‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ทราวิส ฉันเจ็บนะ ไม่!
‪นังนี่!
‪ออกไปให้พ้นทราวิส คุณทำฉันเจ็บนะ!
‪- ออกไปนะ! ‪- นังนี่!
‪ฉันเจ็บ ออกไป!
‪นั่นก็ไม่เลวเลย
‪เราจะทำเป็นเฉยเรื่องเทปนั่นไม่ได้
‪ที่นี่กำลังใช้การบริจาคเงิน ‪แลกกับการเข้าถึงสาวๆ ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
‪พวกเขาจ้างเราให้พาแขกไปที่โต๊ะต่างหาก
‪มาดามไม่รู้สักหน่อยว่าที่คลับ ‪มีพวกน่าขยะแขยงแบบทราวิส ควินน์
‪เธอแก้ตัวให้ผอ.ทำไมเนี่ย
‪เพราะนี่เป็นเรื่องเกินกำลังของเราไง
‪ไม่ใช่เลย
‪ถ้าเทปนั่นถูกเผยแพร่ เราก็ทำให้มาดาม…
‪ทำให้มาดามถูกไล่ออกได้
‪ทำให้เฮเดรียน ทัลบอตหลุดจากคณะกรรมการ
‪จากนั้นก็สร้างอาร์เชอร์ขึ้นใหม่
‪ให้เป็นอะไรที่เราภูมิใจจริงๆ
‪แต่ถ้าเราเงียบต่อไป
‪เราอาจได้เต้นให้คณะซิตี เวิร์กส์ บัลเลต์
‪แต่ถ้าหันมาเล่นงานโรงเรียนตัวเอง
‪ประกาศนียบัตรของเราก็จะไร้ค่า
‪แถมเรายังหางานได้ง่ายขึ้นเยอะ ‪ถ้าในเรซูเมมีเขียนว่าเคยเต้นให้ราโมน คอสต้า
‪ก็แค่คนที่ได้เต้นจริงๆ หรอก
‪ประแจบอกว่าถ้าแกทำกายภาพเรื่อยๆ ‪แกอาจหายทันเต้นประกอบกลุ่มนะ
‪งั้นเราจะปล่อยให้ทราวิส ‪ล่าแต้มสาว ลวนลามพวกนั้นต่อไปเหรอ
‪เขารู้ว่าเรามีเทป เขาจะทำตัวดีแน่
‪หรือไม่เขาก็จะบอกโมนิกเพื่อนซี้ ‪ฉันว่าเราชิงลงมือก่อนเถอะ
‪ไม่ ถ้าเราสู้กับมาดาม เราแพ้แน่
‪ใครออกเสียงให้เก็บเทปไว้ ‪จนกว่าจะแสดงริปเปอร์เสร็จ
‪โอเค เข้าใจแล้ว
‪ตามที่ตกลงกัน
‪หนูให้คุณยืมคอมพ์แล้ว ‪คุณก็ทำให้เรื่องรถชนหายไปด้วยล่ะ
‪คอมพ์นั่นช่วยได้เยอะเลย
‪ช่วยให้ฉันเห็นว่าคนที่ใช่ในสถานการณ์ที่ผิด
‪อาจผลักแคสซี่ตกจากดาดฟ้าได้ยังไง
‪แคสซี่แบล็กเมลใครบางคนเหรอคะ
‪ทำนองนั้น
‪เธอบอกว่าอยู่กับโอเรนใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪เว้นแต่ฉันรู้ว่าโอเรนโกหก ‪เพื่อปกป้องเธอกับตัวเอง
‪ตอนนี้เธอเลยเป็นนักเรียนคนเดียว ‪ที่ไม่มีพยานที่อยู่ที่ตรวจสอบได้
‪ความจริงคือ…
‪หนูผล็อยหลับในห้องตัวเอง…
‪เมาแอ๋
‪หนูแค่ไม่อยากบอกคุณ ‪เพราะมันเป็นข้อแก้ตัวที่อ่อนสุดๆ
‪คิดถูกเผงเลย
‪แค่จำไว้ว่าตอนแคสซี่ ชอร์ตายวันพรุ่งนี้
‪ใครก็ตามที่ผลักเขาจะโดนข้อหาฆาตกรรม
‪งั้นหนูก็ขอให้คุณจับคนคนนั้นได้
‪นาบิล เธอได้ยินที่หมอบอกแล้ว
‪เด็กสาวที่เรารู้จักไม่อยู่ในนั้นแล้ว
‪เธอส่งสัญญาณให้ผม มือเธอขยับนะครับ
‪มือเธอขยับเพราะเธอชัก ‪เธอกำลังกลายเป็นผัก
‪ไม่มีอะไรที่พวกเราทำได้แล้ว
‪แล้วคุณล่ะครับ
‪คุณจะยืนเฉยขณะที่สามีคุณฆ่าลูกตัวเองเหรอ
‪- หุบปากเลย ‪- แฟรงค์
‪ฟังนะ เราขอบใจทุกอย่างที่เธอทำ
‪แต่นี่เป็นเรื่องในครอบครัวแล้ว
‪คุณไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ
‪ผมต่างหากที่คอยเฝ้าดูเธอ ไม่ใช่คุณ
‪เธอไม่ได้อยู่กับพวกคุณตั้งหลายปี
‪พวกคุณไม่รู้…
‪ว่าเธอชอบกินอะไร
‪ชอบฟังเพลงอะไร
‪เป็นนักสู้แค่ไหน
‪ผมรู้
‪เด็กสาวแสนสวยคนนี้…
‪ฉันเป็นคนอุ้มท้องเธอ
‪เฝ้ากังวลทุกนาทีในทุกๆ วัน ‪ว่าอาจเกิดเรื่องเลวร้ายที่สุดขึ้น
‪แล้วมันก็เกิดขึ้นจริง
‪ถ้าเธอยังรู้ผิดชอบชั่วดีสักนิด…
‪ให้เราบอกลาลูกสาวของเราอย่างสงบเถอะ
‪กลับไปได้แล้วล่ะ
‪นั่นแก้วที่สามแล้วนะ
‪เรียกว่าการอัดน้ำก่อนย่ะ
‪ต้องให้ผิวผ่องๆ ไว้
‪ต่อให้พวกผู้สนับสนุนพยายามหลอก ‪ให้ฉันกระดกชาร์ดอนเนย์อีกก็เถอะ
