‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เธอสวยจัง ฉันเกลียดเธอ
‪เปล่าเลย เธอรักฉัน
‪เธอเมาแล้ว
‪ฉันเปล่าเมาย่ะ
‪เหล้า! มากินเหล้ากัน! จูน
‪เจ้านี่เรียกว่ากลีบกุหลาบ
‪เดี๋ยวก่อน เหล้านี่ไม่ดีนะ
‪รูมเมทกันตลอดไป
‪ไม่! อย่าดื่มนะ อย่าดื่ม!
‪คุณพระช่วย
‪ถึงคราวเธอโบยบินแล้ว
‪ไม่นะ!
‪แล้วเรามาทำอะไรกันที่นี่
‪ก็คงต้องดูก่อน
‪เธอคิดยังไงเรื่อง…
‪จูบกับหนุ่มต่างชาติน่ากลัว
‪ตอนนี้ฉันว่านายไม่น่ากลัวแล้ว
‪คนส่วนใหญ่ที่นี่ไม่คิดแบบนั้น
‪ฟังนะ ฉันต้องบอกอะไรนายบางอย่าง
‪จูนบอกว่าเห็นใครบางคนสวมเสื้อฮู้ด ‪ในคืนที่แคสซี่ตกตึก
‪จริงเหรอ
‪ใครล่ะ
‪เธอก็บอกไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร ‪เขาแอบเข้ามาทางดาดฟ้า
‪ราวช่วงเดียวกับที่ตำรวจคนนั้นเจอแคสซี่บนถนน
‪คนคนนั้นอาจเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นก็ได้ ‪นี่แปลว่าเรายังมีหวัง
‪ต้องมีหวังอยู่แล้ว
‪จากที่เรารู้ แคสซี่อาจฟื้นพรุ่งนี้เลยก็ได้
‪ฉันไม่คิดว่าเป็นพรุ่งนี้หรอก
‪โทษที
‪โรงพยาบาลโทรมา
‪ครับ
‪ฟังนี่นะ "ในการกลับมาอยู่ซิตี เวิร์กส์ บัลเลต์ ‪ดีเลีย วิตลอว์คือแสงสว่างโดยแท้"
‪เธอ "ส่องสว่าง" ในผลงานชุดนี้
‪ในนี้เขียนว่า "สุกสกาว"
‪มาดามต้องชอบแน่
‪"พรสวรรค์ของคุณวิตลอว์เปล่งประกาย
‪แม้ราโมน คอสต้าจะพยายามดับแสงนั้น"
‪ใช่ มาดามต้องไม่ชอบนั่นแน่
‪นี่อยากเห็นมาดามทุกข์ใจกันเหรอ
‪เย็นไว้ เราไม่ได้เขียนสักหน่อย
‪"ท่าเต้นของคอสต้าไม่เคยโบยบินสำเร็จเลย"
‪เขาจะมาระบายอารมณ์กับเราไหมเนี่ย ‪ฉันแน่ใจ 112 เปอร์เซ็นต์เลย
‪เริ่มกันเลยไหม
‪นี่ วันนี้เห็นเนเวอาห์ไหม
‪ไม่เห็น เจ้าฆาตกรโรคจิตก็ไม่อยู่
‪หัวรองเท้าพอยท์ไม่ใหญ่ไปกว่ากลักไม้ขีด
‪เป็นแค่สี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดจิ๋ว ‪ทำจากซาตินและผ้าใบ
‪การสร้างสมดุลบนพื้นผิวเล็กแค่นั้น ‪ควรเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
‪เกิดอะไรขึ้นครับ
‪เกิดอะไรขึ้น ขอล่ะ บอกผมที ได้โปรด
‪ผมอยู่ในรายชื่อนะ! แคสซี่!
‪แต่นักบัลเลต์ทุกคน ‪ในคณะเต้นทุกแห่งบนโลกต้องทำให้ได้
‪พวกเขาโทรตามฉัน แต่ไม่บอกอะไรเลย
‪พ่อแม่เธออยู่ที่วิสคอนซิน ‪ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไง
‪ต้องใช้เวลาเป็นปีๆ เพื่อฝึกจัดเรียง…
‪กะโหลก กระดูกสันหลัง ‪และกระดูกเชิงกรานให้สมบูรณ์แบบ
‪เพื่อทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ดูง่ายดาย
‪นั่นอาจเป็นสมดุลที่สร้างได้ยากที่สุด
‪ถ้าไม่ใช่เพราะดีเลีย ‪พวกนั้นอาจวิจารณ์คุณคอสต้าหนักกว่านี้ก็ได้
‪ยังไม่ได้อ่านเลย ‪เมื่อเช้าแคสซี่ ชอร์เพิ่งมีอาการทางสมอง
‪ไงจ๊ะ ลูกรัก
‪แคสซี่เป็นอะไรคะ
‪ไม่มีอะไรที่เธอต้องกังวลหรอก
‪แม่เธอมาประชุมกับมาดามเฉยๆ น่ะ
‪- แม่คะ ขอคุยด้วยหน่อย ‪- ทุกอย่างโอเคนะ
‪เดี๋ยวฉันตามไปค่ะ เซลีน่า
‪ดีใจจังเลยที่ได้เจอแม่ที่นี่
‪ทำไมล่ะ
‪ราโมนถอดลูกออกจากบทนำเหรอ
‪แม่จะบอกให้ ไม่มีอะไรเปราะบางกว่า…
‪- อีโก้ของผู้ชายอีกแล้ว ‪- เปล่าค่ะ คุณคอสต้ามีความสุขดี
‪และหนูก็อยากให้เป็นแบบนั้นต่อไป
‪เพราะงั้นหนูเลยอยากได้ยาแก้ปวดเพิ่มอีกหน่อย
‪ไม่ได้เด็ดขาด ที่ลูกไปสติแตก ‪ในงานเปิดตัวของดีเลีย
‪ก็พิสูจน์แล้วว่าลูกรับมือกับยาของผู้ใหญ่ไม่ได้
‪แต่แม่จองนักฝังเข็มให้ได้
‪หนูไม่ได้ต้องการนักฝังเข็ม!
‪หนูอยากหายปวดเท้า จะได้ทำหน้าที่ตัวเองได้!
