‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ความเจ็บปวดคือเพื่อนของนักเต้นทุกคน
‪เป็นเพื่อนน่ารำคาญที่เธอไม่เคยหนีพ้น
‪คนที่เธอหวังว่าจะไม่โทรมาบ่อยๆ
‪เรื่องของความเจ็บปวดมีอยู่ว่า ‪เวลาที่เธอไม่ได้เต้น
‪เธอจะรู้สึกมากที่สุด
‪และต้นกำเนิดของความเจ็บปวด ‪คือสิ่งที่ช่วยให้เธอลืมมัน
‪เธอเลยต้องเต้นต่อไป ไม่งั้นก็ทรมาน
‪อรุณสวัสดิ์
‪นึกว่าเธอหลับอยู่เสียอีก
‪ความจริงคือฉันตื่นตลอดนั่นแหละ
‪งั้นก็ได้ยินหมดเลยสิ
‪เธอไม่มีทางเชื่อแน่ ‪ว่าพวกเขาบอกความลับอะไรให้ฉันรู้บ้าง
‪พวกเขาบอกอะไรเธอ
‪- เธอไม่อยากรู้หรอก ‪- สาวๆ
‪ต้องเก็บมันไว้ข้างในนะ
‪รับยาไปสิ
‪นั่นไม่ใช่ของฉัน
‪ของแคสซี่
‪เห็นไหม ตอนนี้แคสซี่ดีขึ้นแล้ว
‪คนที่ป่วยคือเธอต่างหาก
‪เธอคือคนที่ต้องถูกรักษา
‪หยุดนะ! ไม่เอา อย่า!
‪ความลับ มีความลับเต็มไปหมด
‪ฉันบอกให้เก็บมันไว้ในใจ ‪แต่เธอกลับไม่เคยฟัง!
‪คุณพระช่วย
‪โอเคนะ
‪ค่ะ หนูคงเผลอหลับไป
‪พยาบาลส่งข้อความหาฉัน ‪บอกว่ามีคนมาเยี่ยมค้างคืน
‪แปลกใจนะที่เห็นว่าเป็นเธอ
‪ตอนนี้หอหนูเหมือนดินแดนข้าศึกไปแล้ว ‪เป็นเพราะคุณนั่นแหละ
‪นม ไม่ใส่น้ำตาลใช่ไหม
‪คุณเข้าใจผิดแล้ว เหมือนทุกเรื่องนั่นแหละ
‪รู้ใช่ไหมว่าฉันอยู่ฝั่งคนดี
‪สิ่งที่พวกคุณทำได้ดีคือทำลายชีวิตคน
‪อาจทำให้ตายด้วยบาดแผลนับพัน ‪หรือฝังกระสุนในกระดูกสันหลัง
‪เนเวอาห์ เรามีเหตุผลให้เชื่อว่า ‪อาจมีคนจ้องเล่นงานเธออยู่
‪อย่างจูน พาร์คเหรอคะ
‪เปล่า นาบิล ลิมยาดีต่างหาก
‪ฉันติดต่อโรงเรียนเก่าของเขาในปารีส
‪ทั้งทะเลาะวิวาท ข่มขู่ อารมณ์ร้อน
‪คืนแรกที่เขามาที่นี่ ‪มีนักเรียนได้ยินเขาทะเลาะกับแคสซี่
‪ดูเหมือนเขาจะหันมาหมกมุ่นเรื่องเธอแทน
‪นั่งก่อนสิ
‪ดีใจที่ได้เจอ ฉันสนุกมากที่ได้คุยกับ…
‪จูน พาร์ค
‪เป็นไงมาไงสถาบันคีตัน บรอนเต้ ‪ถึงได้รับใบสมัครของเธอ
‪คือว่าหนูอยากเรียนด้านธุรกิจน่ะค่ะ
‪และคุณก็เป็นโรงเรียนแนวหน้าที่ทุกคนอยากเข้า
‪ที่จะทำให้หนูได้เข้าไอวีลีก
‪เป็นคำพูดที่ทะเยอทะยาน น่าประทับใจมาก
‪แถมหนูยังอยากเป็นเชียร์ลีดเดอร์ด้วยค่ะ
‪หนูฝึกฉีกขามา ‪เลยอยากเอาไปใช้ให้เกิดประโยชน์
‪อยากเห็นไหมคะ
‪เอาเป็นว่าฉันเชื่อเธอแล้วกัน
‪ตามที่พระคัมภีร์ทำนายเรื่องวันสิ้นโลกเอาไว้
‪โรงเรียนเตรียมไบเออร์ริดจ์ ‪เป็นที่ที่หนูอยากอยู่ในวันสุดท้ายของชีวิตค่ะ
‪ทำไมเลือกแซดเลอร์เหรอ
‪หนุ่มๆ น่ารักไง
‪แบบว่าหนูก็ไม่ได้ชอบดื่มนักหรอก ‪แต่หนูชอบแอดเดอรอล
‪เอาล่ะ ขอบใจ
‪สาวๆ ชั้นเรียนพอยท์กับครูเพตรอฟ ‪เริ่มพรุ่งนี้แล้วนะ
‪ซึ่งตอนนั้นฉันจะสอนหนุ่มๆ ทำอัลเลโกร
‪ส่วนวันนี้เราจะให้เวลาราโมน คอสต้าคนดัง
‪เพื่อเลือกพวกเธอบางคน ‪ไปแสดงในงานชุดใหม่ เลิกชั้นเรียนได้
‪ยังเจ็บเท้าอยู่ไหม
‪ไม่แล้ว แค่คาบนี้โหดน่ะ
‪เธอทำตัวเองเจ็บตัว ‪เพื่อคว้าบทในละครของคอสต้าแล้ว
‪อย่าต้องมาตายเพื่อรักษามันไว้ล่ะ
‪นักเรียนจ๊ะ นักเรียน
‪คุณน่าจะบอกฉันว่าจะเลิกชั้นเร็ว
‪เซลีน่า คุณมาสายไปสองนาที
‪นักเรียน ฟังทางนี้
‪ขอบใจ อย่างที่รู้ งานเปิดฤดูกาลบัลเลต์ ‪ของซิตี เวิร์กส์จะมีขึ้นคืนพรุ่งนี้
‪และเพราะพวกเธอได้ชื่อว่า ‪เป็นสมาชิกรุ่นต่อไปของคณะ
‪มาดามดูว์บัวเลยใจดี ‪จัดการให้พวกเธอได้เข้าร่วม…
‪บนที่นั่งชั้นลอยในราคาครึ่งเดียว
‪- ไม่เอาน่า ‪- ก็ยังแพงอยู่ดี
‪สำหรับคนที่มีงบจำกัด
‪พนักงานต้อนรับอาสาเข้างานได้ฟรี ‪มีใครอยากสมัครไหม
‪ผมไม่สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้น
‪หนูด้วย ไปล่ะค่ะ
‪ก็เป็นสองคนตรงนั้น
‪พวกเธอตรงไปโรงละครซิตี เวิร์กส์ ‪เพื่อประชุมหน้าที่ได้เลย
‪ไปได้แล้ว ทุกคน
‪งั้นก็มีแค่เธอกับฉันสินะ
‪ใช่ บังเอิญน่าดู
‪ช่วยทีได้ไหม
‪ยินดีเลย
‪บทนำในละครบัลเลต์ของราโมน คอสต้า ‪อาจเป็นใบเบิกสู่อาชีพ
‪แต่ร่างกายเธอต้องรับไหวเท่านั้น
‪โรงเรียนไม่สามารถดำเนินธุรกิจได้
‪ถ้าเราทำลายร่างกาย ‪ที่ได้รับความไว้วางใจให้พัฒนา
‪คุณพระ
‪เจออะไรไหม
‪ดูจากผลเอกซเรย์นี้ ไม่มีอะไรเลย
‪หนูบอกแล้ว!