‪ผู้สนับสนุนอะไร
‪งานเลี้ยงมื้อเที่ยงมอบทุนไง
‪มันก็อุบาทว์อยู่ที่ต้องไป ‪เดินโชว์ตัวเหมือนโชว์หมาแบบนั้น
‪แต่ก็เพื่อค่าเทอมทั้งปีนั่นแหละ
‪เด็กทุนทุกคนต้องไปน่ะ
‪ไม่ใช่ฉัน
‪ฉันไม่ได้รับเชิญ
‪เธอโชคดีสุดๆ เลย
‪หรือไม่ฉันก็จะไม่ได้กลับมาเรียน
‪งั้นเธอก็ต้องขึ้นป้ายปีนี้ให้ได้ จะมีถ่ายวันพรุ่งนี้
‪หนุ่มสาวที่ได้เป็นหน้าเป็นตาของอาร์เชอร์
‪ปลอดภัยแน่นอน
‪รูดซิปให้หน่อยสิ
‪ขอบใจ
‪ความจริงอันโสมมก็คือศิลปินต้องการผู้อุปถัมภ์
‪ต้องมีผู้สนับสนุนทางการเงิน ‪เพื่อให้มีอาหารและเสื้อผ้า
‪เพื่อจัดหาผืนผ้าใบหรือหินอ่อนให้เธอใช้
‪หรือเวทีที่เต็มไปด้วยแสงไฟ
‪เพื่อเป็นการตอบแทน ‪เธอต้องมอบเวทมนตร์ ความสำนึกบุญคุณ
‪ทำให้ชื่อของพวกเขา ‪ได้อยู่บนกำแพงสตูดิโอและโรงละคร
‪เพราะแม้แต่เวทมนตร์ก็มีราคาที่ต้องจ่าย
‪(แม่คะ หนูมีงานทำแล้ว หนูหาเงินใช้เองได้)
‪(แม่ - เราจะคุยเรื่องนี้ตอนจบเทอม)
‪ช่างภาพปีนี้เป็นใครรู้ไหม โทเฟอร์ บรูกส์เลยจ้า
‪ใช่ ฉันเคยเห็นรูปถ่ายของเขา ‪ในออฟฟิศของประแจ
‪ฉันแอบตามไอจีเขาอยู่ล่ะ
‪เขาถ่ายรูปพอตเทรตได้เลิศสุดๆ
‪เหมือนเขาเห็นจิตวิญญาณของนักเต้นเลย
‪(หนูได้เต้นท่อนโซโล่หลักด้วย)
‪นังจูน ครูบัลเลต์ของเรา ‪เป็นศิลปินอัจฉริยะรอบด้าน
‪และเราอาจได้ขึ้นป้ายของเขา ตื่นเต้นหน่อยสิ
‪ไม่อะ มาดามเป็นคนเลือกรูป ‪เธอไม่มีวันเลือกฉันหรอก
‪หล่อนได้เต้นท่อนหลักนะ
‪ฝันให้ใหญ่หน่อย
‪- ฉันชอบรูปนั้น ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪มาดามคะ หนูเห็นสาวๆ บางคนกำลังเตรียมตัว
‪ไปงานเลี้ยงมื้อเที่ยงมอบทุน ‪แต่หนูไม่ได้รับเชิญ ก็เลย…
‪ผู้บริจาคของเธอถอนการสนับสนุนแล้ว ‪ขอให้มีอนาคตที่สดใสแล้วกัน
‪การให้ทุนไม่ได้ทำกันแบบนั้นนะคะ
‪นักเรียนที่ได้รับทุน ‪คือคนที่ถูกเล็งเห็นว่ามีค่าต่อโรงเรียน
‪นี่เกี่ยวกับมิชิบีชสินะ
‪คุณรู้ว่าเพื่อนๆ หนูถูกทำร้ายที่นั่น
‪แต่กลับมีแค่เธอที่ร้องเรียน
‪เมื่อจบเทอมในอีกสองสัปดาห์
‪เอาสิ่งที่เธอเรียนรู้กลับไป ‪โรงเรียนบัลเลต์เล็กๆ ในอินเกิลวูดได้เลย
‪(คุณเคยสัมภาษณ์หนูเมื่อไม่นานมานี้)
‪(หนูมีเรื่องจะพูดอีกค่ะ)
‪นี่ เป็นอะไรไป
‪ตำรวจคนนั้นคิดว่าฉันผลักแคสซี่
‪แล้วไงล่ะ สัปดาห์ก่อนเขาก็ ‪พยายามยัดความผิดให้รูมเมทของแคสซี่นี่
‪ก่อนหน้านั้นก็เป็นเจ้ามุสลิมใช่ไหม
‪คราวนี้เขาอาจคิดถูกก็ได้
‪ความจริงก็คือไวน์คูลเลอร์ ‪ที่ฉันดื่มคืนนั้นเป็นแค่ขวดแรกๆ
‪ฉันเมาจนภาพตัดตอนแคสซี่ตกตึก
‪ไม่รู้สักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น
‪- เพลงอะไรเล่นอยู่ ‪- ตอนไหน
‪ตอนเธอภาพตัด
‪เพลงช่วยให้นึกออก
‪รู้ไหม ตอนยายฉันเป็นอัลไซเมอร์
‪เราจะเล่นเพลงที่ช่วยให้ยายจำความหลังได้
‪หมอของยายบอกด้วยว่าเป็นเรื่องปกติ
‪ตกลงเพลงอะไรเล่นอยู่
‪นายไม่กังวลเลยได้ยังไงกัน ‪ว่าฉันอาจเป็นนักฆ่าเลือดเย็น
‪เพราะแม่ฉันชอบเธอ…
‪แล้วแม่ก็มองธาตุแท้คนเก่งสุดๆ
‪ฉันเคยทรยศเพื่อนทุกคนที่มีเพื่ออยู่หน้าคนอื่น
‪ใช้เล่ห์เหลี่ยมให้ได้บทที่ดีที่สุด ‪แสงไฟสว่างที่สุด ได้เป็นจุดศูนย์กลาง
‪ถ้าเต้นไม่ได้แล้วฉันจะเป็นใครล่ะ
‪ก็เป็นเธอคนเดิมที่เป็นมาตลอด
‪เชื่อมั่นในตัวเองหน่อย
‪เธอจะหาทางกลับมาได้แน่
‪ออกไปให้พ้น! ทราวิส คุณทำฉันเจ็บนะ!
