‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ช้ากว่าดนตรีแล้ว คุณวิตลอว์
‪หยุด
‪ยังไม่ได้เรื่องกันเลย
‪เรื่องริปเปอร์ไม่ได้มีดาวเด่นคนเดียว
‪ไม่มีตัวร้ายตัวเดียว ไม่มีใครเป็นเหยื่อ
‪พวกเธอแต่ละคนคือชิ้นส่วนเล็กๆ ‪ของปริศนาบิดเบี้ยวที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง
‪วิตลอว์ ตรงกลาง คนเดียว
‪เริ่ม
‪ฉันบอกแล้วไงว่าหมุนรอบเดียว ‪ท่าเต้นนี้มันกวนใจเธอเหรอ
‪เปล่าค่ะ ก็แค่ว่าหนูหมุนสองรอบได้
‪ฉันอยากให้ท่าเต้นออกมาแบบที่ฉันวางไว้
‪ได้เลยค่ะ หนูจะลองใหม่
‪ไว้วันหลังเถอะ
‪เธอ เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น
‪เต้นท่าที่ถูกให้วิตลอว์ดูหน่อย
‪หก เจ็ด แปด
‪วันนี้คอสต้าไล่บี้เบ็ตต์หนักเลย
‪ยังโทษเบ็ตต์เรื่องที่เราก่อกบฏเล็กๆ ‪ต่อต้านเขาอยู่น่ะ
‪มันต้องเต้นแบบนี้ วิตลอว์
‪มีโทรศัพท์
‪เธอ เร็วสิ!
‪ก่อนหน้าที่ทุกคนจะพกมือถือในกระเป๋า
‪มันก็เคยเป็นแบบนี้
‪นักเรียนได้รับสายเข้า ต่อแถวกันเพื่อโทรออก
‪เป็นพี่ชายหนูแน่เลยค่ะ
‪เขาอาจทำมือถือหาย แล้วก็ดันลืมเบอร์หนู
‪เขาจะบินมาหาพรุ่งนี้
‪นี่ ไทเลอร์ บอกแล้วไงว่าให้จำ…
‪โทรศัพท์เก็บเงินปลายทางจากเรือนจำโรเกน
‪การเต้นเป็นกลุ่มมันปลอดภัย
‪เราจะทั้งมีตัวตนและล่องหน ‪เหมือนกับสัตว์ที่อยู่ในฝูง
‪ยอมรับค่าใช้จ่ายไหม
‪ยอมรับค่ะ
‪แต่ในการเต้นเดี่ยว ไม่มีที่ให้ซ่อนตัว
‪เวอาห์
‪มีแค่เธอ อยู่ลำพังในแสงไฟ ให้ทั้งโลกจับจ้อง
‪แม่เหรอ
‪โอ ลูกรัก
‪แม่คิดถึงลูก
‪สุมหัวเข้ามาเลยจ้า ทุกคน ของเพิ่งมาถึง!
‪แม่เพิ่งถูกลอตเตอรี่ 500 ดอลลาร์
‪ทายซิว่าใครเพิ่งได้พัสดุของกินของใช้
‪ยังมีเวลา 20 นาทีก่อนถึงเคอร์ฟิว
‪ใช่ แล้วฉันก็มีชุดรัดรูปสุดแซ่บตัวใหม่ ‪มาให้แย่งกันด้วย
‪เริ่มประมูลกันเลย!
‪ฉันขอแลกเทปประคองกล้ามเนื้อ ‪กับเลกกิ้งสองตัวที่ยังไม่ใส่นะ
‪ขอสบู่ซักผ้าสักขวดด้วยสิ แล้วเธอก็เอาไปเลย
‪แลกริบบิ้นครึ่งม้วนกับขนมชะเอมถุงนี้ได้ไหม
‪ไม่เอาน่า เกว็น เธอต่อรองได้ดีกว่านั้น
‪มีใครสนอีกไหม
‪ว่าไง
‪ไง
‪ไปหางานมาเป็นไงบ้าง
‪ไม่ได้อะไรเลย ไม่มีใครเรียกสัมภาษณ์สักคน
‪โลกข้างนอกมันใหญ่โตและโหดร้าย ‪ส่วนฉันก็ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง
‪เพจจัดปาร์ตี้อยู่น่ะ
‪ถ้าเธออยากได้ยางมัดผมใช้ไปทั้งชาติ ‪ตอนนี้ก็ได้โอกาสแล้ว
‪ขอผ่านแล้วกัน
‪วันนี้เจอมาหนักเหรอ
‪ได้ยินว่าแม่เธอโทรมา
‪ใครบอกนาย
‪เธอจ๋า สิ่งเดียวที่ทอร์รีกั๊กไว้ได้ก็คือน้ำเปล่า
‪แต่ขอถามหน่อยเถอะ ‪ใครเขายังโทรศัพท์เก็บเงินปลายทางกัน
‪แม่เธอเป็นอะไร ถังแตกหรือเข้าโรงพยาบาล
‪แม่อยู่ในคุก
‪ฟังนะ ไม่ต้องมาตัดสินกันเลย
‪ฉันจะไปทำได้ยังไง
‪ฉันมาจากครอบครัวขี้คุกนะ
‪ลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งอยู่ในเรือนจำกับลุงอีกสองคน
‪ขนาดยายยังติดคุกเพราะขายตัว
‪อำกันหรือเปล่า
‪ฉันน่ะขยะเลยล่ะ
‪ก่อนฉันจะเข้าที่นี่ได้ ‪พวกเราแมคเรดีแต่หาเรื่องติดคุกหัวโต
‪แม่เธอติดที่ไหนล่ะ
‪เรือนจำโรเกน
‪เดี๋ยวนะ นั่นห่างไปแค่สองชั่วโมงเอง
‪ฉันโตที่อิลลินอยส์นี่แหละ
‪แต่พอแม่ติดคุก ‪ฉันกับไทเลอร์ก็ถูกส่งไปอยู่กับยายที่แอลเอ
‪พอยายเสีย ก็เหลือแค่ฉันกับไทเลอร์
‪แม่ฉันน่ะ เชิญเน่าตายไปได้เลย
‪ผู้หญิงคนนี้ให้กำเนิดเธอนะ
‪รักท่านหน่อยสิ!
‪ฉันเลิกทำแบบนั้นตั้งแต่หกปีก่อนแล้ว
‪ฉันควรได้เล่นบทนำในริปเปอร์สิ
‪ตอนนี้ฉันเลยมาเหี่ยวอยู่ในกลุ่มนักเต้น ‪ได้โผล่ไปเต้นเดี่ยวแค่วับๆ แวมๆ
‪ถึงจุดหนึ่งเราก็ต้องเต้นประกอบกันทั้งนั้น
‪ก็จริง แต่ไม่ใช่เบ็ตต์
‪- เธอต้องไปขอฉากเต้นเดี่ยวเยอะกว่านี้ ‪- ใช่เลย
‪บทนี้เคยเป็นของเธอมาก่อน
‪เฮ้!
‪เคเล็บ วิค นักบัลเลต์ผู้เท่เหนือใคร
‪เคเล็บ! นายเหงื่อออกโชกเลย
‪เพื่อน! ฉันเห็นเธอสี่คนล่ะ
‪เคเล็บ เป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪ไม่เข้าใจเลย เขาไม่ได้ดื่มเหล้านี่นา
‪เชน!
‪ไปฝึกโอ้โลมมาหน่อยเถอะ!
‪เคเล็บ เย็นไว้
‪ให้ตาย นายเพี้ยนไปแล้ว!
‪พวกนาย เบาๆ หน่อย อยากให้ทอร์รีมาที่นี่เหรอ
‪ไม่อยู่มันแล้วโว้ย ฉันบินได้!