‪- เราน่าจะให้คุณเรนฟริวตรวจ ‪- อย่ารบกวนเขาเลยค่ะ
‪หนูแค่เครียดน่ะค่ะ เจอท่าใหม่เพียบเลย
‪จ้ะ สัปดาห์หน้ากินมื้อเที่ยงกันนะ
‪หมอบอกว่าเป็นอาการชักจากภาวะติดเชื้อ
‪พวกเขาไม่รู้ขอบเขตความเสียหายจนกว่า…
‪นอกจากแคสซี่จะฟื้น
‪เมื่อคืนฉันมาที่นี่หลังซ้อมเสร็จ
‪ฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เลยอ่านหนังสือให้ฟัง
‪ถ้าสิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยิน ‪เป็นนิยายฝรั่งเศสสืบสวนโง่ๆ ล่ะ
‪นายไม่ได้ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น นาบิล ‪นี่ไม่ใช่ความผิดนาย
‪เราไม่รู้ว่าเขาได้ยินอะไรในห้องนี้หรือเปล่า
‪ฉันควรจะปกป้องเขา…
‪ไม่ใช่ทรยศ
‪คำร้องขอปลดปล่อยจากแม่ตัวเองเนี่ยนะ
‪หนูกรอกเอกสาร ‪สมัครงานเพื่อเลี้ยงดูตัวเองแล้ว
‪จัดตารางการไต่สวนเพื่อไม่ให้ขาดเรียน…
‪โรงเรียนตอบรับความต้องการ ‪ของผู้ปกครองนักเรียน
‪สิ่งสุดท้ายที่เราต้องการ
‪คือถูกมองว่ายื้อแย่งนักเรียนจากแม่ของตัวเอง
‪ฮิลลารี โธมัสยื่นขอปลดปล่อยตัวเองที่นี่ ‪ตอนอายุแค่ 14
‪คุณโธมัสเป็นผู้มีพรสวรรค์โดดเด่น ‪ที่โรงเรียนนี้ปล่อยให้หลุดมือไม่ได้
‪ส่วนเธอ…
‪มีความสามารถ
‪แน่นอนว่าไม่ได้พิเศษมากพอ
‪ให้โรงเรียนบัลเลต์อาร์เชอร์ ‪หรือคณะครูต้องเอาชื่อเสียงไปเสี่ยง
‪คุณคิดผิดแล้ว
‪หนูเก่งขึ้นทุกวัน
‪ขนาดครูบรูกส์ยังเห็นเลย
‪แถมอีกแค่นี้หนูก็จะได้บทนำในริปเปอร์แล้ว
‪มาดาม คณะครูที่นี่เป็นผู้ปกครอง ‪โดยพฤตินัยให้จูนมาหลายปีแล้ว
‪เราควรปกป้องความฝันของเธอ ‪เหมือนที่ปกป้องร่างกายของเธอสิ
‪ตั๊กแตนตำข้าวเข้ามาในสวนแล้วค่ะ
‪- อะไรนะ ‪- คุณวิตลอว์มาถึงแล้ว
‪ฉันอยากให้การโต้เถียงเล็กๆ นี้ ‪จบลงอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ
‪ก่อนที่เธอจะพาทั้งโรงเรียนตกต่ำไปด้วย
‪เป็นอีกครั้งที่เราอยู่ในห้วงโกลาหลครั้งใหญ่
‪ข่าวของแม่สาวชอร์เลวร้ายมาก
‪พนันเลยว่าพ่อหนุ่มฝรั่งเศสคนนั้นมีส่วนรู้เห็น
‪เธอกับเชนมีเรื่องอะไรกันเหรอ
‪พักนี้พวกเธอทำตัวน่าสงสัยสุดๆ เลย
‪เราก็โอเคนี่
‪เท้าเธอเป็นไงบ้าง
‪มันก็โอเค
‪ฉันคอยยืดเท้าแล้วก็นวดเรื่อยๆ…
‪นี่ แม่สาวฮอต ดูดีนี่!
‪เขาว่าอะไรนะ
‪ไอ้บ้านี่
‪นี่ ฉันเป็นนักกีฬาหัวกะทินะยะ ‪ฉันออกกำลังวันละแปดชั่วโมง
‪แล้วก็เตะกันป๋าแก่ๆ ของนายได้โดยที่…
‪เหงื่อไม่ออกด้วยซ้ำ
‪นายนี่เอง
‪- พรหมลิขิตชัดๆ ‪- นายตามเธอมาเหรอ
‪นี่ ยังเก็บใบปลิวที่ฉันให้ไว้ไหม
‪มีโชว์พรุ่งนี้นะ ถ้าอยากเห็นป๋าขึ้นโชว์
‪ทำไมนายไม่ไสหัวไปซะ
‪ถ้าฉันไม่ไปแล้วนายจะทำไม
‪โอเรน ช่างเขา มาเถอะ เขาได้บทเรียนแล้ว
‪เธอสอนให้หน่อยได้ไหมล่ะ
‪ใบปลิวอะไร
‪จะไปรู้เหรอ หมอนั่นมันเพี้ยน
‪(เราไม่มีวันลืมแคสซี่ ชอร์)
‪เราได้ข่าวว่าแคสซี่อาการแย่ลง
‪เลยคิดว่าควรส่งกำลังใจไปช่วย
‪วิธีแสดงความรัก ‪ของชาวอเมริกันแบบพวกเธอนี่ตลกดี
‪ฟังนะ
‪แคสซี่ทำอะไรไว้ก็ได้แบบนั้น
‪แคสซี่เป็นคนดีที่สุด!
‪เธอเกลียดเขาเพราะแบบนั้น
‪เราเป็นเพื่อนแคสซี่มาหลายปี
‪นายเป็นแฟนเขาแค่สามเดือน
‪นายเห็นแค่สิ่งที่อยากเห็น
‪นี่ ฉันได้ข่าวเรื่องแคสซี่
‪พวกนี้มันอะไร
‪วิหารแห่งความรู้สึกผิด
‪ทำโดยพวกคนที่กลัวเกินกว่า ‪จะไปเยี่ยมแคสซี่ที่โรงพยาบาล
‪อย่าเข้าใกล้ขอบตึกเกินไปล่ะ จูน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แคสซี่ชัก
‪เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ใครจะรู้
‪คืนนั้นฉันอยากอยู่บนนี้ด้วยจริงๆ ‪ฉันอาจทำบางอย่างได้…
‪หรือเห็นบางอย่าง
‪ได้ยินว่าเธออาจเห็นอะไรเข้า
‪ขอล่ะ จูน ทำไมไม่บอกว่าเธอเห็นอะไร
‪ก็เพราะ…
‪คนที่ฉันบอกอาจเป็นคนที่ฉันเห็นไง
‪จูน ฉันไม่ใช่คนคนนั้น
‪มีคนแอบเข้ามาจากทางดาดฟ้า
‪เสื้อฮู้ดสีเทา ซิปสีแดง
‪คนคนนั้นหนีลงไปทางบันไดหนีไฟ
‪คนบริสุทธิ์ที่ไหนทำแบบนั้น ว่าไหม
‪ฉันอ่านใจโทเฟอร์ บรูกส์ออก ‪เหมือนอ่านพาดข่าวซุบซิบเลย
‪เธอน่าจะได้เห็น ‪เขาแฉะไปหมดเรื่องที่คอสต้าถูกวิจารณ์ยับ
‪ก็อยากเห็นนะ แต่ฉันดันยุ่ง ‪กับการหาเรื่องผิดใจกับนาบิลอยู่
‪อย่าได้กล้าไปตกหลุมรักเขาเชียว
‪เปล่าสักหน่อย!
‪แค่หนุนหมอนใบเดียวกับแฟนเก่าเขาก็พิลึกพอแล้ว
‪หมอนใบนั้นอาจส่งผลต่อสมองเธอ
‪หรือร่างกายเธอ ยืนให้มันนิ่งๆ หน่อย
‪ฉันว่าเขาเป็นคนดีล่ะ
‪ฉันแค่ไม่ยอมเชื่อความคิดตัวเอง
‪อย่าหลงเชื่อเขาล่ะ ‪เธอไม่อยากเป็นเหยื่อคนต่อไปหรอก
‪พูดถึงเหยื่อคนต่อไป…
‪ไม่เหมือนใครบางคนหรอกย่ะ ‪สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการตอนนี้คือแฟน
‪โทษนะยะ คนที่แล้วก็ไม่ใช่แฟนฉัน
‪นอนกันน่ะใช่
‪แต่เรื่องเยอะกว่าดาวระบำเต็มรถบัสอีก
‪พวกนี้มันอะไรคะ
‪แบบร่างสำหรับเรื่องริปเปอร์น่ะ
‪คุณคอสต้ามาสั่งการภาพในหัวเองเลย
‪เดี๋ยวนะคะ
‪แค่เขาอยากเชิดชูฆาตกรต่อเนื่องก็แย่พอแล้ว
‪แต่ยังมาทำแบบนี้อีกเหรอ
‪ชุดพวกนี้เหมือนจะบอกเลยว่า ‪สาวๆ พวกนี้วอนหาเรื่องเอง!
‪ฉันไม่แน่ใจเรื่องนั้นนะ
‪แต่ผมแน่ใจ หมอนั่นเป็นไอ้บ้าเหยียดเพศ
‪แต่เธอไม่มีทางเถียงชนะนักออกแบบท่าเต้นหรอก
‪สวมคอร์เซ็ตแบบนั้น แค่หายใจยังทำไม่ได้เลย
‪เธอคิดว่าเขาจะเริ่มด้วยการเต้นคู่ ‪หรือเต้นเป็นกลุ่ม
‪ฉันจะให้ดูว่าอยากเริ่มแบบไหน
‪ฉันอยากอบอุ่นร่างกายก่อนถึงตาตัวเอง
‪แต่ถ้าเขาเริ่มแบบกลุ่ม ‪ฉันก็ไม่อยากเสียแรงเปล่า
‪เย็นไว้ แล้วปล่อยให้ฉันทำให้เธออุ่น
‪แล้วถ้าเขาเริ่มด้วยท่าโคด้าล่ะ ‪ยังไงฉันก็ซวยอยู่ดี!