‪เพื่อความปลอดภัย เราจะทำเอ็มอาร์ไอ ‪อาการหักล้าบางอย่างไม่เห็น…
‪เราจะไม่ทำเอ็มอาร์ไอ หนูถูกเสียบ ‪ถูกแหย่ ถูกกระทุ้งมาพอแล้ว
‪หนูบอกแล้วว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ‪รายงานนี้ก็พิสูจน์แล้วไง
‪นี่เป็นเพราะแม่ของหนู ‪ได้เป็นประธานกรรมการใช่ไหม
‪เบ็ตต์ เก็บนี่ไปเล่นในฉากคลั่งเรื่องจีเซลล์เถอะ
‪ไม่มีอาการบาดเจ็บทั้งนั้น
‪นี่ไงคะ ดูเอาเลย
‪เห็นไหม ดูสิคะ
‪ไม่เป็นอะไรเลย
‪พอได้แล้ว
‪เธอพูดให้เราเข้าใจแล้ว
‪เราจะใช้ผลเอกซเรย์
‪แต่ถ้าคุณหรือเธอสังเกตเห็น ‪อาการบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียวล่ะก็
‪- ฉันอยากรู้ด้วย ‪- โมนิก แบบนี้มันผิดนะ
‪สมกับเป็นผู้นำเลยค่ะ มาดาม
‪ขอบคุณนะคะ
‪เป็นพนักงานต้อนรับ ‪ก็เหมือนเทวทูตเฝ้าประตูสวรรค์
‪คอยนำทางผู้ชมจากโลกภายนอก ‪เข้าสู่อ้อมกอดของการเต้นรำ
‪และเหล่าตำนานผู้เคยเฉิดฉายบนเวทีนี้
‪เคิร์กแลนด์ นูเรเยฟ บาริชนิคอฟ
‪ยังไม่รวมเหล่านักเต้นรุ่นเยาว์ ‪จากโรงเรียนอาร์เชอร์
‪ที่มาเพิ่มพูนความรู้
‪ด้วยการอาสามาเป็นพนักงานต้อนรับ ‪อย่างที่พวกเธอทำ
‪บางคนเบ่งบานภายใต้การ…
‪แปลกใจนะที่ไม่มีใครอาสาเลย
‪นายก็เหมือนจะไม่อาสา ‪จนเห็นว่าฉันยกมือนั่นแหละ
‪ฉันคิดว่าการดูงานแสดงพรุ่งนี้ ‪โดยไม่มีแคสซี่อยู่ด้วย
‪คงเจ็บปวดเกินไปน่ะ
‪จะมีคนติดตามผลงานของพวกเธอ ‪แต่นั่นไม่ใช่วันนี้
‪วันนี้ พวกเธอต้องติดตามฉันและกฎของฉัน
‪เอาล่ะ มาเริ่มที่เครื่องแต่งกายกันก่อน
‪คนที่มาประจำจะรู้ว่าคือ ‪กางเกงสแล็กสีดำกับเสื้อเชิ้ตขาว
‪ฉากโอ้โลม
‪เธอกำลังคาดหวัง
‪โอเคหรือเปล่า
‪นายควรเต้นตามฉันสิ
‪ก็หยุดเร่งจังหวะสิ
‪หยุด
‪เธอทำอะไรอยู่
‪ไม่ได้คาดหวังเหรอคะ
‪ฉันกำลังขุดลึกลงไปในบท
‪แต่เธอแทบไม่ถากผิวหน้าเลย
‪พวกเธอทุกคน ออกไปซะ
‪ยกเว้นเธอ
‪อย่าให้เขาด่าเธอได้นะ
‪โอเรน ขอที ฉันเอาอยู่น่า
‪รู้จักคำพูดที่ว่า "ความงามคือความทรมาน" ไหม
‪ในวงการบัลเลต์ ‪มันเท่ากับคำว่า "ไม่เจ็บปวดก็ไม่เติบโต"
‪เธอซ่อนราคาที่ต้องจ่าย
‪เธอทำให้ลมหายใจคนสะดุดได้ด้วยการโค้งแขน
‪ทำให้คนหลั่งน้ำตาด้วยการกระโดด ‪ท้าทายแรงโน้มถ่วงแค่หนเดียว
‪เธอคือสัตว์ร้ายสมบูรณ์แบบที่ผ่านการสังเวย ‪และอย่างน้อยที่พวกเขาทำได้…
‪คือบูชาเธอ
‪ขอบคุณค่ะ ทุกคน นักเต้นกลับมาใน 15 นาทีนะ
‪เกร็ก เน้นเงาฉลุในฉากที่สองใหม่อีกทีซิ
‪ฉันเห็น "อนาคต" แต่ว่ากลับหัวอยู่
‪หลังจากเห็นข่าวนั้น ฉันไปดูวิดีโอเธอมาล่ะ
‪ถ้าใครจะสั่นสะเทือนอะไรแถวนี้ได้ ‪คนคนนั้นก็คือเธอ
‪- เทียบกับที่ฉันเพิ่งเห็นไม่ติดหรอกค่ะ ‪- ขอที
‪มาสิ ลองดูว่ารู้สึกยังไง
‪- แต่คุณซ้อมอยู่ ‪- เราพักอยู่
‪มาน่า ลองดู
‪เยี่ยมไปเลยใช่ไหม
‪ไม่เหมือนสตูดิโอสักนิด
‪บนนี้ ทุกคนต่างมาเพื่อจ้องมองเธอ
‪ดีเลีย
‪พ่อหนุ่มปารีส!
‪ตอนอยู่งานเลี้ยงฉันคิดถึงนายมากเลย
‪ฉันยังอิ่มมื้อเที่ยง ‪ที่เรากินกันในปารีสคราวก่อนอยู่เลย
‪กินหอยกันไปกี่ชามนะ
‪- แถมยังของทอดอีก ‪- แล้วก็แชมเปญ
‪วันนั้นสนุกดีเนอะ
‪แคสซี่ก็ร้องเพลงของเอดิต ปียัฟตั้งหลายเพลง
‪ฉันอยากไปเยี่ยมเธอตลอดเลย
‪แคสซี่จะต้องดีใจแน่
‪และฉันก็จะดีใจถ้านายกับแม่สาวอนาคตคนนี้
‪เต้นให้ฉันดูหน่อย
‪เราควรกลับกันแล้ว
‪ไม่เอาสิ ไม่ควร
‪ไม่เป็นไร เชื่อใจฉันน่า
‪ท่าโคด้าที่เต้นเมื่อวานนะ
‪พร้อมนะ เริ่มเลย
‪แค่ปล่อยให้ตัวเองโบยบิน
‪บราโว่!
