- Świetnie ci idzie, mała. - O to chodzi. Dobrze.
Nalej sobie drina.
- Tak, naleję. - Nalej sobie drineczka.
Naleję sobie drineczka.
Peg, skup się. Spójrz na mnie i skup się.
Tutaj, mała. Co tu się odstawia?
- Próbuję się skupić! - Byle nie za mocno, Peg.
Te dzyndzle ci przeszkadzają.
Musisz się ich pozbyć!
Ściągaj bluzkę!
- Daję radę. - Skup się. Spójrz tutaj.
Przechyl trochę.
To nie fair! Peg ją trąciła!
Nie liczy się.
Wygrana, wygrana, fajka gwarantowana!
To nie moja wina! Chwila.
- To mój drink. - Zrzuciła mi to.
Dokończę.
Mogę wygrać. Szturchnęła mnie. To nie fair.
- Wiem, że możesz. - Na pewno?
Tak.
Tylko mi ich nie podpal!
Deanie, użyjesz popielniczki?
Nie da się potem odczyścić dywanu.
Pete, twoja żona jest pijana. Gada od rzeczy.
I jest w ciąży, i musi się napić, żeby bobo było zdrowe.
Musi myśleć o dzidziusiu!
Przepraszam!
Dostałeś w ramach awansu?
- Tylko spójrzcie. - No wiesz...
Frank prowadził ceremonię. Ma taki sam.
- Jaki wytworny. - No proszę.
Ucałuj sygnet.
Na łóżko nie licz.
O mój Boże. Co za miłość!
- Teraz mnie pocałujesz? - Tak!
Czas na Chlup Siupa!
Chlup Siup!
Dla ciebie, dla ciebie, dla ciebie i dla ciebie.
Dziękuję.
- A te są dla mnie! - Wszystkie dla ciebie.
Wypij wszystkie.
Pijesz jak marynarz i wyglądasz jak z plakatu.
- Oj, skarbie. - Ja cię kręcę.
Przejedziemy się?
Zaraz wypadnę z auta!
O mój Boże.
Musisz poprowadzić. Twoja kolej.
- Łap za kółko! - O Boże! Co?
- Nie jestem gotowa. Boże! - Ja już dość się najeździłem.
- Robisz postępy, Alice. - Fakt. Czuję się coraz pewniej.
Robisz wielkie postępy.
Zawieź mnie do domu, Alice.
A gdybym ci zakrył oczy?
- Nie, nie mogę. - Zrobię to.
Świetnie ci idzie!
- Dobra, wyprostuj. - Możesz mi pomóc?
Dobra robota.
A wtedy Bunny powiedziała, że chce zagrać, a ona...
nigdy wcześniej nie grała w tenisa.
W jednej ręce trzymała koktajl, a w drugiej rakietę, i Jack...
Nie wylała ani kropli.
To była...
chyba najseksowniejsza rzecz, jaką w życiu widziałam.
Chcę zobaczyć ciebie w spódniczce do tenisa.
Myślisz, że to prawda, że Frank ma w domu kort tenisowy?
- Wkrótce się dowiemy. - Tak.
I kochanie, powiedz mi,
ile osób zjawi się na tej imprezie.
Nie wiem, ile zrobić sałatki z tuńczyka.
- Co? - Frank nie lubi tuńczyka.
- Co? - Nie lubi go.
Poważnie?
Czemu nie mówiłeś?
Miał być najważniejszą częścią mojego dania.
Alice, nie najważniejszą.
O nie! Szlag.
Odpuść.
- To odwiert? - Odpuść.
- Jakaś eksplozja? - Odpuść.
To te materiały postępowe?
No powiedz. Jestem dyskretna.
- Umiem dochować sekretu. - Spóźnię się.
Nie możesz wyjść.
Dlaczego?
- Bo źle się czujesz. - Czyżby?
Wybacz, zapomniałam ci o tym powiedzieć.
A wyleczy cię tylko całodzienny pobyt w domu,
a ja będę się tobą opiekować, całować, gotować.
Nie.
- Pa. - Dobra.
O w mo...! Jack, czekaj.
Pa, pa. Przynieś nam dumę.
Projekt Victoria, dzień 987. Poziom bezpieczeństwa, żółty.
Wszyscy zatrudnieni w drodze do Centrali Victorii.
Rezydentki zlokalizowane i bezpieczne.
Cieszcie się pięknym dniem, drogie panie
i wysłuchajcie Radiowej Godziny z Frankiem.
Peter kazał przyrzec, że nikomu nie powiem.
Zbudują za nami nowy szereg domów,
więc będziemy o wiele bliżej miasta.
Naprawdę?
I jak to niby przybliży cię do miasta?
Nie będziemy już najdalej.
Dzień dobry paniom.
Dzień dobry, Shelley.
Przynoszę ekscytujące nowiny.
Projekt Victoria zatrudnił nowego pracownika, Billa Johnsona
i zaprosiłam jego żonę, by dziś do nas dołączyła.
Powitajcie gorąco Violet Johnson.
Witaj, Violet.
Zaczynamy. Pierwsza pozycja.
Pamiętajcie, panie, piękno tkwi w kontroli.
Wdzięk tkwi w symetrii. Ruszamy się jak jedna osoba.
Wciągamy brzuch.
Broda do góry.
O to chodzi.
Margaret oczywiście opuściła lekcję.
W jej domu znów był dr Collins.
- Nie! - Szok, że Ted jeszcze ma pracę.
- Znowu? - Odwiń to z jej szyi, Fred!
- Tak. - O mój Boże.