‪พอนึกภาพออกแล้วนะคะ
‪เด็กสาวในเทปเป็นใคร
‪หนูบอกไม่ได้
‪แต่ผู้ชายชื่อทราวิส ควินน์
‪หนูต้องซื้อยาคุมฉุกเฉิน ‪ให้สาวคนหนึ่งหลังจากที่เขาทำเลยเถิดกับเธอ
‪เทปนี้พิสูจน์ว่าคณะบริหารของอาร์เชอร์
‪กำลังใช้การบริจาคให้โรงเรียน ‪แลกกับการเข้าถึงนักบัลเลต์
‪โมนิก ดูว์บัวต้องถูกปลด
‪เธอมาเรียนที่อาร์เชอร์ได้แค่เทอมเดียวเองนะ
‪ทำไมตัดสินใจทำแบบนี้
‪เพื่อทำสิ่งที่ถูกต้องไงคะ
‪แล้วการเปิดโปงนี้จะใช้เวลานานแค่ไหน
‪- มันจะไม่มีหรอก ‪- ว่าไงนะ
‪ฉันเชื่อว่าเทปนี้เป็นอย่างที่เธอว่ามาจริงๆ
‪แต่ความจริงก็คือมันแปลความหมายได้หลายอย่าง
‪มันชัดเจนต่างหาก
‪มันเป็นหลักฐานที่อ่อน เนเวอาห์
‪ฉันคงถูกฝ่ายกฎหมายทึ้งเป็นชิ้นๆ
‪กับเรื่องที่ไปต่อไม่ได้แบบนี้
‪สิ่งที่เธอมีไม่การันตีว่าจะได้ตีพิมพ์ด้วยซ้ำ
‪มีเด็กสาวหลายคนกำลังถูกทำร้ายนะคะ
‪คุณยังต้องการอะไรอีก
‪เพื่อให้เรื่องนี้ผ่านบรรณาธิการเหรอ
‪หลักฐานแบบดิ้นไม่หลุดไง
‪งั้นหนูจะหามาให้
‪เบ็ตต์ นี่มันอะไรกัน
‪ไม่ ไม่ๆ
‪- คุณแค่ต้องดูเฉยๆ ‪- ก็ยังไม่อยู่ดี
‪ท่อนนั้นเป็นของหนูโดยชอบธรรม
‪หนูจะทำให้ดูว่า
‪ถ้าปรับสองสามอย่าง หนูก็ยังเต้นได้
‪ท่อนนั้นเกินกำลังเธอ เบ็ตต์
‪ถ้าคุณคืนท่อนโซโล่ให้หนู…
‪หนูจะเต้นให้เหมือน ‪เป็นบัลเลต์เรื่องสุดท้ายของหนูเลย
‪มีดีอะไรก็โชว์เลย
‪แล้วนักข่าวคนนั้นก็บอกให้ฉันไปทำงานของเขา
‪ก็แฟร์แล้วนี่ ‪เพราะเธอก็อยากให้เขาทำงานให้เธอ
‪เชน เย็นไว้น่า
‪แค่พูดเฉยๆ
‪เธอเอาเรื่องช้ำใจเพื่อน ‪ไปทำเรื่องโสมมให้ตัวเอง
‪ทุกคนที่นี่จะสูญเสียถ้าไม่มีใครหยุดมาดาม
‪ฉันบอกนักข่าวคนนั้นว่า ‪จะหาความเชื่อมโยงของโรงเรียนกับมิชิบีชไปให้
‪แต่ฉันไม่มีหลักฐานสักอย่าง
‪เชน แฟนนายทำงานให้บอร์ดการเงินนี่
‪กิ๊กนอนเฉพาะกิจของฉัน ‪เป็นขี้ข้าให้คนในบอร์ดการเงินต่างหาก
‪แล้วก็เป็นคนขี้ขลาด
‪แถมเป็นอีแอบอีก
‪แต่ดันจูบเก่งสุดๆ
‪สับสนชะมัด
‪เขายังเข้าถึงข้อมูลได้อยู่ดี
‪เขาไม่มีทางยอมเอางานอันล้ำค่ามาเสี่ยง
‪เพื่อช่วยใครก็ไม่รู้ที่เจอในแอปกรายเดอร์แน่
‪นายอยากออกไปข้างนอกสักหน่อยไหม
‪ฉันว่าจะเรียกเหงื่ออีกหน่อยน่ะ
‪ขอล่ะ
‪ได้มั้ง
‪ตอบได้ดี
‪ไม่ต้องมาเทศน์ฉันเรื่องทำเรื่องโสมมเลย
‪ฉันแค่อยู่ในโลกความเป็นจริง
‪แล้วนั่นเกี่ยวกับที่นายซั่มกับโอเรนไหม
‪เขาบอกฉันเอง เขาคือคนที่ ‪นายร้องไห้คร่ำครวญถึงใช่ไหม
‪หนุ่มที่มีแฟนแล้ว
‪พวกเขาเกือบเลิกกันแล้ว
‪และนายก็อาจมีส่วนในเรื่องนั้น
‪ยอมรับเถอะ นายดีใจตอนพวกเขาเลิกกัน
‪ฉันพยายามปรับปรุงตัวใหม่อยู่นะ
‪ตัดสินคนอื่นให้น้อยลง และรักให้มากขึ้น
‪แต่นายไม่ช่วยทำให้มันง่ายเลย
‪งั้นก็ลงโทษฉัน แต่อย่าไปลงที่โอเรน ‪ที่ยอมพูดความจริงสักที
‪นายยังรักเขาอยู่ใช่ไหม
‪ฉันปวดใจทุกวันที่ต้องเห็นเขา…
‪ได้ยินเสียงหัวเราะของเขา มองดูเขาเต้น
‪ฉันวาดฝันถึงชีวิตโง่ๆ ที่เราอาจได้มีร่วมกัน
‪แต่มันก็ยังเป็นเรื่องโกหก ‪และฉันมั่นใจเป็นบ้าว่าโอเรนไม่เป็นแบบนั้น
‪ฉันเลยพยายามลืมเขาให้ได้
‪ฉันเชื่อจริงๆ ว่าทางที่ดีที่สุดในการทำแบบนั้น
‪คือถ้าเขามีคนแบบเธอมารักเขาแทน
‪เขาพยายามอยู่ เนเวอาห์
‪พยายามกลับบ้าง
‪พลาดมากนะที่โทรหานักข่าวแบบนั้น
‪ฉันไม่รู้คุณพูดถึงอะไร
‪นังซานดาร่า ซีกัลโทรมาที่ออฟฟิศฉัน ‪ถามว่าฉันจะปฏิเสธข้อกล่าวหาไหม
‪รู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ จูน
‪เธอกำลังทำลายชีวิตฉัน ‪แค่เพราะไปนัวเนียกับเด็กเสิร์ฟเหล้า
‪ที่คุณทำกับเพจไม่ใช่นัวเนีย…
‪เธอว่าอะไรนะ
‪เปล่า!
‪ฉันทำอะไรน่ะเหรอ ฉันทำสิ่งที่ยัยนั่นต้องการ
‪นังนั่นรู้ดีว่ากำลังทำอะไร
‪มันแต่งตัวแบบนั้นเดินเข้ามาในห้องเอง
‪มันตื่นเต้นที่ได้ทำแบบนั้น
‪และเชื่อเถอะ ฉันทำให้แน่ใจว่ามันก็สนุก
‪ส่วนเธอ…
‪- เธอเข้ามา… ‪- ได้โปรด
‪สาวหวงตัวสองหน้า
‪ที่พยายามทำให้เรื่องทั้งหมดออกมาดูน่ารังเกียจ
‪ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น
‪ฉะนั้นโทรไปยกเลิกกับนักข่าวนั่นซะ
‪ไม่งั้นก็เตรียมตัวลงเอยแบบแคสซี่ ชอร์ได้เลย
‪เพราะเชื่อฉันเถอะ
‪ฉันรู้วิธีทำให้เด็กสาวเงียบ
‪ครูบรูกส์ ผมช่วยถือนะครับ
‪ผมแค่อยากบอกว่า ‪ดีใจมากเลยที่ปีนี้คุณมาถ่ายรูปให้เรา
‪ผมตามไอจีคุณมาหลายเดือนแล้ว
‪- มันน่าทึ่งมาก… ‪- ฉันตั้งไอจีเป็นส่วนตัว
‪คุณกดรับผม แมคเรเคร 67 ไงครับ
‪ฉันมีกฎเคร่งครัดว่าไม่กดเป็นเพื่อนกับนักเรียน
‪งั้นคุณก็ทำพลาดครั้งใหญ่เลย
‪รู้ไหมครับ คุณเป็นแบบอย่างของผมเลย
‪ในเรื่องอะไร
‪ที่หลุดพ้นจากเมืองอุบาทว์เล็กๆ มาได้ ‪และสร้างชีวิต อาชีพ ชีวิตแต่งงาน
‪เป็นฉันจะสนใจแค่ท่าบริเซที่เธอต้องเต้น
‪รู้ไหม ผมอาจเป็นคนเดียวที่นี่ที่ชอบคุณ
‪อยากไปร่วมกับที่เหลือเมื่อไรก็เชิญนะ
‪แบบนี้เลย! กำรอบคอฉันเนี่ย!