‪ฉันรู้สึกนะว่าเธอต่อต้านฉัน
‪ทำไมถึงไม่อยากให้ฉันยกตัวเธอ
‪นายทำให้ฉันกลัวไง นาบิล
‪เธอคิดว่าฉันผลักเขา
‪เหมือนคนอื่นๆ
‪นาบิล เดี๋ยว
‪ปล่อยเขาไป
‪เขากำลังเจ็บปวดน่ะ
‪ไม่เอาน่า เห็นๆ อยู่ว่าเขาหมายหัวเบ็ตต์
‪โอเรน แฟนนายเป็นหมาบูลด็อก ‪เธอรับมือได้น่า
‪และบ่ายนี้เราก็ได้หยุด
‪เดาซิว่าใครต้องมีชุดใหม่ไปงานกาลา
‪ถ้านายกำลังพูดถึงวิธีหาเงินแบบเก่านั่นล่ะก็…
‪เอาน่า เราจะไปคลายเครียดกัน ไปเถอะ
‪- นั่นลำโพงฉัน ‪- เราจะใช้เจ้านี่ด้วย
‪ที่มิลเลนเนียมปาร์คเลยจ้า ‪ไปเต้นให้เจ้าถั่วนั่นอึ้ง
‪มานี่เลย เอาคืนมานะ
‪- เย่! ‪- เราจะไม่ทำแบบนี้
‪แต่เราจะทำอะ โอเรน เราทำแน่
‪เต้นสกปรกนี่ พวก
‪แมรี่ เจน เคลลี่เป็นเหยื่อคนสุดท้ายของแจ็ก
‪เป็นจุดจบแห่งความลุ่มหลงอันบิดเบี้ยว
‪กระนั้นหล่อนยังกระหายบางสิ่งที่มากกว่า
‪บางสิ่งที่ทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวา
‪ถูกบีบให้อยู่ใต้เงา ‪หล่อนกระเสือกกระสนหาสิทธิ์ตามกำเนิดของตน
‪เธอรู้ว่ามันรู้สึกยังไง
‪การอยู่ใต้เงาของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
‪แสดงให้ฉันเห็น เล่าให้ฉันฟัง
‪มันคือนรก
‪หนูถูกมองข้าม ไร้ตัวตน
‪เธออยู่ใต้เงามานานเกินไป
‪ตอนนี้แสงไฟเป็นของเธอ
‪คว้ามันมา
‪ทีนี้ยังไงต่อ
‪เราจะเต้นใหม่อีกครั้ง
‪เมื่อกี้สุดยอดเลย พวกเขาชอบสุดๆ
‪- เก็บไว้เถอะ ‪- ไม่มีทาง นายควรได้
‪แถมฉันยังได้เยอะพอไปซื้อชุดใหม่พรุ่งนี้แล้ว
‪- มันจะต้องเลิศ… ‪- เพื่อน เย็นไว้
‪อะไร
‪นายโมโหหิว
‪ถ้านายกินอะไรเข้าไป ‪ก็อาจไม่ต้องสวมชุดคนอ้วนในละครแล้ว
‪พอได้แล้ว
‪นายได้เล่นเป็นตัวหลักครั้งเดียว ‪ก็เที่ยวสั่งสอนคนอื่นไปทั่วงั้นเหรอ
‪เปล่า ฉันแค่คิดว่านายอาจอยากกินอะไร ‪เหมือนคนส่วนใหญ่ทำกัน
‪จูน ฟังอยู่หรือเปล่า
‪ขอโทษค่ะมาดาม คือว่า…
‪หนูเพิ่งเคยเข้ามาในห้องนี้น่ะค่ะ
‪นั่นเพราะห้าปีที่ผ่านมา ‪เธอไม่เคยทำความผิดเลยยังไงล่ะ
‪หรือทำความดี
‪นั่งสิ
‪อย่างที่รู้ แม่ของเธอยอมให้เธออยู่ที่นี่
‪จนกว่าเธอจะหาโรงเรียนที่เหมาะสมได้
‪หนูกำลังสัมภาษณ์อยู่น่ะค่ะ
‪ให้ตายสิ เธอไม่รู้เลยเหรอ ‪ว่าผอ.โรงเรียนชั้นนำ
‪พวกเขาพูดคุยกัน
‪ฉันได้รับสายเยอะแยะเลย
‪โทรมาถามว่าเธอเพี้ยนอย่างที่เห็นหรือเปล่า
‪อาจใช่ก็ได้ค่ะ
‪หรือเธออาจแกล้งทำ
‪แม่ของเธอจะมาวันพรุ่งนี้ ‪และคราวนี้หล่อนจะพาเธอไปจริงๆ
‪ไม่มีใครเข้าโรงเรียนเตรียมได้เร็วขนาดนั้น
‪เพราะแบบนั้นหล่อนเลยจะส่งเธอ ‪ไปโรงเรียนรัฐในนิวยอร์ก
‪มาดามคะ
‪ขอร้อง หนูมีความสามารถ ‪ที่จะสร้างชื่อให้โรงเรียนนี้ได้
‪เธอต่อรองกับแม่ตัวเองไปแล้ว
‪ไม่ใช่ความผิดของฉันที่เธอทำตามข้อตกลงไม่ได้
‪ความโกรธในตัวนาย
‪มันไม่ช่วยหรอกนะ
‪และฉันรู้เพราะ…
‪ฉันก็มีเหมือนกัน
‪เลิกสงสารกันได้แล้ว
‪วันนี้ฉันทนมองดีเลียสงสารฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ฉันทนมองอีกตอนนี้ไม่ได้
‪ฉันแค่พยายามช่วยนายนะ นาบิล
‪และถ้านายรับไม่ได้ ‪ฉันก็ต้องสงสัยสิว่าเพราะอะไร
‪ก็ได้
‪ช่วยแบบไหนล่ะ
‪ฉันเจอนี่ในห้อง
‪ดูเหมือนแคสซี่มีความทรงจำแสนหวาน ‪ในปารีสไว้ยึดเหนี่ยวอยู่นะ
‪นายควรเก็บมันไว้
‪เอาไว้นึกถึงช่วงเวลาดีๆ
‪สำหรับแคสซี่น่ะสิ
‪แต่ฉันไม่ใช่คนที่กอดเขา
‪นึกแล้วว่าต้องมีคนอื่น
‪- ฉันขอโทษ... ‪- อย่ามาจับ
‪เธอทำแบบนี้ทำไม
‪- ก็ฉันไม่รู้ ‪- ฉันทิ้งทุกอย่างเพื่อเขา
‪ทุกอย่างเลย
‪สิ่งที่เกิดกับเขา
‪เขาสมควรโดนแล้ว
‪"หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ‪หนูตัดสินใจว่าจะไม่ออกจากโรงเรียนบัลเลต์
‪หนูรู้ซึ้งในหัวใจว่าจะไม่มีความสุขกับอาชีพอื่น
‪และจะล้มเหลวหากถูกบีบให้ทำอาชีพอื่น"
‪นั่นเหรอคำขู่ลูก
‪ถ้าไม่ได้เป็นนักเต้น ‪ลูกจะล้มเหลวในทุกอย่างเนี่ยนะ
‪"แม้จะรู้ว่าแม่ไม่เห็นด้วย
‪หนูก็มีจดหมายจากครูหลายคน ‪บอกว่าหนูน่าจะไปได้ดีในอาชีพนี้"