Biedny facet.
Poznałam ją. Nową żonę.
Violet. I jaka jest?
Jest jak piękna, przerażona sarenka.
Widocznie mężuś to niezły gamoń.
- Niech Jack szybko kogoś zrekrutuje. - Kotku!
- Dean mówi, że Jacka awansują. - Oby tak było.
Będziecie w hierarchii tuż za nami.
- Co robisz na imprezę? - Jajka faszerowane.
O Boże, Jack zostanie prezesem. Potrzymaj, proszę.
Dość tego. Dzwonię do Świętego Mikołaja.
- Nie mam wyboru. - O nie.
Muszę do niego zadzwonić. Po to dał mi swój numer.
Żebym dzwoniła, jeśli będziecie niegrzeczni.
- Nie mam wyboru. Oddaj to. - Ale już przestaliśmy!
Nie. Oddawaj!
Liczy się tylko to, jak reagujesz w tych chwilach.
Wierzę, że udowodnisz sobie samej i wszystkim, którzy w ciebie wątpili,
że jesteś godna życia, którego pragniesz.
Do jutra.
O w mordę.
...bo postanowiliśmy zostać.
Cześć.
Jak minął dzień?
Teraz stał się lepszy.
Zrobiłam pieczeń.
I co jeszcze?
Tłuczone ziemniaki.
Co jeszcze?
Zieloną fasolkę.
Co jeszcze?
Faszerowane pomidory.
Co jeszcze?
Tak dużo tu... gołej skóry.
Może poszukasz brata, dobrze?
Musisz przestać nucić tę piosenkę. Co to jest?
Liczyłam, że mi powiesz.
Siedzi mi w głowie od paru dni.
Może śpiewają to twoje dzieci?
O nie. Nie mam dzieci.
Nie prowokuj mnie.
Nie chcemy ich. Cieszymy się życiem.
Mieszkam obok. Nie uwierzyłabyś, co słyszę.
Jakby przeżywali wieczny miesiąc miodowy.
Jack i Alice mają czas tylko dla siebie.
Nie chcemy dzieci.
A dzieci Bunny i tak wolą mnie.
To prawda, wkurzające.
Myślę, że trójka jest idealna. Bill chce czwórkę.
Kiedy już masz jedno, to bez różnicy.
Gdy pojawia się drugie...
Ile dzieci powinna mieć Violet?
Przynajmniej siedmioro.
PROJEKT VICTORIA
PRZEJŚCIE ZA TEN PUNKT WYŁĄCZNIE DLA PRACOWNIKÓW
DO CENTRALI VICTORII
Chryste. Gdzieś ty była?
Wyniosłam sztukę unikania rozmów na poziom olimpijski.
- To miejsce jest obłędne! - Nie widziałaś połowy.
Mogłabym spać w ich wannie.
Nie wątpię! Cześć!
Hej!
Może skusimy was koktajlem?
- Tak. Dziękuję. - Czuję się bardzo skuszona.
- Pa, pa. - Pa.
Dziękuję.
- Przerażają mnie. - Są takie dziwne.
Pewnie śpią głowami w dół.
Zawsze noszą identyczne ciuchy?
Mały świr robi najlepszy Manhattan, jaki piłam.
A miesiąc miodowy w Sea Island.
- Co? - My też byliśmy w Sea Island.
- Serio? - Jedliście w Dominick's?
Trochę się denerwowałem.
Potrzeba czasu, by przywyknąć.
Aklimatyzacja zajmuje chwilę. Ale potem robi się łatwiej.
Fakt.
Tak się cieszę, że tu jestem...
No nie mów.
Tak szczerze, od przyjazdu czuję się zagubiona.
Tak.
Bill mówi, że to jetlag. Wszystko wydaje się trochę rozmyte.
Pustynne powietrze. Przywykniesz.
Tak samo mówił dr Collins.
- Był tak miły, że wpadł. - A ty, Jack?
- Jestem inżynierem. - Weźmy ją na zakupy.
W innym dziale niż Dean i Ted.
To gorszy, mniej istotny dział.
Nie było wielu okazji, by pogadać z Frankiem.
Frank nie musi z tobą rozmawiać.
Przepraszam. Ja nie...
Nie masz pojęcia, jaki jest wyjątkowy. Ani co potrafi.
Ciesz się, że wiesz, kim jest, nie mówiąc o wizycie w jego domu.
To tylko emocje. Przepraszam.
Podekscytowałem się.
Dziewczyny. Już, już, już.
- Tędy? - Tak, lepiej stań z przodu.
Podejdźcie tu wszyscy.
Zwykle nie trafiają nam się okazje,
żeby witać pary w naszym domu.
Ale mając taką sposobność, nie możemy się doczekać,
by uhonorować naszych nowych rezydentów.
Bill, Violet...
tak się cieszę, że możecie uczyć się od mojego męża,
dołączyć do tej misji i stać się częścią naszej rodziny.
Frank zbudował coś naprawdę wyjątkowego.
To, co tutaj stworzył, to...
To inna droga.
Lepsza droga.
- I mamy tylko siebie nawzajem... - Po co tu jesteśmy?
Idziemy, już.
Nie powinniśmy tu być.
Co to było?
Spokojnie.
Margaret i Ted przechodzą trudny okres.
Pytanie Margaret jest uzasadnione. To dobrze postawione pytanie.
Po co tu, u licha, jesteśmy?
Po co, skoro ten krajobraz wygląda na taki...
jałowy, nieprzyjazny, pylisty, taki...
bezwartościowy?
Dlaczego nie uciec?
