
Podbija mnie jak kraje
Splądrowała moje bogactwa Ale nigdy nie pozwoliła mi głodować
Ruch jej pewnej ręki Topi mnie jak żeglarza
Oddychamy w mokry piasek
Gdzie moje drżące dłonie ją pieszczą
Jej pieczęć na moim sercu i ramieniu
Dziewczyna z igłą stawia żądania
I każdy mężczyzna jest bezbronny Gdy znajdzie się w jej rękach
Możesz pożyczyć jej skórę Ale nie zabierzesz jej serca
Póki nie spoczniesz w grobie
Będziesz nosił jej znak
- Nie sądziłem, że przyjdziesz. - A ja, że będziesz dobry.
Cóż za niespodzianka.
Twoja dziewczyna?
Chciałaby.
Kawy? Czegoś mocniejszego?
Zdecydowanie czegoś mocniejszego.
Nie ma tu wiele. Mają kilka porządnych piw, ale…
Myślałam o czymś w formie tabletki.
Może vicodin albo oxy?
Spoko. Nie wiem, czy sprzedają z kija.
Pewnie.
Po prostu doznałam kontuzji i daje mi nieźle w kość…
Wydawało mi się, że możesz pomóc.
Załatwić narkotyki?
Nie.
Tak, to znaczy…
Zapłacę.
Sprzedać ci narkotyki.
Pomyślałam, że skoro sam nie dilujesz… to może kogoś znasz?
Nie, dobrze trafiłaś.
Mam coś w aucie.
Naprawdę to doceniam.
Po prostu nie mam do kogo pójść.
Na koszt firmy.
Dziękuję.
Dałeś mi miętówki?
Zwróciłam się o pomoc!
Tak.
Wzięłaś mnie za dilera.
Bo myślisz, że jestem biedny?
Nie masz bladego pojęcia, co?
Boże!
Ani jednego podpisu.
Costa nas poniewiera,
ale wszystkim zrobiono pranie mózgu albo boją się odezwać.
Bo wiedzą, że jeśli zaczną się bronić…
nie będzie odwrotu.
Twoje przesłuchanie.
Boże. Jak poszło?
Monique kazała mi nie robić szumu.
Mama zagroziła, że umrze i zostawi mnie samą na świecie, więc…
porażka na całej linii.
Może masz rację.
Może robią nam tu pranie mózgu.
To znaczy…
prawdopodobnie…
Przepraszam.
Prawdopodobnie już nigdy nie zatańczę…
w tej pięknej sali…
A jeśli rozwiodę się z jedynym członkiem mojej rodziny…
Kto wie, do czego jesteśmy zdolni?
Mamo! Nic dla mnie nie zostało.
Nie dramatyzuj, kochanie.
Przygotowałam ci coś naprawdę wyjątkowego.
Smacznego!
Moje ulubione!
Ale z ciebie tłusty prosiaczek!
Zostaw miejsce na deser.
Nie!
- Przestańcie. - Ja biorę ciemne.
- Jest moja. - Nie!
Nie, mamo!
Tak!
Nie, mamo, proszę!
Pomóż mi!
Ręce bardziej miękkie.
To relevé, nie piqué.
Wiecie, co to rond de jambe?
Powiedziałem „miękkie ręce”.
Nie.
Bardziej płynne ruchy.
Chcę złamanych lalek, a dostaję zdychające owady.
Czy którakolwiek z was uważała?
Temps levé na sześć, nie pięć!
Stop!
Kto jest odpowiedzialny za to gówno?
Ty.
Odpowiedz.
Ona.
Chciałyśmy przećwiczyć choreografię.
To nie moja choreografia.
Przepraszam, nie chciałam…
Co?
Zgrywać choreografa?
Ledwo wychodzi ci taniec.
Jeszcze raz.
Sześć, siedem, osiem.
RAMON COSTA NAS ROZPRUWA
Twoja akcja nic nie zmieni.
Ramon nadużywa władzy.
I będzie to robił, póki ktoś nie ucierpi.
Jeśli mi nie pomożecie, sama go powstrzymam.
Pójdę do zarządu,
poinformuję prasę, zadzwonię do rzecznika praw dziecka.