‪แถมพูดด้วยว่าจะทำให้ฉันโคม่าแบบแคสซี่
‪อาจเป็นทราวิส ควินน์ก็ได้นะที่ผลักแคสซี่
‪ฉันไม่สน!
‪ประเด็นคือเธอต้องไปห้าม ‪ซานดาร่าให้หยุดเขียนข่าวนั่นซะ
‪ทั้งที่เขาเพิ่งทำแบบนั้นกับเธอเนี่ยนะ
‪โลกต้องรู้เรื่องนี้
‪จูน อาจเป็นฝีมือหมอนี่ก็ได้
‪เขารู้จักแคสซี่จากที่คลับ ‪และเห็นชัดเลยว่ามีปัญหาเรื่องความโกรธ
‪คนแบบนี้น่ะเหรอ ต้องถูกจับขังเท่านั้น
‪เหรอ
‪แล้วใช้ได้ผลกับแม่เธอไหม
‪เอาล่ะ ทุกคน
‪ฉันจัดลำดับถ่ายรูปพวกเธอไว้ ‪ฉันอยากให้เป็นไปตามนั้น
‪ฉันเลือกท่าให้พวกเธอแต่ละคนแล้วด้วย
‪เพราะงั้นมาทำให้เต็มที่กันเลยนะ
‪ฉันมาคิดดูแล้วและทุกอย่างก็เข้าเค้า
‪เป็นความผิดของเนเวอาห์ที่เราต้องไปที่มิชิบีช
‪เป็นความผิดยัยนั่นที่แกขับรถพ่อไปชน
‪แล้วเราก็รู้ด้วยว่ามันนั่นแหละที่ขังฉันไว้บนดาดฟ้า
‪เรื่องดาดฟ้าอาจเป็นอุบัติเหตุก็ได้
‪เป็นมันแน่ เบ็ตต์
‪มันเลยได้บทของฉันไป ‪มันทำให้ฉันต้องตัดขาดกับแม่
‪บีบให้ฉันต้องหาเลี้ยงตัวเอง
‪แล้วก็ส่งฉันไปหาทราวิส
‪ทั้งหมดเป็นเพราะมัน
‪มาดามฆ่าเราแน่ถ้ารู้ว่าเราทำอะไรลงไป
‪เราจะถูกไล่ออก
‪ไม่มีริปเปอร์ ไม่มีซิตี เวิร์กส์ ไม่มีอนาคต
‪แกรอดตัวเพราะแกได้เต้นโซโล่หลัก
‪ฉันสิต้องได้ขึ้นป้ายเท่านั้น…
‪ถึงอาจจะยังมีโอกาสรอดตัว
‪ช่วยเงียบด้วย
‪สาวๆ มาตรงกลางเลย
‪คุณวิตลอว์ เธอไม่อยู่ในสภาพ ‪จะเป็นหน้าเป็นตาให้โรงเรียนอาร์เชอร์หรอก
‪หนูจะถอดเฝือกลมออก
‪แล้วยังไงต่อ
‪หนูประคองเธอได้ค่ะ
‪เธอทำท่าปาเซแบบเอียงตัวเยอะๆ ได้
‪หนูประคองเธอจากนอกเฟรมได้
‪ครูบรูกส์คะ คุณพูดเสมอว่า ‪บัลเลต์คือความแข็งแรงและระเบียบวินัย
‪นั่นแหละเบ็ตต์เลยค่ะ
‪ไปอบอุ่นร่างกายซะ
‪เราจะเริ่มถ่ายเดี่ยวก่อน ‪เอสเม่คนแรก คนต่อไปลิลี่
‪นี่คิดจะช่วยเบ็ตต์ชิงเรื่องป้าย
‪ไปจากสาวๆ ทุกคนในโรงเรียนนี้จริงๆ เหรอ
‪ยัยนั่นหักหลังเรากี่ครั้งเข้าไปแล้ว
‪อย่างน้อยมันก็ทำซึ่งๆ หน้า
‪เอสเม่
‪เอาล่ะ หนึ่ง สอง สาม
‪คนต่อไป
‪ตามสบายเลย คุณเลนนอกซ์
‪เริ่ม
‪ปิดด้วยท่าเจ็ตเต
‪ดี คนต่อไป
‪โอเรน โอเคนะ
‪ฉันโอเค
‪ครูอยากให้นายสวมเสื้อนี่
‪ไม่ๆ ผมจะไม่ทำแบบนี้
‪ละครเรื่องนี้ชื่อริปเปอร์
‪นั่นก็เสื้อฮู้ดของริปเปอร์
‪คุณอยากให้ผมถ่ายรูป ‪โดยสวมเสื้อฆาตกรที่ฆ่าแคสซี่
‪ในวันที่เธอตายเนี่ยนะ!
‪พวกเธอยอมรับเรื่องนี้กันได้ยังไง
‪พวกเธอเป็นเพื่อนแคสซี่นะ!
‪เธอเป็น…
‪ฟังนะ นายพูดถูก มันไม่ควรเป็นแบบนี้
‪แต่นายตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ที่ชิคาโกต่อ
‪จะเพื่อเธอหรือเพื่อตัวนายเองก็แล้วแต่
‪แต่นี่เป็นการถ่ายรูปที่ทุกคนต้องทำ
‪นายพยายามหาทางให้ฉันถูกไล่ออก ‪แต่ตอนนี้กลับอยากให้ฉันได้ขึ้นป้ายเนี่ยนะ
‪ก็ถ้าฉันไม่ได้เป็น ‪หนุ่มเซ็กซี่มีเสน่ห์บนป้ายของอาร์เชอร์
‪มันก็ควรเป็นนาย
‪ครูบรูกส์ ผมมีไอเดียล่ะครับ
‪ผมฝึกกระโดดแบบอลังการมา ‪หวังว่าคุณจะถ่ายให้ผมได้
‪ข้างหน้าหน้าต่าง ‪เปิดหน้ากล้องนานๆ ได้เป็นภาพเงาสุดเด็ด…
‪ฉันไม่ได้ขอความเห็น
‪แต่คุณฟังที่จูนพูด
‪คุณแมคเร ทำแค่ที่บอกก็พอ
‪มันอะไรกันครับ หรือคุณแค่ไม่ชอบผม
‪เธอไม่ต้องใส่ใจหรอกว่าคนอื่นคิดยังไงกับเธอ
‪ผมแค่อยากได้คำแนะนำและแรงสนับสนุนจากคุณ
‪แล้วก็ต้องสงสัยว่าทำไมคุณถึงไม่เคยมีให้
‪อยากได้คำแนะนำเหรอ
‪หาแสงของตัวเอง แล้วโดดให้สูง
‪คนต่อไป
‪แคสซี่เหรอ
‪เกิดอะไรขึ้นเมื่อไม่เหลืออะไรแล้ว
‪หายใจ
‪แค่ต้องเอาบางชั้นออกไป
‪เธอจะทำอะไร
‪เย็นไว้ โอเรน
‪ฉันก็เคยเป็นเด็กอ้วน
‪ถ้าแตกสลายตั้งแต่เนิ่นๆ ‪นายจะไม่มีวันฟื้นคืนสภาพใช่ไหม
‪แม้แต่ตอนที่นายปั้นร่างกายขึ้นมา คว้าบทนำ
‪คว้าคู่เต้นเก่งที่สุดในโรงเรียนมาได้
‪นายก็ไม่เคยรู้สึกถูกต้องเหมาะสม
‪แต่ฉันมาช่วยแล้ว
‪ขอบใจ แคสซี่
‪ฉันต้องการแบบนั้น
‪ทีนี้ก็ผ่อนคลาย
‪นี่ไม่น่าจะเจ็บเกินไป
‪- ไม่นะ… ‪- ฉันทำให้นายสมบูรณ์แบบได้ โอเรน
‪- ไม่! ‪- นายจะได้เพียงพอสักที
‪ไม่!