‪ที่รัก ไม่เอาน่า
‪โทษที
‪ฉันนึกว่าทำแบบนี้แล้วหัวจะโล่ง ‪แต่ดันเอาแต่คิดเรื่องคุณคอสต้า
‪นี่นะ เราไปซ้อมกันที่สตูดิโอดีไหม
‪ฟาดปั๊วะในรอบซ้อม
‪แล้วค่อยกลับมาทำสิ่งที่เริ่มไว้ตรงนี้ให้จบ
‪ถ้าเธอต้องการแบบนั้น ฉันก็คงได้แบบนั้น
‪ข่าวนี้สิ!
‪แม่เจ้า! เขาต้องไม่ชอบใจแน่
‪- หวัดดี ‪- เขาคงรักดีเลียน่าดู
‪ใช่ ใครๆ ก็รัก
‪ใช่เลย แล้วรู้อะไรไหม ‪เขาต้องเกลียดนี่กว่าเดิมแน่
‪ถ้าคุณคอสต้าเห็นพวกเธออ่านเจ้านั่น ‪เธอตายแน่
‪อ่านอะไรกันอยู่ล่ะ
‪แค่แอปไดเอตตัวใหม่น่ะค่ะ ‪ต้องผอมถ้าอยากให้ท่ายกออกมาปังๆ
‪นายกับเธอ มากลางห้อง ฉากฆาตกรรม
‪ไม่ ฉันอยากให้เธอเข้ามาเหมือนอีตัว
‪เธอต้องหลั่งความต้องการทางเพศ ‪ให้ไหลซึมออกมา
‪ท้าทายชายคนนี้ให้อยากได้เธอ
‪ไม่ เหวี่ยงเธอขึ้นในท่ายก
‪ความลุ่มหลงหายไปไหนหมด
‪เต้นเหมือนนายต้องการเธอ ‪เธอเป็นดินที่นายอยากปั้น…
‪- ให้เป็นนิมิตบิดเบี้ยว ‪- นี่มันบ้าไปแล้ว
‪หยุด
‪ฉันอยากได้มังกร ‪แต่นายดันให้โกลเดนริทรีฟเวอร์
‪ไปนั่ง!
‪คาบมา
‪ท่าเพนเช่
‪ตำรวจขี้เมา! เริ่ม!
‪หยุดเต้นมา เดินให้เหมือนคน
‪แค่เล่นเป็นคน อย่าทำเกินนั้น
‪ไม่ เดี๋ยว อย่า!
‪นายมีหน้าที่เดียว
‪เต้นบทของนายโดยไม่ทำพลาด
‪ผมเข้าใจครับ แต่…
‪นายเข้าใจว่าฉันเป็นนักบัลเลต์ ‪ที่เต้นคู่ก่อนนายจะเกิดเสียอีก
‪คุณทำให้เธอเจ็บด้วย
‪จริงหรือเปล่า คุณวิตลอว์
‪ฉันทำให้เธอเจ็บเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪ไปซ้อมท่าเดินได้แล้ว
‪สาวๆ มาตรงกลาง เต้นกลุ่มท่าแรกกันใหม่
‪ขอดนตรี เริ่มได้!
‪เธอช้า
‪ผิดหมดเลย
‪คิดให้เซ็กซี่ ไร้กระดูก ดวงตาไร้ชีวิต
‪เธอมีปัญหางั้นเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪ยกเว้นเรื่องที่คุณคิดจริงๆ ว่าแจ็กเดอะริปเปอร์
‪เป็นเรื่องที่สมควรถูกถ่ายทอดตอนนี้
‪โดยเฉพาะหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้น ‪กับนักเรียนคนหนึ่งที่นี่
‪ฉันคิด
‪แต่เหมือนเธอจะไม่เห็นด้วย
‪หนูแค่จะบอกว่า ‪มีความรุนแรงเกิดขึ้นในชีวิตคนจริงๆ
‪แต่คุณเหมือนจะไม่เข้าใจ ‪แถมยังมาเหวี่ยงเบ็ตต์ไปทั่วอีกเนี่ยนะ
‪แต่หนูเข้าใจ เป็นหนูก็คงโกรธ
‪ถ้าถูกนักวิจารณ์ทุกคนในชิคาโกวิจารณ์ยับแบบนั้น
‪ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เนื้อเรื่อง
‪ไม่ได้อยู่ที่การจับคู่ของฉัน
‪หรือคำวิจารณ์ห่าเหว ‪ที่ไม่ต้องสงสัยเลยพวกเธออ่านกันสนุกสนาน
‪ปัญหาอยู่ที่พวกเธอเชื่อว่า ‪ความคิดเห็นของพวกเธอ
‪ความรู้สึก ความฝันของพวกเธอ
‪เป็นสิ่งสำคัญ
‪นั่นต้องจบลงเดี๋ยวนี้
‪ถ้าอยากให้ฉันเคารพ
‪พวกเธอก็ต้องพยายาม
‪เธอเป็นบ้าอะไรวะ
‪- ฉันเนี่ยนะ ‪- เย็นไว้ เคเล็บ
‪เธอพูดน่าคิดนะ
‪เขาทำกับเราแบบนั้นตลอดไม่ได้
‪ในโรงเรียนนี้เหรอ ทำได้สิ
‪มาเถอะสาวๆ ซ้อมฉากนี้กัน ‪พรุ่งนี้จะได้ทำให้เขาพอใจ
‪ใครให้เธอออกคำสั่งแทนคอสต้าไม่ทราบ
‪มีใครอยากทำแทนไหมล่ะ
‪งั้นก็ตามนั้น
‪ลืมได้เลย ฉันขอถอนตัว
‪มาเถอะ เริ่มจากรอนด์เดอฌองบ์นะ
‪และสาม สี่ ห้า หก และเจ็ด แปด!