Wrócić do ciepełka, status quo, gdzie jest bezpiecznie i gdzie być powinniśmy?
Nie, ja wybieram... my wybieramy trwanie przy swoim.
Prawda?
Żeby szukać wnikliwiej, kopać głębiej.
Eksplorować ten czysty, nieokiełznany potencjał.
Ten klejnot o nieograniczonej i niewyobrażalnej wartości.
Aż za łatwo rozprasza nas to, co widoczne.
O wiele trudniej, odważniej, powiedziałbym,
jest poszukiwać tego, co możliwe.
Dean, co jest wrogiem postępu?
- Chaos. - Tak.
Paskudne słowo. Chaos.
Bezlitosny wróg z tego chaosu.
Nieukierunkowana energia, stłumiona innowacyjność, stłamszona nadzieja.
Ja widzę wielkość w każdym z was. Dokładnie wiem, kim jesteście.
- Co robimy? - Zmieniamy świat.
Otóż to.
Patrząc dokoła, widzę drugi powód, czemu tu jesteśmy.
Kiedyś nieznajome twarze, obcy, każde z was, teraz...
jedna odważna rodzina.
Jak dr Collins. Jeden z pierwszych, którzy budowali ze mną tę społeczność.
Dziękuję za wizję, dr. Collins.
I poszukiwacze przygód jak Bill, nasz najnowszy waleczny odkrywca.
Ten dzielny, młody Robinson Crusoe,
który postanowił dołączyć do nas w tej wyprawie.
Bill, dziękuję, że jesteś z nami.
I dziękuję ci, Violet, że mu w tym towarzyszysz.
Bez ciebie nie mógłby tego dokonać.
Każdą z was, żony...
my, mężczyźni, prosimy o wiele.
Prosimy o siłę, ramię do wypłakania,
domowy posiłek, porządek,
a nade wszystko o dyskrecję. A to...
To bardzo trudne.
Jesteś dla mnie ostoją. Bez ciebie by mnie tu nie było.
Dziękuję.
Zwalniam wszystkich.
Jack?
- Margaret. - Ukrywają mnie tutaj.
Daj nam chwilę. Zaraz będzie z nią dobrze.
Nie jest ze mną dobrze. Nic nie jest dobrze.
- Musi się tylko przespać. - Nie sypiam.
Mam złe sny.
Co robisz?
Myślę, czemu wybrałem ten krawat?
Podobają mi się twoje krawaty.
Nie. Tam na zewnątrz jest pełno ludzi.
Jack, tam jest tłum ludzi. Na zewnątrz jest pełno ludzi.
Oczarujesz go w deblu. 40-0 za sam wygląd.
O tak, tak, tak. Możesz obciążyć konto Deana?
Nie do wiary, że wszędzie możemy brać na krechę.
Tak, ale w Victorii są rzeczy, których nie da się kupić.
Nie muszę się martwić o pogodę, ani uczyć jeździć.
- Uwielbiam jeździć. - Nie.
Lubisz, kiedy Jack uczy cię jeździć. To gra wstępna.
Wracając do listy gości. Czy Kathy i Bob byli u Franka?
- Chyba tak. - Naprawdę?
To wydaje się bardzo przypadkowe. Kogo zaproszą, a kogo nie.
Nie ma nic wspólnego z pozycją, sukcesem,
ani popularnością, prawda?
Chlip-chlap. Kto jest gotów dać nura w lato?
- Weź to. - Ohyda.
- Margaret zrobiła scenę? - O Boże.
- Chlusnęła komuś w twarz drinkiem? - Co?
Nic takiego się nie stało. Była zdenerwowana.
To było żenujące i przez nią wywalą Teda.
Gdyby wylali Petera, zabiłabym się. Nie żartuję.
Mogę żyć tylko tu.
Margaret przechodzi tylko trudny okres.
Czyja to wina?
Wiem. Ale i tak jej współczuję.
Oczywiście. To był okropny wypadek.
To nie był wypadek.
Bunny, przestań. Daj spokój.
Nie chcę być niemiła. Przyjaźniłyście się.
Przyjaźniłyśmy się, kiedy była normalna. A potem jej odbiło.
Zabrała syna na pustynię.
- Myślała, że coś widzi. - Miała halucynacje.
Nie było do końca jasne, co się zdarzyło.
Wiedziała, że to niebezpieczne, jak my wszystkie.
Proszą tylko, żeby się stąd nie ruszać. Bo tu jest bezpiecznie.
A ona zaciągnęła tego chłopczyka na środek Bóg-wie-czego.
Skoro nie pozwalają nam tam chodzić, mają swoje powody.
Czyli, kiedy ją znaleźli...
Była sama. Nigdy się nie odnalazł.
Wiedziałam, że umarł, ale nie sądziłam...
Twierdzi, że zabrali go, żeby ją ukarać.
Te ich zabawki. Przynajmniej wiemy, że skończyli.
Myślicie, że co oni tam tak naprawdę robią?
- O czym mówisz? - No wiesz, jak sami to nazywają:
"rozwój materiałów postępowych".
Ale Peter czasem sugeruje, że tak naprawdę produkują broń.
I że wszystko dzieje się pod ziemią,
- bo Frank odkrył... - Peg.
Przepraszam.
Jesteśmy tu, bo wierzymy w misję.
Tak.
Mamy też obowiązki, które są równie ważne, równie niezbędne.
Pracujemy w domu, wspierając ich, dbając o nich.
Bez tego nie mogliby tam zmieniać świata.
Wszyscy skupiają się na ofiarach, które ponosicie,
dążąc do tego, czego pragniecie.