‪เวรแล้ว เคเล็บ
‪คุณพระช่วย
‪เพื่อน โอเคไหม
‪เกิดอะไรขึ้นวะ
‪- ฉันจะไปเอาผ้าห่ม ‪- เอามาทำไม
‪เหมือนเขาชักอยู่เลย ‪เขาต้องการรถพยาบาลต่างหาก
‪เรื่องฉุกเฉินอีกเหรอ มาดามจะได้คลั่งเอาน่ะสิ
‪จูนพูดถูก ต้องตามหมอ
‪เราเรียกรถพยาบาลให้มาที่นี่อีกไม่ได้
‪งั้นบอกทอร์รีแล้วกัน
‪ช่วยบอกทีว่าคุณไม่ได้โทรหาโมนิก
‪แล้วรบกวนการเดินทางของมาดาม ‪เพราะคุณไม่มีปัญญาทำอะไร
‪ฉันหักห้ามใจอยู่
‪ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น เพราะคุณกับฉัน ‪เรามีปัญหาใหญ่แล้ว
‪เริ่มจากทำไมคุณถึงยอมให้นักเรียน ‪อยู่จนดึกดื่นเลย
‪- เรื่องเกิดก่อนเคอร์ฟิว ‪- พวกเขาดื่มเหล้าเหรอ หรือคุณดื่มเอง
‪เปล่า เซลีน่า ตอนนั้นฉันทำงานอยู่
‪งั้นทำไมเคเล็บถึงไปวัดกำแพงซะได้
‪เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง ‪เป็นเพราะยาโรฮิปนอลต่างหาก
‪รูฟี่เหรอ ยาข่มขืนคู่เดตเนี่ยนะ
‪ดูเหมือนจะมีสิ่งที่เรียกว่า ‪ปฏิกิริยาตรงข้ามกับฤทธิ์ยา
‪ที่เมื่อเกิดขึ้นในบางคน ส่วนใหญ่เพศชาย
‪พวกเขาจะไม่หลับ แต่จะคลั่ง ‪เคเล็บเป็นแบบนั้นเลย
‪นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่นักเรียนถูกวางยา
‪ใครเป็นคนแรก
‪เซลีน่า!
‪ดาวรุ่งพุ่งแรงของเรา
‪แคสซี่ ชอร์เหรอ
‪ในคืนที่เธอพลัดตก
‪จะบอกว่านักเต้นเบอร์หนึ่ง ‪ของโรงเรียนเราถูกวางยา
‪- แบบเคเล็บเหรอ ‪- มาดามกำลังจัดการเรื่องนี้
‪หมายถึงเธอกำลังยุ่งกับการปกปิดน่ะสิ
‪จำไว้สิ ทอร์รี คุณทำงานให้เรา ไม่ใช่ให้เด็กๆ
‪อย่าล้ำเส้น ไม่งั้นฉันจะหาคนอื่นมาทำงานแทนคุณ
‪เขาจะไม่เป็นไร เผื่อว่าคุณจะสน
‪ว่าไงนะ ฉันโดนยาตัวเดียว ‪กับที่พวกขี้แพ้ใช้เพื่อให้ได้แอ้มสาวเหรอ
‪ฉันได้ยินมาแบบนั้น
‪เพื่อน มีคนจ้องเล่นงานนายอยู่
‪ทำไมเป็นฉันล่ะ
‪คงเป็นเหตุผลเดียวกับที่มันเล่นงานแคสซี่
‪มีคนวางยารูฟี่เธอด้วย
‪ฉิบหายแล้ว!
‪จะบอกว่าไอ้เพี้ยนนั่นยังไม่เสร็จเรื่องที่นี่เหรอ
‪นี่มันบ้าไปแล้ว
‪นี่นะ นาบิล ขอบใจที่มาบอกให้รู้
‪- นายใจกว้างมาก ‪- ไม่ใช่ใจกว้าง
‪แต่เป็นเพราะถ้าเรารู้ว่าใครทำแบบนี้กับนาย
‪เราก็รู้ว่าใครทำแบบเดียวกันกับแคสซี่
‪ขอต้อนรับกลับบ้าน เนเวอาห์
‪นี่ไม่ใช่บ้านฉัน
‪ตอนนี้เป็นแล้ว
‪อ้าว ไท
‪ว่าไง เนวี่ อยากเล่นกันไหม
‪มันกำลังเกิดขึ้นอีกแล้ว
‪แค่อยู่ห่างๆ แล้วจะไม่มีใครเจ็บตัว
‪อย่าหันหลังให้ฉัน…
‪เขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น!
‪ไทเลอร์ อย่า!
‪เธอน่าจะหยุดเขา
‪ไทเลอร์ ลุกขึ้น!
‪- แม่คะ อย่า! ‪- นี่ตำรวจ!
‪ตำรวจมาแล้ว เธอปลอดภัยแล้ว
‪เปล่าเลย!
‪หยุดนะ!
‪อย่า!
‪ไม่นะ!
‪เขาไม่ได้ทำอะไรผิด!
‪ก็เธอบอกเราให้ยิงเขา!
‪- ฉันเปล่า! ‪- ไม่มีใครหนีพ้น เนเวอาห์
‪แม่จะปกป้องลูกเสมอ
‪(เฮ้ ดูดีนี่! ‪ขอบใจ นายทำอะไรอยู่)
‪เข้ามา
‪ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ
‪ใช่ เรื่องเก่าๆ แต่จุกๆ
‪โอเคหรือเปล่า
‪นี่ ฉันมีอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจเธอด้วย
‪ก็แค่หน้าท้อง
‪จะพูดอะไรกันแน่ยะ
‪ใครจะรู้
‪นายอาจรู้จักหมอนี่มากกว่าที่ฉันรู้จักแม่ตัวเองอีก
‪ก็แก้ไขเรื่องนี้ซะสิ
‪ไม่งั้นมันจะป่วนในหัวเธอ รวมถึงการเต้นด้วย
‪ตอนนี้ยังไม่เป็นแบบนั้น แต่…
‪บางครั้งฉันก็คิดนะ ‪ว่าที่จริงมันอาจเป็นสิ่งที่ผลักดันฉันก็ได้
‪นายช่วยเลิกยุ่งกับพ่อหนุ่มหน้าท้องนั่น ‪สักนาทีได้ไหม
‪ที่รัก ตอนนี้ฉันยุ่งเรื่องเธอต่างหาก
‪มีรถบัสไปเรือนจำโรเกนพรุ่งนี้แปดโมง
‪เราจะไปกันไหม
‪มีผลกระทบระยะยาวไหม
‪หมอบอกว่าไม่มี
‪ฉันแค่อยากเรียกเหงื่อเพื่อถอนยานี่ออกจากตัว ‪แล้วเดินหน้าต่อ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าแคสซี่ก็โดนแบบนี้
‪พนันเลยว่าเป็นฝีมือคนเดียวกันแน่
‪ฉันเดาว่าเป็นเชน
‪อะไรน่ะ กล่าวหาเพื่อนรักเนี่ยนะ
‪- ใจร้ายจัง ‪- ก็คิดดูสิ
‪คืนนี้เขาตามก้นเคเล็บแจเลย
‪เขาอาจชอบนายก็ได้
‪ฉันแน่ใจว่าฉันเป็นฝ่ายตามก้นเขามากกว่า
‪แถมเขายังเกลียดแคสซี่เข้าไส้
‪เราก็เคยเกลียดทั้งนั้น ยังเกลียดอยู่
‪ช่างเถอะ
‪ฉันก็ทนเชนไม่ได้เหมือนกัน ‪แต่กล่าวหาเขาแบบนั้นใจร้ายไปหน่อยนะ
‪ก็แค่พูดเฉยๆ
‪ให้ตาย
‪มีอะไร
‪ไม่ใช่ฝีมือเชนหรอก
‪เป็นฉันเอง
‪อะไร นายวางยาตัวเองเหรอ
‪กล้ามเนื้อด้านนอกหัวเข่ามันปวดจนน่ารำคาญ
‪ฉันเลยไปขโมยยาแอดวิลจากที่ซ่อนของจูน
‪จูน พาร์คมีที่ซ่อนยาด้วยเหรอ
‪วางยารูฟี่ใครนะ
‪- เคเล็บไง! แบบที่ทำกับแคสซี่ ‪- อะไรนะ
‪ยอมรับมาเถอะ! เธอมีที่ซ่อนยา!
‪ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิ พวกแกทำอะไรเนี่ย
‪เบ็ตต์ แกหาอะไรของแก
‪แกบอกว่ามีแค่ยาแอดวิลในนี้ใช่ไหม
‪ดูฉันสิ ฉันสะสมตุ๊กตาหมีนะ
‪อาจยัดยาใส่ไว้อื้อเลยก็ได้
‪เบ็ตต์ อย่านะ!
‪แกวางยาแคสซี่เพื่อกำจัดยัยนั่นให้พ้นทาง
‪แกต่างหากที่เกลียดเขา
‪ตอนเขาไปคัดตัวเป็นออโรร่า ‪แกบอกฉันว่าอยากให้เขาตาย
‪ไม่ได้หมายถึงตายแบบ "ตาย"
‪พอตอนนี้ตำรวจมาสืบ ‪แกจะคาบอะไรไปบอก
‪เรื่องเบี่ยงความสนใจเหรอ
‪แกต่างหากที่เป็นคนมียา จูน
‪เห็นสองเม็ดนี่ไหม
‪นี่ยารูฟี่!
