‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ความจำของกล้ามเนื้อ
‪คือวิธีที่เธอเรียนรู้สิ่งที่ทำ
‪เคลื่อนไหวแบบเดิมซ้ำๆ เป็นเวลานานพอ ‪ร่างกายจะไม่มีวันลืม
‪ในเวลาไม่นาน ‪เธอจะทำสิ่งต่างๆ ได้ด้วยความทรงจำ
‪ในโลกที่ห่างไกลจากโลกที่เธอแสดงอยู่
‪ความจำของกล้ามเนื้อ ‪คือการที่เธอพิมพ์อีเมล แปรงฟัน
‪เอาเครื่องบินลงจอด
‪หรือเต้นผลงานชิ้นเอก
‪เพื่อน ยัยเบ็ตต์นั่นโคตรแจ่มเลย
‪โอเรน มีสมาธิ
‪เบ็ตต์ กะจังหวะดีนี่
‪เบ็ตต์ไม่เผื่อแรงไว้เลย
‪ฉันก็เคยเห็นไฟแบบนี้ในตัวเธอ ‪ตอนที่เธออายุเท่าน้อง
‪ฉันเชื่อว่าคุณเองก็เคยมีไฟแบบนั้นอยู่ในตัว
‪ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าตอนนี้ก็ยังมี
‪วันนี้พอแค่นี้
‪จัดไลน์เต้นให้ได้สิ ทุกคน
‪ฉันไม่เห็นใครยกขาขึ้นเต็มที่เลย
‪และพวกเธอก็ไม่มีแรงในการยกตัวด้วย
‪อีกเรื่อง
‪ขอเตือนความจำหนุ่มๆ ว่าวันนี้มีตรวจร่างกาย
‪บางทีนี่อาจเป็นการกระทุ้ง ‪ให้พวกอ้วนๆ ลดน้ำหนักลงหน่อย
‪คุณคอสต้า คุณพูดแบบนั้นไม่ได้นะ
‪ผมจะกลับมาให้ตีก้นทีหลัง
‪เลิกชั้นได้
‪ขอโทษที่ทำพังนะ
‪ใช่สิ ฉันต้องพึ่งนายในการลงจังหวะนะ
‪ฉันรู้ แค่ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะน่ะ
‪เรามาซ้อมกันหลังมื้อเที่ยงดีไหม
‪ฉันว่าไม่ดีหรอก ฉันไม่อยากถูกเบ็ตต์แหกอก
‪เดี๋ยวนะ เบ็ตต์เลิกกับฉันแล้ว
‪อีกอย่าง ฉันแค่กำลังขอซ้อมเต้นกับเธอ
‪นายก็รู้ว่าพวกแบปติสต์บอกว่า ‪การเต้นรำนำไปสู่อะไร
‪คุณพาร์ค ขอคุยด้วยหน่อย
‪หนูเหรอคะ
‪- หนูต้องตามไปไหม ‪- ตามสิ
‪ซวยแล้ว หนูติดเงินที่นี่อยู่
‪ยังไงเราก็ต้องจ่าย ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪นี่คอยตามฉันเหรอ
‪ฉันทำงานให้กรรมการที่นี่ ‪ต้องหาเช้ากินค่ำน่ะ
‪ฉันคงจะบอกว่าแล้วเจอกัน ‪แต่นั่นแปลว่าไม่มีวัน
‪ฟังนะ ฉันแค่ทำตัวไม่ถูกที่เจอนายวันก่อน
‪พวกเรายังทำได้นะ เรื่อง...
‪ใช่
‪แต่ไม่ดีกว่า
‪เธอต้องยอมรับนะว่าฉันเต้นได้ดีเลย
‪ฉันรู้สึกถึงความสุขอีกครั้ง
‪เป็นครั้งแรกเลยหลังจากผ่านมานาน ที่รัก
‪ฉันรู้สึกแข็งแกร่งขึ้น
‪ตอนเธอตื่น ฉันคงแข็งแรงมาก
‪มีความสุขมาก
‪ฉันมั่นใจนะ…
‪แคสซี่ ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น…
‪กำลังต่อสู้ให้ได้กลับมา
‪แต่ให้บางอย่างกับฉันหน่อย
‪สัญญาณสักอย่าง
‪อะไรก็ได้
‪เซลีน่าบอกฉันว่าเธอตกงานแล้ว
‪หนูยังทำอย่างอื่นได้ค่ะ ‪หนูเป็นติวเตอร์ เป็นพี่เลี้ยงได้
‪เธอไม่มีเวลาทำงานแลกเศษเงินหรอก
‪ฉันมีผู้บริจาครายหนึ่งที่ยินดีรับประกันหนี้ให้เธอ
‪และเสนอเบี้ยเลี้ยง ‪ที่จะช่วยให้เธอเต้นบัลเลต์ต่อไปได้
‪มาดามดูว์บัวคะ หนูจ่ายค่าเทอมเต็มจำนวน ‪มาตั้งห้าปี ทำไมเป็นตอนนี้
‪คงถึงตาเธอแล้วน่ะ
‪ฉันยังจะให้เธอเป็นตัวสำรองของเบ็ตต์ด้วย
‪ซึ่งจะกลายเป็นบทที่ดีที่สุด ‪ในเรื่องริปเปอร์ในเร็ววัน
‪มาดามคะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ
‪มีเรื่องเล็กๆ อยู่อย่าง
‪เกี่ยวกับเอกสารปกปิดความลับ
‪คงเข้าใจนะว่าผู้ได้รับทุนต้องไม่ถูกพบเห็น
‪ว่าทำอะไรที่อาจส่งผลเสียต่อโรงเรียน
‪มาดามคะ หนูไม่เคยแหกเคอร์ฟิวด้วยซ้ำ
‪เป็นขั้นตอนมาตรฐานน่ะ
‪อะไรที่เกิดขึ้นที่นี่ ก็ให้อยู่ที่นี่
‪หนูขอคิดเรื่องนี้ก่อนได้ไหมคะ
‪แน่นอนจ้ะ
‪คิดได้นานเท่าที่ต้องการเลย
‪แต่ถ้าเธอออกจากห้องนี้ไป ขอเสนอจะเป็นโมฆะ
‪แล้วเธอก็ต้องพึ่งตัวเองนะ
‪มาดามลากจูนไปที่ห้องทำงานเหรอ
‪โอรี่ ก็เรื่องยัยนั่นถังแตกนั่นแหละ
‪เบ็ตต์ เรื่องมันแดงขึ้นมาแล้ว
‪เชนทำให้พยานที่อยู่ของทุกคนเชื่อถือไม่ได้ ‪แปลว่าเธอกับฉันเสี่ยงทั้งคู่
‪ไม่หรอกถ้าเรายึดเรื่องเดิมไว้
‪เว้นแต่เธอพิสูจน์แล้ว
‪คนเราหันหลังให้สิ่งที่สัญญาไว้ตลอดเวลา
‪บอกฉันมาเถอะ เธออยู่ไหนคืนที่แคสซี่ตกลงมา
‪ฉันไม่ต้องบอกอะไรเธอทั้งนั้น
‪ฉันยังโกหกตำรวจนั่นเพื่อเธอเลย
‪ฉันว่าฉันควรได้อะไรแลกเปลี่ยน
‪อ๋อ เข้าใจแล้ว
‪ถ้าเธออยากได้สิ่งแลกเปลี่ยน…
‪ไม่เอา ขอแค่ความจริง
‪สงวนตัวไว้ให้เนเวอาห์สิท่า
‪- ไม่เอาน่า เราแค่เต้นคู่กัน ‪- ฉันรู้ว่าเธอเล่นเกมยังไง
‪ตอนนี้ฉันทำตามใจตัวเองได้แล้ว