‪ที่นี่แค่อยากได้เงินของแม่เพิ่ม
‪งั้นหนูจะจ่ายคืนแม่ทุกบาททุกสตางค์
‪มองยังไงก็ไม่เห็นความเป็นไปได้
‪แม่คะ อย่าให้หนูลาออกเลยนะ
‪โลกภายนอกมีอะไรมากมายรอลูกอยู่
‪คืนนี้มีงานเปิดฤดูกาลของซิตี เวิร์กส์ ‪แม่จองที่นั่งดีที่สุดไว้ให้เราแล้ว
‪ลูกไปบอกลาที่นั่นก็ได้
‪เราจะไปกันพรุ่งนี้
‪รักเลยล่ะ ขอบใจนะ
‪ซื้อมาตอนไปดูเสื้อผ้าวันนี้น่ะ
‪งั้นตอนฉันฝึกจนหลังแทบหัก ‪เธอก็ไปเต้นแล้งเต้นกามาสินะ
‪ก็เพื่อเธอนั่นแหละ
‪เท้าเป็นไงบ้าง
‪แข็งๆ นิดหน่อย ‪ส่วนใหญ่เขาให้ฉันเข้าบทบาทน่ะ
‪พูดถึงเรื่องแข็ง…
‪ขอดูเท้าหน่อย
‪อะไร ไม่เอา ‪แบบนั้นพิลึกไป ต่อให้เป็นฉันก็เถอะ
‪- เบ็ตต์ พูดจริงนะ ขอดูหน่อย ‪- นี่ หยุดนะ
‪เบ็ตต์ บ้าอะไรเนี่ย
‪ก็ไม่ได้แย่กว่าสาวๆ คนอื่นที่นี่หรอก
‪ตอแหลน่ะสิ นี่หนักมากนะ
‪ขืนเต้นแบบนี้ต่อไป เธอได้หมดอนาคตแน่
‪ไม่หรอก ถ้าฉันได้เต้นรอบเปิดตัวของคอสต้า
‪นี่ร่างกายของเธอนะ เบ็ตต์
‪ฟังนะ นี่อาจทำให้เธอแย่ได้เลย
‪ชื่อเสียงฉันได้เสียหายกันพอดีสิ ‪ถ้าคนคิดว่าฉันเป็นพวกสำออย
‪แต่เธอหลอกคนอื่นตลอดไปไม่ได้
‪คิดถึงระยะยาวสิ
‪ไปถอนตัวซะ ไม่งั้นฉันบอกเองแน่
‪ทำบ้าอะไรของเธอ
‪ฉันแค่กำลังหา…
‪โย่ ทอร์รี มีหัวขโมยในนี้ครับ
‪เคเล็บ ฉันมาสืบเรื่องนาบิลต่างหาก
‪นายจะช่วยก็ได้นะ
‪นี่แม่คุณ ฉันไม่รู้จักเธอ
‪คิดว่าฉันจะหยวนให้เพราะเราผิวสีเดียวกันเหรอ
‪- เปล่า! ‪- เพราะฉันไม่เล่นเกมแบบนั้น
‪ก็ได้ แต่นาบิลเล่นเกมอะไรอยู่ล่ะ
‪เขาเป็นรูมเมทนาย ‪และเห็นชัดเลยว่านายคิดว่าเขาน่าสงสัย
‪พูดต่อสิ
‪ฉันเอารูปแคสซี่ให้เขาดู
‪แล้วเขาก็หัวร้อนขึ้นมาเลย
‪เขาเอารูปไป ฉันอยากได้คืน ‪มันอาจใช้เป็นหลักฐานได้
‪เขาอาจยัดไว้ในรูลับของเขาก็ได้
‪- อะไรนะ ‪- นี่
‪นี่ห้องฉัน ฉันต้องรู้ว่าอะไรอยู่ในนั้น
‪นี่ไงรูปของแคสซี่
‪ฉันเอาคืนล่ะ
‪มาดูกันว่าเขาเก็บอะไรไว้อีก
‪ไอ้เพี้ยนนั่นตัดบิกินี่แฟนซะเละเลย
‪ตัวเดียวกับที่แคสซี่สวมในรูปนี่นา
‪แล้วเขาก็เก็บมันไว้เนี่ยนะ
‪เป็นของที่ระลึกที่ทุเรศสุดๆ เลย
‪หัวขโมยอะไรเหรอ
‪เปล่าฮะ ทอร์รี แบบว่า…
‪เนเวอาห์ขี้โวยน่ะครับ
‪ผมบอกเธอว่าเดวิด ฮอลเบิร์กเต้นเก่งกว่า…
‪ไอแวน วาซิลเลียฟ หนูเลยทนฟังไม่ได้
‪ฟังนะ ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ ‪เพื่อช่วยเด็กๆ แบบเธอให้พ้นปัญหา
‪หน้าที่ฉันคือเตะโด่งพวกเธอเวลาเจอปัญหา
‪- เข้าใจนะ ‪- ค่ะ
‪เปิดประตูไว้ด้วย
‪ครับผม ได้เลย
‪ให้ตายสิ!
‪มีขั้นตอนทางกฎหมายที่เรียกว่า ‪"การปลดปล่อยผู้เยาว์"
‪ซึ่งหมายถึงเธอตัดขาดกับแม่ตัวเอง
‪ฉันอยากตัดขาดกับพ่อแม่จะแย่
‪ประเด็นอยู่ที่การขอใช้มัน ‪ไม่ใช่ให้ศาลตัดขาดให้เธอแพ้คำร้อง
‪นี่ พ่อแกเป็นทนายนี่ แกอาจช่วยพูด…
‪เรื่องแบบนั้นใช้เวลาเป็นชาติ ‪แถมแกจะไม่มีทางชนะด้วย
‪แค่จูนไม่ต้องเลิกเรียนบัลเลต์ ‪แล้วถูกส่งไปนิวยอร์กก็ถือว่าชนะแล้ว
‪ใช่เลย
‪แกจะจ่ายค่าเรียนยังไง
‪ไม่รู้สิ ฉันค่อยคิดทีหลัง
‪แบบนั้นไม่ได้สิ
‪แกช่วยอย่าซ้ำเติมตอนฉันล้มสักครั้งได้ไหม
‪แกไม่เคยต้องตัดใจจากสิ่งที่อยากได้นี่
‪- ไม่จริงเลย ‪- เหรอ
‪งั้นก็ช่วยฉันสิ
‪เขาตัดบิกินี่เหรอ
‪อาจมีเหตุผลดีๆ ก็ได้
‪ไปตัดบิกินี่ผู้หญิงเละแบบนั้น ‪มันไม่เคยมีเหตุผลดีๆ หรอก
‪ก็นั่นน่ะสิ
‪แล้วถ้าฉันเอาเรื่องตลกนี่ไปคุยกับตำรวจ…
‪ไม่ต้องไปพูดอะไรกับตำรวจทั้งนั้น
‪เผ่นออกจากที่นั่นเลย
‪ก็ได้ แต่ตำรวจคนนี้ ‪เป็นคนที่เตือนฉันเรื่องเขาตั้งแต่แรก
‪นี่ฉันจะขึ้นเครื่องไปลากตัวเธอกลับมาแล้วนะ
‪เนวี่ เนวี่
‪นี่ เป็นอะไรไหม
‪นายผลักฉัน
‪- เปล่านะ ‪- อยู่ให้ห่างเลย
‪เปล่านะ ฉันอยู่ข้างหลังเธอเฉยๆ
‪เราจะใส่ไฟเวที 54 เข้ามา
‪แล้วถอดกระบอกออกจากไฟพวกนี้ ‪เพื่อให้ขอบแสงดูนุ่มขึ้น
‪ฟังดูดี
‪ชื่อของงานนี้คือน้อยแต่มาก
‪นี่ ใครก็ได้มาช่วยเลื่อนชั้นตรงนี้ที
‪ขอโทษที่มารบกวนค่ะ