Ja chcę, żebyście skupili się na ofiarach, które ponosicie, tkwiąc w bezruchu.
Nie dążąc do tego, o czym wiecie, oddajecie się rezygnacji
i wybieracie pomniejszą wersję życia.
Ofiara nie wymaga tylko odwagi, wymaga też wiary, powiedzenia:
"Zniosę ten ból, to cierpienie, ten wysiłek,
wiedząc, że to, czego pragnę, czeka po drugiej stronie".
Strasznym jest poświęcanie czegoś.
Ale siedząc bezczynnie w tym strachu, poświęcacie o wiele więcej.
Do jutra.
LINIA MIEJSKA VICTORIA JEDŹ & ODPRĘŻ SIĘ!
VICTORIA FAZA 2 JUŻ WKRÓTCE
- Dzisiaj bez zakupów? - Słucham?
Pytałem, czy dziś bez zakupów?
O nie. Nie.
Niestety to koniec trasy,
muszę zawrócić do miasta.
Nie szkodzi. Chciałam się przejechać.
Musiałam wyrwać się z domu.
Zaczerpnąć powietrza.
Proszę pana? Czy pan to widzi?
Wszystko gra, panienko?
Tak. Widzi pan ten samolot?
Nie wiem, o czym pani mówi.
Tam jest samolot.
O nie! Mój Boże! Stop!
Ten samolot! Właśnie się rozbił!
Jest pani pewna?
Tak! Musi pan tam jechać. Rozbił się.
Pokażę panu, gdzie.
Jechać? Nie, nie pojadę w tamtą stronę.
Co?
Nie pojadę tam. Musimy zostać tu, w bezpiecznym miejscu.
Ale nie mogę tam iść sama.
To nie moja trasa. Nie wolno mi.
A jeśli potrzebują pomocy? Hej!
O mój Boże.
O Boże. Co z panem nie tak?
UWAGA
NIEBEZPIECZNE MATERIAŁY TYLKO PRACOWNICY OCHRONY
Halo?
Potrzebuję pomocy. Zdarzył się wypadek.
Spadł samolot...
Halo?
Możemy się uwolnić.
Uwolnić od tego, co kazało nam odczuwać społeczeństwo.
Uwolnić od chaosu, panującego pod auspicjami równości.
Zanurzyć głębiej w tym, co uznajemy za prawdziwe.
Bo pragniemy porządku.
Pozwólcie waszej świadomości utonąć w tym świecie, w tej prawdzie.
Zanurzyć się głębiej, tam, gdzie rzeczy wyglądają tak jak powinny.
Alice.
- Jack? - Wstałaś.
Nie zdążyłem nawet nakryć do stołu.
Co się dzieje?
Szykuję ci kolację.
Miało być pięć dań.
Niestety, chyba skończy się na trzech.
Na to nie patrz.
To danie jest oficjalnie wykreślone z menu.
Co się stało?
Trochę przegiąłem z przyprawami.
Od jak dawna jesteś w domu?
Od paru godzin.
Nie patrz na to. Otóż przyrządzam pieczeń.
Tę, którą zrobiłaś mi na urodziny.
Tylko z kilkoma modyfikacjami.
Byłam tu, kiedy wróciłeś?
Tak. Spałaś w sypialni.
Dodajesz marchewki?
Jak dotarłam do domu?
Chyba kolejką.
Czyli wyszedłeś i mnie zabrałeś?
O czym ty mówisz?
Wysiadłam z kolejki. Widziałam katastrofę samolotu.
Gdyby spadł samolot, usłyszałbym.
- Widziałam to... - To raczej głośne.
- ...poszłam tam i... - Trudno przegapić.
Wszystko gra?
- Nie wiem. Nie jestem... - Co się dzieje?
Miałam dziwny sen. Naprawdę dziwny.
Przykro mi. Wiesz, jak działają na mnie dziwne sny?
Jak?
Robię się głodny. Chcesz marchewkę?
Tak.
W jednej sprawie muszę być z tobą szczery.
Z ziemniaków chyba nic nie będzie.
Bo najpierw trzeba je ugotować, skarbie.
Wiedziałem, że któryś etap pominąłem. Dureń ze mnie.
Może je wstawię.
Nie.
- Daj spokój, tylko... - Odpręż się.
Przygotuj drinki. Dziś jestem twoim szefem kuchni!
Hej.
Kochasz mnie?
Najbardziej.
Gotuję ziemniaczki Już gotuję ziemniaczki
Tak, zawsze są ludzie, którzy czerpią korzyści ze status quo
i przyjdą po nas. Już po nas idą.
Jestem gotów poświęcić dla was wszystko.
Oddam wszystko, co mam, by stworzyć lepszy świat dla nas wszystkich,
ale nie mogę was ochronić bez waszej lojalności.
Kiedy coś obiecujecie, dotrzymujecie słowa?
Czy dane słowo was wiąże? Czy jest waszą prawdą?
Czy jest naszym paktem?
Do jutra.
Halo?
Poszłaś tam. Widziałaś to.
Margaret?
Widziałaś. Okłamują nas wszystkich.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Nikt nie zadaje pytań. Nie możemy tu dłużej zostać, Alice.
Nie zwariowałam.
Gadasz bzdury i musisz przestać.
Alice, znasz mnie...
Nie.
Margaret?
Nie. Nie rób tego!
Czekaj!
Nie! Zostawcie mnie!
Margaret! Puśćcie mnie!
Margaret!
Jack, nie rozumiesz. Byłam tam.