‪โอเรน เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันตามประแจมาดีกว่า
‪ไม่ต้องๆ
‪ฉันแค่ลืมกินน่ะ
‪โอเค
‪เขาถ่ายรูปฉันออกมาดีหรือเปล่า
‪คุณลิมยาดี ฉันเห็นแล้วว่าเธอดึงสติได้
‪เริ่ม
‪เขาพูดให้พ่อแม่แคสซี่เปลี่ยนใจไม่ได้
‪พวกเขาจะถอดปลั๊กคืนนี้
‪ว่าไงนะ
‪กินซะ
‪ฉันรู้ว่าเธอเป็นยังไงเวลาคิดว่าทั้งโลกมองอยู่
‪ขอบใจ
‪ตำรวจนั่นรู้แล้วว่าเธอโกหก
‪ว่าไงนะ
‪เย็นไว้
‪เขาสนใจเรื่องที่ฉันขาดพยานที่อยู่มากกว่า
‪แล้วจะว่าไป เขาอาจควรคิดแบบนั้น
‪คืนนั้นฉันทะเลาะกับแคสซี่
‪แล้วถ้าฉันกดดันยัยนั่นไม่หยุด จนกระทั่ง…
‪เขาอาจตายเพราะฉันก็ได้
‪เบ็ตต์
‪ตอนนี้ฉันก็ไม่ชอบเธอนัก
‪แต่ฉันรู้จักเธอ
‪เธอทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪ขอโทษครับ
‪พยาบาลบอกว่าคุณน่าจะกลับแล้ว
‪เปล่า สามีฉันน่ะ
‪ออกไปเซ็นเอกสาร
‪สำหรับเขามันง่ายกว่าการอยู่ในนี้
‪อยู่สิ
‪ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว
‪พวกเธอน่ะ…
‪เชื่อในชีวิตหลังความตายไหม
‪เราเชื่อว่าสวรรค์เป็นที่สำหรับ ‪ผู้คนที่ทำความดีมากกว่าความเลว
‪เราเชื่อว่าสวรรค์เป็นสวน…
‪เป็นสถานที่ที่เราไม่อาจทำความเข้าใจได้
‪และเมื่อเราไปถึง เทวดาจะมาต้อนรับเรา
‪อวยพรให้เราสงบสุข
‪และในสวนนั้นจะไม่มีความทุกข์ทรมาน
‪แต่คุณนายชอร์ครับ
‪แคสซี่ยังไม่ได้จากเราไป
‪ผมคิดว่าเธอยังอยู่ในนั้น…
‪ได้ยินทุกอย่างที่เราพูดกันตอนนี้ ‪และรับรู้ว่าเรารักเธอแค่ไหน
‪คุณช่วยเธอได้นะครับ
‪พระเจ้าทรงรับตัว ‪ลูกสาวเราไปแล้วเมื่อหลายเดือนก่อน
‪และการปิดเครื่องพวกนี้…
‪ถือเป็นความกรุณาล้วนๆ
‪เราต้องยอมรับสิ่งที่พระเจ้าทรงตัดสินพระทัยแล้ว
‪หวัดดี
‪แก
‪แกนี่นา!
‪ฉันว่าไม่ใช่หรอก
‪ใช่สิ แกหาเรื่องเพื่อนฉันในตรอกนั่น
‪นี่ เปล่า เราดีกันแล้ว
‪ไม่ เรายังไม่ดีกัน ‪ฉันเป็นคนเรียกตำรวจมาจับแก
‪ตอนนี้ฉันคบกับเบ็ตต์แล้ว
‪แกพูดเรื่องอะไร
‪อย่าห่วง ฉันก็แปลกใจเหมือนกัน
‪มันก็ตลกดี เราเจอกันตอนฉันมาติดตั้งประตูใหม่
‪เบ็ตต์ขอให้ฉันทำสลักประตู ‪บานที่เปิดไปดาดฟ้าค้าง
‪ฉันช่วยทำให้ แล้วเราก็สานต่อกัน
‪ฉันคือคนที่แกขังไว้ข้างนอก
‪เป็นมุกแกล้งกันขำๆ เหรอ
‪ไง ที่รัก
‪เป็นแกนี่เอง
‪แกเป็นคนขังฉันไว้ข้างนอก แกโกหกฉันซึ่งๆ หน้า
‪ช่วยปรับสายให้หน่อยได้ไหม ‪ฉันไม่เคยรัดได้แน่นพอเลย
‪แกพยายามแย่งบทฉัน!
‪- นังทุเรศ! ‪- นี่! เย็นไว้ก่อน เย็นไว้
‪แกให้ฉันโทษเนเวอาห์ทุกอย่าง ‪ทั้งที่เป็นแกมาตลอด!
‪แล้วแกล่ะประเสริฐนักเหรอ
‪คืนนี้เราจะไปบอกลาเพื่อนที่แกวางยานะ
‪เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นก็เพราะแก!
‪เย็นไว้น่า ยังไงแกก็ได้บทดีๆ ไปอยู่แล้ว
‪บ้าอะไรเนี่ย
‪ถ้าฉันยอมให้จูนได้บทนั้นไป ‪ที่บ้านได้ตัดหางปล่อยวัดฉันแน่
‪งั้นเหรอ
‪กรรมตามสนองแล้วไง
‪อย่าแน่นเกินไปนะ
‪ไม่อยากให้เนื้อเน่า
‪นายชื่อเดฟใช่ไหม
‪ฉันเป็นรูมเมทของเชน
‪นายต้องการอะไร
‪เป็นเรื่องของเฮเดรียน ทัลบอต เจ้านายนาย…
‪มีข้อตกลงกับมิชิบีชคลับ
‪ให้สมาชิกที่นั่นเข้าถึงสาวๆ ของเราที่นี่ได้
‪มีบางคนถูกล่วงละเมิดด้วย เป็นเพื่อนฉันเอง
‪ฉันไม่รู้เรื่องนั้น
‪เราต้องให้นายช่วย ‪นายเอาบันทึกจากคลับกับโรงเรียนมาได้
‪- ถ้าเรายืนยันบางเรื่องได้… ‪- ฟังนะ
‪ฉันช่วยนายไม่ได้
‪แปลว่านายโอเคกับ ‪สิ่งที่พวกนั้นทำกับสาวๆ ที่นี่เหรอ
‪เดวีย์ จะไปกับเราหรือจะไปเอง
‪ไปด้วยครับ
‪จะมีผู้หญิงอีกหลายคนต้องเจ็บปวด
‪เพื่อนเหรอ
‪เปล่าครับ
‪ขอบใจที่มาส่งนะ
‪แถมให้ฉันเล่นงานเพื่อนเธอด้วยเนี่ยนะ
‪ที่รัก อย่าเพิ่งน่า
‪ฉันต้องไปดูเพื่อนคนหนึ่งตายนะ
‪เราเหมือนพี่น้องกันตั้งแต่ฉันสิบขวบ
‪นี่ทำใจยากนะ แมตตี้
‪ฉันต้องพยายามเต็มที่
‪ไม่ให้เข้าไปในโรงพยาบาลแล้วหายามาเพิ่ม
‪ฉันว่าเธอต้องตั้งสติ ‪ให้ดีขึ้นหน่อยแล้วว่าเธอยึดมั่นอะไร
‪ว่าเพื่อนเธอมีความหมายอะไรกับเธอ…
‪นี่เป็นเพลงที่พวกนั้นเปิดบนดาดฟ้า
‪อิจฉาล่ะสิ
‪อย่ามายุ่งกับฉัน!