‪พอดีเลย มายืนตรงนี้
‪ใช่ ดี
‪เธอจะเป็นวิตลอว์คนถัดไปที่ได้ยืนบนเวทีนี้ ‪อาจเป็นคนที่เก่งกว่าด้วย
‪เมื่อวานคุณใจดีกับหนูมาก ‪โดยเฉพาะทั้งที่มีงานปฐมทัศน์คืนนี้
‪เรื่องคืนนี้เป็นข่าวเก่าแล้ว
‪ตอนนี้ฉันสนใจแค่ริปเปอร์เท่านั้น
‪เรื่องก็คือ…
‪หนูมาคิดดูแล้วและ…
‪หนูยังไม่พร้อมค่ะ
‪สำหรับอะไร
‪เล่นเรื่องริปเปอร์
‪หนูไม่มีสิ่งที่คุณต้องการ
‪ฉันไม่เชื่อเธอหรอก
‪สักวันหนูจะให้ในสิ่งที่คุณต้องการ ‪แต่หนูยังไม่ถึงจุดนั้น
‪เธอไม่รู้หรอกว่ากำลังทิ้งอะไรไป
‪คุณคอสต้า แบบนั้นดูเป็นยังไงคะ
‪น่าผิดหวัง
‪แต่ผมจะทำใจได้
‪เนเวอาห์
‪หวัดดี ดีใจนะที่เธอมา
‪ค่ะ ไม่ต้องตื่นเต้นนักหรอก
‪แค่มีของที่คุณอาจอยากดู
‪หนูเอาให้นาบิลดูแล้ว
‪คนที่อยู่กับแคสซี่ไม่ใช่เขา
‪เขาโกรธเป็นบ้าเป็นหลังเลย
‪ใช่ ความหึงหวงเป็นแรงจูงใจที่เจอได้บ่อย
‪ความหึงหวงดูเหมือนแบบนี้เหรอคะ
‪ดูที่เขาทำสิ
‪แถมระหว่างทางมานี่ ‪เขาผลักหนูใส่หน้ารถบรรทุกด้วย
‪อะไรนะ เราต้องแจ้งโรงเรียนของเธอแล้ว
‪แจ้งก็บ้าสิ
‪หนูจะได้เป็นคนถัดไปที่เละเป็นชิ้น
‪มาดามได้ส่งหนูกลับไปอินเกิลวูดทันทีแน่
‪หาความจริงแล้วจับเขาให้ได้ก็พอ
‪นี่ เธอจะคอยส่งข่าวให้ฉันรู้ใช่ไหม
‪หนูทำหน้าที่ของหนูแล้ว
‪ทีนี้ก็ตาคุณทำหน้าที่ของคุณ
‪จูน จะเข้าก็เข้ามา
‪รู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน
‪ก็แกเคาะเหมือนแมว
‪ฉันเป็นเพื่อนรักแกมาตลอด
‪ฉันแก้ตัวแทนแกตอนที่ไม่มีใครทำ
‪ฉันฟังแกคร่ำครวญ ‪เรื่องที่ทุกคนไม่เข้าใจว่าแกเก่ง
‪ตอนนี้ถึงเวลาที่แกต้องช่วยฉันแล้ว
‪ถามพ่อแกให้ทีว่าขอยื่นปลดปล่อยต้องทำอะไร
‪จูน แกเคยเจอแม่ตัวเองไหม
‪แม่แกจะสู้จนตัวตาย ‪ส่วนแมวเหมียวอย่างแกสู้ใครไม่เป็น
‪อาจเพราะก่อนหน้านี้ ‪ฉันไม่เคยต้องสู้เพื่ออะไรมาก่อน
‪ขอล่ะ
‪สัปดาห์นี้พ่อจะเข้าเมืองมาดูงานใหญ่ของดีเลีย
‪ฉันจะคุยให้แล้วกัน
‪ขอบใจนะ ขอบใจมากๆ เลย
‪แกไปแต่งตัวเตรียมไปงานได้แล้ว
‪ฉันแต่งเรียบร้อยแล้ว
‪ไม่ย่ะ
‪การแสดงนี้ต้องยอดเยี่ยมแน่
‪แน่นอนค่ะ ความปราดเปรื่องของโมนิก ‪จะได้อวดโฉมในคืนนี้
‪อย่างไรซะนี่ก็เป็นงานเปิดตัว ‪ประธานที่จบจากโรงเรียนอาร์เชอร์อีกคน
‪คุณปากหวานเกินไปแล้วค่ะ คาทริน่า
‪เราโชคดีมากเลยค่ะ ‪ที่ได้เธอมาเป็นประธานกรรมการคนใหม่
‪(จูน - คืนนี้หนูจะดูกับเพื่อนๆ)
‪ฉันไปคุยกับตำรวจแล้ว ‪ให้เธอดูของของนาบิลที่เราเจอ
‪เขาเสร็จแน่
‪แบบว่านี่เหมือนพยายามฆ่าสองหนเลย
‪เหมือน 50 เปอร์เซ็นต์สองหนมากกว่า ‪ก็เท่ากับหนเดียว
‪หมอนั่นเล่นงานฉัน เคเล็บ
‪เขาผลักฉันใส่หน้ารถบรรทุก
‪เขาอาจไม่ได้ตั้งใจ
‪ไหงนายแก้ตัวให้เขา
‪เพราะฉันอยู่ที่นั่น ฉันผลักเขาเอง
‪- อะไรนะ ‪- สาบานได้ ฉันไม่นึกว่าเขาจะล้มไปชนเธอ
‪นายบ้าไปแล้วเหรอ
‪ก็เริ่มคิดๆ แล้วว่าอาจใช่
‪ฉันเสียพ่อไปปีก่อน มันกำลังกัดกินฉันจากข้างใน
‪ไม่ต้องมาใช้ข้ออ้างนั้นกับฉันเลย
‪ฉันแค่อยากทำสิ่งที่ถูกเพื่อพ่อ
‪ฉันแน่ใจว่าตอนนี้พ่อนายคงภูมิใจสุดๆ
‪สาบานได้ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอล้ม
‪เคเล็บกับฉันไปค้นข้าวของนาย
‪ว่าไงนะ
‪นายตัดบิกินี่แฟนซะเละ ทำเหมือนคนบ้าเลย
‪ฉันไม่เคยทำร้ายแคสซี่
‪ฉันรักเขา…
‪แต่ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป
‪แคสซี่สัญญากับฉันว่าไม่ได้มีคนอื่น…
‪และฉันก็เชื่อ
‪ตอนฉันบินมาชิคาโก ‪ฉันก็นึกว่ามันจะเหมือนที่ปารีส
‪ฉันนั่งเครื่องมาทั้งวัน ฉันแค่อยาก…
‪อยากอยู่ตามลำพังกับแคสซี่
‪แต่เขากลับอยากไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆ
‪ฉันโกรธ ก็เลยคว้าบิกินี่มา แล้ว…
‪แล้วนายก็คลั่ง เหมือนที่ทำกับรูปนั่น
‪รูปนั้นพิสูจน์ว่าแคสซี่โกหกฉัน
‪เขาอาจเป็นคนที่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล
‪ตายที่ภายนอก แต่…
‪แต่ฉันสิ
‪ข้างในฉันกำลังตาย
‪ฉันขอโทษ
‪บราโว่!