‪เธอจะเอาทั้งขึ้นทั้งล่องไม่ได้
‪ทำไมล่ะ โอรี่
‪ทีเธอยังเอาได้เลย
‪เลิกตามตอแยผมได้ไหม
‪ก็เลิกโกหกสิ
‪นายบอกว่าอยู่กับหนุ่มที่บอกว่าไม่ได้อยู่กับนาย
‪โอเรนอายน่ะ
‪- เขาอยู่กับแฟน… ‪- แฟนเก่า
‪ฟังนะ ทุกอย่างที่นายพูดทำให้ฉันเพ่งเล็งนาย
‪ได้เวลาพูดความจริงแล้ว
‪คุณพูดถูก ช่างหัวพวกนั้น
‪ก่อนอื่นนะ ถ้ามีโอกาส ‪ผมก็อยากผลักแม่นั่นแรงๆ อยู่หรอก
‪แคสซี่แบล็กเมลผม ‪ให้สละบทในเรื่องเจ้าหญิงนิทรา
‪เพื่อที่เธอจะได้เต้นคู่กับนาบิล แฟนเธอ
‪ผมบอกเธอให้ทำใจซะ
‪เธอก็เลยส่งอีเมลหาเบ็ตต์
‪เรื่องที่ว่าผมเป่าปี่ให้โอเรน แฟนเบ็ตต์
‪ผมแบบ "ฉิบหายแล้ว"
‪ก็เลยแอบเข้าไปในห้องเบ็ตต์เพื่อลบอีเมล
‪ก่อนยัยนั่นจะทันได้อ่าน
‪แผนคือไปทุบนังแคสซี่ทีหลัง ‪เพื่อกันไม่ให้ก่อเรื่องเพิ่ม
‪แต่ดันมีคนอื่นชิงลงมือก่อน
‪เบ็ตต์บอกฉันว่านอนหลับอยู่ในห้องตัวเอง ‪ตอนแคสซี่ตกจากดาดฟ้า
‪ไม่มีทางหรอก ก็ผมอยู่ที่นั่น
‪อีเมลคือหลักฐานที่อยู่ของนาย
‪ครับ ถ้าคุณหาเจอว่ามันถูกฝังอยู่ขุมไหน ‪ในคอมพ์เธอนะ
‪ถ้ามันมีจริง ฉันเจอแน่
‪ล่าให้สนุกนะ
‪ถ้าถามฉันนะ เบ็ตต์น่ะอัจฉริยะชัดๆ
‪เดินหมากได้ปังปุริเย่
‪แอ้มเจ้าชาย แล้วชิงทิ้งเขาก่อนที่เขาจะทิ้งเธอ
‪ตอนนี้หนุ่มๆ ทุกคนในโรงเรียน ‪เลยอยากเสียบแทนเต็มแก่
‪เป็นฉันนะ ฉันจะเต้นให้นานที่สุด
‪แล้วแต่งงานกับคนรวยๆ ก่อนจะแก่จนก้นเหี่ยว
‪เพจ เป็นไรไหม
‪ไม่ต้อง
‪สิ่งเดียวที่พวกนั้นทำ คือทำกับเราเหมือนขยะ
‪ยัยนั่นมีปัญหาอะไร
‪ขายไม่ออกไง ชาตินี้ยังไม่เคยจูบใครเลย
‪ชอบแผ่รังสีตีฉิ่งฉาบ
‪ทำไมไม่หุบปากในเรื่องที่ตัวเองไม่รู้ซะบ้าง
‪แค่ได้เป็นสาวเสิร์ฟที่มิชิบีช ‪ก็คิดว่ามองคนออกแล้วเหรอ
‪ที่จริงฉันลาออกจากหลุมขยะนั่นแล้วย่ะ
‪ทำแบบนั้นโง่สุดๆ เลย
‪ใช่ ชีวิตเธอได้เจอเรื่องดีๆ กับเขาสักที ‪แต่กลับเทเนี่ยนะ
‪ฉันเปล่าเท ฉันแค่ได้ข้อเสนอที่ดีกว่า
‪ฉันเคยคิดว่าเคล็ดลับ ‪คือใส่ความรู้สึกทั้งหมดลงไประหว่างเต้น
‪กลายเป็นว่าการไม่รู้สึกอะไรเลยดีกว่าอีก
‪เป็นอะไรไป พี่กลัวว่าฉันจะเก่งกว่าเหรอ
‪เปล่า
‪แต่ฉันคิดว่าเธอกดดันตัวเอง ‪แค่ให้ผู้ชายคนเดียวประทับใจ
‪แฟนพี่ประทับใจไปแล้ว
‪จำคืนที่พี่ไปส่งเกว็นที่บ้านได้ไหม
‪เขาพยายามกล่อมฉันให้สวิงกิ้ง
‪- ราโมนไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ ‪- เขาเคยทำที่แย่กว่าอีก
‪พิสูจน์ได้จากรูปที่ฉันเคยเอาให้ดูไง
‪เขามันเจ้าชู้ พี่ดีเลีย พี่จะทำยังไงกับเรื่องนั้นล่ะ
‪เซียนน่า มิลเคน
‪นาบิล ลิมยาดี นายดังใหญ่แล้ว!
‪วงชอบวิดีโอที่เราถ่ายมากเลย
‪ก็ควรอยู่หรอก มันจะไปได้สวยแน่
‪เพราะแบบนั้นไง ‪พวกเขาเลยเสนอโอกาสทองให้นาย
‪ไปเต้นในทัวร์ยุโรปกับพวกเขา
‪แต่… ผมยังเรียนอยู่
‪แค่สามสัปดาห์เอง
‪นาบิล โอกาสดีๆ มันเป็นแบบนี้แหละ
‪อารีน่า แฟนคลับ ประวัติดีๆ
‪เหมือนตอนที่มิสตี้ออกทัวร์กับพริ้นซ์ไง
‪ทำให้โลกได้เห็นว่าบัลเลต์เป็นยังไง
‪ขอผมคิดก่อนแล้วกัน
‪ฉันจะส่งรายละเอียดไปให้นะ
‪โอกาสมาถึงแล้วจ้า
‪ขอโทษครับ หมอคลาสเซน
‪นาบิล ลิมยาดี ได้ยินว่าเธอตามหาฉันอยู่
‪ผมเห็นแคสซี่ขยับตัว
‪เกรงว่าเธอคงตีความหมายผิดแล้ว
‪เปล่าครับ เธอได้ยินผม เธอเลยตอบรับ
‪สิ่งที่เธอเห็นคืออาการชักจากการติดเชื้อ
‪เป็นการกระตุกโดยไม่ตั้งใจ ‪ไม่ใช่รหัสที่คนไข้เคาะตอบกลับมาหรอก
‪นี่แปลว่าร่างกายคนไข้กำลังหยุดทำงาน
‪ซึ่งแปลว่าไม่น่าเป็นไปได้แล้วที่แคสซี่จะฟื้น
‪มันไม่ได้ดูเหมือนแบบนั้น
‪มันไม่เคยเหมือน
‪เสียใจด้วย
‪มือเป็นไงบ้าง
‪ฉันไม่ตายหรอก
‪เมื่อกี้เธอเหมือนของขึ้นน่าดู
‪คนอื่นคงเรียกมันว่าเดตห่วยๆ
‪เราแค่…
‪เราเลยเถิดเกินกว่าที่ฉันอยากให้เป็น
‪ฉันควรท้วง แต่ก็ไม่ได้ทำ
‪ตอนนี้ฉันเลยอาจเจอปัญหา
‪แบบที่จบอาชีพนักบัลเลต์ได้เลย
‪ได้คิดเรื่องกินยาคุมฉุกเฉินไหม
‪เธอเคยกินเหรอ
‪เปล่า แต่คนใกล้ชิดของฉันเคย
‪แม่ฉันเอง
‪เธอโคตรสวยเลย ฉันคลั่งเธอจะแย่
‪ตัวเลขไม่เคยโกหก
‪เป็นฉันจะจัดให้เธอเด็ดๆ
‪รักษาหุ่นได้ดี ขอบใจนะ
‪เห็นเบ็ตต์วันนี้ไหม ฮอตเป็นไฟเลย
‪มีหนุ่มหลายคนแน่ที่อยากเขี่ยไฟ
‪แบบนี้นายโอเคเหรอ
‪ถ้าพวกนั้นอยากประสาทกิน ก็เอาเธอไปเลย