‪สุดยอดเลยว่ะ
‪ไม่ใช่ของฉันนะ
‪ฉันไม่ได้เอาใส่ในนั้น
‪เบ็ตต์ แกต้องเชื่อฉันนะ
‪เอสเม่
‪นายควรเปิดไฟตั้งแต่นาทีก่อน
‪นายก็ควรเข้าห้องตั้งแต่ชั่วโมงก่อน
‪นายพลาดไปหลายเรื่องเลย
‪เริ่มจากเราอาจรู้แล้วว่าใครวางยาแฟนนาย
‪- เรื่องก็คือเราไม่แน่ใจว่า… ‪- ใคร
‪จูน พาร์ค
‪เป็นไปได้ยังไงกัน
‪เธอเป็นคนเดียวที่ซื่อตรงกับแคสซี่
‪ไม่ก็เพื่อนที่น่าสงสัยที่สุด
‪แล้วก็อย่าคิดจะทำสิ่งที่นายกำลังคิดจะทำล่ะ
‪ถ้านายไปเล่นงานเธอ
‪นายได้เป็นคนเข้าคุกแน่ ‪หรือถูกไล่ออก หรือแย่กว่านั้นอีก
‪ถ้าสู้ในศึกนี้ นายได้แพ้ยับเยินแน่
‪เมื่อเธอสะดุดในการเต้นเดี่ยว ‪เธอก็โทษใครไม่ได้
‪คนดูไม่ได้ยินหรอก ‪ว่าวงออร์เคสตร้าเล่นเพลงเร็วไป
‪หรือเห็นจุดลื่นๆ บนพื้น
‪พวกเขาไม่เห็นเวลาหลายชั่วโมงที่เธอฝึกฝน
‪หรือการที่เธอกระโดดได้สวยงาม ‪เป็นร้อยๆ ครั้งในการซ้อม
‪พวกเขาเห็นเธอวินาทีต่อวินาที
‪ขณะนั้น
‪เดี๋ยวนั้น
‪วินาทีนั้น
‪ในทุกๆ การนับแปดจังหวะ
‪เธอมีโอกาสที่งดงามและน่ากลัวเพื่อลุกขึ้น
‪แล้วเริ่มเต้นอีกครั้ง
‪หวัดดีค่ะ เจ้าหน้าที่ครูซ ‪ทอร์รี ฟูลเลอร์จากโรงเรียนอาร์เชอร์ค่ะ
‪จริงสิ
‪- หวัดดีค่ะ ‪- หวัดดี
‪ฉันได้ยินเรื่องตลกๆ มาสองสามเรื่อง
‪เลยคิดว่าน่าจะมาบอกคุณไว้ ‪ดีกว่าไปบอกผู้ใหญ่ในโรงเรียน
‪เพราะพวกเขาดูจะไม่สนใจ ‪ความปลอดภัยของเด็กพวกนี้เท่าไร
‪เรื่องอะไรคะ
‪มีนักเรียนคนที่สองถูกวางยาค่ะ ‪และหนูก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร
‪ยัยเด็กใสซื่อที่ชื่อว่าจูน พาร์ค
‪คราวนี้คนที่เป็นเหยื่อชื่อเคเล็บ วิค
‪คิดว่าจูน พาร์ควางยาเขาเหรอ
‪ไม่ใช่โดยตรงค่ะ
‪หมายความว่าไง
‪เคเล็บคิดว่าเขาหยิบยาแอดวิลมาจากห้องเธอ
‪แต่กลายเป็นว่าเขากินยาบางตัว ‪ที่ออกฤทธิ์แรงกว่านั้นเยอะ
‪ประเด็นคือจูน พาร์คแอบมียาโรฮิปนอล
‪และในเมื่อแคสซี่ ชอร์กินยาตัวเดียวกันนี้ ‪ในคืนที่เธอตก…
‪คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
‪การสืบสวนถูกปิดก่อนที่ผลตรวจสารพิษจะถูกส่งมา
‪มีเพียงครอบครัวเธอที่ได้เห็น
‪สาวน้อยคนนี้คิดออกน่ะค่ะ
‪หนูเกลียดการเปิดโปงเพื่อนนะคะ
‪แต่ก็กลัวว่าถ้าไม่ทำ หนูจะเป็นรายต่อไป
‪ฉันจะตรวจสอบดู
‪ขอบคุณค่ะ
‪เช่นเดียวกับทุกการเริ่มต้น
‪ตอนจะเริ่มเต้นเดี่ยวนั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด
‪การผ่อนหายใจยาวๆ ครั้งสุดท้าย ‪ที่ปีกเวทีหลังม่าน
‪แล้วดนตรีก็เริ่มบรรเลง
‪เธอฝึกมาก็เพื่อช่วงเวลานี้ ‪เธอสู้เพื่อมัน หลั่งเลือดเพื่อมัน
‪ไม่มีอย่างอื่นให้ทำแล้ว ‪นอกจากรอสัญญาณ แล้วก้าวสู่แสงไฟ
‪ห้ามโดนตัว
‪อย่าตื่นเต้นไปล่ะ
‪เรากำหนดท่าที่เธอจะได้เต้นไปแล้ว
‪เว้นแต่หนูต้องการมากกว่านั้น
‪ฉันให้ในสิ่งที่เธอรับมือไหว
‪หรืออยากให้เราดูแย่ทั้งคู่ล่ะ
‪คุณคงไม่ได้พูดจริงหรอก
‪ริปเปอร์ล้วงลึกเข้าไปในด้านมืดของเรา
‪ในระดับลึกที่ฉันไม่เชื่อว่าเธอเอื้อมถึง
‪อย่าคาดหวัง
‪ฉันมองออกหมดว่าเธอคิดอะไรอยู่
‪ทำให้ฉันแปลกใจสิ
‪ล่อลวงฉัน
‪หนูจะทำให้สุดฝีมือ
‪ท่าพลีเอ
‪หนูอธิบายเรื่องยาได้ค่ะ สาบานเลย ‪ทุกอย่างเป็นเพราะเบ็ตต์กับที่เธออยากแก้แค้น…
‪ยาอะไร
‪อะไรนะคะ
‪เธอพูดว่า "ยา" นี่
‪หนูเปล่า
‪เธอพูดสิ
‪เดี๋ยวนะคะ หนูไม่ได้ถูกเรียกมา ‪เพราะเรื่องยาเหรอ
‪เธอมาที่นี่เพราะค้างค่าอาหาร ‪และเครื่องแต่งกายอยู่ 407 ดอลลาร์
‪และนักเรียนติดเครดิตได้สูงสุด 400 ดอลลาร์
‪เรื่องนั้นหนูรู้
‪แล้วมีไหม
‪หนู… ไม่มีค่ะ แม่หนูจะจ่าย…
‪ตามที่แม่ของเธอบอก เธอจะไม่จ่ายแล้ว
‪- ซึ่งเป็นเหตุผลให้หนูหางานอยู่ ‪- งานอะไร
‪นั่นเป็นเรื่องที่หนูจะรายงานกับคุณทีหลัง
‪แล้วก็คุณสวมรองเท้าของมาดามขึ้นมากค่ะ!
‪แล้วก็มีหนหนึ่ง ‪ที่เธอพยายามชิงตำแหน่งที่ดีที่สุดในสตูดิโอ
‪ผมแบบ "ยาหยี
‪- เธอต้องเริ่มที่หลังห้องกับฉัน" ‪- เชน
‪ไปซื้อขนมให้เราหน่อยได้ไหม
‪ได้เลย
‪บอกทีว่าเขาไม่ใช่แฟนลูก
‪แม่ ไม่ใช่!