‪สุดยอดเลย
‪โอเคนะ
‪แค่อยากดื่มแชมเปญเยอะๆ น่ะ
‪ห้ามดื่มแอลกอฮอล์จ้ะ
‪แน่นอนค่ะ แต่ก็ขอบคุณ ‪ที่มาจับตาดูเรานะคะ เซลีน่า
‪ฉันอยู่ก็เพื่อสิ่งนั้นแหละ
‪สร้อยสวยนี่
‪ได้มาจากการแสดงข้างถนนไง
‪(งานกาลารอบปฐมทัศน์ฤดูใบไม้ร่วง)
‪อยู่นี่เอง
‪พรุ่งนี้วันสำคัญแล้ว
‪แม่คะ แม่ชนะแล้ว
‪อย่างน้อยคืนนี้ให้หนูสนุกกับเพื่อนๆ หน่อยเถอะ
‪ไปหาแม่ที่โรงแรมตอน 11 โมงล่ะ
‪แม่เตรียมรถไว้พาเราไปสนามบินแล้ว
‪เอานี่ โซดานะ
‪งั้นนายก็ดื่มเหล้าไม่ได้เหรอ
‪คัมภีร์กุรอานบอกว่าไม่ได้น่ะ
‪ยังไงซะในฐานะนักเต้น ก็ไม่ควรดื่มอยู่ดี
‪แต่ฉันเป็นคนฝรั่งเศส
‪มันก็เลยงงๆ หน่อย
‪ตำรวจหญิงคนนั้น
‪หล่อนมาทำอะไรที่นี่
‪เดาว่าคงมาจับตาดูนาย
‪อยากออกไปจากที่นี่ไหม
‪ไม่ล่ะ
‪แบบนั้นยิ่งดูมีความผิดเข้าไปใหญ่
‪เพื่อสุขภาพ
‪ครูบรูกส์ครับ
‪สวมทักซิโด้แล้วหล่อจัง
‪นายก็ด้วย โทเฟอร์ เชนดูหล่อไปเลยว่าไหม
‪ขอโทษนะ อลัน ฉันต้องขอขโมยตัวสามีคุณ ‪ไปช่วยเกลี้ยกล่อมผู้บริจาคหน่อย
‪ก็คุณแต่งงานกับพิซซ่านี่ครับ
‪ใครๆ ก็อยากกินสักชิ้น
‪คุณตำรวจ ดีจังที่เจอกันที่นี่
‪เรียกอิซาเบลเถอะค่ะ ‪ตอนนี้ฉันไม่ได้สวมเครื่องแบบ
‪ต้องขอบอกว่าลุคนี้ดูดีเลย
‪ฉันอยากได้แบบ… ค่ะ เยี่ยมเลย ขอบคุณ
‪ขอแบบสบายๆ อีกรูปนะคะ
‪ได้ค่ะ เอาแบบแค่…
‪แรงหนุนจากคุณมีความหมายมาก
‪มาดามดูว์บัว
‪คุณวิค
‪พอมีเวลาไหมครับ
‪เพราะผมมีปัญหา
‪กับนาบิล
‪นึกว่าเธอจะเลิกผลักดัน
‪- เรื่องรูมเมทแล้ว ‪- เปล่าครับ
‪เว้นแต่ผมไปผลักอย่างอื่นเข้าน่ะครับ
‪- ตอนนี้อะไรๆ กำลังจะแย่ ‪- หยุดเลย
‪ไม่ต้องบอกฉัน เพราะถ้าเธอบอก ‪ฉันทำได้แค่ลงโทษเธอ
‪ผมเข้าใจ
‪คุณอยากจัดหนักผมมากกว่า
‪คุณเรนฟริวคะ
‪จูน พาร์คค่ะ
‪แน่นอน
‪ได้ยินว่าเธอจะไปจากพวกเรา
‪เว้นแต่ว่าหนูไม่ได้อยากไปค่ะ
‪หนูตัดสินใจยื่นคำร้องขอปลดปล่อย
‪- แหม ‪- จากแม่ของหนูน่ะค่ะ
‪ใช่ เป็นการกระทำที่กล้าหาญมาก
‪เรื่องก็คือพอหนูยื่นคำร้อง ‪หนูต้องมีผู้ปกครองชั่วคราว
‪ข่าวดีก็คือ…
‪มันจะยุติสิทธิ์ของพ่อแม่ทันที
‪แม่ของหนูจะถูกห้ามติดต่อกับหนู
‪อย่าว่าแต่บังคับให้หนูลาออกเลย
‪ข่าวร้ายคือ…
‪มันก็ไม่ใช่ข่าวร้ายหรอกค่ะ แต่หนูต้องมีผู้ปกครอง
‪หนูก็เลยอยากรู้ค่ะ คุณเรนฟริว ‪ว่าคุณจะเป็นให้หนูได้ไหม
‪ผู้ปกครองเหรอ
‪แค่จนกว่าขั้นตอนขอปลดปล่อยจะจบ
‪คุณไม่ต้องทำอะไรหรือจ่าย…
‪จูน ฉันแทบไม่รู้จักเธอเลยนะ
‪แต่เรื่องก็คือหนูรู้จักคุณ
‪หนูนอนให้คุณตรวจตั้งหลายปี ‪และหนูคิดว่าคุณเป็นคนใจดีและ…
‪โอเค
‪ฉันจะปรึกษาเรื่องนี้กับสามี
‪เว้นแต่ถ้าหนูไม่ยื่นเอกสารพรุ่งนี้เช้า
‪หนูได้ขึ้นเครื่องไปนิวยอร์กแน่
‪ไปแล้วไปลับ
‪ลูกรัก ลูกวิเศษมากเลยจ้ะ
‪ขอบคุณค่ะ แม่
‪ใช่เลย ดีเลีย
‪วิเศษมาก
‪พี่ของฉัน…
‪พี่ของฉันวิเศษไปเลยใช่ไหม พี่สาวฉันเองค่ะ
‪เธอสุดยอดจริงๆ
‪รู้หรือเปล่าว่าสะกดยังไง
‪ดี อี แอล…
‪- โอเรน พาเธอออกไปที ‪- เอ
‪ดีเลีย
‪เดี๋ยวสิ มี "ไอ" ตรงกลางด้วยนี่นา
‪มาเถอะ ที่รัก เธอรู้สึกไม่ค่อยดี
‪กลับกันเลย ฉันรู้สึกเลิศสุดๆ
‪โทษค่ะ
‪- พร้อมไปแล้ว ‪- เอานี่
‪เธอนี่เจ้าชายชัดๆ ฉันเกลียดตัวเองจัง
‪นี่นะ ฉันก็เกลียดตัวเองเหมือนกัน
‪เพราะงั้นเธอถึงรักฉันไง
‪ผีย่อมเห็นผี จริงไหม ที่รัก
‪นี่
‪ฉันอาจได้อยู่ที่นี่คืนนี้เป็นคืนสุดท้าย
‪เพราะงั้นถ้า…
‪- ถ้าฉันไม่ได้เจอนายอีก… ‪- ฉันได้ข่าวแล้ว
‪เราเพิ่งเริ่มกันเอง
‪ฉันจะไม่บอกลานะ
‪แค่ "แล้วเจอกันใหม่"
‪นึกว่าบัลเลต์มีแต่พวกนางฟ้าราชินี ‪กับผ้าซาตินซะอีก
‪คืนนี้ฉันได้เรียนรู้เพียบเลย
‪- ขอโทษครับ เพื่อนผมรออยู่ ‪- โอ้ เธอรออยู่เหรอ
‪เพราะได้ข่าวว่านายเกือบฆ่าเธอ
‪- เราเคลียร์เรื่องเข้าใจผิดกันแล้ว ‪- ก็ดี
‪ฉันก็อยากทำเหมือนกัน
‪และเพราะฉันไปคุยที่โรงเรียนไม่ได้อีกแล้ว
‪เลยคิดว่านายกับฉันอาจหาเวลากันคืนนี้