‪ผู้ชายที่ทางเดินนั่นใคร
‪เปล่านี่
‪เหมือนเขาจะสนใจนาย
‪แต่ฉันไม่ยักรู้สึก
‪ฟังนะ เชน ‪นายต้องเริ่มให้โอกาสที่สองกับคนอื่นได้แล้ว
‪ก็อาจจะ อย่างน้อยเขาก็ฝืนตัวเองให้จูบฉันได้
‪อย่างน้อยฉันก็ปิดเป็นความลับได้
‪เรามีข้อตกลงกันนะ เชน
‪ข้อตกลงนั้นอาจกำลังปกป้องคนที่ผลักแคสซี่อยู่
‪ดีมาก ขอบใจ
‪เพื่อน เซียนน่า มิลเคนโพสต์ทวีตเรื่องทัวร์นั่น ‪นายต้องไปให้ได้นะ
‪เธอขยับแล้ว
‪ใคร เซียนน่าเหรอ
‪เปล่า แคสซี่
‪เธอพยายามติดต่อฉัน
‪ไว้เธอค่อยติดต่อตอนนายกลับมาก็ได้
‪มาดามไม่มีทางยอมให้ฉันไปแน่
‪แล้วไงล่ะ
‪ถ้าไปออกทัวร์นั่น นายทำเงินได้โขเลยนะ
‪เปิดตัวอย่างร้อนแรง ‪คนได้แห่ฟอลโลว์นายจนไอจีระเบิด
‪และฉันก็จะอยู่ไกลอีกฟากทะเล
‪ในที่ที่นายอยากให้ฉันอยู่เป๊ะ
‪เพื่อน นั่นเซียนน่า มิลเคนนะ
‪คนโง่ที่ไหนก็คงรับข้อเสนอนี้
‪ฉันไม่ใช่คนโง่ไง
‪ถ้าออกจากอาร์เชอร์ตอนนี้ ฉันคง…
‪มาดามได้ไล่ฉันออกแน่ ‪ฉันจะเสียตำแหน่ง เสียวีซ่า
‪ฉันจะไม่ได้กลับมาเจอแคสซี่
‪ไท ขึ้นบนเครื่องชั่งเลย
‪ฟังนะ ความจริงก็คือเธอไม่คุ้มค่าหรอก
‪นายกำลังรักคนที่รักตอบไม่ได้
‪เชื่อเถอะ ฉันพอเข้าใจเรื่องนั้นอยู่
‪ซื่อสัตย์กับตัวเองสิวะ!
‪ถ้าแคสซี่ฟื้นขึ้นมาตอนนี้ ‪พวกนายก็เลิกกันอยู่ดี
‪แล้วนายคงได้ไปออกทัวร์นั่น
‪เลนนอกซ์ มาเลย
‪หนักขึ้นสามปอนด์
‪ถือเป็นข่าวดีนะ
‪หนักขึ้นแปลว่าแข็งแรงขึ้น ‪แข็งแรงก็เลี่ยงการบาดเจ็บได้
‪นายแข็งแรงเหมือนกระทิงเลย
‪อ้วนเหมือนกันด้วย
‪พวก หุบปากไปเลย
‪ทำไมไม่ไปลาดตระเวน
‪ฉันติดแหง็กกับปริศนา ‪ที่มีคนกำลังซ่อนชิ้นส่วนสุดท้ายไว้
‪ตอนนี้แหละที่คุณควรหางานอดิเรกอื่นทำ
‪ฉันรู้ว่าควรเลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว
‪เชื่อเถอะค่ะ ฉันก็อยาก แต่…
‪ฉันทำไม่ได้
‪แล้วเจออะไรบ้าง
‪ตอนเปิดเทอม นักเรียนทุกคนกลับมา
‪พยานที่อยู่ของเด็กส่วนใหญ่ถูกต้อง
‪แต่แล้วเชน แมคเรคนนี้ก็เล่าเรื่องใหม่
‪ที่ขัดแย้งกับเรื่องของเบ็ตต์ วิตลอว์ ‪กับโอเรน เลนนอกซ์
‪ส่วนเอสเม่ ฮอลเทอร์ลีนก็ยังเป็นปริศนา
‪สัญชาตญาณของฉันบอกว่าพวกเขาเกี่ยวพันกัน
‪แล้วใครเป็นจุดอ่อน
‪ฉันว่าเป็นเอสเม่ เด็กนั่นเหลวแหลก
‪งั้นก็ไปไล่บี้เลย
‪แค่เอากล่องอาหารแม่นายมาคืน
‪ยาของนายทำให้ฉันเต้นตอนซ้อมได้ปังสุดๆ
‪ดีใจจังที่มีคนเชื่อ
‪นายอยากให้โอกาสฉันอีกครั้ง ‪ไม่งั้นคงไม่รับสาย
‪ฉันจะมารับตอนหนึ่งทุ่มนะ
‪พ่อออกนอกเมือง ฉันเลยได้ครองรถ
‪เอาน่า
‪คิดถึงเพลงดีๆ ที่ได้แรงบันดาลใจจากฉันสิ
‪ใช่เลย เพลงเดธเมทัลน่ะสิ
‪นาบิลไปทัวร์ที่ฝรั่งเศสแค่สองสัปดาห์เอง
‪ผมรับรองเลยว่าเขาจะได้สติ
‪ระยะยาวแบบนี้เหรอ
‪มีความหมายกว่าละครสามคืนเป็นไหนๆ
‪ดีกับชื่อเสียงโรงเรียน
‪และกับเธอด้วย ถ้าเขาไม่อยู่แถวนี้
‪แล้วการต้องการอะไรมากจนสู้เพื่อมัน ‪มันผิดตรงไหน
‪ก็ไม่ผิด ถ้าเธอสู้อย่างฉลาด
‪เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรจากห้องนี้เลยเหรอ
‪ได้รู้ว่าคุณยอมขายวิญญาณเพื่อให้ได้นั่งโต๊ะนั้นไง
‪จงระวัง
‪และคุณจะแลกทุกอย่างที่เหลืออยู่ ‪เพื่อรักษามันไว้
‪รู้ไหมฉันต้องการอะไร
‪อะไรครับ
‪เธอ…
‪สวมนี่ซะ
‪ฉันได้รู้มานานแล้วว่าอะไรทำให้ฉันมีความสุข
‪และต้องสละอะไรเพื่อให้ได้มันมา
‪สิ่งที่เธอยังไม่ได้เรียนรู้
‪นั่นคืออดีตเป็นกับดัก
‪ผมเข้าใจ จงระวัง
‪ถ้าเธอทำบางอย่างซ้ำๆ นานพอ ‪ร่างกายเธอจะเข้าควบคุม
‪เรียนรู้กิจวัตรนั้นในแบบที่จิตใจของเธอ ‪ไม่อาจเข้าใจได้
‪ร่างกายเธอกลายเป็นผู้นำ
‪มันจะบอกวิธีทำสิ่งต่างๆ ที่เธอเคยทำเป็นประจำ
‪เพราะมันนึกว่าจะต้องทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪แม้เวลาผ่านไปหลายปี การขี่จักรยาน…
‪ก็คือการขี่จักรยานนั่นแหละ
‪เมื่อเธอกลับไปทำการเคลื่อนไหวบางอย่าง
‪ร่างกายเธอก็จะเรียกคืนขั้นตอนเหล่านั้น
‪แค่จากการเห็นคนอื่นกำลังทำมัน
‪เธอรู้ว่าต้องใช้อะไร
‪และด้วยระบบที่ไม่ผ่อนปรนของอุปนิสัยที่เคยชิน
‪เธอจะทำมันได้อีกครั้ง
‪นั่นท่อนโซโล่ของฉัน
‪พวกเขาให้ฉันเป็นตัวสำรอง
‪งั้นก็ได้
‪มีดีก็ขอดูหน่อย
‪แอ่นสะโพกไปทางนั้น ตอนเข้าท่าตงเบ
‪หยุดที!