‪เชนเป็น…
‪- ไม่ใช่ค่ะ ‪- แม่แค่อยากแน่ใจ
‪ว่าลูกมองออกเหมือนแม่
‪รู้ไหม เขาคือคนที่ทำให้หนูตัดสินใจมาที่นี่
‪แล้วช่วงนี้ลูกอ่านหนังสืออะไรบ้าง
‪แค่ที่ครูสั่งเป็นการบ้านน่ะค่ะ
‪โอ้ เวอาห์ แม่เลี้ยงลูกมาดีกว่านั้น
‪หนูไม่ได้มีเวลาว่างเหมือนแม่นี่
‪จ้ะ ก็จริง
‪ลูกงานรัดตัว ‪แม่อ่านข่าว "อนาคตของบัลเลต์" นั่นแล้ว
‪แม่ภูมิใจมากเลยนะ แม่เอาไปอวดทุกคนที่นี่เลย
‪มันทำให้แม่กล้าติดต่อไปหาลูก
‪หนูดีใจนะ
‪จ้ะ
‪แล้วจังหวะก็เหมาะด้วย ‪จะมีการไต่สวนทัณฑ์บนพอดี
‪เมื่อไรคะ
‪พรุ่งนี้ไง
‪ไทเลอร์ไม่ได้บอกลูกเหรอว่าเขากำลังมา
‪บอกค่ะ เขาแค่ไม่เคยพูดถึงการไต่สวน
‪เขาจะมาขึ้นให้การ
‪แม่ก็เลยหวังว่าลูกจะทำด้วย
‪พวกเขาแค่อยากรู้ว่าแม่มีความสัมพันธ์กับชุมชน
‪ว่าแม่มีคนในโลกจริงคอยช่วยแม่อยู่
‪อยากให้หนูมาเพราะเรื่องนี้สินะ
‪- ลูกรัก เปล่าจ้ะ แม่อยาก… ‪- ห้ามโดนตัว
‪โธ่ เวอาห์ แม่ก็พยายามจะบอกอยู่
‪แม่มีโอกาสจะได้กลับไปเป็นแม่ของลูกอีกครั้ง
‪ลูกล่ะจะคว้าโอกาสนั้นไว้ไหม
‪พระเจ้า เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ถอยห่างจากมีดเลย
‪เบ็ตต์บอกฉันว่าเธอพยายามทำลายอาชีพเขา
‪ฉันเลยเชิญเขากับแฟนมากินมื้อค่ำ
‪ฉันให้ท่าเต้นเดี่ยวที่เขารับมือได้
‪เธออธิบายเรื่องนั้นตอนมื้อค่ำได้
‪ทีนี้มาเป็นลูกมือช่วยฉันทำอาหารเลย
‪ฉันจะไม่อธิบายอะไร ‪กับวัยรุ่นหนักแค่ 40 กิโลหรอก
‪เขาเป็นน้องฉันนะ ราโมน
‪ขอร้องล่ะ
‪ได้โปรด
‪จะยอมก็ต่อเมื่อเราสั่งอาหารมากิน
‪ฉันทนกินอกไก่นึ่งของเธอไม่ไหวอีกแล้ว
‪(ดีเลีย - วันนี้สั่งอาหารมากิน ‪เธอโชคดีไป ทำตัวดีๆ ล่ะ)
‪ไง เห็นที่เธอส่งมาแล้ว
‪เธอไปไหนมาทั้งวัน
‪- ไม่ได้ไปฆ่าบีบคอจูนหรอกใช่ไหม ‪- เปล่า
‪แต่ฉันเล่าให้คนอื่นฟังแล้ว
‪ไม่งั้นยัยนั่นได้เล่นงานฉันแน่
‪และคืนนี้ฉันก็หาทางตะครุบบทสำคัญได้แล้ว
‪ตะครุบก็ฟังน่าสนุกดี
‪คิดเรื่องซุกซนได้มากสุดเท่านั้นเหรอ
‪งั้นจับเธอมัดมือปิดปากเป็นไง
‪ฉันจริงจังอยู่นะ
‪ไม่รู้สิ เธอคิดว่าไงล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪สวิงกิ้งสามคนเป็นไง
‪จริงเหรอ กับใคร
‪เอสเม่เหรอ หรือเป็นเกว็นดี
‪ฉันกำลังคิดว่า…
‪อาจเป็นผู้ชาย
‪ลืมได้เลย ฉันไม่มีทางยอมเห็นเธอ ‪นอนกับผู้ชายคนอื่นแน่
‪แล้วถ้าเลือกถูกคนล่ะ
‪ไม่มีหรอก เบ็ตต์
‪โทษที ฉันไม่ชอบแบบนั้น
‪นี่เธอคิดจะขายรองเท้าพอยท์ ‪ที่มีลายเซ็นจูลี่ เคนท์ในอีเบย์จริงๆ เหรอ
‪- เปล่า ‪- ฉันเพิ่งเห็นว่ามีประมูล
‪เดี๋ยวนะ เธอตั้งแจ้งเตือน ‪สินค้าจูลี่ เคนท์บนอีเบย์เหรอ
‪นั่นไม่ใช่ประเด็น ‪ประเด็นคือเธอถังแตกขนาดนั้นเลยเหรอ
‪เธอจะสนทำไม ‪เมื่อคืนเธอเรียกฉันว่านังนักวางยาผีบ้านี่
‪วันนี้ฉันคิดว่าถ้านั่นเป็นเรื่องจริง ‪เธอก็แสบกว่าที่ฉันคิด
‪ซึ่งแปลว่าฉันอาจมีงานให้ทำ
‪แต่เธอต้องแซ่บนะ ฉันพูดจริง
‪เอสเม่ ฉันแซ่บเป็นเถอะ
‪ทุกวันเสาร์ ฉันกับเพจจะไปทำงาน ‪คืนวีไอพีที่มิชิบีชคลับ
‪โรงเรียนรู้ ‪เพราะงั้นไม่ต้องห่วงเรื่องเคอร์ฟิว
‪แคสซี่ก็เคยทำงานที่นั่น
‪ใช่ เราเลยขาดคนไงตั้งแต่ที่เขาตกตึก
‪เรื่องก็คือฉันไม่ได้แซ่บขนาดนั้น
‪รูดี้บอกว่าเธอแซ่บ
‪เธอกล้าหือกับเบ็ตต์
‪ไม่ต้องลากรูดี้มาเกี่ยวเลย
‪เธอทำได้น่า
‪ฉันคิดถูก
‪แม่ไม่ได้อยากเจอฉันจริงๆ ด้วย
‪แม่แค่อยากได้ลูกสาว ‪"อนาคตของบัลเลต์" ผู้สมบูรณ์แบบ
‪ให้ไปร้องไห้ต่อหน้าคณะกรรมการไต่สวน
‪ท่านพยายามสร้างชีวิตใหม่ ‪และต้องการเธอในชีวิตนั้น
‪ฉันไม่ต้องการแม่
‪ท่านเป็นแม่ของเธอนะ
‪ใช่
‪และแม่ก็เคยฆ่าคน
‪พ่อฉันเสียชีวิตนานแล้วเพราะหัวใจวาย
‪หลังจากนั้น บางอย่างในตัวแม่ก็แตกหัก
‪แม่ตัดสินใจได้แย่ไปหมดเท่าที่จะทำได้เลย
‪ทั้งเรื่องเงิน งาน ผู้ชาย…
‪ที่เลวร้ายที่สุดคือเกร็ก
‪เขาเคยทุบตีแม่ด้วย
‪แล้วพอคืนหนึ่ง…
‪เขาก็ทุบตีพี่ฉัน
‪นั่นคือตอนที่ท่านลุกขึ้นมาปกป้องเขาเหรอ
‪เขามันเป็นไอ้เส็งเคร็ง ‪ที่ไม่ควรเข้ามาอยู่ในบ้านเราตั้งแต่แรก
‪ฉันเคยบอกแม่แล้วว่าให้ทิ้งเขาซะ
‪แต่ไม่มีใครฟังเด็กสิบขวบกันหรอก
‪แม่พรากทุกอย่างไปจากฉัน
‪แต่ตอนนี้ท่านกำลังพยายามชดเชยให้
‪แม่ขอให้ฉันรับประกันให้ ถ้าแม่ได้ออกมา
‪และนั่นเป็นงานที่ฉันไม่อยากทำสักนิด
‪หัวหน้า
‪มีแขกจากโรงเรียนบัลเลต์มาหาฉัน
‪ดูเหมือนนักเรียนคนหนึ่งถูกวางยารูฟี่
‪แคสซี่ ชอร์ก็โดนแบบนี้ด้วยค่ะ
‪เพราะเราไม่ได้เห็นผลทดสอบสารพิษ ‪ฉันก็เลยไปสืบมา
‪พยาบาลไม่ยอมยืนยันเรื่องนี้
‪แต่บอกใบ้ว่าฉันเจอบางอย่างเข้าแล้ว
‪เรารู้แล้วว่ายานั่นเป็นของใคร ‪พนันเลยว่าเราขอหมายได้แน่
‪หมอนั่นเป็นใคร
‪ที่จริงเป็นเด็กผู้หญิงค่ะ
‪โอเค
‪ไปรวบรวมหลักฐานที่อัยการเขต ‪เอาไปสานต่อได้ ผมจะไม่ห้ามคุณ
‪เก่งมาก ครูซ
‪อย่าทำพลาดล่ะ
‪- เคยไปไหม ‪- ไทเลอร์
‪หวัดดี ยัยน้องสาวคนเก่ง
‪มานี่มา
‪คิดถึงเธอจัง
‪คิดถึงเหมือนกัน!