‪ไม่มีใครบาดเจ็บ
‪ไปบอกกระจกเถอะค่ะ
‪คุณเคยเป็นนักเต้น มาดาม ‪คุณต้องรู้จักนักออกแบบท่าเต้นเก่งๆ สักโหลได้
‪ฉันจัดการหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ‪และฉันทำให้มันออกมาดูงดงาม
‪ถ้าคุณคอสต้าทำให้เธอไม่มีความสุข ‪จนไม่อาจเต้นอย่างซาบซึ้งได้
‪เรายินดีให้เธอถอนตัว
‪เอาแบบนั้นเหรอคะ
‪แก้ไขไม่ได้ก็หุบปากเนี่ยนะ
‪เธอพูดเองนะ ไม่ใช่ฉัน
‪สมดุลคือการกระทำแห่งศรัทธา
‪นักเต้นที่เก่งกาจพูดถึงการตั้งกระหม่อมให้ตรง
‪หรือหยั่งรากลึกลงไปในดิน
‪แต่ไม่มีด้ายเวทมนตร์ใด ‪ที่ผูกศีรษะเธอกับท้องฟ้า
‪ไม่มีอะไรอยู่ใต้ตัวเธอ ‪นอกจากแผ่นไม้แข็งๆ ของพื้นเวที
‪เคล็ดลับคือหลอกตัวเองให้เชื่อว่าเธอมีราก
‪หรือเชื่อว่าเธอโบยบินได้
‪ในเวลาที่หลักฐานทุกอย่างบอกตรงกันข้าม
‪และถ้าเธอเชื่อมากพอ
‪เธอก็อาจทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้
‪เป็นแค่อนุญาโตตุลาการครอบครัวใช่ไหม
‪แม่มาให้การฝั่งของแม่ หนูให้การของหนู
‪แล้วอนุญาโตตุลาการต้องเห็นว่า ‪บัลเลต์คือชีวิตของหนู
‪จากนั้นก็อนุมัติปลดปล่อยหนู
‪เว้นแต่เธอจะคิดว่าบัลเลต์เป็นเรื่องโง่ๆ
‪- แต่ถ้าแบบนั้นเธอคงไม่รับทำคดีนี้จริงไหม ‪- จูน
‪แค่พูดไปตามจริง
‪เธอต้องทำแค่นั้น
‪ค่ะ
‪พ่อแม่ฉันอพยพเพื่อให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้น
‪แต่ตอนฉันบอกพวกท่านว่าท้อง ‪พวกท่านก็ใจสลาย
‪พวกท่านยืนกรานให้ฉันยกลูกให้คนอื่น ‪และตัดขาดเมื่อฉันไม่ยอม
‪ฉันไม่เหลือใครในชั่วข้ามคืน ‪ยกเว้นลูกสาวของฉัน
‪ฉันเลยเลี้ยงเธอตามลำพัง
‪ผลักดันตัวเองจนจบโรงเรียนบริหาร
‪สร้างชื่อเสียงในลอนดอน แล้วก็วอลล์สตรีท
‪ฉันทำงานหนักเพื่อให้จูนได้รับโอกาสทุกอย่าง
‪รวมถึงชั้นเรียนบัลเลต์ ‪ที่ทำให้เธอมีความสุขหนักหนาด้วย
‪บางทีความรักนั้นทำให้ฉันปรนเปรอเธอ ‪นานเกินกว่าที่ควรทำ
‪แต่ถึงเวลาเลิกเล่นแต่งตัวฟูฟ่องแล้ว
‪และเข้าโรงเรียนเตรียม ‪ที่เธอจะได้เรียนรู้ทักษะเพื่อประกอบอาชีพจริง
‪บัลเลต์เป็นอาชีพจริงๆ ได้ค่ะ
‪ไม่ใช่สำหรับลูก
‪ลูกคิดว่าตัวเองจะอยู่รอด ‪ในฐานะนักเต้นอาชีพได้ยังไง
‪ในเมื่อรักษาบทนำในการแสดงโรงเรียน ‪ยังทำไม่ได้เลย
‪แม่แบบไหนกันถึงไม่เชื่อในตัวลูก
‪ช่วยเงียบด้วยค่ะ
‪- ผมแค่จะบอกว่า… ‪- อย่าค่ะ
‪คุณพาร์ค พูดต่อได้
‪เธอลืมว่าสักวันหนึ่งฉันจะจากไป
‪และเธอจะอยู่โดดเดี่ยวอย่างที่ฉันเคยเป็น ‪หาเลี้ยงตัวเอง
‪และฉันจะทำทุกอย่างที่จำเป็น
‪สังเวยทุกอย่างที่จำเป็น ‪เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะพร้อมสำหรับวันนั้น
‪เบ็ตต์ นั่นอัจฉริยะมาก ให้แถวหลัง ‪ทำเรเลเวจังหวะที่สาม แทนที่จะเป็นสี่
‪ใช่ เธอเหมือนราโมนเลย
‪เพียงแต่ฉันไม่อยากฆ่าตัวตายตอนเธอพูดด้วย
‪พระเจ้า คิดเหมือนกันเป๊ะเลย
‪นี่ พวกเธอ ฟังนี่นะ
‪ฉันไปคุยกับมาดามดูว์บัวแล้ว ‪และเป็นหน้าที่ของผอ.ที่ต้องปกป้องเรา
‪แต่ในเมื่อมาดามไม่ยอมปรับปรุงจรรยาบรรณ
‪ดังนั้นอะไรก็ตามที่พวกเธอคิดว่าอันตราย ‪บ้า หรือไม่แฟร์ ก็เขียนมาเลย
‪ถ้าพวกเขาต้องการเรา ก็ต้องเปลี่ยนกฎใหม่
‪ไม่เอาน่า ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง ‪อะไรๆ มันก็ไม่เปลี่ยนสิ
‪เรายังเต้นท่าซอยเท้าบนรองเท้าพอยท์ ‪ที่คิดค้นขึ้นในศตวรรษที่ 18 อยู่เลยนะ
‪ถ้าเธออยากได้ความเปลี่ยนแปลง
‪ไปเต้นแนวร่วมสมัยสิ
‪ฉันโทรหาเธอเป็นชั่วโมงๆ เลย
‪ฉันสัมภาษณ์อยู่ ทำเพื่องานของเธอเลยนะ
‪ฉันบอกใครก็ตามที่ยอมฟัง
‪ว่าเธอคืออัจฉริยะเบื้องหลังการแสดงของฉัน
‪งั้นเอานี่ไป ‪ตอบแทนที่เธอพยายามช่วยละครของฉัน
‪ละครของเธอน่ะดีอยู่แล้ว
‪แต่ไม่มีใครฟังเลย
‪ถ้านักวิจารณ์ในชิคาโก ‪โง่เกินกว่าจะเข้าใจเรื่องนั้น
‪เราก็ยังกลับปารีสได้เสมอ
‪- ฉันกลับปารีสไม่ได้ ‪- ไหงงั้น
‪ถ้าฉันไม่ประสบความสำเร็จที่ชิคาโก ‪พวกนักวิจารณ์ก็ชนะสิ
‪พวกนักวิจารณ์โง่เง่าจะตาย
‪เต้นเพื่อฉันสิ
‪กลิ่นเธอเหมือนน้องสาวเธอเลย
‪พูดถึงเบ็ตต์อีกที ฉันจะตัดทิ้งซะ
‪แบบสำรวจน่ะ กรอกให้ฉันหน่อยนะ
‪ขอบใจ
‪- ครับ ผมอยู่ในรายชื่อ ‪- แบบสำรวจ
‪กรอกให้หน่อยนะ ขอบใจ
‪ใช่ครับ ผมอยู่ในรายชื่อติดต่อที่อนุมัติแล้ว
‪ครับ!
‪ฝากข้อความถึงหมอให้ที
‪ขอบคุณ
‪มาแจกจ่ายโฆษณาชวนเชื่อน่ะ
‪ทอร์รีดื่มว็อดก้าจนหลับไปแล้ว
‪ถ้านายอยากแอบเอาหมาเข้ามา ‪หรือหาอะไรกิน ตอนนี้แหละเหมาะ
‪เคเล็บล่ะ
‪กลัวเกินกว่าจะไล่ฉันออกไป
‪โกรธเกินกว่าจะทำอย่างอื่นในนี้นอกจากนอน
‪การเสียพ่อไปทำให้นายแหลกสลายได้
‪โทษนะ แต่ฉันไม่ต้องให้ใครมาบอก ‪ว่าความเศร้าทำอะไรได้
‪มันกำลังฆ่าฉันอยู่
‪นายอยากคุยไหม
‪ไม่ใช่กับเธอ
‪ขอโทษด้วย
‪ผมชอบที่นี่นะ