Wszystko widziałam.
- Jestem zmęczony i śpiący. - Spadła.
Chciałam podejść i pomóc, a wtedy mnie odciągnęli.
- Dlaczego mnie zabrali? Oni... - Musisz przestać!
Nie ma mowy, żeby nic jej nie było.
Nie.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Ted jest z nią teraz w szpitalu. Mówił, że założą jej kilka szwów.
Poślizgnęła się myjąc okno. To był wypadek.
Nie. Widziałam ją. Pocięła się.
Miałaś ciężką noc.
- Przestań! - Źle się czułaś.
Wyobraziłaś sobie najgorszy scenariusz.
Podcięła sobie gardło!
To jakiś obłęd.
Jack, widziałam to. Ciachnęła się.
Było tyle krwi. Tego nie załatwią szwy.
Proszę, nie popadaj w histerię.
Jack...
Była moją przyjaciółką.
I przyszła do mnie po pomoc.
A ja ją zignorowałam. I potem to się zdarzyło.
Teraz czuję się winna.
Nikt nie jest winny. To był wypadek.
Nie.
Powiedziała, że po nią przyjdą, bo coś wie.
- Czemu kłamią o tym, co się stało? - Proszę, przestań.
Co ukrywają?
Skarbie, musisz przyznać, że to dziwne.
Przestań!
Coś tu nie gra!
Czym się zajmujesz w Projekcie Victoria?
Wiesz, co robię, Alice. Jestem inżynierem.
Wiem.
Ale co oni robią?
Proszę...
Co się tak naprawdę dzieje?
Nie pytaj mnie o to.
Rozwój postępowych materiałów?
- Nie wolno nam o tym mówić. - Co to w ogóle znaczy?
No już, co to znaczy?
Co to w ogóle znaczy? Wiesz?
Co Frank tak naprawdę robi?
To tajne.
Nie wolno o tym gadać nawet z innymi działami.
Wiesz o tym.
A jeśli Margaret miała rację?
Przestań, Alice.
- I to miejsce jest groźne? - Dość!
Jestem częścią czegoś ważnego, Alice.
Misja, którą wykonuje Frank, ma znaczenie.
Wiem o tym, ale mnie nie słuchasz.
Nie każdy dostaje taką szansę.
A gadając takie rzeczy, narazisz wszystko.
Boisz się, że stracisz posadę? O to się martwisz?
Nasze życie, Alice.
Nasze wspólne życie. O tym mówię.
Możemy to stracić.
Proszę. Weź się w garść.
Proszę.
Do kurwy nędzy.
Victoria jest bezpieczna i strzeżona.
Idealne miejsce, by założyć rodzinę, której pragnęliście,
kiedy nie relaksujecie się z przyjaciółmi, albo nie delektujecie piękną scenerią
tego spieczonego słońcem raju.
Choć niektórzy mogą uznać,
że najlepsze widoki są na klubowym basenie.
Tutaj możecie wieść życie, na jakie zasługujecie.
Wszyscy możemy wieść życie...
Gdybym mogła coś przekazać Frankowi, byłoby to "dziękuję".
Bo nie wiedziałam, że mogę być taka szczęśliwa.
Szczerze, nawet nie pamiętam czasów sprzed Victorii.
Dostaliśmy od Franka życiową szansę.
Mamy takie szczęście, że tu jesteśmy.
- Złapała jakiegoś wirusa? - Nie wygląda na to.
To raczej zwykłe przemęczenie.
Odczuwałaś ostatnio stres albo presję?
Widziała upadek żony Teda. To mogło wywołać szok.
Rety, nieźle gruchnęła. Była taka zawstydzona.
Wcale nie gruchnęła.
Podcięła sobie gardło.
- Alice. - Nie, nie, nie.
Konfrontacja z traumą może prowadzić do zaburzeń pamięci.
Nawet koszmarów.
To...
Przepiszę ci na to tabletki.
Nie sądzę, żebym ich potrzebowała.
Profilaktycznie.
POTENCJALNE ZAGROŻENIE
U większości moich pacjentów sprawdzają się bardzo dobrze.
Dzięki nim będziesz zrelaksowana.
Nie musi ich brać.
To nie problem.
Sami sobie z tym poradzimy.
Będę to miał na uwadze.
Co zrobiliście Margaret?
Słucham?
Żonie Teda.
Przepraszam, ja tylko...
Wciąż nie rozumiem, jak może jej nic nie być.
Nie chciałabyś, żebym omawiał detale
twojej terapii z innymi pacjentami, prawda?
Nie mam nic przeciwko.
Naprawdę chciałabym wiedzieć, jak ją wyleczyłeś.
Jak wiesz, zapewniamy tu opiekę nad ciałem i umysłem.
A Margaret potrzebowała obu rzeczy.
Dobra nowina - fizycznie nic jej nie jest.
Ale psychologicznie, już tak.
Miała poważne problemy. Ataki gniewu. Paranoję.
Uniemożliwiła Tedowi wykonywanie pracy,
więc nie jest już zatrudniony przez Projekt Victoria.
Zdecydowanie potrzebowała pomocy.
Nie jak ty.
Nie. Nie ma takiej potrzeby.
To zupełnie inny scenariusz.
Jak to mówią u was w Anglii?
"Zachowaj spokój i rób swoje".
Jack. Odprowadzisz mnie?
Oczywiście.
I pamiętaj,
- dzwonisz i jestem do dyspozycji. - Dzięki. Bardzo dziękuję.
No już.
Znasz nasze stanowisko.
Jak dobrze, że wróciłeś.