‪ถึงนายจะไม่ได้บอกความจริง ‪ว่ามาที่นี่ทำไมก็เถอะ
‪คืองี้ เนวี่ ฉันกำลังหาทางจะบอกอยู่
‪แม่ทำงานสกปรกแทนนายแล้วล่ะ
‪ขอสอดเข้ามาทักทายหน่อยนะ
‪- ฉันชื่อเชน ยินดีที่ได้พบ ‪- หวัดดี
‪พี่ชายเธอตลกมากเลย
‪ลินดี้บอกว่าคืนนี้มีปาร์ตี้
‪เราไม่ไปหรอก
‪เรามีเรื่องต้องคุยกัน
‪ไปคุยที่งานเลี้ยงก็ได้นี่
‪เชน ลินดี้ ช่วยฉันจากยัยน่าเบื่อนี่ที
‪โอเค ก็ได้
‪ฉันว่าหนุ่มของเธอสนใจฉันล่ะ
‪ไม่เอาน่า ไท
‪สำหรับเธอ ทุกอย่างต้องออกแบบไว้หมดเลยสินะ
‪ก็ฉันชอบได้รู้ว่าทุกอย่างจะออกมาเป็นยังไง
‪ขอล่ะ ทำตัวดีๆ นะ
‪โย่ หรูหราหมาเห่าเวอร์!
‪ไงคะ คอสต้า
‪หวัดดีค่ะ คุณคอสต้า
‪สวัสดีครับ คุณคอสต้า
‪ไงครับ ขอบคุณที่เชิญเรามา
‪เธอกลัวที่จะเดินเข้ามาในนี้ ‪แล้วเจอหน้าฉันโดยไม่มีกำลังเสริมล่ะสิ
‪ตอนนี้หนูเป็นตัวแม่ พอบอกว่า "โดดเลย" ‪นักเต้นจะถามว่า "สูงแค่ไหน"
‪เบ็ตต์ เรามีอาหารไม่พอ
‪เราไม่ได้หิว พี่ดี เราคอแห้ง
‪ยังอยากให้ฉันทำตัวดีอยู่ไหม
‪ยิ้มให้พวกหน้าเหียกสิ
‪พวกนั้นให้ทิปเยอะกว่า!
‪ใครสั่งเบียร์ซัปโฟคะ
‪เดี๋ยวนะ ชื่อเบียร์ซัปโปโรใช่ไหม
‪พระเจ้า ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ให้ฉันเช็ดให้เสร็จเองดีไหม
‪คุณคะ ฉันไม่ได้จะ…
‪ฉันเข้าใจ วันแรกล่ะสิ
‪ไม่เป็นไร เราก็เคยเป็นกัน
‪ราโมนพูดถูก เธอนี่มันเด็กจริงๆ
‪เธอต้องหยุดสงครามที่เล่นอยู่นี่ซะ
‪ทำไมล่ะ
‪จากที่เขาว่า ฉันมันก็แค่เด็ก
‪ต้องไปเต้นแล้ว
‪แล้วเคล็ดลับนายคืออะไร
‪วิดพื้นเยอะๆ ของนายล่ะ
‪เปล่า ฉันหมายถึงที่เนเวอาห์ ‪โกรธเรื่องแม่นายน่ะ
‪แต่นายกลับนิ่งสุดๆ เลย
‪เนวี่ชอบโหดกับตัวเอง แต่เธอก็โหดกับคนอื่นด้วย
‪ปัญหาคือพวกเราต่างก็เป็นเพียงมนุษย์ปุถุชน
‪เวลาเป็นเรื่องของแม่
‪เนวี่ก็แย่พอๆ กับผู้พิพากษาที่ตัดสินแม่เลย
‪หวัดดี
‪ฉันว่าได้เวลาหาเหล้ากระแทกปากแล้ว
‪เดาว่าเพราะงั้นสินะนายถึงทำใจขึ้นพูด ‪ในการไต่สวนทัณฑ์บนของแม่ได้ง่ายๆ
‪นายไม่เคยพูดอะไรเป็นจริงเป็นจังเลย
‪ความโกรธทำให้เธอแก่นะ ‪ฉันต้องรักษาผิวให้ใสปิ๊งเข้าไว้
‪ไท นายไม่ได้บอกฉันด้วยซ้ำ
‪เธอจะได้บอกให้ฉันหุบปากน่ะสิ
‪ฉันพูดถึงแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪โดยที่เธอไม่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง
‪ฉันพยายามเริ่มชีวิตใหม่ที่นี่อยู่นะ
‪ขนาดถูกขังอยู่ในคุก แม่ยังลากฉันกลับไปได้เลย
‪ถ้าเธอไม่อยากช่วยแม่ ก็หุบปากแล้วอยู่บ้านไป
‪แล้วรู้ไว้ซะที่ที่เธออยู่น่ะ ไอ้ทางเดิน…
‪ห้องเล็กๆ กลอนบนประตู…
‪เธอก็อยู่ในคุกเหมือนกัน
‪เว้นแต่ฉันไม่ได้พยายามจะออกไป
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้มาที่นี่
‪เหมือนกัน
‪ไง เชิญเลยนะคะ
‪คืนนี้คึกดีเนอะ
‪ใช่เลย
‪เต้นบัลเลต์มานานแค่ไหนแล้วล่ะ
‪รู้ได้ยังไงคะว่าฉันเต้น
‪เจ้าของที่นี่มีสเปกอยู่น่ะสิ
‪ฉันไม่แน่ใจนักหรอกว่าตรงสเปกเขา
‪เธอก็แค่ต้องพักหายใจหายคอหน่อย
‪ฉันมักพูดเสมอว่าถ้าจะให้เป็นงาน ‪เราก็ต้องโผล่หัวขึ้นจากน้ำมาสอดแนม
‪แบบว่าไหนๆ เราก็อยู่ชายหาดแล้ว
‪กะของฉันยังเหลืออีกชั่วโมงค่ะ
‪เว้นแต่ว่าที่นี่คือมิชิบีชคลับ
‪ที่นี่ลูกค้าถูกเสมอ
‪คุณคอสต้า หนูเสียใจจริงๆ ค่ะ
‪หนูประหม่าสุดๆ เลยที่ได้มาที่นี่ ‪ตอนนี้เลยรู้สึกไม่ดีเท่าไร
‪งั้นลองดื่มโซดาเปล่าๆ สิ มาเถอะ
‪เพื่อน นายดังในเน็ตแล้ว
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกงั่งบางตัวถ่ายฉันไว้
‪แล้วทำให้นายเป็นไอ้งั่งในไอจีตลอดกาล
‪นอนกับงูก็ต้องเจอพิษงูแบบนี้แหละ
‪ใช่ แต่งูที่ว่ามันใคร
‪ก็ต้องเป็นจูนอยู่แล้ว
‪จากของที่เจอในห้องยัยนั่น ‪จูนโดนจับแน่ฐานวางยาแคสซี่
‪เว้นแต่ว่าจูนจะวางยาแคสซี่ได้ไง
‪ฉันสืบมาแล้ว
‪ดูและเรียนรู้ซะ
‪คุณพูดถูก
‪ตรงนี้รู้สึกดีกว่าเยอะจริงๆ ด้วย
‪น่าทึ่งเนอะที่คนชอบลืมว่าชิคาโกอยู่ติดทะเล
‪นี่เหมือนมาพักร้อนเลย
‪นี่แหละที่ต้องการ ‪เพราะฉันกำลังอับจนหนทางจริงๆ
‪แถวนี้ ใครๆ ก็ชอบแกล้งทำว่าไหว
‪ก็คนส่วนใหญ่ไม่ได้มีเรื่องชั่วร้าย ‪ถึงขนาดที่ต้องปิดบังมันไว้น่ะสิ
‪ฉันแน่ใจว่าไม่ว่าเธอไปทำอะไรมา ‪มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก
‪มันแย่สุดๆ ต่างหาก
‪อยากระบายให้หายหนักอกไหม
‪ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ
‪ใช่เลย มันเลยจะเหมือนกระซิบบอกคลื่น ‪แล้วเธอก็จะสบายใจขึ้น
‪ฉันทำให้รูมเมทโคม่า
‪เรื่องนั้นไม่ใช่จะได้ยินกันทุกวันแฮะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ สาบานได้
‪แน่นอน
‪หรือตั้งใจมั้ง อย่างน้อยก็เรื่องวางยา ‪ไม่ใช่เรื่องที่เธอตกจากดาดฟ้า
‪ฉันให้เธอกินรูฟี่ ‪เธอจะได้ทำได้ไม่เต็มที่วันถัดไป
‪เพื่อที่ฉันจะได้เต้นได้ดีกว่า ‪ในงานคัดตัวที่สำคัญสุดๆ
‪ฉันไม่นึกว่าเธอ…
‪จะลากก้นเมาๆ ขึ้นไปดาดฟ้าแล้วตกลงมา
‪แม่สาวนี่ยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪เธอปางตาย
‪มันเป็นความผิดฉันคนเดียว
‪และถ้ามีคนที่โรงเรียนรู้ ฉันจบเห่แน่
‪หรือไม่พวกเขาจะเห็นแบบที่ฉันเห็น
‪คนดีที่ทำผิดพลาดครั้งเดียว
‪คืนนั้นแคสซี่ดื่มไปแค่ขวดเดียว
‪ฉันรู้เพราะยัยนั่นแชร์แพ็คไวน์คูลเลอร์สี่ขวด
‪กับฉัน เกว็น แล้วก็จูน
‪เห็นไหม เราดื่มกันเองก่อนไปปาร์ตี้
‪นั่นโพสต์บนสแน็ปสตอรีเหรอ ฉันไม่ยักเคยเห็น
‪ฉันแชร์แค่กับสาวๆ น่ะ ‪แล้วก็เชฟไว้ในคลังรูปภาพ
‪เกว็นกับฉันอยู่ในหอจนถึง 21:45 น.