Zwolnij, Normo Rae.
Wchodzę w to.
- Co? - Razem go pokonamy.
Na szczęście wiem jak.
Znalazłam w śmietniku parę tygodni temu.
Wystarczy, by go obalić, bo chyba wiesz, kto siedzi na kolanach.
Uczennica.
Tak.
I wiem jaka.
Twój chłopak to drapieżnik i oszust.
Widzisz datę?
Paryż, tego lata!
Ramon zdradzał cię z Cassie.
Byłaś dla mnie miła i przykro mi przekazywać ci te wieści.
To żadne wieści.
Ale twój chłopak pieprzył uczennicę!
Powiedz, żeby Monique się go pozbyła.
Niby dlaczego?
Zawdzięczam mu najlepsze recenzje w karierze.
Jesteśmy partnerami.
Oszalałaś.
Tak to działa, Bette.
Jak długo?
Póki nie znajdzie kolejnej dziewczyny?
Musimy go powstrzymać!
Ja muszę przygotować się do występu.
Wiecie, gdzie są drzwi.
Co się stało?
Myśli, że można ją zastąpić.
Więc…
jeśli ona tak myśli…
nie ma dla nas nadziei.
Nie.
Możemy wygrać.
Chodź.
Gwen podpisze, co jej powiem,
jeśli chce sępić ode mnie taśmę.
Jeśli Esmé podpisze, to Laura też.
Poza tym Oren nienawidzi Ramona.
Shane też podpisze.
Jest w rozsypce.
Po prostu przechodzi ciężki okres.
Zerwał z jakimś gościem, z którym sypiał.
Spotykał się z kimś?
Mówił, że to zwykły seks, ale widać, że cierpi.
Każdy coś ukrywa.
Widzimy się w szkole.
Spoko.
Jeśli szukasz spluwy albo koki, to mi się skończyły.
Myślałam, że masz narkotyki, bo jesteś muzykiem.
Nie dlatego, że jesteś…
biedny.
Co za gówniane przeprosiny.
Bo przechodzę gówniane chwile.
Tańczymy chory balet o mordercy,
a ja walczyłam, by zagrać główną ofiarę.
Choreograf to chłopak siostry.
Poza tym mam kontuzję, która może mi zniszczyć karierę.
Znajduję się pod ogromną presją.
To złamanie kości śródstopia, nie rak.
Kość w palcu…
Wiem, co to kość śródstopia.
Też ją złamałem podczas rozbiórki.
Leżałem miesiąc.
Ty tańczysz osiem godzin dziennie?
Przekichane.
Tak.
Po prostu chciałam, żebyś wiedział, że nie jestem…
złym człowiekiem.
Skoro tak mówisz.
Na razie.
Z całym szacunkiem dla mamy,
ale sama się wychowałam.
Mieszkam w ASB od 11. roku życia.
Sama odpowiadam za zadania domowe, pranie, fizjoterapię.
Słyszałam dużo szczegółów na temat twojej samodzielności.
Powiedz, dlaczego jej pragniesz.
Balet to mój świat.
Poświęciłam mu całe życie.
Żadnych imprez u koleżanek, chłopaków czy weekendów w domu.
Co brzmi jak wyrzeczenia, ale tak nie jest.
A co dostajesz w zamian?
Szansę na odegranie scenerii.
Wolę całe życie tańczyć w ostatnim rzędzie
niż być królową śniegu, która zapomniała, co to prawdziwa pasja.
Proszę pani…
bez tańca umrę.
Jestem silniejsza, niż wyglądam.
To wyłącznie moje życie.
Proszę pozwolić mi przeżyć je po swojemu.
Nie zna granic.
Gdyby Cassie nie była w śpiączce, powiedziałaby nam, jak ją bzykał w Paryżu.
Costa przeleciał Cassie?
Nie masz dowodów.
Będzie jeszcze gorzej.
Jeśli Costa się nie pozbiera, będzie musiał odejść.
Nie tylko on. To miejsce jest pełne przemocy.
Jeśli się postawimy,
inne dziewczyny wskoczą na nasze miejsca.
Chce, żebyśmy tak myślały i skakały sobie do gardeł.