‪อะไร
‪มาทำดีกับฉัน
‪ฉันรู้ว่าแกชอบมาไม้ไหน
‪ไม่ช้าก็เร็ว แกก็จะหาประโยชน์
‪จูน ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ตอนนั้นฉันก็แค่กลัวและ…
‪ฉันลืมไปว่าพวกเราคือครอบครัว
‪และเราต้องช่วยเหลือกัน
‪เข้าท่าชาเซให้ดีกว่านั้น
‪นั่นแหละเคล็ดลับ
‪ให้สิ่งที่เขาต้องการ ก่อนที่เขาจะขอ
‪ทักษะเต้นของน้องเธอพัฒนามาไกลมาก
‪ดูเหมือนการเลิกกับแฟนทำให้เขาเปิดใจ
‪รู้สึกว่าเธอจะสนใจชีวิตรักของนักเรียนจังนะ
‪พวกเขาไม่เหมือนนักเรียนหรอก ‪เหมือนอุปกรณ์มากกว่า
‪ยังไง แบบเซ็กซ์ทอยเหรอ
‪อย่าแกล้งทำเป็นว่าเธอไม่เคยทำหน่อยเลย
‪ก็ไม่เคยกับสาวๆ พวกนี้
‪แล้วที่จะสวิงกิ้งสามคนล่ะ
‪เป็นแค่วิธีของเธอเพื่อ "เปิดใจเบ็ตต์" เหรอ
‪เดี๋ยวนะ
‪น้องเธอต่างหากที่รุกฉัน
‪ของมันเคยๆ ราโมน
‪เธอก็เคยทำแบบนี้กับแคสซี่ ‪ตามไปรุกยัยนั่นถึงปารีส
‪นั่นมันต่างกัน
‪ตอนนั้นหน้าร้อน ‪เขาไม่ใช่ลูกศิษย์ฉัน ที่นั่นฝรั่งเศส
‪นั่นเหรอข้ออ้างเธอ "ที่นั่นฝรั่งเศส"
‪รู้ไหม ฉันได้อ่านข้อความ ‪ที่เธอได้รับจากสาวสักคนในปารีส
‪ขู่ว่าจะทำลายเธอถ้ากลับไปที่นั่น
‪ที่น่ากลัวจริงๆ คืออะไรรู้ไหม
‪เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครส่งข้อความพวกนั้น
‪รายชื่อคงยาวเหมือนไอ้จ้อนของเธอ
‪พวกผู้หญิงที่เธอเคยทำให้เจ็บช้ำ ‪และอาชญากรรมที่เธอก่อ…
‪ฉันไม่เคยก่ออาชญากรรมอะไรทั้งนั้น!
‪เหรอ ถ้ามั่นใจนัก ก็กลับไปปารีสสิ
‪เธอชอบความโด่งดัง
‪ส่วนน้องสาวเธอก็ยอมทำทุกอย่าง ‪เพื่อให้ได้เป็นคนต่อไป
‪ถ้าเธอแตะต้องน้องฉัน สาบานเลย…
‪ฉันช่วยได้ดีกว่านั้นอีก ดีเลีย
‪ฉันจะไม่แตะต้องแม้แต่เธอ
‪กลับบ้านซะ เก็บของแล้วไสหัวไป
‪ตอนนี้ฉันเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเธอเป็นคนแบบไหน
‪ฉันเป็นคนแบบไหนเหรอ
‪เธอไม่รู้สักนิด
‪ทำอะไรของนาย
‪เปลี่ยนใจแล้ว มาลองเริ่มต้นกันใหม่
‪เยี่ยม คืนนี้ไปห้องฉันสิ จะซั่มกันก็ได้ แต่ฉัน…
‪ไม่
‪กินหรูนอกบ้าน นายเลี้ยง
‪เอาเป็นสักร้านที่เมนูไม่ลอกดีไหม
‪ไม่ได้ ฉันมีหนี้ยืมเรียน…
‪ถ้านายเลี้ยงข้าวตัวเองไม่ได้ งั้นก็เลี้ยงข้าวฉัน
‪ฉันกำลังพูดถึงการเดตจริงจังน่ะคุณ ‪ไม่มีเสียบแล้วชิ่ง
‪ฉันรู้สึกไม่ดีเลย
‪คงไม่ใช่ยาหรอก มันยังไม่น่าจะออกฤทธิ์
‪พนันเลยว่าไอ้เฮงซวยนั่น ‪ออกไปเที่ยวสนุกสุดเหวี่ยงอยู่แน่
‪ไม่ได้รู้สักนิดว่าฉันเจออะไรอยู่
‪เหมือนคืนนั้นเลย
‪ต่อให้เขารู้ว่าฉันรู้สึกยังไง เขาก็คงไม่สน
‪เพจ หมอนั่นต้องชดใช้นะ
‪จูนพูดถูก
‪เรายังไม่บรรลุนิติภาวะ
‪เขาเป็นอาชญากร ‪จะยอมให้เขารอดตัวจากเรื่องนี้ไม่ได้
‪เราไปอัดเสียงเขาได้นะ ‪ให้เขายอมรับว่าขืนใจเธอ
‪ฉันไม่มีทางกลับไปที่นั่น
‪เธอไม่ต้องไป
‪ฉันไปเอง
‪ยังไงซะ ฉันคือคนที่เขาต้องการ
‪ความจำของกล้ามเนื้อ ‪ก็เหมือนระบบควบคุมการบินอัตโนมัติ
‪เหมือนเชื้อโรคซอมบี้ ‪ที่สั่งการว่าเธอจะใช้ชีวิตยังไง
‪เป็นจิตสำนึกของเธอ ส่วนที่เธอคิดว่าเป็นตัวเธอ
‪มันฝังตัวอยู่ในส่วนลึกที่สุดของสมอง
‪เรียกร้องการกระทำซ้ำๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า
‪ขณะที่เธอสร้างความสัมพันธ์ ‪ระหว่างการคิดและการลงมือทำ
‪จนเธอลืมกระทั่งที่เคยบังคับ ‪ให้ร่างกายตัวเองทำให้ได้
‪ดีเลียบอกฉันเรื่องคุณกับแคสซี่แล้ว
‪ดีเลียกำลังฟาดงวงฟาดงา
‪เธอกังวลว่าน้องเธอจะเป็นรายถัดไป
‪ผมสนใจแค่ว่าจะดึงอะไรออกจากตัวเบ็ตต์ได้
‪ไม่ใช่เสียบอะไรเข้าไป
‪ฉันก็ยังควรไล่คุณออกอยู่ดี
‪คุณลำบากลำบนเพื่อสร้างที่นี่ขึ้นมา
‪คุณจะไม่ทำลายมันตอนนี้หรอก
‪ฉันไม่ใช่คนที่กำลังสร้างเรื่องอื้อฉาวให้ที่นี่
‪บัลเลต์อยู่ได้ด้วยเรื่องอื้อฉาว
‪เรื่อง "ยามบ่ายของฟอน" ไง
‪พวกเขาขว้างผักขึ้นเวที ‪แล้วเรียกมันว่าเรื่องอนาจารโสมม
‪เรื่อง "พิธีบูชายัญในฤดูใบไม้ผลิ" ‪ยุยงให้เกิดจลาจล…
‪แต่คุณไม่ใช่นิจินสกี
‪ถึงเวลาที่คุณควรทำให้ฉันเห็นแล้ว ‪ว่าคุณแคร์ศิลปะแขนงนี้
‪แคร์โรงเรียนนี้
‪แคร์ฉัน
‪ก็ต้องแคร์สิ
‪จะไม่แคร์ได้ยังไง
‪คุณเป็นคนแรกของผมนี่นา
‪มันก็แค่เรื่องเล่าติดปาก
‪มันเป็นความจริง โมนา
‪ผมเคยเป็นแค่เด็กโง่เขลา
‪คุณสอนให้ผมรู้ว่าร่างกายทำอะไรได้บ้าง
‪ผมติดค้างคุณทุกอย่าง