‪แล้วไปดาดฟ้าไม่กี่นาทีให้หลัง
‪แต่แคสซี่กับจูนยังอยู่ชั้นล่าง ‪เมาไวน์คูลเลอร์กันอยู่
‪เธอคิดว่าแคสซี่ตกตึกกี่โมง
‪เป็นก่อน 22:13 น. แน่ ฉันถ่ายรูปนี้เวลานั้น
‪- อะไรวะเนี่ย ‪- แม่คุณ เธอถ่ายนี่ไว้จริงๆ เหรอ
‪พวกเรา ก็แคสซี่ลงไปกองกับถนน ‪จะให้ฉันทำอะไรล่ะ
‪ไม่รู้สิ ไม่ใช่ถ่ายรูปมั้ง
‪ไม่เลย ดีแล้วที่เธอถ่ายไว้
‪เพราะไม่มีใครเห็นแคสซี่ขึ้นไป ‪นี่ช่วยให้เราระบุเส้นเวลาของเขาได้
‪เขาดื่มไวน์อยู่ในห้องตัวเอง
‪จากนั้นสิบนาทีต่อมา ‪ก็ขึ้นไปดาดฟ้าแล้วตกลงมา
‪เว้นแต่ยาไม่ได้ออกฤทธิ์เร็วขนาดนั้น
‪ฉันแทบไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน ‪แต่กลับไม่รู้สึกอะไรจน 30 นาทีให้หลัง
‪งั้นถ้าแคสซี่พลัดตก…
‪ก็ไม่ใช่เพราะยารูฟี่ของจูนเหรอ
‪พวกเรา จูนวางยาแคสซี่แน่นอน
‪แล้วไง ไม่ได้แปลว่าเขาตกตึกเพราะยานี่
‪ใช่ มันยังแปลได้ว่าอาจมีใครผลักยัยนั่นด้วย
‪นี่นายกำลังแก้ตัวให้จูนจริงๆ เหรอ
‪พวกนายก็แค่กลัวความจริง
‪(โอเรน - มาเจอกันในห้องน้ำหน่อย)
‪นี่โคตรแย่เลย
‪ฉันจะไปส่งยัยนี่ที่บ้านล่ะ
‪ส่วนฉันจะไล่พวกตัวตลกนี่ออกไป
‪โอเค มาเถอะ มาเลย แบบนั้นแหละ
‪ออกไปจากที่นี่กันเถอะ
‪ยังก่อน
‪ราโมนใกล้จะยอมฉันแล้ว
‪โอ้ เดี๋ยวนี้เขาเป็นราโมนแล้วเหรอ
‪เรากำลังพูดจาแบบผู้ใหญ่กันอยู่
‪ฉันกำลังทำให้เขาเห็นว่าทำอะไรได้ โอเรน
‪เธอเต้นเก่งแล้ว เบ็ตต์ ‪เธอไม่ต้องให้เขาเห็นชอบหรอก
‪ก็อาจใช่ แต่ฉันอยากเต้นเดี่ยวปังๆ ‪และเขาก็ยังไม่ยอมให้ฉันได้เต้นเลย
‪เธอนี่มันไม่เคยพอเลย
‪พอปิดไฟ อะไรๆ ก็ทำได้ทั้งนั้น
‪แต่เธอกับเชนรู้เรื่องนั้นอยู่แล้วนี่ จริงไหม
‪ดื่มก่อนนอนไหมคะ
‪คงต้องบอกว่าคืนนี้ฉันสมควรได้ดื่ม
‪คืนนี้สนุกมากครับ ขอบคุณที่เชิญเรามา
‪ใช่ค่ะ
‪หนูแปลกใจนะที่ปาร์ตี้จบเร็วมากเลย
‪เราอยู่ต่อเพื่อแสดงความขอบคุณน่ะค่ะ
‪ใช่ไหม โอเรน
‪ครับ
‪เบ็ตต์กำลังหวังว่าจะได้อะไรเพิ่มอีกหน่อย
‪ตัวช่วย
‪โอกาสได้เฉิดฉาย
‪ทีนี้ก็พวกคุณ
‪เข้าใจแล้วว่าเธอเล่นเกมอะไรอยู่
‪อย่าคาดหวัง
‪หนูมองออกหมดว่าคุณคิดอะไรอยู่
‪ฟังคุ้นๆ ไหม
‪"ทำให้ฉันแปลกใจสิ" คุณพูดแบบนั้น ‪ที่ยิ่งกว่านั้นคือ "ล่อลวงฉัน"
‪ตอนนี้เป็นโอกาสของคุณแล้ว
‪หรือไม่คุณก็อาจรับมือไม่ไหว
‪ที่แน่ๆ ฉันรับไม่ไหว
‪- เธอหักอกเขาอยู่นะ ‪- ราโมน คุณก็หักอกหนูอยู่
‪ทำแบบนี้จะไม่ได้สิ่งที่เธอต้องการหรอก
‪หนูตั้งใจฟังอยู่
‪เรียนรู้จากคุณไง
‪อีกเดี๋ยวพี่เธอก็กลับมาแล้ว
‪ออกไปแล้วปิดประตูให้ด้วย
‪นาบิล
‪นาบิล รู้อะไรไหม
‪คืนนี้ฉันหาเงินได้ 80 เหรียญล่ะ
‪ถ้าทำได้แบบนี้เรื่อยๆ ฉันรวยเละแน่
‪ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนทำ
‪ทำอะไร
‪อย่าแกล้งโง่ดีกว่า
‪เธอทำให้เขาตกลงไป
‪นาบิล…
‪ฉันไม่เคยตั้งใจทำร้ายใครเลยนะ สาบานได้
‪แต่เธอก็ทำ จูน
‪เธอทำฉันใจสลาย
‪ทันทีที่ฉันรวบรวมความจริงได้มากพอ ‪จนทำให้คนเชื่อฉันได้
‪เธอจะได้ร่วงหล่นยิ่งกว่าแคสซี่
‪ฉันเสียใจ เสียใจจริงๆ
‪ฉันไม่เคยตั้งใจให้เรื่องออกมาเป็นแบบนี้
‪นายต้องเชื่อฉันนะ นาบิล ฉันไม่ใช่คนเลวร้าย
‪แต่เธอทำเรื่องเลวร้าย
‪ไม่เหลือความเชื่อใจกันอีกแล้ว
‪และพอไม่เชื่อใจกัน เราก็เต้นด้วยกันไม่ได้
‪- ฟังนะ ฉันจะแก้ไขเรื่องนี้ ‪- ไม่ ฉันไม่อยากให้เธอทำ
‪ฉันอยากให้เธอมีชีวิตอยู่กับความกลัว ‪ในทุกๆ วัน ทุกๆ การหมุน
‪แบบที่ฉันเป็น
‪เวลานั้นจะมาถึง จูน
‪อาจเป็นพรุ่งนี้ หรืออีกหลายสัปดาห์
‪เมื่อมีท่ายกที่เธอต้องพึ่งพาฉัน
‪ท่ารับที่เธอต้องเชื่อใจให้ฉันทำ
‪ฉันอยากให้เธอรู้ว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง
‪เมื่อเธออยู่ในสภาพเปราะบางที่สุด
‪ฉันจะปล่อยให้เธอร่วงหล่น
‪นี่เป็นการไต่สวนพิจารณาทัณฑ์บน ‪ของคุณมาเคย์ลา สตรอเยอร์
‪หมายเลขคดีบี 33456 ‪ฆาตกรรมโดยเจตนาแต่ไม่ได้ไตร่ตรองล่วงหน้า
‪คุณสตรอเยอร์คะ วันนี้คุณมีโอกาส…
‪ได้ชี้แจงหรือแก้ไขข้อเท็จจริง ‪ในแฟ้มส่วนกลางของคุณ
‪อย่างไรก็ตาม เรายอมรับการตัดสินของศาล ‪ในฐานะข้อเท็จจริง
‪เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อพิจารณาคดีของคุณใหม่
‪เรามาเพื่อพิจารณาว่า ‪คุณสมควรจะได้รับทัณฑ์บนหรือไม่เท่านั้น