‪เป็นห้องเดียวในโรงเรียนนี้ ‪ที่ให้ความรู้สึกสบายใจไปซะทุกอย่าง
‪และเธอเป็นคนเดียวเลยที่จะคิดแบบนั้น
‪ไม่ใช่ทุกความทรงจำที่นี่ ‪จะมีแต่เรื่องดีๆ หรอกครับ
‪พ่อของเธอ
‪เป็นปีที่หนักหนาสำหรับเธอมากนะ
‪และคุณคือสิ่งที่ทำให้ผมผ่านพ้นมาได้
‪รู้ไหม…
‪เด็กบางคนโกรธมากเลยเรื่องละครเรื่องใหม่
‪หลังจากที่คุณสตรอเยอร์ตัวน้อย ‪ปลุกปั่นพวกเขาน่ะสิ
‪ฉันควรกังวลไหม
‪ไม่หรอกครับ
‪สุดท้ายแล้ว เราต่างทำสิ่งที่ถูกบอกให้ทำเสมอ
‪แม้ว่ายัยนั่นจะพูดน่าคิดก็ตาม
‪เด็กนั่นมองไม่เห็นลำดับชั้น ‪ประวัติศาสตร์ กฎเกณฑ์…
‪พวกมันมีอยู่ในโลกบัลเลต์
‪แล้วที่เราทำอยู่นี่ ‪เป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมด้วยไหม
‪บางคนอาจมองว่าเป็นแบบนั้น
‪สิ่งต่างๆ ไม่เคยเปลี่ยน
‪คุณกำลังพูดถึงพวกคนแก่ๆ…
‪กับเด็กสาวสวย
‪แต่นี่เป็นบางอย่างที่ต่างออกไป
‪เป็นบางอย่างที่ดีกว่าเยอะ
‪โอรี่เหรอ
‪นายทำอะไรอยู่ในนั้น
‪ไม่เอาน่า
‪มีแค่ฉัน
‪ทำบ้าอะไรน่ะ
‪เปล่านี่
‪อำกันเล่นเหรอ
‪คอสต้าเป็นไอ้โง่
‪นี่ไม่เกี่ยวกับคอสต้า
‪บทของเขาอย่างเห่ย
‪แล้วดูที่เขาเลือกนักเต้นสิ
‪เขาให้ฉันกับนายสลับบทกันเลย
‪นายพูดว่าอะไรนะ
‪ฉันแค่อยากให้อะไรๆ กลับไปเป็นเหมือนก่อน
‪หมายถึงให้ฉันเป็นภูตจิ๋วตลกๆ ‪ส่วนนายได้เต้นเป็นเจ้าชายตลอด
‪แบบนั้นถึงได้ผล สำหรับเราทั้งคู่
‪บางทีแบบนี้อาจได้ผลกว่า
‪นายได้แต่สิ่งดีๆ ที่นี่มานานเกินไปแล้ว โอเรน
‪ถึงเวลาต้องแบ่งปัน
‪ขอให้สนุกล่ะ
‪ทันทีที่อยู่ในกำมือเธอ นายอาจได้ตัวเธอ
‪แต่ไม่อาจได้หัวใจ
‪จนกว่าจะหลับใหลอยู่ในหลุม
‪ตราประทับของเธอจะติดตัวไป
‪เธอวาดแผนที่ผิวฉันเหมือนทางหลวง
‪พิชิตฉันเหมือนพิชิตประเทศต่างๆ
‪ปล้นสมบัติของฉันไปหมด ‪แต่ไม่เคยปล่อยให้ฉันหิวโหย
‪การเคลื่อนไหวของมือเธอ จมดิ่งเหมือนกะลาสี
‪เราหอบหายใจบนทรายเปียก ‪ตรงที่มือสั่นเทาของฉันกอบกุมเธอ
‪เธอประทับตราอยู่บนหัวใจ ‪และอยู่ในอ้อมแขนฉัน
‪เด็กสาวที่มีเข็ม เธอเรียกร้องต้องการ
‪ชายทุกคนหมดหนทางทันทีที่อยู่ในกำมือเธอ
‪นายอาจได้ตัวเธอ แต่ไม่อาจได้หัวใจ
‪จนกว่าจะหลับใหลอยู่ในหลุม
‪ตราประทับของเธอจะติดตัวไป
‪ว้าว
‪ไม่นึกว่าเธอจะมา
‪ฉันก็ไม่นึกว่านายจะร้องเพราะ
‪เราคงมีเรื่องให้แปลกใจทั้งคู่
‪นั่นแฟนนายเหรอ
‪ยัยนั่นก็หวังอยู่
‪กาแฟไหม หรืออะไรที่แรงกว่านั้น
‪ก็ต้องอะไรที่แรงกว่านั้นสิ
‪ที่นี่ไม่ค่อยมีอะไรมากนัก ‪พวกเขาขายเบียร์ดีๆ แค่ไม่กี่อย่าง แต่…
‪ที่จริงฉันกำลังคิดถึงอะไรที่เป็นเม็ดๆ น่ะ
‪อาจเป็นไวโคดิน ไม่ก็ออกซี่
‪แหงล่ะ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเราจะมีขาย
‪ใช่ นั่นสิ
‪ก็แค่ว่าฉันบาดเจ็บมา ‪แล้วมันก็น่ารำคาญเป็นบ้า…
‪แล้วเหมือนนายอาจเป็นคนที่ช่วยฉันได้
‪ช่วยได้ แบบหายาให้เธอน่ะเหรอ
‪เปล่า
‪ก็ใช่ แบบว่า…
‪ฉันจะจ่ายเงินให้
‪อ๋อ แบบขายยาให้เธอสินะ
‪ฉันคิดว่าถ้านายไม่ใช่คนขาย ก็อาจรู้จักสักคน
‪ไม่หรอก ฉันนี่แหละ
‪มีของอยู่ในรถพอดี
‪ฉันขอบใจจริงๆ นะ
‪ฉันคงไม่ขอร้อง ถ้ามีที่อื่นให้ไป
‪ฉันเลี้ยงเอง
‪ขอบใจนะ
‪นี่นายเพิ่งให้ลูกอมดับกลิ่นปากฉันเหรอ
‪ฉันมาขอให้นายช่วยนะ
‪ใช่ เธอคิดว่าฉันเป็นคนขายยา
‪ทำไม เพราะเธอคิดว่าฉันจนเหรอ
‪เธอนี่ไม่ได้รู้อะไรเลยใช่ไหม
‪บ้าเอ๊ย!
‪ไม่มีใครเซ็นสักคน
‪คอสต้าทำกับเราแย่มาก
‪แต่ทุกคนก็ดันถูกล้างสมอง ‪ไม่ก็กลัวเกินกว่าจะลุกขึ้นมาพูดอะไร
‪นั่นเพราะพวกเขารู้ว่าเมื่อเธอลุกขึ้นสู้เพื่อตัวเอง
‪เธอหันหลังกลับไม่ได้อีกไง
‪การไต่สวนของเธอ
‪พระเจ้า ผลออกมาเป็นไงบ้าง
‪โมนิกบอกให้ฉันหุบปากไว้
‪ส่วนแม่ฉันก็ขู่ว่าจะตาย ‪และทิ้งให้ฉันอยู่บนโลกเพียงลำพัง
‪ถือว่าล้มเหลวทุกด้านเลย
‪เธออาจพูดถูก
‪พวกเราที่นี่อาจถูกล้างสมองกันหมด
‪แบบว่า…
‪นี่อาจเป็น…
‪โทษที
‪นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้เต้น…
‪ในห้องแสนสวยนี้และ…
‪ถ้าขนาดฉันยังยอมตัดขาดครอบครัว ‪เพียงคนเดียวเพื่ออยู่ต่อ…
‪ใครจะรู้ว่าพวกเราคนไหนทำอะไรได้อีก
‪แม่คะ! ไม่มีอะไรเหลือให้หนูเลย
‪ลูกรัก อย่าเวอร์ไปหน่อยเลย
‪แม่ทำเมนูสุดพิเศษไว้ให้ลูกแล้ว
‪กินให้อร่อยนะจ๊ะ
‪ของโปรดหนูเลย!
‪ยัยลูกหมูตัวอ้วนเอ๊ย!
‪เก็บท้องไว้กินของหวานด้วยล่ะ อลิซาเบธ
‪ไม่นะ!
‪- ไม่ หยุดนะ ‪- ฉันเอาส่วนน่อง!
‪- เธอเป็นของฉัน! ‪- หยุดนะ
‪ไม่นะ แม่คะ!
‪ใช่เลย!
‪ไม่นะ แม่ ได้โปรด ช่วยหนูด้วย
‪แขนนุ่มนวลกว่านี้
‪นั่นเรเลเว ไม่ใช่ปิเก้
‪พวกเธอเคยเห็นรอนด์เดอฌองบ์แล้วใช่ไหม
‪ฉันบอกว่าวาดแขนให้นุ่มนวล
‪ไม่ใช่! เคลื่อนไหวให้ลื่นไหลกว่านี้
‪ฉันขอตุ๊กตาพังๆ ‪แต่พวกเธอกลับให้แมลงที่กำลังจะตาย
‪มีใครตั้งใจบ้างไหม
‪ตองส์เลเวที่จังหวะหก ไม่ใช่ห้า!
‪หยุด!