A co ty wiesz?
Jesteś tu od pięciu minut, tylko dlatego, że Cassie spadła.
- Co? - Bette i Neveah mają rację.
Rzucamy kwiaty i misie do kapliczki Cassie,
ale ile z nas cieszy się w duchu, że zniknęła?
Gdybyśmy choć raz trzymały się razem, nie czułybyśmy się samotne.
Nie chcę, by w nas rzucano.
Albo nas obmacywano.
Albo traktowano jak walenie,
gdy zjemy kawałek ciasta.
Zaczniemy od konfrontacji z Costą
w zrozumiałym dla niego języku.
Burza mózgów.
Co robimy?
Gdy wykonujesz piruety,
świat wiruje tak szybko, że ledwo go widzisz.
Aby znaleźć równowagę w tym zawrotnym ruchu,
skupiasz się na jednym punkcie.
Zegarze, kawałku taśmy, pęknięciu w ścianie.
W każdym studiu i na każdej scenie
miejsce, które wybrałeś, staje się północą.
To stała, na którą liczysz przy każdym obrocie, aby nie upaść.
Problem stanowi ułamek sekundy podczas obrotu,
gdy musisz na chwilę spuścić ten punkt z oczu.
Niedolot!
Przepraszam, stary.
Musisz wierzyć, że gdy obrócisz głowę, ponownie go ujrzysz.
Bo jeśli stracisz go z oczu,
nie znajdziesz drogi powrotnej.
Cześć, June.
Nabil, przestraszyłeś mnie.
Poznajesz to?
Gdzie to znalazłeś?
Osoba, która popchnęła Cassie…
miała to na sobie, prawda?
Powiedz coś.
Jeśli nie mnie, to…
komuś, kto może coś zrobić.
To wiadomość.
Ktoś sobie z nami pogrywa.
Powiedz, co to znaczy.
Odchodzę, Nabil.
Jestem tu nikim.
Więc nie masz nic do stracenia.
Na miejsca.
Sześć, siedem, osiem.
Skupcie się, dobrze?
Sześć, siedem, osiem.
Co się z wami dzieje?
Czyli…
mały zamach stanu?
Stawiacie mi się, odmawiając wykonania jedynej rzeczy, jaką potraficie.
Kto za tym stoi?
Zrozumiałem.
A teraz tańczcie.
Sześć, siedem, osiem.
¡Coño!
Estas niñas.
Trzymaj je w ryzach albo odejdę.
Ramon ma rację.
Nie mogą nam rozkazywać nastolatki.
Dziś sprzeciwiają się choreografowi, a jutro zapanuje anarchia.
Musimy zdusić ten bunt w zarodku.
Nie.
Może i od 60 lat szkolimy tancerzy światowej klasy,
ale to nie fabryka.
Czemu nie pozwolić im na odrobinę samostanowienia?
Mówi to gość, który myśli, że piqué to smak sosu.
Zna się na swoim fachu.
Może i nie wiem o balecie tyle, co wy,
ale całe życie składam ciała, które ta szkoła rozrywa.
Znam te dzieci lepiej niż one same.
Metody Ramona niszczą w nich to, co niełatwo będzie poskładać.
Jeśli naszym priorytetem jest długofalowy sukces tancerzy,
to odwołajmy Rozpruwacza i wystawmy Śpiącą Królewnę.
Wiesz, kto będzie śpiący? Publiczność.
Znasz się na tym jak wilk na gwiazdach.
Dość!
Bez dziewczyn nie będzie występu.
Chcesz Rozpruwacza? Zrób coś godnego ich.
Niby dlaczego?
Oni nie są godne mnie.
Nie powinieneś ćwiczyć bez asekuracji.
Bezpieczniej…
jest polegać…
na sobie samym.
Słyszałam o twoim rozstaniu.
Pewnie ci ciężko.
Cieszę się, że mnie i Orenowi to nie grozi.
Wiesz, że nie możemy oderwać od siebie rąk.
Rzeczy, jakie robiliśmy w twoim pokoju.
Na twoim łóżku.
Trzymam.
W końcu jesteśmy partnerami.
Jeśli nie będziemy sobie ufać…
co nam pozostaje?