Zapomniałbym głowy, gdyby nie była przykręcona.
Jack, nie powinieneś wracać do pracy?
Tak. Oczywiście.
Widzimy się wieczorem.
O nie. Nie. To nie...
DOKUMENTACJA BADANIA FIZYKALNEGO
PODSUMOWANIE: ODMOWA OPIEKI, OSTATNIE OSTRZEŻENIE
Poproszę Shelley do tańca, jeśli trafi się dobry moment.
Jeszcze w wannie? Spóźnimy się.
Widziałaś sukienkę, którą ci kupiłem? Wypatrzyłem ją tydzień temu.
Wyobraziłem sobie w niej ciebie.
- Dziękuję. - Tak.
Wyglądasz niesamowicie.
Może spróbujmy czegoś szalonego.
Zróbmy sobie dziecko.
Co?
Nie w tej chwili.
Słuchaj, kocham cię.
I chcę więcej ciebie.
I chyba chcę małą ciebie.
Sam nie wiem, mogłoby być fajnie.
Pomyśl o tym, dobra?
Dobra.
Szykuje się cudny wieczór. Będziesz pięknie wyglądać.
DZISIAJ VICTORIA JUTRO CAŁY ŚWIAT
Dobry wieczór. Czekamy na was.
Bardzo przepraszam.
Macie najlepszy stolik.
- Miło widzieć, stary. - Czołem, kochani.
Czemu stale się kłócicie? Co z wami?
- Zawsze. Na okrągło. - Wcale nie.
- Cześć. - Nareszcie! Cześć.
O mój Boże!
Masz, wypij to.
Wyglądasz jak laleczka. Obróć się.
Ten jest mój. A ten twój. No już, wal.
- Do dna. O tak! - Wypij wszystko!
O to chodzi!
Są nasze rozrabiaki.
Że też wolno was posadzić przy jednym stole.
Łatwiej ogarnąć ubezpieczenie.
To prawda.
Alice, jak się czujesz?
Dobrze. Nic mi nie dolega.
To jest piękne. Dziękuję, że nas zaprosiliście.
Stłuczcie coś, a od razu tu wrócę.
Nie kuś, bo będziemy tłuc szkło przez całą noc.
Widzimy się na parkiecie?
Tak, pszepani. Oczywiście.
Frank urządził nam przyjęcie marzeń.
Robi dla nas tak dużo.
Więcej niż jesteśmy w stanie się odwdzięczyć.
Ale pokusiłam się o mały prezent dla niego.
Tak naprawdę dla nas wszystkich. Liczę, że się spodoba.
O to chodzi!
Poszłaś tam.
Widziałaś to.
Miała ataki gniewu.
Paranoję.
Co wy na to?
To było coś. Składam ci pokłon.
Zróbcie trochę hałasu! No już!
Podobało się? Podobało wam się?
Ruszcie się z miejsc, no już!
Jak się masz? Miło widzieć.
Tak jest, właśnie o tym mówię. Porządnie pracujesz, porządnie balujesz.
Co powiesz, Jacko?
- Jack, chcę iść do domu. - Co?
Dawaj, Tim! Tak jest!
Co wy na to? Należą się brawa.
Proszę, musimy wyjść. I to już. Proszę.
Przyniosę drinka. Przejdzie ci.
Dla Victorii tylko to, co najlepsze. Mój Boże!
No dobrze, usiądźcie.
Przyszło mi wystąpić zaraz po tym,
co będzie trudne, ale...
muszę przyznać, że...
ja też planowałem małą prezentację.
Wiem.
Jacku Chambers.
Dołączysz do mnie na chwilę?
Jack, proszę, chcę iść do domu. Musimy stąd wyjść.
No już, moi drodzy, klaszczemy.
Przyda mu się mała zachęta.
Wielkie brawa. Zgotujmy mu gorące powitanie w stylu Victorii.
Jack Chambers.
Dzisiaj jest mój ulubiony wieczór roku.
Uwielbiam gościć wszystkich pod jednym dachem i patrzeć,
jakie zrobiliśmy postępy.
Ale mało kto...
Mało kto zrobił postępy tak...
imponujące...
jak ten oto młody człowiek.
Rozmyślałem o tym długo i intensywnie, Bóg jeden wie.
To z pewnością coś nadzwyczajnego.
Ale wiecie co? Ten człowiek jest nadzwyczajny.
To człowiek, którego podziwiam.
Jacku Chambers, mam zaszczyt...
zaprosić cię, żebyś dołączył do naszej...
rady starszych doradców.
Jesteś człowiekiem, za którego się podajesz?
Pasuje?
Dziękuję ci za lojalność.
Przed tobą dużo dobrego.
Co wy na to, panie i panowie?
Chcecie zobaczyć, jak tańczy?
Patrzcie, jak ten chłopak tańczy!
No już! Dawaj!
Patrzcie, co potrafi!
Nie mów tak. Znajdziesz inną pracę.
Alice!
Hej. Co z tobą? Skarbie.
Co się stało? Co z tobą?
Nadzwyczajne!
Wszystko gra. Już dobrze.
Musimy wyjść. Musimy stąd natychmiast wyjść.
Nie. Wszystko gra.
No już. Powiedz mi, co się stało?
Co wy na to?
Widzicie, jak tańczy?
Margaret miała rację.
Zadawała pytania, których nie wolno nam zadawać.
I dlatego ją uciszyli.
Nie poślizgnęła się. To nie był wypadek. Widziałam to. Jak spadła.
Wszystko, co mówią, to kłamstwa.
Tańcz, Jack!