‪ตอนนั้นคุณไม่ดีพอสำหรับฉัน
‪สำหรับคุณ ผู้ชายคนไหนก็ไม่ดีพอ
‪ตลอดหลายปีมานี้ ผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามา
‪ผมแค่ไล่ตามสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยรู้สึก…
‪เวลาหลายปีก่อนกับคุณ
‪เจ้าหน้าที่ครูซ มาทำอะไรที่นี่คะ
‪นี่คือบรรณาการของเธอสินะ
‪ไม่ใช่ของหนูคนเดียวสักหน่อย
‪ทุกคนรักแคสซี่ แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่า ‪คืนนั้นเขาอยู่บนดาดฟ้า
‪ก็เราเข้านอนแต่หัวค่ำ
‪เว้นแต่ว่าอย่างนี้นะ เอสเม่
‪ทุกคนที่พูดแบบนั้นที่จริงแล้วอยู่กันที่อื่น
‪หนูนอนหลับอยู่ก็แล้วกัน
‪แต่เธอพิสูจน์ไม่ได้
‪และฉันก็ใกล้หมดความอดทนแล้ว
‪หนูไม่ต้องบอกอะไรคุณทั้งนั้น
‪รู้ไหมว่าในสงครามมันเป็นยังไง
‪ฉันใช้มือคู่นี้ถือชิ้นส่วนร่างกาย
‪รอดชีวิตกลับมาอย่างยับเยิน ‪และตอนนี้ทุกๆ ฝันร้าย
‪ทุกความทรงจำ ทุกโศกนาฏกรรมที่ฉันเห็น
‪ทำให้ฉันสนกฎน้อยลง ‪เมื่อเป็นเรื่องการตามหาความยุติธรรม
‪เธอจะพูดความจริงกับฉัน
‪หรือจะให้ฉันช่างแม่งมันตรงนี้
‪จนไม่สนว่าต้องทำยังไงเพื่อให้เธอพูด
‪โอเรน! หนูอยู่กับโอเรน
‪เธอเป็นคนที่สามแล้วที่บอกแบบนั้น
‪หนูพูดความจริงนะ สาบานได้!
‪เราอยู่ในห้องซาวน่า เล่นโคเคนกัน
‪ไปถามเขาเองสิ! เขาจะพูดตรงกับหนู
‪ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ
‪คาเฟ่ที่เรากำลังจะไปนี่…
‪ดีที่สุดในเมืองเลย
‪ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย
‪พูดจริงเหรอ
‪ก็นะ ฉันใช้เวลาห้าปีหลังกำแพงโรงเรียน
‪งั้นเธอก็เป็นแม่ชีดีๆ นี่เอง
‪แหงล่ะ!
‪ถ้าแม่ชีที่ว่าแต่งตัวเกือบเปลือยมาทั้งชีวิต ‪มีมือผู้ชายลูบๆ คลำๆ ไปทั่ว
‪เว้นแต่ผู้ชายที่นั่นเป็นเกย์กันหมดใช่ไหม
‪ที่จริงนั่นแหละเรื่องที่เข้าใจผิด
‪โรงเรียนอาร์เชอร์สอนฉันมากกว่าแค่การเต้น
‪ไว้นายจะเห็นเอง
‪นั่นข้อความที่ห้าในหนึ่งนาทีเลยนะ
‪(นังจูน - เราต้องใช้รถ)
‪เพื่อนอยากให้ฉันขับรถให้น่ะ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ
‪ไม่แน่ใจเหมือนกัน
‪จะไปกินช็อกโกแลตร้อนอยู่ใช่ไหม
‪คือแบบนี้นะ
‪ถ้าต้องฟาดกับยัยพวกนั้นเรื่องเต้น ‪ฉันจะถือเป็นสงครามเต็มรูปแบบเลย
‪แต่พออยู่นอกสตูดิโอ…
‪ฉันจะโผล่ไป
‪งั้นเธอก็เป็นคนดีน่ะสิ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪ช่วงนี้ได้อ่านอะไรไหม
‪ช่วงนี้เหรอ เล่มที่ดีที่สุดคงเป็นโอเชี่ยน เหวือง
‪เขาเป็นนักกวีอัจฉริยะ ‪ที่เขียนนิยายแนวไดอารี่เพี้ยนๆ
‪เกี่ยวกับการโตมาเป็นเควียร์ในบ้านผู้ลี้ภัย
‪ฉันเข้าใจเลย
‪เหมือนเคยเห็นรูปเขาอยู่นะ
‪ก็น่ารักดี แต่น่าจะยิ้มหน่อย
‪เขาคงเจออะไรมาเยอะ
‪เป็นคนเวียดนาม ประเทศนั้นสวยดี เคยไปไหม
‪ไม่มีพาสปอร์ตน่ะ
‪สเต๊กนี่อร่อยมากเลย สักคำไหม
‪กินมังสวิรัติน่ะ
‪ฉันทำแบบนี้ได้โคตรดีเลยใช่ไหม
‪นายทำได้ดีแล้ว
‪นายรู้อยู่เรื่องหนึ่ง นั่นคือเรื่องเต้น
‪ฉันนับถือเรื่องนั้นนะ
‪ใช่ เหมือนนับถือสัตว์ในละครสัตว์ไง
‪ฉันแค่จะบอกว่า…
‪ขอโทษที ฉันไม่รู้วิธีทำแบบนี้จริงๆ
‪ทำอะไร กินข้าวกับคนอื่น พูดคุยกันเหรอ
‪เดตน่ะ
‪ฉันเก่ง…
‪เรื่องหาเรื่องใส่ตัวตอนยังอยู่ที่บ้าน
‪แล้วก็…
‪มะรุมมะตุ้มในพุ่มไม้
‪กับอีแอบที่ตกฉันได้ แล้วก็ทำเรื่องแย่ๆ กับฉัน
‪แถมยังพยายามทำให้เพื่อนรัก ‪ที่เป็นชายแท้หลงรักฉัน
‪แต่ดันทำทุกอย่างพังไปพร้อมกัน
‪เพราะงั้นใช่เลย…
‪ไม่มีประสบการณ์มากมายอะไร ‪ไว้คุยเจ๊าะแจ๊ะตรงนี้หรอก
‪ฉันเหรอ
‪ฉันไม่เห็นประโยชน์
‪ฉันนั่งอยู่กับผู้ชายที่ฉันรู้ว่า ถ้าเขาไม่กำลังคิดว่า…
‪เราจะถอดเสื้อผ้ากันได้เร็วแค่ไหน
‪เขาก็กำลังคิดว่าจะข้ามของหวาน ‪แล้วกลับไปไถแอปกรายเดอร์ได้ยังไง
‪และถ้าเขาไม่ใช่คนที่กำลังคิดแบบนั้น
‪ก็ฉันนี่แหละคิด
‪แล้วตอนนี้เราคนไหนกำลังคิดแบบนั้น
‪นายบอกฉันสิ
‪ฉันมีวิธีลดน้ำหนักที่ดีกว่านั้นนะ
‪หนุ่มที่มิชิบีชแนะนำมา
‪เธอห้ามตัวเองไม่ได้แล้ว
‪ตัวตันเป็นเบอร์ริโต้ทำมาพูดนะ
‪เอาสักซื้ดไหม
‪คืนที่เธอกับฉันอยู่ในนี้ ‪นั่นก็พอทำให้ฉันกลัวหัวหดแล้ว
‪ก็ฉันเพิ่งเห็นความตายต่อหน้าต่อตา
‪ตำรวจคนนั้นรู้ว่าเราโกหก
‪เขามาเป็นบ้าใส่ฉันบนหลังคา!