‪นี่
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ฉันว่าอาจเป็นล่ะ
‪พวกเขากำลังจะปิดเครื่อง…
‪ที่ช่วยให้หัวใจเธอเต้นต่อไป
‪นี่
‪เข้มแข็งไว้ ตกลงไหม
‪ความเศร้าทำให้นายแตกสลายได้
‪นายรู้
‪พ่อนาย
‪ใช่
‪ฉันสติแตกตอนพ่อตาย
‪ฉันยังโกรธแค้นผิดคนอีก
‪แล้วก็รักผิดคนด้วย
‪ใครเหรอ
‪เอาเป็นว่าฉันมัวยุ่งกับ ‪ปัญหาของตัวเองคืนที่แคสซี่ตกลงมา
‪ที่จะพูดคือ เวลาที่เจอเรื่องลำบาก…
‪ไม่ว่าใครก็ไม่ควรอยู่คนเดียว
‪เพราะงั้นนายถึงมาเหรอ
‪เพื่อน เพราะงั้นพวกเราถึงมา
‪ยายมักพูดว่า "ตอนพวกเขาจากหลานไป
‪หลานต้องจำสิ่งดีๆ ไว้"
‪แต่ฉันไม่มีสักเรื่อง
‪แคสซี่เคยช่วยฉันทำบัตรประชาชนปลอมใบแรก
‪ใช่ แล้วมีอยู่หนหนึ่ง ‪เธอสลับกระดาษคำตอบข้อสอบพีชคณิต
‪ที่ฉันต้องสอบให้ผ่าน
‪แคสซี่แอบเอายาอีใส่มวยผมเข้ามา ‪ในปาร์ตี้วันเกิด 16 ปีของฉัน
‪เพื่อนกันต้องแบบนั้นสิ
‪เรื่องของการอุปถัมภ์ก็คือ
‪ในที่สุดมันก็จะหมดไป
‪ทั้งเงิน ความชื่นชม แสงไฟ ‪ทุกอย่างเปลี่ยนไปให้ดาวรุ่งดวงใหม่
‪จากนั้นเธอก็ตัวคนเดียว
‪บางทีสิ่งที่เธอทำในขณะนั้นต่างหากที่สำคัญที่สุด
‪เพราะบางที…
‪นั่นคือตอนที่เธอสู้ขาดใจ
‪ใช่แล้ว ใช่ แคสซี่ สู้มัน
‪เธอทำได้ ที่รัก อย่า…
‪อย่าทิ้งฉัน สู้เข้าไว้!
‪แคสซี่ เธอทำได้
‪เร็วเข้า
‪เวลาฉันมองอะไร
‪ฉันไม่สนใจพืชผลที่เติบโตอยู่ตรงหน้าหรอก
‪แต่สนใจสิ่งถัดไปเสมอ
‪หน้าใหม่ๆ แววตาหิวโหย ‪พรสวรรค์ที่นายคิดว่าควรค่าแก่การงอกเงย
‪เป็นคำอุปมาผสมที่น่าสนใจมากครับ
‪ก็อย่างที่กวีว่าไว้ "ฉันตัวใหญ่ ‪เพราะฉันเต็มไปด้วยความหลากหลาย"
‪พ่อหนุ่มนี่มาประเทศของเรามือเปล่า…
‪ผมเกิดที่เซนต์หลุยครับ
‪เข้าวอร์ตันได้ตอนไหนนะ สิบสองใช่ไหม
‪สิบหกครับ
‪เรียนจบก่อนแตกเนื้อหนุ่มอีก ‪เป็นหนุ่มมหัศจรรย์ตัวจริงเลย
‪เราชอบสิ่งที่เห็นก็เลยจ่ายหนี้ให้เขา
‪เพราะงั้นเล็งพืชผลใหม่ๆ เอาไว้ ‪เข้าใจหรือยัง ขอบใจ ที่รัก
‪และจากสิ่งที่ฉันเห็น
‪เราคงได้พืชผลมากมาย ‪ให้เก็บเกี่ยวใช่ไหม เดวีย์
‪ผมคงอินบทชาวนา
‪ชอบมองหาที่ที่จะได้ทิ่มคราดตลอดเลย
‪ขอตัวนะครับ
‪ได้สิ ดีแลน คืนนี้แจ่มจริงๆ ‪และเราก็รายล้อมด้วยสาวแจ่มๆ
‪ผมว่าเราไปหาที่นั่งกันเถอะ
‪- เธอหายใจได้เอง ‪- ขอบคุณพระเจ้า
‪ปาฏิหาริย์ชัดๆ
‪นาบิล…
‪เพื่อน กลับบ้านซะนะ
‪ขอบใจที่มากัน
‪ฉันอยากอยู่ด้วยจังตอนแม่สาวนั่นตื่น
‪แล้วบอกว่าเกิดอะไรขึ้นบนดาดฟ้ากันแน่
‪อย่ามองนะ
‪เธอดื่มเยอะไปแล้ว เด็กน้อย
‪ดีเลีย
‪เขาเสียแล้วเหรอ
‪เปล่าค่ะ เขายังอยู่
‪หมอปิดอุปกรณ์ทั้งหมด แต่เขาไม่เพียงไม่ตาย
‪แต่อาจฟื้นขึ้นมาด้วย
‪- ดีนี่ ‪- และหนูรู้แล้วว่าตัวเองอยู่ไหนตอนเขาตกตึก
‪- ไหนว่าเธอเมาสลบอยู่ในห้องตัวเอง ‪- เว้นแต่ไม่ใช่แบบนั้น
‪หนูฟังเพลงเพื่อช่วยให้นึกตอนที่ภาพตัดออก
‪เพลงเนี่ยนะ
‪มันได้ผล
‪หนูออกไปข้างนอกกับพี่สาว ไปนอกเมืองกับดีเลีย
‪พยายามกลับมาให้ทันเคอร์ฟิว
‪ตอนพวกเขาเอาตัวแคสซี่ขึ้นรถพยาบาล
‪เพลงคงวิเศษน่าดู
‪ฉันจะไม่มีวันเชื่อใจยัยนั่นอีก
‪รู้ไหม ฉันว่านะ เรามีแค่กันและกันแล้ว
‪และยอมรับเถอะ เบ็ตต์มันทำเพื่อตัวเองล้วนๆ
‪ตายล่ะ ที่ฉันพูดกับเธอ
‪ขอโทษจริงๆ นะ
‪ฉันขอโทษที่ไม่ถามเธอก่อนจะไปคุยกับนักข่าวนั่น
‪อย่างน้อยเธอก็ตั้งใจดี
‪เนเวอาห์ จูน นี่เดฟ
‪อ๋อ พ่อหนุ่มหน้าท้อง
‪โอเค…
‪บอกพวกเราเลยว่านายรู้อะไร
‪เรื่องมิชิบีชคลับน่ะ
‪โอเรนบอกว่าพวกเธอต้องการพิสูจน์ ‪ว่าพวกนั้นนัดแนะกับโรงเรียน
‪เรื่องก็คือพวกเขาเก็บบันทึกสมาชิกด้วยวิธีเก่า
‪ใส่ตู้เก็บเอกสาร
‪ฉันเลยยืมเล่มนี้กลับบ้าน
‪ใช่ ฉันจำบางชื่อในนี้ได้
‪พวกนี้มีสิทธิ์เข้าถึงห้องวีไอพี