Niech się trochę pokręci, zgoda?
Więc poszłam tam i to widziałam.
Dokąd poszłaś?
Tak, o to chodzi! No już, chłopaku, szybciej!
Nie przestawaj! Dawaj! Tak!
O to chodzi!
Czy to was nie przekonało?
Wyprostuj się!
Wstań, ukłoń się! Naciesz aplauzem, zasłużyłeś!
A kiedy tego dotknęłam, coś zobaczyłam.
I przypomina mi się coraz więcej.
Słyszałam głos Franka, siedzi mi w głowie...
To coś więcej niż tylko celebracja wyzwolenia się
od arbitralnych norm społecznych,
to celebracja uwolnionego potencjału!
Przypomnienie, kim jesteśmy!
Mogę ci pokazać? Chodźmy tam razem.
Nikt nie zwróci uwagi. Weźmy auto Deana.
- Pojedziemy... - Przestań!
- Straciłaś rozum? - Co?
- Byłaś w Centrali? - Rozbił się samolot.
To jedyna zasada, której każą nam przestrzegać.
Wiesz, jakie to niebezpieczne.
My się nie cofamy. My stale idziemy do przodu, tak?
Posuwamy się!
- Ukradłaś dr. Collinsowi? - Margaret nie może być zdrowa!
Weź się w garść, Alice!
Zachowujesz się jak dziecko.
To najważniejszy wieczór w życiu twojego męża.
Fetują go tam, a ty chcesz to zepsuć?
Nie!
Mówisz zupełnie jak Margaret!
Do kogo należy świat?
Do nas!
Czyj jest ten świat?
Nasz!
- Czyj jest ten świat? - Nasz!
- Czyj jest ten świat? Nasz! - Nasz!
Czyj jest ten świat?
Mówią na to Operacja Ekstrakcja.
Najwyższy stopień bezpieczeństwa.
Pokieruję całą akcją osobiście,
co chyba dowodzi, że Frank serio mi ufa.
- Witajcie! - Serwus!
Oto i on.
O rety. Jakie piękne. Wchodźcie.
- Zapraszam. - Dla ciebie. Dziękuję.
Spóźniliśmy się?
Zgraliśmy się idealnie.
Cóż to za półmiski? Jej!
Cokolwiek tu się dzieje, uwielbiam to.
Podoba ci się? Cieszę się, Bill.
Powiedz prawdę. Serio przyjdzie?
Dla ciebie. Chyba tak.
Jak namówiłeś na to Franka?
To nie ja. Tylko Alice.
To są te bonusy. Rozumiem.
Wszystko w tym domu jest z katalogu?
Dom jak dom. Lepiej pokaż sygnet.
Wyprzedziłyśmy Bunny?
Ona nie przyjdzie.
Mówiłam.
Przepraszam, chłopcy.
Dobrze, że umiesz tańczyć, bo urodą nie grzeszysz.
- Oto i oni! - Ile sekretów jeszcze...
Dziękuję.
Tak miło cię widzieć.
Wiedziałem. Mówiłem Peg. To wieczór bez krawata.
Jack! Ty szalony sukinsynu!
- Co niby mam z tym zrobić? - Zostaw.
Mówiłem jej, że to nieformalna bibka.
- Schłodź. Jestem z ciebie dumny. - Dzięki, że wpadłeś.
Uroczy dom, przy okazji.
- Przyrządzisz Shelley koktajl? - Pewnie.
Frank, twoja impreza była git.
Owszem.
Próbuję utopić żonę w szklaneczce martini.
- Ubawił się. - Nie.
- Gdzie twój drink? - Tu. Zdrowie!
Zdrówko. Cudowny dom.
- Jak się masz? - Ja? Doskonale.
Po tym wieczorze Jacka, świetnie.
Jasne. Oczywiście.
Zdrówko. Dzięki, że wpadliście.
Triumfowałeś ostatniego wieczoru.
- Wciąż o tobie gadamy. - Bawcie się dobrze.
Wracam do talerzy i dokończę, widzimy się potem...
- Pomóc ci? Na pewno? - Nie. Słowo. Poplotkuj sobie.
- Kocham ten adapter. - Serio? Podoba ci się?
U mnie stoi na ławie. Skąd wziąłeś...
Pewnie już zauważyłaś, że przystawki to moment,
kiedy mogę wyrazić siebie i odrzucam konwenanse.
To cenna umiejętność. Może kiedyś mnie nauczysz.
Tego nie da się nauczyć.
Usłyszałem coś bardzo radosnego.
Naprawdę? A co?
Plotka głosi, że staracie się z Jackiem.
Cóż...
Zobaczymy.
Oby to był mały chłopiec.
Przykro mi, że Bunny ci nie uwierzyła.
Ale skoro ty nie wierzyłaś Margaret...
dlaczego ktoś miałby uwierzyć tobie?
Mój Boże, fascynujesz mnie.
Czekałem na kogoś takiego jak ty.
Kogoś, kto rzuci mi wyzwanie.
Żaden wielki człowiek nie zmienił biegu dziejów,
jeśli nie dociskano go do granic jego możliwości.
A ty mnie dociskasz.
Tak.
Mam nadzieję, że nie przestaniesz.
A jednak tu jesteś. Szykując kolację.
Jak grzeczna dziewczynka.
- Usiądź. - Chętnie.
Chłopiec czy dziewczynka?
Mam nadzieję, że chłopiec. Dziękuję.
Tych nigdy za wielu, co?
- Dziewczynki są trudne. - Usiądę tam, dobrze?
Alice mówi, że wymiatasz w tenisa.