‪จนฉันรู้สึกว่าต้องบอกความจริงไป ‪ไม่งั้นถูกผลักแน่
‪งั้นเธอก็ควรตกตึกไปเลย
‪อำกันเล่นใช่ไหม
‪เราตกลงกันแล้วว่าจะปิดปากเงียบ
‪นายต้องยืนยันเรื่องให้ฉันด้วย
‪ไม่งั้นใครจะรู้ว่าเขาจะทำอะไร
‪เบ็ตต์ไม่ได้รักนายด้วยซ้ำ โอเรน ‪นายจะปกป้องยัยนั่นไปทำไม
‪เพราะไม่ว่าเธอจะคิดยังไง ฉันก็ติดค้างยัยนั่น
‪เธอขวางฉันอยู่
‪ไม่เป็นไรแล้ว เธอเสร็จแล้ว
‪แคสซี่
‪คำพูดสุดท้ายที่ฉันพูดกับเธอ…
‪ฉันเสียใจจริงๆ
‪ฉันเข้านอนพร้อมความโกรธ
‪ฉันยังโกรธอยู่
‪โกรธทั้งโลก
‪โกรธเธอ
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันก็แค่เสียการทรงตัว
‪เธอทำฉันเจ็บ แคสซี่
‪เธอพูดแบบนั้นได้ยังไง
‪ฉันสิคือคนที่เลือดไหลอยู่
‪งั้นนี่ก็มาเรียกร้องความสงสารสินะ
‪ฉันร้องเรียกตลอดนั่นแหละ ‪เพียงแต่เธอไม่เคยฟัง
‪ช่วยฉันด้วย
‪โทษที เพื่อน ฉันทำของตกน่ะ
‪โอเคหรือเปล่า
‪เชื่อเถอะ
‪ไม่มีนาย เธอก็อยู่ได้
‪ขอให้นายพูดถูกเถอะ
‪เพราะฉันเบื่อที่นี่เต็มทีแล้ว
‪เธอทำยังไงน่ะเหรอ
‪เธอเรียนรู้ลำดับขั้นตอนที่เป็นไปไม่ได้
‪แล้วทำซ้ำออกมาอย่างง่ายดายได้ยังไง
‪เคล็ดลับก็คือ เธอไม่ได้ทำ
‪การเคลื่อนไหวกลายเป็นแผนที่ ‪ที่ถูกร่างขึ้นในสมอง
‪สร้างชวเลขระหว่างการคิด และการลงมือทำ
‪เธอซึมซับขั้นตอนเหล่านั้นไว้อย่างสมบูรณ์
‪จนองค์ประกอบของมันกลายเป็นกลไกอัตโนมัติ
‪เธอแบ่งการเคลื่อนไหวเป็นท่อนๆ ที่ซับซ้อน
‪เชื่อมแต่ละองค์ประกอบเข้าด้วยกัน
‪เธอสร้างกิจวัตรเพื่อที่ว่าเมื่อถึงวันที่ต้องใช้
‪สมองของเธอสามารถปล่อยให้ ‪ช่วงเวลานั้นขับขาน
‪สวัสดี
‪ฉันกลับมาแล้ว
‪ไปกันเลยไหม
‪ฉันสอนคุณมาดีจริงๆ
‪ให้ทำแบบนี้บ่อยๆ ก็ได้นะ
‪แบบนั้นคงไม่ฉลาด
‪เอาเป็น…
‪คุณเอาสิ่งที่ได้เรียนกลับไปปารีส…
‪ในเมื่อตอนนี้เรื่องเอะอะโวยวายจบลงแล้ว
‪เรื่องเอะอะโวยวายอะไร
‪ไม่รู้สิ ที่คุณบอกฉันเรื่องคำขู่ ‪กับคำปรามาสพวกนั้นไง
‪เว้นแต่ผมไม่เคยบอกคุณ
‪เคยสิ
‪คุณอาจจำไม่ได้เพราะมัวยุ่งกับริปเปอร์
‪ผู้ล่า กับผู้ถูกล่า
‪คุณเป็นแบบไหน
‪แน่ล่ะว่าฉันถูกล่ามาหลายปี
‪แต่ตอนนี้ฉันกลับเป็นคนที่กำลังไล่ล่า ‪ผู้มีพรสวรรค์และเงินทอง
‪เทพีไดอาน่ากำลังเอาเหยื่อกลับบ้านแล้ว
‪ทุกอย่างก็เพื่อโรงเรียนนี้
‪มันเกือบล่มสลายแล้วเชียว
‪ต้องให้เจอกับวิกฤตเสียก่อน
‪คณะกรรมการถึงตัดสินใจ ‪ให้ผู้หญิงบริหารโรงเรียนได้
‪ฉันจัดการหาทุนของอาร์เชอร์ขึ้นมาใหม่
‪ทั้งสร้างสิ่งอำนวยความสะดวก และชื่อเสียง
‪คุณส่งข้อความหาใครไม่ทราบ
‪ผู้ล่าของผม
‪จะไม่เปิดอ่านเหรอ
‪งั้นก็เป็นคุณสินะ
‪มันจะได้ผลก็ต่อเมื่อคุณเคยทำเรื่องชั่วร้ายมา
‪ฉันนี่โชคดีจริงๆ
‪ฉันไม่ต้องส่งอะไรที่ลงรายละเอียดด้วยซ้ำ
‪เพื่อให้คุณสงสัยว่ามันเป็นเรื่องชั่วช้าอะไร
‪เมื่อกี้สนุกดีนะ
‪มากเลยด้วย ให้ขับไปส่งไหม
‪ไว้เราทำแบบนี้กันอีกนะ
‪ฉันให้ยืมหนังสือนั่นได้ เผื่อนายอยาก…
‪ฮัลโหล
‪แค่อยากขอบคุณน่ะ
‪ใช่เลย นายบอกได้ชัดแล้ว
‪เพื่อน กลางลานจอดรถเลยเนี่ยนะ
‪เชื่อสิ พอหน้าต่างเป็นฝ้า ก็ไม่มีใครเห็นเราแล้ว
‪ไหนว่าวันนี้เราจะทำตัวดี
‪ฉันจะทำตัวดี สัญญาเลย
‪คุณเรนฟริวคะ
‪หนูคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติค่ะ
‪เราเรียกที่นี่ว่า "เดอะโฮลี่ออฟโฮลี่ส์"
‪ทำตัวตามสบายนะ
‪เอานี่ มันช่วยได้
‪สาวๆ ไม่เห็นเคยพูดถึงห้องนี้เลย
‪แหม…
‪ก็เหมือนฉัน พวกนั้นไม่กินในที่ลับ ไขในที่แจ้ง
‪และ…
‪ไม่ใช่สาวทุกคนจะได้เข้ามา
‪ฉันรู้สึกโชคดีนะ
‪ทัลบอตต้องการเก็บเธอไว้เอง
‪คุณทัลบอต คณะกรรมการอาร์เชอร์น่ะเหรอ
‪เขาไปดูพวกเธอออดิชั่นด้วย ‪จะได้เป็นคนเลือกก่อน
‪เธอ…
‪ช่วยตรงนี้หน่อยได้ไหม
‪ฉันทำแบบที่นักเต้นคนอื่นทำได้หมดนั่นแหละ
‪บอกซิว่าเพจทำอะไร แล้วฉันจะทำให้
‪ฉันกำลังหวังว่าเธอจะทำได้ดีกว่า
‪ทำไมคะ คุณทำอะไรเขา
‪เอาเป็นว่า…
‪เขาน่าจะทำได้ดีกว่านั้น
‪เขาน่าจะเป็นเธอ
‪ทีนี้คุณทำให้ฉันสงสัยเลย
‪คุณทัลบอตรู้เรื่องออดิชั่นของพวกเราได้ยังไง
‪ผู้อำนวยการของเธอบอกเขา
‪เธอจะทำแบบนั้นทำไม
‪ให้ตายสิ เขาจ่ายเพื่อให้ได้สิทธิพิเศษน่ะสิ
‪เธอคิดว่าที่ได้ทำงานที่นี่เป็นเพราะโชคช่วยเหรอ
‪เปล่าเลย เธอถูกเลือกต่างหาก
‪มีแบบเพจเป็นร้อยเป็นพัน แต่มีแบบจูนแค่คนเดียว
‪งั้น…
‪เดี๋ยวนะ เพราะแบบนี้เด็กเสิร์ฟที่มิชิบีช ‪ถึงมีแต่นักบัลเลต์เหรอ
‪ใช่ เลือกซื้อและจับจ่าย
‪โอเค แต่คุณจ่ายให้ใครล่ะ
‪เราจ่ายให้โมนิก ดูว์บัวน่ะสิ
‪บริจาคให้โรงเรียนเพื่อแลกกับ ‪ให้ได้ว่าจ้างตัวเลือกสองสามคน
‪หมายถึงสาวๆ ที่นี่เหรอ
‪นี่เธออัดไว้เหรอ
‪เปล่า
‪นังนี่!