‪เป็นที่ที่เพจ… เจอแบบที่เจอ
‪นั่น ทราวิส ควินน์ วีไอพี
‪แล้วก็เขา เขาด้วย
‪ฉันรู้จักชื่อพวกนี้
‪ผู้ชายพวกนี้บริจาคเงินหลักหมื่นให้โรงเรียน
‪แล้วเห็นนี่ไหม
‪ทุกคนขึ้นเครดิตว่า "นิรนาม"
‪ตอบแทนที่เขียนเช็คให้โรงเรียน
‪พวกเขาจะได้จี๋จ๋ากับสาวเอ๊าะๆ ที่คลับ
‪นี่ พวกหล่อน อยาก…
‪นายมาทำอะไรที่นี่
‪ช่วยเราทวงความยุติธรรมให้เพจกับจูนไง
‪เขาจะทำแบบนั้นไปทำไม
‪เพราะว่านะ เชน เพื่อนนายคนนี้ขอให้ฉันทำ
‪มาดามพัวพันเต็มตัวเลย
‪เฮเดรียน ทัลบอตด้วย
‪มีแค่เราแล้วที่เปิดโปงพวกเขาได้
‪พวกเขาอยากกลบร่องรอยตัวเอง ‪จากนี้ไปอย่าหวังเลย
‪มันเป็นแบบนี้มานานแล้วในวงการบัลเลต์
‪ฉันเคยค้นเรื่องนี้
‪มีรูปปั้นนักเต้นตัวเล็กๆ อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ
‪อ๋อ ค่ะ หนูรู้จัก
‪หนูมีโปสต์การ์ดเธอแปะบนฝา
‪อายุ 14 คณะปารีสโอเปรา
‪พวกคนรวยซื้อสิทธิ์สมาชิก
‪เพื่อให้ได้เข้าไปหาสาวๆ แบบเธอที่หลังเวที
‪พวกเธอไม่ชอบหรอก แต่ไม่มีใครให้พูดด้วยได้
‪มันเป็นธุรกิจน่ารังเกียจที่ทำให้ดูเป็นสิ่งสวยงาม
‪ที่คุณเคยขอ
‪นี่อะไร
‪หลักฐานแบบดิ้นไม่หลุดของคุณ
‪เสียเปล่าจริงๆ
‪ค่าดูแลต้องใช้เงินเยอะมาก
‪หมายถึงเบ็ตต์เหรอคะ
‪- เปล่า ลูกรัก รถพ่อเขาน่ะ ‪- หนูสัญญาว่าจะจ่ายคืนทั้งหมด
‪แค่ตั้งใจรักษาตัวให้หายก็พอ
‪ฉันฆ่าราโมนได้เลยที่กดดันเธอแบบนี้
‪พอการแสดงของเขาจบลง ‪ราโมนก็คงไม่ได้อยู่ต่อแล้ว
‪แต่ปัญหาจะไม่หายไปไหน ‪เพราะตัวปัญหาคือโมนิก ดูว์บัว
‪แม่เกือบไม่ได้เป็นประธานกรรมการ
‪แม่แทบไม่พร้อมจะนำการปฏิวัติด้วยซ้ำ
‪หนูจะไปเอาเครื่องดื่มนะ
‪ของแม่ฉันน่ะ
‪โมนิกอ่อนแอลง
‪เขากำลังสะดุด ‪ทำให้ตอนนี้แหละเหมาะที่แม่จะลงมือ
‪คุณนายวิตลอว์
‪เจ้าหน้าที่ครูซค่ะ ฉันไปที่บ้านของคุณมา
‪แม่บ้านเลยบอกว่าจะเจอคุณได้ที่นี่
‪ถ้าคาดเดาไม่ได้ก็ไม่ใช่ฉันสิคะ
‪เพราะคุณเป็นประธานกรรมการ ‪ฉันเลยคิดว่าคุณคงอยากรู้
‪ว่าเราใกล้สรุปเส้นเวลา ‪การตกตึกของแคสซี่ได้แล้ว
‪โล่งอกจังค่ะ คุณมาที่นี่เพื่อคุยกับ…
‪เบ็ตต์เหรอ เปล่า ‪เราได้ทุกอย่างที่ต้องการจากเธอแล้ว
‪ดีค่ะ
‪แล้วมีอะไร
‪ฉันหวังว่าคุณจะตอบคำถามฉันได้
‪พวกคุณอยู่กับเบ็ตต์ ‪ในคืนที่แคสซี่ตกลงมาหรือเปล่า
‪คุณตำรวจคะ เบ็ตต์ไม่ได้เป็นคนทำ
‪เบ็ตต์บอกอะไรคุณ
‪ก็แค่คำถามง่ายๆ คุณวิตลอว์
‪คืนนั้นเธออยู่กับคุณหรือเปล่า
‪เราอยู่กับเธอค่ะ
‪ออกนอกเมือง ฉลองการเปิดเทอม
‪แล้วฉันก็เดินไปส่งเธอ
‪จริงเหรอ
‪ก็หวังว่าเธอจะไม่ได้บอกคุณต่างออกไปนะ
‪เปล่าค่ะ
‪นั่นช่วยให้มั่นใจได้มากเลย
‪คุณตำรวจ
‪- หนูสาบานว่านี่เป็นโซดา ‪- แน่นอน
‪เราต่างเรียนรู้จากความผิดพลาด
‪พนันเลยว่านายยังไม่ได้ต่อเตียง
‪นายรู้ได้ยังไงว่านั่นเป็นชิ้นที่ถูก
‪เชื่อเถอะ ฉันมีชิ้นที่ถูกแล้ว
‪ฉันรู้ ถอดรองเท้า
‪เราจะประกาศเร็วๆ นี้
‪- อยากเจอหนูเหรอคะ ‪- เข้ามาสิ
‪เราแค่กำลังดูรูปคอนแท็กชีต ‪ของภาพถ่ายริปเปอร์กันน่ะ
‪มีรูปเธอเจ๋งๆ เพียบเลย
‪นักข่าวนั่นโทรมา
‪ถ้าเธอเป็นห่วงเรื่องที่เกิดกับสาวๆ พวกนั้น
‪เธอก็ควรจะมาหาฉันก่อน
‪คุณจะได้ซุกปัญหาไว้ใต้พรมเหรอคะ
‪ทราวิส ควินน์จะต้องเข้าคุก
‪ฉันจะทำให้แน่ใจเรื่องนั้น
‪เรื่องนี้ใหญ่กว่าเขา
‪หมายถึงอะไร
‪หมายถึงคุณ
‪ทำไมเธอถึงสมัครเรียนที่อาร์เชอร์
‪เพราะหนูรักการเต้น
‪และในโลกข้างนอกนั่น ‪สาวอาร์เชอร์เป็นพวกที่ได้อยู่แถวหน้า
‪ในโลกข้างนอกนั่น ‪ชื่ออาร์เชอร์เป็นใบรับประกันให้เธอ
‪มันคือความคิดเห็นของฉัน ‪ต่อความสามารถของเธอ
‪และมันแบกรับน้ำหนักมากมาย
‪พวกเขาเรียกมันว่า "ล่องเรือยอชต์" ‪แต่แทบไม่เกี่ยวข้องกับเรือใหญ่ๆ