Siostro Stevens, proszę zgłosić się na piętro.
Tajemniczy ogród.
Mama czytała mi to, gdy byłam chora.
Myślę, że spodoba się Cassie.
Nie powinienem był winić cię za atak.
Ani za to, co zaszło między nami.
- To ja ją zdradziłem. - Nabil, to był jeden głupi pocałunek.
Wiem, ale…
wciąż ją kocham.
Jestem pewna, że ona ciebie też.
„Gdy Mary Lennox wysłano, by zamieszkała z wujem,
twierdzono, że było to najniesympatyczniejsze dziecko na świecie.
I było to prawdą.
Twarz jej była mała, chuda, postać mała i chuda…”
Zamówiłam homara, twojego ulubionego.
Nie chcę na tobie żerować.
Cóż…
Mam nadzieję, że przyjmiesz moją ofertę.
Ofertę?
Nigdy nie ustępujesz.
Chyba że myślisz, że przegrasz.
Jeśli wycofasz wniosek o emancypację, pozwolę ci tu zostać do końca roku.
W końcu opłaciłam już czesne.
A jeśli nie?
Wyemancypowana kobieta powinna to zrozumieć.
Jeśli tego nie zrobię, przestaniesz być moją mamą?
Postąpisz jak twoi rodzice?
Różnica jest taka…
że gdy będziesz gotowa wrócić do domu,
moje drzwi będą stały otworem.
I mam nadzieję…
że ten dzień wkrótce nadejdzie.
Do zobaczenia za dwa lata.
Gdy skończę szkołę.
Reputacja tancerza się za nim ciągnie.
Od zespołu do zespołu, od szkoły do szkoły.
Jeśli nie zatańczę zboczonego baletu, zostanie to w moich aktach?
Chciałaś zrobić mi na złość i skończyłaś karierę, zanim ją zaczęłaś.
Kiedyś pańskie groźby odnosiły pewnie skutek.
Ale to już przeszłość.
To zdjęcie?
Pańska przeszłość oznacza moją przyszłość.
Myślałam, że mnie olałeś.
Przypomniałem sobie, jak bolał mnie złamany palec.
A ty musisz na nim tańczyć?
To vicodin.
Został po operacji mojego brata.
Oby pomógł.
Kiedy wspinasz się na ten prostokącik z płótna i satyny,
próbujesz zrównoważyć nie tylko swoje ciało,
ale i całe swoje jestestwo.
Każdą stratę, każdy żal,
każdą bolesną godzinę, podczas której trenowałeś,
by niemożliwe wydawało się łatwe.
Każdą obawę, że jeśli choć na chwilę się rozproszysz,
upadniesz jako następny.
Więc się kręcisz, obracasz…
szukając punktu, który cię poprowadzi.
Trzymając się tego, co wiesz.
I modląc się,
by go odnaleźć po następnym obrocie.
Myśleliście, że mnie nie zobaczycie?
Ale zamiast się wycofać, przeładowałem broń.
Przygotuję nowego Rozpruwacza.
Zainspirowanego przez was.
Widzę zniszczenie, jakie siejecie.
Widzę, jak rujnujecie swoje serca i ciała.
I po co?
By zyskać aprobację obcych.
Dla chwili w świetle reflektorów.
Marzeń o sławie.
Nie ma żadnej historii.
Nie będzie głównych ról, postaci,
kostiumów, dekoracji czy smutnych przesłań.
Wszystko poszło na śmietnik.
Będzie tylko zespół tancerzy
stojących w obliczu własnego mroku.
Bo z tego, co widzę…
wszyscy jesteście Kubą.
Każdy z was w pewnym momencie wyrazi nasze najmroczniejsze impulsy.
Będzie zabójcą, który chce niszczyć.
Jak pokazać tancerkę, która staje się ofiarą,
i ofiarę, która staje się bezwzględnym zabójcą?
Znalazłem proste, lecz wymowne okrycie,
które będziecie nosić, odgrywając swoją mroczną stronę.
Jeśli plotki są prawdziwe,
powinniście to rozpoznać.
Spokojnie.
Postaram się, by pasowała.
Napisy: Monika Bartz