‪วันนี้คุณพร้อมที่จะพูดกับเราไหมคะ
‪พร้อมค่ะ
‪เช่นนั้นบอกหน่อยสิคะ ‪ว่าอะไรทำให้คุณสมควรได้ทัณฑ์บน
‪เราตกหลุมรักตอนอายุยังน้อย
‪ฉันกับพ่อของลูกๆ ฉัน มาร์ติน สตรอเยอร์
‪เรามีลูกชายด้วยกัน ชื่อไทเลอร์
‪เขานั่งอยู่ตรงนั้นค่ะ
‪กับลูกสาวชื่อเนเวอาห์ วันนี้เธอมาไม่ได้
‪เราลำบากเรื่องเงิน แต่พวกเราก็มีความสุข
‪และพอเขาตาย ฉันก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง
‪ฉันต้องหาวิธีเพื่อดูแลลูกๆ
‪คุณสตรอเยอร์ ‪แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับอาชญากรรมที่คุณก่อ
‪ฉันไม่ได้มาเพื่อทำสิ่งที่แม่ต้องการ
‪ก็แค่ว่าฉันตัวคนเดียวลำพัง และสิ้นหวัง
‪ต้องการหาความมั่นคงใดก็ตามที่จะหาได้
‪และเกรกอรี่ เขาเป็นคนอารมณ์ร้อน
‪แต่ฉันคิดจริงๆ ว่า ‪กำลังทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อครอบครัว
‪แต่แล้วเขาก็ทุบตีลูกฉัน
‪ลูกสาวคุณเหรอคะ
‪เปล่าค่ะ ลูกชายฉัน ไทเลอร์
‪วันไหนคะ คุณสตรอเยอร์
‪มันเป็นวันที่…
‪เป็นวันที่ฉัน…
‪วันที่คุณใช้ไม้เบสบอลฟาดคุณกอนซาเลซ
‪จนเกิดอาการบาดเจ็บจากของแข็ง ‪เป็นเหตุให้เขาเสียชีวิต
‪ฉันเสียใจในสิ่งที่ทำทุกๆ วัน
‪มันทำให้ฉันต้องห่างจากลูก
‪เป็นเหตุผลที่ลูกชายฉันต้องนั่งรถเข็น
‪เขาถูกตำรวจยิงเพราะพวกนั้นคิดว่า ‪เขาเป็นคนที่ลงมือ
‪เป็นฉันเอง ฉันคนเดียว
‪และฉันก็ชดใช้อย่างสาสมแล้วกับสิ่งที่ทำลงไป
‪ฉันแค่ต้องการโอกาสเพื่อทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ไม่ใช่ตอนนี้
‪ตอนไหนก็ไม่ง่ายขึ้นหรอก
‪เอางั้นก็ได้ เมื่อคืนโคตรแย่เลย
‪ฉันพยายามแก้ไขอะไรๆ อยู่
‪แล้วบนดาวไหนกัน ‪ที่สวิงกิ้งกับราโมน คอสต้าจะทำให้อะไรดีขึ้น
‪ก็นึกว่าเธอจะชอบ
‪ทำไม
‪ทำไมฉันถึงจะชอบอะไรแบบนั้น
‪ก็เธอเคยทำกับเชนนี่
‪เลิกโกหกได้แล้ว โอเรน
‪เขากับฉัน…
‪ฉันจบมันแล้ว
‪สาบานได้ว่าไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪ทำไมฉันถึงไม่เคยดีพอสำหรับใครเลย
‪เธอยิ่งกว่าพอเสียอีก
‪เขาเสนอฉันก็สนอง มันก็แค่นั้น
‪ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
‪กับเธออาจจะใช่
‪แต่กับเชนล่ะ กับฉันล่ะ
‪บอกมาสิว่าเธอไม่เคยทำที่แย่กว่า
‪บอกมาสิ แล้วฉันจะยอม
‪ฉันจะแก้ไขเรื่องนี้
‪เธอจะได้เห็น
‪นี่ เก่งมาก
‪ขอหมายศาลต่อหน้าผู้พิพากษาครั้งแรก
‪เด็กใหม่ส่วนใหญ่จำชื่อตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ฉันเคยเจอที่น่ากลัวกว่านี้ค่ะ
‪คุณยุ่งกับคดีนี้มากเลย
‪แล้วมีเวลาไปรับคำปรึกษาหรือเปล่า
‪มีสิคะ ฉันไปเข้ากลุ่ม ฟังเรื่องโศกของทุกคน
‪รับสายนักให้คำปรึกษาไม่มีขาด
‪ความจริงก็คือหมายศาลนี่ ‪เป็นการบำบัดความเศร้าที่ดีที่สุดที่ฉันจะหาได้
‪แล้วเจอกันตอนฉันพาตัวเธอเข้ามานะคะ
‪คุณสตรอเยอร์!
‪มาจับคนเลวเหรอคะ
‪ก็คิดไว้แบบนั้นแหละ
‪ชีวิตคนพังไปอีกหนึ่งแล้ว
‪ฉันเข้าใจ ไม่มีใครควรถูกตัดสิน ‪เพราะทำพลาดครั้งใหญ่ครั้งเดียว
‪แต่เราปล่อยให้พวกเขาลอยนวลไม่ได้เหมือนกัน
‪มีปัญหาอะไรหรือเปล่า
‪ฉันว่าทุกคนที่อยู่ในอาคารตอนนี้ ‪ก็กำลังมีปัญหาสักอย่างทั้งนั้น
‪มาเถอะ เนวี่ เรามีเวลาไม่มาก ‪ก่อนการไต่สวนของแม่จะเริ่มอีก
‪ไม่เห็นเธอเคยบอกฉัน
‪เพราะมันไม่ใช่เรื่องของคุณ
‪หวังว่าพวกเขาจะตัดสินใจ ‪ว่าแม่เธอสมควรออกมาอยู่อีกฝั่งกำแพง
‪เพราะเมื่อใครติดอยู่ในกับดักเลวร้าย ‪สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องการ
‪คือใครสักคนที่ช่วยถอดสลักให้
‪ปัญหาคือพวกเราส่วนใหญ่ไม่เข้าใจเรื่องนั้น
‪นายแต่งตัวเยอะไป
‪เราต้องคุยกัน
‪นายมาหมกตัวอยู่ในนี้บ่อยไปแล้ว
‪ฉันมารักษาระดับความชื้น
‪- และคอยดูชีพจร ‪- ฉันไม่ได้พูดถึงค่าอิเล็กโทรไลต์ของนาย
‪ฉันพูดถึงการที่นายปิดกั้นตัวเอง
‪นายปล่อยให้ที่นี่ปั่นหัวนาย
‪ฉันมีเหตุผลดีๆ เลยล่ะ
‪เปล่าเลย
‪จูนไม่ได้ทำให้แคสซี่ตกลงไป
‪ยายังไม่ออกฤทธิ์
‪นายเปลี่ยนเรื่องเล่าอยู่เรื่อย!
‪เปล่า ฉันได้รู้จากมันมากขึ้น
‪เว้นแต่ว่ากงล้อหมุนไปแล้ว
‪ตำรวจคนนั้นจะจับเธอ
‪ดี
‪พูดจริงเหรอ
‪อะไร เกิดมีหัวใจขึ้นมางั้นเหรอ
‪พวกนั้นจะสอบปากคำเธอ
‪ถ้าเธอบริสุทธิ์ พวกเขาก็จะปล่อยเธอเอง
‪นายก็รู้ว่ามันเหลวไหลทั้งเพ!