‪ออกไปให้พ้นนะ!
‪ทราวิส คุณทำฉันเจ็บนะ!
‪ออกไปให้พ้น!
‪ส่งมาเดี๋ยวนี้!
‪จูน!
‪- เธอปลอดภัยแล้ว ‪- ช่างกล้านักนะ!
‪ทั้งสิ่งที่แกต้องการ ทั้งที่แกทำให้ได้มา
‪มาเถอะ
‪ไม่มีไข้ เป็นตะคริว เวียนหัว…
‪ฉันว่ายานั่นคงกำลังออกฤทธิ์น่ะ
‪แต่ถ้าเธออยากคุยกับหมอ…
‪ไม่ค่ะ ไม่อยาก
‪หนุ่มที่เธอคบหา เขาอยู่โรงเรียนนี้ไหม
‪ไม่ค่ะ
‪เขารู้ไหมว่าเธอกำลังกลัวว่าจะท้อง
‪ลืมได้เลย หนูไม่มีวันคุยกับเขาอีกแน่
‪เดี๋ยว เพจ รอก่อน
‪เธอไม่ได้ต้องการแบบนี้ใช่ไหม
‪- ประแจ หนูไม่เป็นไร พูดจริงนะ หยุดที ‪- มีกฎหมาย…
‪หนูไม่น่าบอกคุณเลย
‪ทีนี้ทุกอย่างเลยเหมือนจริงเลย
‪มันคือเรื่องจริง เพจ
‪ไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันก็เกิดขึ้นแล้ว
‪และฉันคิดว่าเธออาจอยากคุยกับใครสักคน ‪ว่าเธอรู้สึกยังไงในเรื่องนี้
‪ถ้าไม่ใช่ฉัน เป็นคนอื่นก็ได้
‪นี่เป็นใบสั่งพักเต้น
‪มาคุยกันพรุ่งนี้นะ
‪รู้ไหมคะว่าครูบรูกส์บอกว่าอะไร
‪เขาบอกว่า "เราร้องเพลง ‪ในสิ่งที่พูดออกไปไม่ได้
‪และเต้นในสิ่งที่ร้องออกไปไม่ได้"
‪คุณเรนฟริวคะ หนูตั้งใจมาเต้น
‪นึกว่านายจะแหกเคอร์ฟิวซะอีก
‪ฉันมันโคตรโง่เลย
‪ฉันไม่อ่านหนังสือ
‪ไม่เดินทาง แถมกินเนื้ออีก
‪คืนนี้ฉันมีแค่เป้าหมายเดียว
‪อย่ามีเซ็กซ์!
‪แต่ก็ดันมี ‪กระดี๊กระด๊าเหมือนเขาเป็นลูกค้ามาซื้อกิน
‪แล้วฉันก็ดันไม่มีอย่างอื่นจะให้เขา
‪มันเหมือน…
‪ฉันเก่งแค่เรื่องเดียวเลย โอเรน
‪เหมือนทุกคนต้องการแค่นี้จากฉัน
‪เหมือนสิ่งเดียวที่ฉันเป็น… คือร่างกายงี่เง่านี่
‪นายฉลาด
‪กล้าหาญ
‪แล้วก็โคตรตลกเลย
‪และฉันรับรองเลยว่ามีใครสักคนข้างนอกนั่น ‪ที่จะเห็นเหมือนที่ฉันเห็น
‪เว้นแต่…
‪เขาจะลงมือทำบางอย่างกับมัน
‪เพื่อน…
‪ฉันสัญญาเลยว่าเขากำลังมา
‪เรื่องของความจำของกล้ามเนื้อก็คือ
‪เมื่อจบงานแล้ว เธอจะจำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‪เธออาจเพิ่งเต้นผลงานชิ้นเอกไป
‪แต่เมื่อเธอเดินลงจากแสงไฟ ‪เข้าสู่อ้อมกอดที่มืดมิดของข้างเวที
‪มันเหมือนการอธิบายลมหายใจ
‪เธอดีใจที่ทุกอย่างเกิดขึ้น ‪แต่ไม่รู้สักนิดว่ามันเกิดขึ้นยังไง
‪ขอโทษด้วย แดน ‪แต่คุณต้องให้คนอื่นมาจบงานนี้แล้ว
‪คุณกำลังคืบหน้าแล้ว! คดีนี้มันไม่ใช่หมูๆ นะ
‪มันไม่ใช่งานที่ฉันจะทำตามใจชอบได้ด้วย
‪มันมีกฎ มีคำสั่ง มีสายการบังคับบัญชา
‪นั่นแหละที่ฉันเคยเชื่อมั่น!
‪ฉันบอกตัวเองว่ามันจะช่วยฉันคลี่คลายความลึกลับ
‪ของโลกอีกใบที่ยังคงทำให้ผู้หญิงตกต่ำ
‪และกลบเสียงความขัดแย้ง
‪และบงการทุกช่วงเวลาลืมตาตื่น
‪ของใครก็ตามที่โง่พอจะเดินไปร่วมกับที่นั่น
‪บัลเลต์ไม่เกี่ยวอะไรกับสิ่งที่เกิดกับเด็กนั่น
‪มันเกี่ยวด้วยประการทั้งปวงเลย แดน
‪คนที่ผลักแคสซี่ ชอร์ตกจากดาดฟ้า ‪ไม่ได้มีแค่คนเดียว
‪แต่เป็นศิลปะแขนงหนึ่ง ‪ที่บิดเบี้ยว งดงามและมีมา 400 ปี
‪ที่โลกตะวันตกร่วมกันสร้างขึ้น
‪ฉันเคยสู้กับอะไรมาเยอะ
‪แต่ฉันไม่มีปัญญาสู้กับสิ่งนี้
‪ก็ได้
‪ผมจะปิดคดีนี้เอง ไม่ก็หานักสืบมาสานต่อ
‪ขอบคุณค่ะ
‪จูน
‪เบ็ตต์มันโอเคไหม
‪เบ็ตต์
‪เบ็ตต์!
‪หุบปากได้แล้วน่า
‪เธอมีแผลเต็มไปหมด
‪และชัดเลยว่าเมาอะไรมาด้วย!
‪เย็นไว้ แผลอยู่เหนือไรผม ‪ทำแผลแล้วก็ไม่เห็นหรอก
‪แกห้ามขับเลย!
‪ได้!
‪งั้นก็เดินเอา!
‪เธอเมาเหมือนหมาเลย!