‪ใครเป็นคนรับผิดชอบท่าเต้นห่วยๆ นี่
‪เธอ ตอบฉันมา
‪เธอค่ะ
‪หนูคิดว่าถ้าเราซ้อมกัน เราคงจะเต้นได้ดีน่ะค่ะ
‪นั่นไม่ใช่ท่าเต้นของฉัน
‪หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะ…
‪จะอะไร
‪สวมบทเป็นนักออกแบบท่าเต้นเหรอ
‪ที่รัก เธอแทบไม่ใช่นักเต้นด้วยซ้ำ
‪เอาใหม่
‪หก เจ็ด แปด
‪(ราโมน คอสต้าแบ่งแยกเราจากกัน)
‪โครงการศิลปะเล็กๆ ของเธอ ‪จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร
‪ราโมนเป็นจอมกดขี่ข่มเหง
‪และพวกกดขี่จะกดดัน ‪จนกว่าจะมีใครเจ็บตัวหรือแย่กว่านั้น
‪ถ้าพวกเธอไม่ยอมช่วยฉัน ‪ฉันก็จะหยุดเขาเอง
‪ฉันจะไปหาคณะกรรมการ ไปหาสื่อ
‪ฉันจะโทรหาองค์กรสงเคราะห์เด็กด้วยถ้าต้องทำ
‪ช้าลงหน่อย นอร์มา เร ฉันเอาด้วย
‪- ว่าไงนะ ‪- เราจะช่วยกันเล่นงานราโมน
‪เธอโชคดีที่ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง
‪เจอนี่ในถังขยะสองสัปดาห์ก่อน
‪คิดว่าอาจมากพอให้โค่นล้มเทพเจ้า
‪เพราะพนันได้เลยว่าเด็กสาวที่นั่งบนตักเขา
‪อาจเป็นนักเรียน
‪ก็เป็นน่ะสิ
‪และฉันรู้ด้วยว่าใคร
‪แฟนพี่เป็นนักล่าแล้วก็จอมนอกใจ
‪เห็นวันที่ไหม
‪ปารีส หน้าร้อนที่ผ่านมา
‪ราโมนนอกใจพี่ไปหาแคสซี่
‪คุณใจดีกับฉันมาตลอด ‪และฉันไม่ชอบที่ต้องบอกข่าวนี้เลย
‪ไม่มีข่าวอะไรทั้งนั้น
‪แต่แฟนพี่นอนกับนักเรียนนะ!
‪พี่มีอำนาจ บอกโมนิกให้กำจัดเขาเลย!
‪ฉันจะทำแบบนั้นไปทำไม
‪ราโมนเพิ่งออกแบบท่าเต้น ‪ให้ฉันได้คำวิจารณ์ดีที่สุดในชีวิตการทำงาน
‪เราเป็นคู่กัน
‪พี่บ้าไปแล้ว
‪มันก็เป็นแบบนี้แหละ เบ็ตต์
‪อีกนานเท่าไรล่ะ
‪จนกว่าจะจบโชว์เหรอ ‪หรือจนกว่าเขาจะเจอสาวคนใหม่
‪ต้องมีใครหยุดหมอนี่
‪ฉันต้องไปเตรียมตัวแสดงคืนนี้แล้ว
‪พวกเธอหาทางออกไปเองแล้วกัน
‪มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪พี่ฉันคิดว่าเธอถูกแทนที่ได้
‪งั้น…
‪ถ้าขนาดเธอยังคิดแบบนั้น…
‪พวกเราที่เหลือก็ไม่มีหวัง
‪ไม่หรอก เรายังชนะกันได้
‪มาเถอะ
‪เกว็นก็พูดไปเรื่อย ‪แต่ยัยนั่นจะเซ็นถ้าฉันบอกให้เซ็น
‪ถ้ายังอยากยืมเทปประคองกล้ามเนื้อของฉันอยู่
‪ถ้าเอสเม่เซ็น ลอร่าก็จะเซ็น
‪แถมยังมีโอเรนที่ตอนนี้เกลียดราโมนเข้าไส้
‪เชนก็จะเซ็น
‪ใครจะรู้ หมอนั่นเอาแน่ไม่ได้
‪เปล่า เขากำลังอยู่ในช่วงทำใจน่ะ
‪เขาเพิ่งเลิกกับกิ๊กที่เคยซั่มกัน
‪เชนซั่มกับหนุ่มเหรอ
‪เขาบอกว่าแค่นัดมีอะไรกันเฉยๆ ‪แต่เหมือนจะเฮิร์ตหนักอยู่
‪ทุกคนต่างปิดบังอะไรบางอย่าง
‪เดี๋ยวเจอกันที่โรงเรียนนะ
‪ได้
‪ถ้าเธอกำลังหาปืนหรือโคเคนสักกิโล ‪ฉันเพิ่งขายหมดไป
‪ฟังนะ ฉันนึกว่านายเล่นยา ‪เพราะว่านายเป็นนักดนตรี
‪โอเคนะ ไม่ใช่เพราะนาย…
‪จน
‪ว้าว ขอโทษได้โคตรแย่เลย
‪ก็ตอนนี้สถานการณ์ของฉันมันโคตรแย่เลย
‪เรากำลังมีละครบัลเลต์เรื่องฆาตกรโรคจิต
‪แล้วฉันก็สู้ขาดใจเลย ‪เพื่อให้ได้เล่นเป็นเหยื่อตัวหลัก
‪แถมนักออกแบบท่าเต้นยังเป็นแฟนพี่สาวฉัน
‪แล้วฉันยังมาบาดเจ็บ
‪แบบที่อาจทำให้ต้องเลิกเต้นอาชีพได้อีก
‪พูดว่าฉันกำลังเครียดจนสติแตกก็ได้
‪ว้าว
‪กระดูกฝ่าเท้าฉันร้าวน่ะ ฉันไม่ได้เป็นมะเร็ง
‪กระดูกฝ่าเท้าเป็นกระดูกตรง…
‪เออ ฉันรู้ว่ากระดูกฝ่าเท้าคืออะไร
‪เคยทำร้าวหนหนึ่งตอนไปช่วยลุงรื้อถอน
‪ทำฉันต้องพักเกือบเดือน
‪เธอเต้นด้วยเท้าแบบนั้นวันละแปดชั่วโมงเหรอ
‪เจ็บตายห่าพอดี
‪ก็เจ็บจริงๆ
‪คือฉันแค่อยากให้นายรู้ไว้ว่าฉัน…
‪ฉันไม่ใช่คนไม่ดี
‪ก็ถ้าเธอว่างั้น
‪แล้วเจอกัน
‪หนูนับถือแม่หนูนะคะ ‪แต่นี่ก็เหมือนหนูเลี้ยงดูตัวเองมาจนโต
‪หนูใช้ชีวิตที่โรงเรียนบัลเลต์อาร์เชอร์ ‪ตั้งแต่อายุ 11 ขวบ
‪หนูรับผิดชอบเรื่องการบ้าน ซักล้าง ‪และเรื่องกายภาพบำบัดทุกอย่าง
‪ฉันทราบรายละเอียดสำคัญแล้ว ‪ว่าเธอทำอะไรด้วยตัวเองได้
‪บอกฉันซิว่าทำไมถึงอยากท
‪บัลเลต์เป็นทั้งโลกของหนู
‪หนูอุทิศชีวิตเพื่อมัน
‪หนูไม่เคยค้างบ้านเพื่อน ไม่เคยมีแฟน ‪ไม่ได้กลับบ้านสุดสัปดาห์
‪นี่ฟังเหมือนหนูกำลังสละบางอย่าง ‪แต่เปล่าเลยค่ะ
‪แล้วลูกได้อะไรเป็นการตอบแทน
‪โอกาสได้เล่นเป็นตัวประกอบฉาก ‪ที่น่ายกย่องสินะ
‪หนูขอไม่ก้าวหน้าในอาชีพนักเต้น