‪เรามีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน นายกับฉัน
‪นั่นคือระบบเกลียดเราทั้งคู่
‪พวกนั้นไม่ได้ต้องการความยุติธรรม
‪พวกเขาแค่ต้องการฉากจบเนี้ยบๆ ‪ให้กับเรื่องราวงี่เง่า
‪และเวลาตำรวจหน้าโง่พวกนั้นมาด้อมๆ มองๆ ‪พวกเขาจะเห็นแค่คนแบบเรา
‪นายเคยเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก
‪ถ้านายไปบอกตำรวจว่าใครคนนั้นไม่ได้ทำ
‪คำพูดนั้นมันมีพลังเลย!
‪ฉันดูเหมือนคนที่เคยรู้จักพลังเหรอ
‪ขอบคุณ พ่อหนุ่ม
‪คณะลูกขุนจะพิจารณาข้อมูลทั้งหมดนี้
‪ยังเหลือคำให้การของผู้ได้รับผลกระทบอีกคน
‪เนเวอาห์ สตรอเยอร์ตัดสินใจ ‪ขึ้นให้การในนามของเหยื่อ
‪เธอเป็นเหยื่อเหรอ
‪ฉันได้ตรวจสอบข้อมูลประวัติของเธอแล้ว
‪และต้องบอกว่าฉันประทับใจ ‪ที่เธอก้าวข้ามเหตุการณ์นั้นมาได้
‪และได้รับการยอมรับจากสถาบันการเต้น ‪ที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ
‪และเธอก็ทำทั้งหมดด้วยตัวเอง
‪หนูไม่ได้มาถึงจุดนี้ด้วยตัวเองค่ะ
‪ใครจะไปทำได้
‪แน่นอนจ้ะ เธอมีครอบครัว มีเพื่อนๆ…
‪และมีแม่
‪ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ หนูคงไม่ได้เป็นนักเต้น
‪แม่คือคนที่สนับสนุนหนู
‪และยืนกรานว่า ‪มีที่ทางให้กับคนอย่างหนูในโลกบัลเลต์
‪แล้วสิ่งที่เธอจะพูดในนามของเหยื่อล่ะ
‪เหล่าเหยื่อค่ะ
‪คืนนั้นมีเหยื่อสี่คน
‪คนหนึ่งตาย คนหนึ่งต้องนั่งรถเข็น คนหนึ่งติดคุก
‪และอีกคนถูกทิ้งให้อยู่ในโลกที่ไม่มีแม่
‪มันทำให้บางอย่างในใจหนูขุ่นมัว ‪แบบที่หนูไม่อาจแก้ไขได้
‪แต่บัลเลต์ได้มอบสิ่งจริงแท้อย่างเดียว ‪ให้หนูได้ยึดเหนี่ยว
‪แต่ถ้าคุณอยากรู้ความสัมพันธ์ ‪ที่แม่ของหนูสามารถพึ่งพาได้ในโลกนี้
‪บอกตามตรงหนูพูดไม่ได้ว่าเป็นหนึ่งในนั้น
‪หนูยังแทบทำให้ความฝันตัวเองเป็นจริงไม่ได้เลย
‪หนูรู้แค่ว่าการให้แม่ของหนูออกจากคุก
‪จะช่วยผ่อนปรนความหนักอึ้ง ‪ที่หนูต้องแบกไว้ตั้งแต่วันอันเลวร้ายนั้น
‪ความหนักอึ้งที่ทำให้หนู ‪รู้สึกเหมือนเป็นคนหลอกลวง
‪พวกคุณกำลังลงโทษแม่ของหนู ‪แต่ก็ทำให้หนูตกเป็นเหยื่อต่อไปด้วย
‪ถ้าคุณเชื่อจริงๆ ‪ว่าหนูมีบางสิ่งที่จะมอบให้แก่โลกใบนี้
‪คุณจะเมตตา
‪ไม่ใช่แค่กับผู้หญิงที่ทำพลาดครั้งเดียว
‪แต่กับคนที่ยังทุกข์ทรมานเพราะมันด้วย
‪รอเดี๋ยวครับ เจ้าหน้าที่ครูซ ‪คุณกำลังจะทำพลาดครั้งใหญ่นะ
‪ผมวางยาตัวเองครับ
‪จูนไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลย
‪ฉันเคยฟังเรื่องแบบนี้มาพันครั้งได้
‪ลองฟังอีกสักครั้งเถอะ
‪เราปะติดปะต่อคืนนั้นของแคสซี่จากรูปบนไอจี
‪- ฉันค้นโซเชียลมีเดียหมดแล้ว ‪- ไม่ใช่อันที่เราตั้งเป็นส่วนตัว
‪เจ้าหน้าที่ครูซ ‪คุณพยายามจับผิดคนมาแล้วครั้งหนึ่ง
‪ถ้าครั้งนี้คุณจับผิดอีก
‪หัวหน้าคุณจะไม่มีวันให้โอกาสคุณ
‪เพื่อหาว่าใครทำให้แคสซี่ตกตึกนะครับ
‪คุณเหลือโอกาสเดียวที่จะได้ทำคดีนี้ ‪อย่าใช้มันเสียเปล่าสิ
‪ต้องยอมรับนะว่าไม่ใช่ทุกวัน ‪ที่ผู้ต้องสงสัยหลักของตำรวจจะพยายาม…
‪แก้ต่างให้ผู้ต้องสงสัยอีกคนขนาดนี้
‪คุณพยายามจับผมหลายครั้งแล้ว
‪แต่ก็ไม่ได้จับ เพราะคุณจับผมไม่ได้
‪ไม่มีหลักฐานที่ใช้ได้
‪เพราะงั้นหาบางอย่างที่ใช้การได้สิครับ
‪มีอะไรก็เอามาให้ดูเลย
‪เธอรู้แล้ว
‪ฉันไม่ได้บอกนะ
‪ฉันรู้
‪ฉันบอกเอง
‪ฉันเป็นคนไม่ดี ตอนนี้ฉันเลยจะเสียทุกอย่าง
‪ทำไมฉันถึงชอบทำลายทุกอย่างดีๆ ในชีวิตด้วยนะ
‪นายไม่ได้ทำลายอะไร โอเรน
‪นายแก้ไขมัน
‪เดินออกจากสิ่งที่ยุ่งเหยิง
‪จบสิ่งที่พังทลายไปแล้ว ทั้งนายและฉัน
‪นั่นเป็นเรื่องดีแล้ว
‪นายเป็นคนดี โอเรน
‪ฉันรู้ว่านายเป็นคนแบบไหน
‪และนายเก่งพอจะแก้ไขเรื่องนี้กับเธอได้
‪จริงเหรอ
‪แต่ถ้ามันสายไปแล้วล่ะ
‪มีข่าวอะไรไหม
‪ยังไม่มี
‪ผลอาจออกมาใน 24 ชั่วโมง ‪หรือหกเดือนเลยก็ได้
‪ฉันเคยบอกตัวเองว่าไม่สนเรื่องที่เกิดกับแม่
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะรับมือได้
‪ถึงมันจะไม่ทำให้อะไรต่างออกไป…
‪ได้พูดความจริงวันนี้ก็รู้สึกดีเหมือนกัน
‪ฉันภูมิใจในตัวเธอนะ
‪ดีมาก วิตลอว์ มาตรงกลาง
‪เริ่มจากท่าเต้นเดี่ยวของเธอ
‪ทำให้การเคลื่อนไหวลุกเป็นไฟ
‪ไม่ต้องเหนี่ยวรั้ง
‪ทีนี้หมุนสองรอบ
‪ดี
‪เอื้อมไปหาเท้าข้างนั้น
‪ครบทุกท่าที่คุณวางไว้แล้ว
‪วันนี้วันใหม่แล้ว
‪พร้อมไหม
‪พร้อมค่ะ
‪เต้นให้ฉันดู
‪ใช้เพลงหลักแล้วด้นสดท่าเต้น
‪ลองสำรวจดู
‪ท้ายที่สุดแล้ว ทุกการเต้นเดี่ยวคือแรงแห่งศรัทธา
‪ไม่ใช่ศรัทธาในท่าเต้น หรือชิ้นงาน ‪หรือความเมตตาของคนดู
‪แต่เป็นในตัวเธอเอง
‪เธอต้องเชื่อมั่นว่าร่างกายของเธอรู้ ‪ว่าต้องแอ่นและโค้งตรงส่วนไหน
‪เชื่อมั่นว่ากล้ามเนื้อของเธอจะจดจำได้ ‪แม้ว่าจิตใจของเธอจะว่างเปล่า
‪เชื่อว่าพอเธอกระโดดเข้าสู่แสงไฟ…
‪แบบนั้นแหละ เก่งมาก
‪เธอจะแข็งแกร่งพอที่จะลงพื้นด้วยเท้าของตัวเอง
‪เธอต้องกะจังหวะให้แม่น มาปรับตรงนั้น
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์