‪เธอบอกอะไรคุณ
‪- ไปคุยกันที่โรงพักเถอะ… ‪- ไม่
‪บ้าเอ๊ย
‪ตำรวจ อย่าเข้าไปยุ่งเลย
‪ไม่อยากทำให้มันง่ายเลยใช่ไหม ‪งั้นเจอแบบนี้เป็นไง
‪คืนนี้ฉันคุยกับจูน พาร์คมาล่ะ
‪เป็นเด็กเก่งอยู่ ‪แต่คุมความไฮเปอร์ของตัวเองไม่ได้
‪เธอกำลังยื่นขอปลดปล่อยทางกฎหมาย
‪แล้วอยากให้เราเป็นผู้ปกครองชั่วคราวให้
‪และนายก็บอกเธอไปว่าเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม
‪เธอต้องการใครสักคน โทเฟอร์
‪ฉันห่วงว่าถ้าเธอต้องเลิกเต้นบัลเลต์ ‪เธออาจทำเรื่องที่ทำร้ายตัวเอง
‪ใช่ หรือไม่ก็ได้รู้ว่าเธอทำอย่างอื่นได้เก่งกว่า
‪นายเคยพูดเองว่ามีพวกที่เบ่งบานช้ากว่าเพื่อน
‪และงานเราก็มีรายละเอียดบอกไว้
‪นี่ไม่ใช่หน้าที่ของเรา
‪ฉันเองก็เคยต้องเจอกับขีดจำกัด ‪ของตัวเองนะ อลัน
‪ในฐานะนักเต้น ‪ฉันก็ต้องยอมรับว่าทำอะไรได้และไม่ได้
‪แล้วดูสิว่าวันนี้ฉันมาอยู่จุดไหน
‪เว้นแต่นี่คือโอกาสที่เราจะได้สร้าง ‪ความแตกต่างจริงๆ ให้กับชีวิตใครสักคน
‪และฉันก็ไปที่สตูดิโอนั่นทุกวันไง
‪ฉันเฝ้าดู ปรับแก้ สร้างแรงบันดาลใจ ‪นั่นไม่ใช่การสร้างความแตกต่างสินะ
‪เรารับเลี้ยงหมาจรจัดแล้วตัวหนึ่ง ‪ฉันไม่อยากรับเลี้ยงเพิ่ม
‪"อัจฉริยะ" สะกดยังไงจ๊ะ
‪หุบปากเลย
‪บี อี ที ที ที ที
‪โคตรอัจฉริยะเลย
‪เธอกำลังเจ็บปวด
‪เออ ก็พอเข้าใจความรู้สึกอยู่
‪ฉันทำแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว
‪อะไร ชกหน้าฉันเหรอ
‪ฉันจะไม่ยอมให้นายทำเรื่องแบบนั้นกับฉันอีก
‪ฉันเนี่ยนะ
‪เรามีเซ็กซ์กัน โอเรน ทำด้วยกัน
‪ฉันแค่ระบายความใคร่
‪- นายต่างหากที่ได้คืบเอาศอกตลอด ‪- ขอทีเถอะ
‪ฉันเห็นนะ เชน
‪สิ่งที่นายอยากได้จากฉัน แต่ฉันเป็นให้นายไม่ได้
‪ให้ตายสิ ที่นี่โรงเรียนสอนบัลเลต์นะ
‪ต้องมีคนที่นี่อยากจูบนายอยู่แล้ว
‪ฉันไม่ต้องการแบบนั้น
‪ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็พอแล้วสำหรับฉัน
‪มันไม่ควรเป็นแบบนั้น
‪ฉันรู้ว่านี่มันเรื่องอะไร
‪ตอนนี้เพื่อนบ้านนอกจนๆ ของนาย ‪กำลังได้เต้นบทนำกับแฟนสาวของนาย
‪นายก็เลยรับไม่ได้
‪อะไร นายจะย้ายออกงั้นเหรอ
‪ไม่มีทาง
‪คนอื่นจะสงสัย
‪ว้าว
‪นายคิดมาดีแล้วจริงๆ
‪ถ้านายบอกเบ็ตต์เรื่องเรา
‪ฉันจะหักขานายซะ
‪รู้ไหม นี่ยอมรับไม่ได้สักอย่าง
‪ค่ะ แต่ก็มากพอให้รื้อคดีใช่ไหม
‪ไม่รู้สิ แต่อัยการเขตคงรู้
‪คุณจับนักเรียนฉันมาทั้งที่ไม่มีข้อหา
‪เขาทำร้ายเจ้าหน้าที่ ‪ไม่ให้ความร่วมมือและขัดขืนการจับกุม
‪และฉันก็มีพยานเต็มห้อง ‪ที่ยืนยันได้ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น
‪ตำรวจคนนี้ทำลายงานเลี้ยงส่วนตัว ‪คุกคามวัยรุ่นที่หวาดกลัว
‪และจับกุมเขาโดยไม่มีหมาย ‪ทนาย หรือเหตุอันควรเชื่อ
‪นั่นเป็นการละเมิดสิทธิทางรัฐธรรมนูญฉบับที่สี่ชัดๆ
‪นั่นเป็นการบิดเบือนความจริงอย่างสิ้นเชิง…
‪อยากได้พาดหัวข่าว "ตำรวจใช้กำลัง ‪จับกุมนักเรียนผิวสีต่างชาติ" พรุ่งนี้ไหม
‪ฉันมีประธานช่องข่าวเคเบิลในกลุ่มคณะกรรมการ
‪มีนักหนังสือพิมพ์ แล้วก็ภรรยานายกเล็ก
‪ที่บอกได้เลยว่าเป็นคนจัดการอะไรๆ แถวนี้
‪เด็กของคุณทำนี่
‪มันเป็นของเด็กสาวที่พลัดตกจากดาดฟ้า
‪เป็นเพราะเจ้าหน้าที่ครูซ ‪เราถึงรู้ว่าเขาเคยมีประวัติใช้ความรุนแรง
‪และพยายามเอาชีวิตเด็กคนอื่นเมื่อเร็วๆ นี้ด้วย
‪และถ้าคุณมีหลักฐานพอให้ตั้งข้อหาเขา ‪ก็คงทำไปแล้ว
‪แต่คุณก็ไม่ได้ทำ
‪รู้ไหมว่าฉันมีอะไร
‪รอยลากบนดาดฟ้า ‪กับการพยายามฆ่าครั้งที่สองไง
‪แคสซี่ ชอร์ถูกผลัก ‪และเธอก็สมควรได้รับความยุติธรรม
‪แต่หุ่นเชิดกระดูกเปราะบางคนนี้ ‪กำลังพยายามปัดสวะให้พ้นตัว
‪ฉันไม่กลัวถ้าจะต้องเปื้อน
‪ปล่อยเขาซะ ไม่งั้นฉันจะเริ่มโทรศัพท์
‪เวรเอ๊ย
‪ใครกันที่บอกว่า…
‪เวลามีใครแสดงธาตุแท้ให้เห็น ให้เชื่อพวกเขา
‪ไอ้พวกนักบัลเลต์
‪ทำให้ครอบครัวจนๆ ของฉัน ‪ดูเป็นเชื้อพระวงศ์ขึ้นมาเลย