‪ดีกว่าเป็นราชินีน้ำแข็ง
‪ที่ลืมไปแล้วว่าความหลงใหลของจริง ‪ให้ความรู้สึกยังไง
‪คุณค่ะ หนูคงตายถ้าไม่ได้เต้น ‪หนูสัญญาว่าหนูแกร่งกว่าที่เห็น
‪นี่คือชีวิตของหนู ไม่ใช่ของคนอื่น
‪ขอร้อง ให้หนูได้ใช้ชีวิตตัวเองเถอะค่ะ
‪หมอนั่นไม่มีขอบเขต
‪ถ้าแคสซี่ไม่โคม่าอยู่ ‪มั่นใจได้เลยว่ายัยนั่นต้องบอกเราแล้ว
‪ว่าเขาตามนอนกับเธอไปทั่วปารีส
‪คอสต้านอนกับแคสซี่เหรอ
‪เธอไม่มีหลักฐาน
‪เราเคยเห็นเรื่องแย่กว่านี้เกิดขึ้นกับตามาแล้ว
‪ถ้าคุณคอสต้าไม่ยอมปรับปรุงตัวเอง เขาก็ต้องไป
‪แล้วก็ไม่ได้มีแค่เขาด้วย ‪ที่นี่เต็มไปด้วยการกดขี่
‪ถ้าพวกเราร้องเรียน
‪จะมีสาวๆ อีกเป็นร้อยรอเสียบที่ของเรานะ
‪นั่นคือสิ่งที่คอสต้าอยากให้เราคิด
‪เขาชอบเวลาเราแตกคอกัน
‪เธอจะไปรู้อะไร
‪เธออยู่โรงเรียนนี้แค่ห้านาทีได้มั้ง
‪แล้วก็เพราะแคสซี่ตกตึกด้วย
‪โทษทีนะยะ
‪เบ็ตต์กับเนเวอาห์พูดถูก
‪เราไปวางดอกไม้กับตุ๊กตาหมี ‪ที่ซุ้มภาวนาของแคสซี่
‪แต่มีพวกเรากี่คนแอบดีใจที่ยัยนั่นไม่อยู่
‪ถ้าเรายืนหยัดด้วยกันในครั้งนี้
‪พวกเราอาจไม่รู้สึกโดดเดี่ยวนักก็ได้
‪ฉันโอเคเรื่องกำจัดครูที่ชอบปาข้าวของ
‪ไม่ก็พวกชอบแต๊ะอั๋ง
‪หรือคนที่จับได้ว่า ‪เธอกินเค้กเล็กๆ ไปคำเดียวเมื่อปีก่อน
‪แล้วทำเหมือนเธอเป็นวาฬเบลูกาไปตลอดชีวิต
‪เราจะเริ่มโต้กลับคุณคอสต้า ‪ด้วยภาษาเดียวที่เขาเข้าใจ
‪- ได้เวลาสุมหัวแล้ว ‪- จะจัดแบบไหนดี
‪เมื่อเธอหมุนท่าพิรูเอตต์
‪โลกจะเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ‪จนเธอแทบมองไม่เห็น
‪เพื่อหาสมดุลในการเคลื่อนไหวน่าเวียนหัวนั้น ‪เธอต้องเลือกจุดโฟกัส
‪นาฬิกา เทปสักแผ่น รอยแตกบนผนัง
‪ในสตูดิโอทุกที่ บนเวทีทุกแห่ง ‪จุดที่เธอเลือกกลายเป็นทิศเหนือจริง
‪มันคือความมั่นคงที่เธอยึดเหนี่ยวในทุกการหมุน
‪เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ล้ม
‪ปัญหาคือ ช่วงเวลานั้น ในทุกการหมุน
‪มีเสี้ยววินาทีที่เธอต้องปล่อยจุดนั้นไปจากสายตา
‪วืดว่ะ
‪โทษที เพื่อน
‪เธอต้องเชื่อมั่นว่าเมื่อสะบัดหน้ามา ‪เธอจะหามันเจออีกครั้ง
‪เพราะถ้าเธอเสียทิศเหนือจริงไป
‪เธอจะไม่มีวันเจอหนทางกลับมา
‪หวัดดี จูน
‪นาบิล นายทำฉันตกใจหมดเลย
‪จำนี่ได้ไหม
‪นายไปเจอมันที่ไหน
‪คนที่เธอคิดว่าผลักแคสซี่
‪มันใส่เสื้อตัวนี้ใช่ไหม
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪ถ้าไม่บอกฉัน งั้นก็ไปบอกใครสักคนที่ทำอะไรได้
‪เสื้อนี่คือสาร
‪มีคนกำลังเล่นเกมกับพวกเรา
‪เธอต้องบอกใครสักคนนะ ‪ว่านี่มันแปลว่าอะไร
‪ฉันจะไปจากที่นี่แล้ว นาบิล
‪ฉันไม่เหลืออะไรที่นี่แล้ว
‪งั้นเธอก็ไม่มีอะไรจะเสีย
‪ประจำที่
‪หก เจ็ด แปด
‪มาตั้งใจกันหน่อยดีไหม
‪หก เจ็ด แปด
‪เธอพลาด ใจลอยไปไหน
‪พยายามก่อกบฏกันสินะ
‪ทำให้นักออกแบบท่าเต้นตัวใหญ่ใจร้ายเห็น ‪ด้วยการไม่ยอมทำสิ่งเดียวที่พวกเธอทำได้ดี
‪ความคิดใคร
‪เข้าใจแล้ว เต้นกันสักที
‪หก เจ็ด แปด
‪นังพวกเด็กบ้า
‪คุมเด็กให้ดีๆ หน่อย ไม่งั้นผมถอนตัว
‪ราโมนพูดถูก
‪จะปล่อยให้พวกวัยรุ่นหัวร้อน ‪มาคุมหางเสือเรือไม่ได้
‪วันนี้เด็กๆ ต่อต้านนักออกแบบท่าเต้นรับเชิญ ‪พรุ่งนี้อาจต่อต้านครูก็ได้
‪เราต่างเห็นด้วย ‪ว่าเราต้องตัดไฟการกบฏนี้ตั้งแต่ต้นลม
‪ผมไม่เห็นด้วย
‪สถาบันนี้อาจผลิตนักเต้นระดับโลก ‪มาตลอด 60 ปีหลัง
‪แต่ที่นี่ไม่ใช่โรงงาน
‪เรากำลังอุ้มชูมนุษย์
‪ทำไมไม่อนุญาตให้เด็กๆ ได้ตัดสินใจเอง
‪พูดจากปากชายที่ไม่รู้เรื่องบัลเลต์เลย
‪สามีผมเก่งในงานที่เขาทำ
‪ผมรู้เรื่องบัลเลต์น้อยกว่าพวกคุณ
‪แต่ผมอุทิศทั้งชีวิตเพื่อกอบกู้ ‪ร่างกายที่โรงเรียนนี้ฉีกเป็นส่วนๆ
‪ผมรู้เรื่องเกี่ยวกับเด็กพวกนี้ ‪ที่พวกแกเองก็ยังไม่รู้
‪และวิธีการของราโมน ‪ก็กำลังทำลายร่างกายของพวกแก
‪จนไม่อาจซ่อมแซมได้ง่ายๆ
‪โอเค งั้นถ้าเป้าหมายและสิ่งสำคัญที่สุดของเรา ‪คือความสำเร็จระยะยาวของนักเต้น
‪งั้นก็ควรยกเลิกริปเปอร์ ‪แล้วแสดงเจ้าหญิงนิทราอย่างที่วางแผนไว้
‪รู้ไหมว่าใครอีกที่จะได้นิทรา คนดูไง
‪คุณมีของดีอยู่กับตัวแต่กลับมองไม่เห็น
‪พอที!