‪แต่เกี่ยวกับสาวสวยๆ บนเรือยอชต์
‪ชายแก่รวยๆ ที่ชอบพวกเธอ
‪แล้วก็ชาย หรือหญิงวัยกลางคน
‪ที่ยินดีเป็นนายหน้าให้สาวๆ ‪และทำเป็นมองไปทางอื่น
‪เมื่อเกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้น
‪เธอควรกังวลว่าฉันจะมองเธอดีกว่า
‪เพราะถ้าเรื่องนั้นถูกเปิดเผยออกไป
‪เธอไม่ได้แค่จบที่อาร์เชอร์ ‪แต่เธอจะไม่ได้เต้นอีกเลย
‪คุณซีกัล คุณต้องลืมทุกอย่าง ‪ที่หนูบอกและหยุดเขียนเรื่องนั้นนะคะ
‪ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
‪อะไรๆ เปลี่ยนไปแล้ว
‪ถ้าคุณตีพิมพ์ ‪อาชีพของหนูจะจบก่อนที่จะได้เริ่มเสียอีก
‪มันสายไปแล้ว
‪ฉันส่งเรื่องถึงบรรณาธิการแล้ว ‪คุยกับแหล่งข่าวอื่นๆ แล้วด้วย
‪เรากำลังเช็กความจริง
‪หนูเป็นคนเอาเรื่องนี้มาบอกคุณนะ
‪และเธอก็อยากใช้เรื่องนี้ ‪เป็นอาวุธเล่นงานคนที่ทำร้ายเธอ
‪แล้วตอนนี้เกมก็เปลี่ยนทิศ
‪นี่ไม่ใช่เกมนะคะ
‪งานของฉันคือ ‪ทดสอบความจริง หนุนและรายงานมัน
‪ฉันไม่ได้ทำงานให้เธอ
‪คุณจะทำร้ายหนูมากกว่าที่จะช่วยคนอื่นๆ อีกนะ
‪ฉันไม่ได้เลือกข้าง เนเวอาห์
‪ฉันแค่รายงานความจริง
‪ที่เหลือเป็นสงครามที่เธอต้องสู้เอง
‪นี่
‪เธอดูไม่เหมือนคนที่เพื่อนเพิ่งตายเลย
‪เพราะเขายังมีชีวิตอยู่น่ะสิ
‪แล้วก็อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันดีใจกับเขาจริงๆ
‪ฉันเกลียดเขา แต่ความจริงคือ ‪ฉันรักเขามากกว่าเดิมอีก
‪แถมฉันยังมั่นใจเต็มร้อยแล้วว่าไม่ได้ผลักเขา
‪โอเค งั้นก็เป็นคนดีน่ะสิ
‪ฉันดียิ่งกว่าดีซะอีก
‪มาดามจะทำลายฉันแน่
‪มาดามแค่ขู่
‪พอเรื่องถูกเปิดเผย ‪จะไม่มีใครเชื่อความเห็นของมาดาม
‪เชื่อเถอะ เธอเอาชนะมาดามได้
‪ไหนว่าเราจะไปกันแบบช้าๆ
‪ฉันคิดผิด มาทำกันเลยเถอะ
‪ไม่ใช่แบบนี้
‪เธอเสียใจอยู่ มันจะเป็นการเอาเปรียบ
‪ใครสนล่ะ
‪ฉันแค่อยากรู้สึกถึงอย่างอื่น บางอย่างที่ดีกว่านี้
‪ครั้งแรกของเราควรเกิดขึ้นเพราะมันเหมาะสม
‪เพราะเธออยากทำ
‪ฉันอยากทำนะ
‪ตอนนี้เธอแค่กำลังหนีเพราะกลัว
‪ถ้าฉันถูกไล่ออกล่ะ
‪เราชนะได้ เนเวอาห์
‪ฉันสัญญา
‪ดีแล้ว
‪วันนี้เราจะข้ามท่อนโซโล่ถัดไปแล้วกัน
‪นี่ พวกเขาแขวนป้ายแล้ว
‪ขอให้เป็นเธอนะ
‪ฉันก็ขอให้เป็นเธอ ไม่ดีกว่า ขอให้เป็นฉัน
‪ฉันก็ขอให้เป็นฉันด้วย
‪(อนาคตของบัลเลต์)
‪ใช่เลย!
‪ผมไม่เคยได้มีโอกาสเลย
‪ไม่ใช่การตัดสินใจของฉัน
‪แล้วถ้าใช่ล่ะ
‪เลือกที่รักมักที่ชังไม่ได้อยู่ดี
‪ผมเข้าใจ
‪คุณเป็นเกย์ ผมเป็นเกย์
‪คุณกลัวอะไร กลัวที่ต้องทำตัวดีเหรอ
‪มีเรื่องที่คนพูดกัน ‪เกี่ยวกับคนอย่างฉันในที่แบบนี้
‪กับเด็กผู้ชายแบบเธอ
‪บอกตามตรงเลยนะ
‪ฉันกลัวทุกวันที่ต้องเดินผ่านทางเดินพวกนี้
‪กลัวว่าจะมีใครคิดว่าพวกเขาเห็นอะไร
‪และตัดสินใจพูดอะไรที่จะจบอาชีพของฉันได้
‪ในทุกๆ ปี ฉันอยากมอบสิ่งต่างๆ
‪ให้แก่เหล่านักเรียน ‪ที่แอบเข้ามาในหัวใจฉันได้มากกว่าที่ทำอยู่
‪และในทางกลับกัน…
‪มันก็เจ็บปวดที่ต้องไม่ทำ
‪แต่มันคงเจ็บปวดกว่านี้มาก ‪ถ้าเกิดบางอย่างที่เลวร้ายขึ้น
‪มันไม่ควรเป็นแบบนั้นเลย
‪ฉันรู้ เชน
‪แต่ฉันเลือกที่จะปลอดภัย ‪ดีกว่ามาเสียใจภายหลัง
‪เมื่อไฟบนเวทีดับลง
‪และเก้าอี้ผ้ากำมะหยี่หรูหราของคนดูว่างเปล่า
‪เมื่อผู้อุปถัมภ์กลับบ้านหมดแล้ว
‪ตอนนั้นเธอจะเป็นอะไร
‪(ใกล้เกินกว่าจะสบายใจ)
‪เธอจะเรียกมันว่าการเต้นได้ไหม ‪ถ้าเธอเต้นในความมืด
‪ตามลำพัง
‪ถ้านักบัลเลต์ล้มลงอย่างแรง ‪แล้วไม่มีใครอยู่คอยรับ
‪เธอจะยังส่งเสียงอยู่ไหม
‪"นำพาแสงจันทร์จากสองคืนก่อน
‪และรู้สึกราวกับ ‪มันเติมเต็มห้องและทำให้ทุกอย่าง…"
‪แคสซี่
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์