‪ฉันให้พวกเขาเห็นฉันแบบนี้ไม่ได้
‪คืนนี้เราทำเรื่องดีๆ นะ เบ็ตต์
‪งั้นก็อย่าให้เรื่องไม่ดีมาทำมันพัง
‪ถ้ามันช่วยปลอบใจได้ ‪เซลีน่าเป็นคนส่งข้อความส่วนใหญ่
‪ข้อความพวกนั้นเป็นผลงานชิ้นยอดของเธอเลย
‪ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมได้แต่สงสัยว่า ‪ใครกันที่อยากให้ผมอยู่ปารีสต่อ
‪ผมน่าจะตั้งคำถามว่า ‪ใครอยากให้ผมกลัวจนอยู่ที่นี่ต่อ
‪แถมใช้อาวุธที่ไม่ได้ดีเด่ไปกว่า ‪มือถือใช้แล้วทิ้งถูกๆ อีก
‪เคยรู้บ้างไหมว่ายากแค่ไหน ‪ในการประคองที่นี่ให้ทรงตัวอยู่ได้
‪ครั้งหนึ่งกษัตริย์และจักรพรรดิ ‪เคยต้องจ่ายเพื่อดูบัลเลต์
‪ตอนนี้ฉันมีแค่ปีศาจรวยๆ ที่ทำข้อตกลงด้วยได้
‪ถ้าฉันบิดเบี้ยว ‪ก็เป็นเพราะบัลเลต์คือธุรกิจที่บิดเบี้ยว
‪ผมบอกคณะกรรมการเรื่องนี้ ‪พวกเขาว่าคุณบ้าแน่
‪ฉันคิดว่าการถอดคุณออกทันที ‪ดูเป็นไอเดียที่ดีสุดๆ เลย
‪ก็ลองดูสิ แล้วผมจะทำลายที่นี่ซะ
‪ก็อย่างที่คุณว่า โรงเรียนนี้ไม่มีที่ให้เรื่องอื้อฉาว
‪อะไร
‪มาดามจะช่วยพวกเราเอง
‪โมนิก ดูว์บัวจะฆ่าเราน่ะสิ
‪ไม่ได้ยินที่หมอนั่นพูดเหรอ
‪ทราวิสรู้จักโมนิก
‪แปลว่าแน่ใจได้เลยว่าเขาโทรหามาดามแล้ว
‪เราต้องจัดการมาดาม ‪ก่อนที่มาดามจะเล่นงานเรานะ
‪เธอบ้าไปแล้วเหรอ
‪เรากำลังเข้าใกล้ความจริงแล้วนะ จูน
‪ไม่ล่ะ ฉันตกลงว่าจะจัดการทราวิส ไม่ใช่มาดาม
‪คนพวกนี้ พวกเขามีอำนาจ เราล่ะมีอะไร
‪ความจริงไง!
‪มาดามให้ฉันเซ็นสัญญาปกปิดความลับ
‪ขืนฉันปริปาก พวกนั้นได้ฉีกฉันเป็นชิ้นแน่
‪เรื่องบนถนนนี่เป็นตะปูตอกฝาโลง
‪- โอเคนะ ‪- อืม ไม่เป็นไร
‪แหงล่ะว่าฉันผ่าน ‪การทดสอบทรงตัวง่อยๆ ของตำรวจ
‪งั้นทำไมฉันถึงเป็นคนที่ฉี่ใส่แก้วล่ะ
‪ทำไมพี่ต้องพาโอเรนมาด้วย
‪เขาต่างหากที่พาฉันมา
‪เขาคือคนที่เนเวอาห์โทรหา
‪ก็แค่คืนห่วยๆ อีกคืน
‪เท้าฉันกำลังจะหาย แล้วพอมันหาย…
‪เธอได้กลายเป็นคนติดยาแน่
‪กินยารักษาอาการปวดที่เธอไม่ได้รู้สึกอีกแล้ว
‪ฉันรู้ว่ามันไปอยู่ตรงไหน
‪ฉันรู้ว่ากำลังพยายามทำให้อะไรหนึบชา
‪เพราะสิ่งที่ฉันไม่รู้คือเกิดอะไรขึ้น ‪ในคืนที่แคสซี่ตกจากดาดฟ้า
‪ฉันตื่นขึ้นมาในห้องนอน ‪แต่เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นกลับว่างเปล่า...
‪เบ็ตต์ เธอไม่ได้ผลักแคสซี่ ชอร์
‪เธอแค่ถือฉี่ให้หนูน่ะ เอานี่
‪คุณตำรวจคะ น้องสาวฉันเจอเรื่องกดดันมามาก
‪- ไม่มีใครบาดเจ็บ… ‪- ไปซะ เดี๋ยวนี้เลย
‪หนูจะปิดเรื่องนี้ไม่ว่าต้องทำยังไง
‪ฉันพอรู้วิธีง่ายๆ
‪ให้ฉันดูคอมพิวเตอร์ของเธอสิ
‪ทำไมคะ ไม่มีอะไรในนั้นสักหน่อย
‪เธออาจแปลกใจก็ได้
‪เกิดเรื่องแบบนี้ตลอดเลย
‪ฉันเกิดมั่นหน้าว่าตัวเองคิดถูก
‪ผลักดันคนอื่นให้ทำในสิ่งที่ฉันอยากให้ทำ
‪จนลืมว่ามีราคาที่ต้องจ่าย
‪คืนนี้เราอาจตายได้เลยนะ
‪ทั้งหมดเป็นเพราะฉันพยายามแก้ไขบางอย่างที่นี่
‪ที่ฉันทำกับชีวิตตัวเองไม่ได้
‪ฉันเคยมีทุกอย่างเลยนะ
‪ทั้งบทนำ
‪อนาคตที่แม่ฉันอาจช่วยสนับสนุน
‪แล้วนายก็เข้ามาและทำให้ฉันคิดว่า ‪ฉันเป็นคนดีจริงๆ ได้
‪เธอบอกฉันเองว่าเธอเป็นคนดี
‪เรื่องเมื่อคืนทำให้รู้ว่าตรงข้ามเลย
‪และผลเอ็มอาร์ไอก็ทำให้โลก ‪เห็นเท้าพังๆ ของฉันด้วย
‪ฉันไม่ได้แสดงแล้ว แมตตี้
‪คุณเข้าได้แล้วใช่ไหม
‪อันนั้นแหละ
‪อีเมลนั่น บิงโก เราเจอแล้ว!
‪ขอโทษด้วยที่วันนี้ฉันใจลอย
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันก็เป็น
‪ฉันมาคิดๆ นะ…
‪เรื่องที่พวกเราเป็นอะไรต่อกัน ‪ในโรงเรียนนี้ และ...
‪การที่เราต่างวุ่นวายในเรื่องส่วนตัว ‪และร่างกายกันและกัน
‪การที่เราโคตรเก่งเลยในการปิดซ่อนสิ่งมีค่า
‪ฉันรู้ว่าอะไรมีค่ากับนาย โอเรน
‪เว้นแต่ว่าเธอไม่รู้
‪และถ้าเราจะเป็นคู่เต้นที่ดีได้สักครึ่ง
‪ทั้งในและนอกสตูดิโอนี้
‪ฉันต้องสารภาพสองสามเรื่อง
‪แบบว่าเรื่องใหญ่เลย เกี่ยวกับคนที่ฉันคบหาด้วย
‪ฉันโอเคนะถ้าจะเก็บบางเรื่องไว้กับตัว
‪ใช่ ฉันลองแล้ว
‪มันไม่ได้ผล
‪งั้นนายอยากบอกอะไรฉัน
‪คุณชอร์ คุณนายชอร์
‪ผมไม่รู้ว่าคุณบินมาแล้ว
‪ลูกชาย ขอเวลาเราหน่อย
‪ครับ ผมแค่มาที่นี่เพื่อบอกลา
‪เราทุกคนนั่นแหละ
‪แคสซี่กำลังถดถอย
‪ดูจากทุกสัญญาณที่เกิดขึ้น รวมถึงการชักที่เธอเห็น
‪ครอบครัวเลยตัดสินใจว่าถึงเวลา ‪ถอดเครื่องพยุงชีวิตแล้ว
‪ถอดเครื่อง…
‪เราจะถอดปลั๊ก
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์