‪เราแสดงไม่ได้ถ้าไม่มีสาวๆ
‪อยากได้ริปเปอร์เหรอ ทำให้มันคู่ควรกับพวกแกสิ
‪ทำไมผมต้องทำด้วย
‪พวกแกไม่คู่ควรกับผม
‪ยกโดยไม่มีเพื่อนช่วยดูมันอันตรายนะ
‪ปลอดภัยกว่า…
‪ถ้าพึ่ง…
‪แค่ตัวเอง
‪ใช่ ฉันได้ยินเรื่องที่นายเลิกกับกิ๊กแล้ว
‪คงเสียใจน่าดู
‪ทำให้ฉันดีใจเลย ‪ที่ยังรักกับโอเรนอย่างเหนียวแน่น
‪นายก็เห็นว่าพวกเราเก็บไม้เก็บมือ ‪จากกันไม่ได้เลย
‪หมายถึงทั้งเรื่องที่เราทำในห้องนาย
‪บนเตียงนาย
‪ฉันจับให้เอง
‪ยังไงซะเราก็เป็นคู่เต้นกัน
‪นายกับฉัน ถ้าเราไม่มีความเชื่อใจกัน
‪แล้วเราจะมีอะไร
‪พยาบาลสตีเฟ่นส์ รายงานตัวที่ตึกด้วย
‪พยาบาลสตีเฟ่นส์ ไปที่ตึกด้วย
‪เรื่องในสวนลับ
‪แม่เคยอ่านให้ฟังตอนฉันป่วย
‪ฉันว่าแคสซี่อาจชอบก็ได้
‪ฉันไม่ควรโทษเธอในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา
‪หรือสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา
‪ฉันต่างหากที่นอกใจ
‪นาบิล มันก็แค่จูบโง่ๆ ครั้งเดียว
‪ฉันรู้ ก็แค่…
‪ฉันยังรักเขาอยู่
‪และฉันก็มั่นใจว่าเขายังรักนาย ‪จากข้างในนั้นเหมือนกัน
‪"เมื่อแมรี่ เลนนอกซ์ ‪ถูกส่งตัวไปที่คฤหาสน์มิสเซิลเธวต
‪เพื่ออาศัยอยู่กับลุง ทุกคนต่างพูดว่า…
‪เธอเป็นเด็กหญิงที่ดูน่ารำคาญที่สุดที่เคยเห็นมา
‪มันเป็นความจริงเช่นกัน
‪เพราะเธอมีใบหน้าผอมๆ ‪และรูปร่างผอมกะหร่องเหมือน…"
‪แม่สั่งล็อบสเตอร์ ของโปรดของลูก
‪หนูเลิกกินสัตว์ที่หากินตามพื้นแล้วค่ะ
‪งั้นแม่ก็หวังว่าลูกจะเอาข้อตกลง ‪ที่แม่กำลังจะเสนอให้กลับไปคิดดู
‪ข้อตกลงเหรอคะ
‪แม่ไม่เคยตัดใจ นอกจากคิดว่าตัวเองจะแพ้
‪ถ้าลูกถอนคำร้องขอปลดปล่อย
‪แม่จะยอมให้ลูกอยู่ที่อาร์เชอร์จนถึงหมดปี
‪ยังไงซะค่าเทอมก็จ่ายไปแล้ว
‪มีเงื่อนไขอะไรคะ
‪คนที่ขอปลดปล่อยตัวเองก็ควรอ่านเองได้นะ
‪แปลว่าถ้าหนูไม่ทำตามที่แม่ต้องการ ‪แม่จะไม่เป็นแม่ของหนูอีกแล้วเหรอ
‪คุณตาคุณยายก็เคยทำแบบนี้กับแม่ไม่ใช่เหรอ
‪ที่ต่างออกไปก็คือ…
‪เมื่อลูกพร้อมที่จะกลับบ้าน
‪ประตูของแม่จะเปิดอยู่
‪และแม่หวังว่า เพื่ออนาคตของลูกเอง
‪วันนั้นจะมาถึงโดยเร็ว
‪อีกสองปีเจอกันค่ะ
‪ตอนที่หนูเรียนจบแล้ว
‪ชื่อเสียงของนักเต้นจะติดตัวไปทุกที่
‪จากคณะเต้นหนึ่งสู่อีกคณะ ‪โรงเรียนสู่โรงเรียน
‪แปลว่าถ้าหนูไม่เต้นบัลเลต์ลามกของคุณ ‪มันจะอยู่ในประวัติของหนูตลอดไปเหรอ
‪เธอทำลายริปเปอร์เพื่อทำร้ายฉัน ‪และจบอาชีพตัวเองก่อนจะเริ่มเสียอีก
‪หนูมั่นใจว่าเคยมีช่วงเวลาหนึ่ง ‪ที่คุณใช้คำขู่แบบนั้นได้ผล
‪แต่มันจบลงแล้ว
‪ที่นี่ตรงนี้
‪อดีตของคุณหมายถึงอนาคตของหนู
‪นึกว่านายจะเลิกสุงสิงกับฉันแล้ว
‪ฉันเอาแต่คิดว่านิ้วเท้าเจ็บแค่ไหน
‪ตอนฉันทำมันร้าว
‪แต่เธอกลับต้องเต้นบนเท้าแบบนั้น
‪ไวโคดินน่ะ
‪เหลือจากตอนพี่ชายฉันผ่าตัดหลัง
‪หวังว่าจะช่วยได้
‪เมื่อเธอเขย่งขึ้นบนกล่องผ้าใบกับซาติน ‪ขนาดเท่ากลักไม้ขีดคู่นั้น
‪เธอไม่ได้แค่พยายามหาสมดุลให้กับร่างกาย
‪แต่เป็นตัวตนทั้งหมดของเธอด้วย
‪ทุกการสูญเสีย ทุกความเสียใจ
‪ทุกโมงยามอันเจ็บปวด ‪เธอได้ฝึกทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้ดูง่ายดาย
‪ทุกความกลัวที่ว่าถ้าเธอเสียโฟกัส ‪เพียงเสี้ยววินาทีเดียว
‪เธอจะเป็นคนถัดไปที่ล้ม
‪เธอก็เลยหมุนต่อไปเรื่อยๆ หันเรื่อยๆ
‪ค้นหาจุดที่จะคอยช่วยเธอ
‪ยึดเหนี่ยวสิ่งที่เธอรู้
‪และภาวนาว่าเธอจะหามันเจออีก ‪ในการหมุนครั้งต่อไป
‪พวกเธอนึกว่าจะได้เห็นฉันเป็นครั้งสุดท้าย
‪แต่แทนที่จะล่าถอย ฉันกลับมีพลังเต็มเปี่ยม
‪ฉันจะร่างบทริปเปอร์ใหม่ ‪แบบที่ได้รับอนุญาตจากโรงเรียน
‪และได้แรงบันดาลใจจากพวกเธอ
‪ฉันได้เห็นความเสียหายที่พวกเธอก่อขึ้นได้
‪วิธีที่พวกเธอปู้ยี่ปู้ยำหัวใจและร่างกายกันเอง ‪แล้วมันเพื่ออะไรกัน
‪ความสนใจจากคนแปลกหน้า
‪ช่วงเวลาในแสงไฟ
‪ความฝันที่จะเป็นดาว
‪บัลเลต์ที่มีเรื่องราวได้จากไปแล้ว
‪จะไม่มีบทนำ ไม่มีตัวละครสมมติ ‪ชุด ฉาก และข้อความโศกเศร้า
‪โยนทิ้งทะเลสาบมิชิแกนไปแล้ว
‪มีแค่นักเต้นกลุ่มหนึ่ง ‪ที่เผชิญหน้ากับความมืดมิดสุดหยั่งถึงของตัวเอง
‪เพราะอย่างที่ฉันได้เห็น พวกเธอทุกคนคือแจ็ก
‪เมื่อถึงจุดหนึ่ง พวกเธอแต่ละคน ‪จะเป็นร่างให้แก่แรงกระตุ้นที่มืดมนที่สุดของเรา
‪พวกเธอแต่ละคนจะเป็นนักฆ่า ‪ผู้แสวงหาการทำลายล้าง
‪แต่จะแสดงออกมายังไงดี ‪เมื่อนักเต้นกลายเป็นเหยื่อ
‪และเหยื่อกลายเป็นฆาตกรเลือดเย็น
‪แล้วฉันก็นึกออก ‪ถึงเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่ทรงพลัง
‪ที่พวกเธอแต่ละคนจะได้ใส่
‪ระหว่างแสดงด้านมืดที่สุดของตัวเองออกมา
‪ถ้าเรื่องซุบซิบในกลุ่มวัยรุ่นจะจริงอยู่บ้าง
‪พวกเธอน่าจะจำมันได้นะ
‪อย่าห่วงเลย
‪ฉันจะทำให้แน่ใจว่าใส่กันได้พอดี
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์