‪นาบิลยอมให้ฉันดื่มแค่โซดา
‪เธอตกหลุมรักไอ้เลวนั่นเหรอ
‪เขารักแคสซี่
‪ไม่คิดว่าเขารักคนสองคนได้เหรอ
‪ฉันคิดว่านายเป็นคนดีมาก เชน
‪และสักวันนายจะเจอใครสักคน ‪ที่จะให้นายได้ทุกอย่าง
‪เขาแค่ยังมาไม่ถึง
‪ต้องการเพลงนี้พอดี
‪รู้สึกดีขึ้นไหม
‪อืม
‪เว้นแต่ฉันต้องเอาผ้าขี้ริ้วพวกนั้นที่โยนทิ้งไปคืน
‪ในวงการบัลเลต์ ‪ความเจ็บปวดคืออันตรายที่มาพร้อมอาชีพ
‪ถ้าเธอไม่บาดเจ็บที่กล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง ‪หรือเอ็นร้อยหวาย ก็เป็นที่หัวใจ
‪แต่ก็อย่างที่นักเต้นชอบพูดกัน
‪ถ้าเธอผ่านความเจ็บปวดไปได้ ‪มันก็จะไม่เจ็บแล้ว
‪แปลว่าเธอเอาชนะมันได้
‪และในวันที่เธอทำไม่ได้ เมื่อความเจ็บปวดมีชัย
‪เธอจะกะเผลกจากไปมือเปล่า
‪เรื่องเมื่อคืนโคตรแย่เลย
‪ตำรวจไม่มีสิทธิ์ทำกับนายแบบนั้น
‪ไม่ต้องแกล้งทำว่านายสนหรอก
‪ตอนที่ฉันโค่นนาย
‪มันจะเป็นแบบตรงไปตรงมา
‪แถมดูเหมือนอีกไม่ช้า ‪นายก็จะถูกไล่ออกจากที่นี่แล้ว
‪ตรงข้ามต่างหาก ตำรวจเที่ยวถามไปทั่ว ‪แต่ก็ยังไม่เจออะไร
‪เมื่อคืนนายบอกตำรวจว่าอะไร
‪เรื่องที่นายผลักฉันเหรอ
‪ไม่ได้บอก ฉันก็เหมือนโอเรน ‪ฉันอยากชนะแบบซึ่งๆ หน้า
‪แล้วเมื่อคืน ฉันก็ได้พันธมิตรมีอำนาจมาด้วย
‪มาดามดูว์บัว ‪แม่สู้เหมือนมังกรเพื่อปล่อยฉันออกมา
‪เธอปกป้องชื่อเสียงโรงเรียนหรอก
‪นายบอกว่านายกับเธอ… ใช้คำว่าไงนะ
‪เหนียวแน่น
‪บางทีมาดามกับฉันอาจจะ…
‪เหนียวแน่นกว่า
‪มาดามมีแผนการใหญ่ไว้ให้ฉัน
‪ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังหิวโหยกว่าเดิม
‪พวก!
‪สุดท้ายแล้ว นายก็เป็นมนุษย์สินะ
‪หมอนี่
‪ประเทศนี้
‪โคตรเละเทะเลย
‪ขอบใจที่ช่วยนะ
‪เขาอาจพูดถูก
‪บางทีพวกเราอาจเละเทะกันหมด
‪ให้ตายสิ
‪เอาไปเถอะ
‪ยังไงฉันก็จะตัดของตัวเองทิ้งอยู่แล้ว
‪ทั้งหมดเป็นเพราะประตูเฮงซวยนั่นแท้ๆ ‪กับคนที่ขังฉันไว้ด้านนอก
‪ใช่
‪ซวยเนอะ
‪ฉันคงจะพูดว่าแกติดหนี้ฉัน เรื่องบทที่จะได้เต้น
‪แต่พูดตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร
‪ขอให้โชคดีที่นี่ล่ะ
‪ฉันจะให้พ่อช่วยด้วย
‪หรือคว้ากระดาษสำนักงานเขามาใช้ก็ยังดี
‪เธอไปเกลี้ยกล่อมประแจนะ เขาชอบเธอ
‪เธอทำแบบนี้ทำไม
‪เพราะฉันทำได้
‪เอากระเป๋าขึ้นรถแล้วเหรอ
‪เธอเอามาแค่นี้ค่ะ
‪เอกสารเบื้องต้นในการขอปลดปล่อยจูน
‪จูน เพื่อนลูกยุให้ทำแบบนี้เหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪ไม่มีผู้พิพากษาคนไหนอนุมัติหรอก ‪ถ้าลูกไปถึงขั้นนั้นได้นะ
‪ลูกต้องมีทนาย
‪สำนักงานกฎหมายของพ่อหนูจะเป็นตัวแทนให้จูน
‪ผู้ปกครองชั่วคราวล่ะ
‪เราหาได้แล้วเหมือนกัน
‪- เราจะคุยกันเรื่องนี้บนเครื่อง ‪- หนูไม่ไปค่ะ
‪เราตกลงเรื่องนี้แบบผู้ใหญ่
‪หรือไม่ แม่ได้มีซีนทางกฎหมายใหญ่โต ‪ให้พวกคนรวยๆ
‪ที่แม่ควบรวมกิจการด้วยเห็นแน่
‪ลูกไม่รู้หรอกว่าทำอะไรอยู่
‪เราเพิ่งทำแบบนั้นเหรอ
‪ใช่เลย
‪บัลเลต์ก็เหมือนลัทธิดาร์วิน
‪ทุกชั้นเรียน ทุกการซ้อมหรือการแสดง ‪คือบททดสอบความอยู่รอด
‪นึกแล้วว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง
‪เธอรู้กฎดี
‪พวกอ่อนแอเอาตัวไม่รอด ‪ขนาดพวกเกิดมาแกร่งยังแทบอยู่ไม่ได้
‪ส่วนเธอน่ะเหรอ เธออยู่ระหว่างพวกนั้น
‪ตรงที่ที่การอยู่รอด ‪หมายถึงการหาความแข็งแกร่งที่เธอไม่เคยรู้ว่ามี
‪ฉันทำแบบนี้เพื่อให้กล้ามเนื้อเขาแข็งแรงน่ะ
‪พอเขาฟื้น จะได้เริ่มเต้นใหม่ได้ง่ายขึ้น
‪บ้าใช่ไหมล่ะ
‪ฉันก็เคยทำแบบนี้ให้พี่ชายตอนเขาบาดเจ็บ
‪แล้วมันช่วยไหม
‪ฟังนะ ฉันขอโทษด้วยเรื่องเมื่อคืน
‪ไม่ใช่ความผิดเธอ
‪ฉันเข้าใจ
‪สำเนียงฉันแปร่ง
‪ฉันไม่ค่อยยิ้ม
‪สำหรับคนอื่น ฉันดูไม่ปกติ…
‪จนกระทั่งฉันเต้น
‪ตอนนั้นแหละที่ฉันได้ถ่ายทอดเรื่องต่างๆ…
‪ที่พูดออกไปไม่ได้
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์