- Serio? - To prawda? Tak.
Chciała być miła.
Szukamy mocnych rywali.
Gdybyś kiedyś miał chęć, dzwoń.
Słyszałem o twoim backhandzie.
Chcesz partnera, do usług.
To duża presja. Nie wiem, czy...
Dziękuję.
Skuszę się na rybę. Nie wiem, jak wy.
Miło ujrzeć znajomą twarz.
Widzisz tamte okna, te zrobione z listew?
Mówią na nie okna "żaluzjowe".
Wiedziałaś?
Ale nie wiesz, dlaczego.
To od francuskiego słowa "zazdrość".
Pytasz, "Czyje to dziecko?" A oni, "Twoje".
Ty mówisz, "Jak to możliwe?" A to jest twoje dziecko.
I ja robię tak co rok.
Violet, skąd jesteś?
- Słucham? - Pytałam, skąd jesteś?
Z Filadelfii.
Ja też z Filadelfii!
- Nie wiedziałam. - Czułam, że cię lubię.
Większość kobiet tutaj jest z Filadelfii.
Albo Baltimore. Albo Chicago.
Zauważyłam.
Podać coś komuś?
Ja na przykład nie tęsknię za zimami.
Rozkwitam w blasku słońca, choć mam jasną karnację.
Uwielbiam słońce. Kocham plażę.
Fakt.
Na której plaży byłaś ostatnio?
- Ciekawostka o plaży. - Tak?
To jedne z najbrudniejszych miejsc na świecie.
Zwykła piaskownica z chorobami i...
Peter!
- Nie mów "choroba" przy stole. - Powinni wiedzieć.
Chyba odgadnę. Hilton Head? Cape Cod? Albo Jersey Shore?
Wszystkie miałyśmy miesiąc miodowy w Sea Island,
albo w Poconos, albo w Niagara Falls.
To chyba popularne kierunki. Drogie.
Pięknie, pięknie.
Peter, nie dokończyłeś historii.
Bill to jeden z najgorszych
- golfistów... - Nie skończyłam.
Violet, gdzie poznałaś Billa?
Spotkaliśmy się w pociągu.
- Do Bostonu? - Do Bostonu.
Tak.
Upuściłaś bilet. A on się schylił, podniósł go
i ci podał, prawda?
A jakże, tak.
Margaret poznała tak Teda.
I Peg, mam rację, że tak poznała też męża Debbie McIntyre?
Mam. Właśnie tak się spotkali.
- To prawda. Jestem zazdrosna. - Serio?
Szczerze, urocza historia.
Zabawne zbieżności.
Niesamowite.
Historii jest tylko tyle, ile nam powiedziano.
Powiedziano nam, co pamiętamy.
Aż...
próbujemy przypomnieć sobie rzeczy,
o których każą nam zapomnieć.
- Jak Margaret. - Alice...
Nie. Jack. Wszystko gra.
Chętnie posłucham, co ma do powiedzenia.
Frank coś nam robi.
Urojenia, problemy z pamięcią, histeria.
Widzieliśmy to u Margaret i wiemy, że można to całkowicie wyleczyć.
Doktor Collins przepisał ci zestaw lekarstw,
których wyraźnie nie bierzesz. Pytanie, czemu.
Okłamuje nas. Wszystkich nas okłamuje.
Bunny, twoja najlepsza przyjaciółka, martwi się o ciebie.
Uważa, że trzeba ci pomóc. To dlatego jej tu nie ma?
Żeby ci o tym nie przypomniała.
Wykorzystuje was. Wszystkich.
W ogóle wiecie, czym jest ten projekt?
- Pytaliście kiedyś? - A ty?
To dlatego tam poszłaś?
Do Centrali?
Co?
Przepraszam. Ale nie wiesz, co on robi.
Poszłaś tam samowolnie. Zignorowałaś wszystkie reguły.
I naraziła wasze życie na niebezpieczeństwo.
Tak, poszłam tam,
do Centrali i widziałam, co ukrywa.
- Co ukrywam? - On kłamie.
Kłamie o tym, czym w istocie jest Projekt Victoria.
Uwięził nas tutaj.
Uwięziłem?
Czy ktoś z was czuje się uwięziony?
Violet?
Peg?
To twoja psychoza.
Odbierasz zaufanie jako poczucie uwięzienia,
choć sama zawierzasz komuś co dzień.
Jak my wszyscy. Dzisiaj zawierzyłaś nam własny dom.
Jak ja zawierzyłem ci moją sypialnię.
Alice? Pamiętasz to?
Próbuje kreować świat.
Chcesz sformułować argument,
- użyj własnych słów. - Wykorzystuje nas.
- Swoimi słowami! - Co jest w tym jedzeniu?
Pogadajmy o tym!
- Skąd się wzięło? - Przepraszam was.
Zastanówmy się nad tym.
- Przepraszam. To anomalia. - Mleko Victory. Mięso. Jajka.
- Wszystko od niego. - Incydent.
Jest bardzo chora i otrzyma niezbędną pomoc.
- Obiecuję wam. - Wszystko mamy od niego.
A chodzi o kontrolę.
Kto wie, być może zatruwa jedzenie!
Dość!
Przychodzimy do twojego domu, siedzimy przy twoim stole,
a ty obrażasz i poniżasz mojego męża?
Zaprasza cię, żebyś stała się częścią czegoś tak niezwykłego,
a ty siedzisz tu jak rozwydrzony bachor,
żądając wyjaśnienia zmyślonych problemów.
Jest w tym jakiś wzór, czyż nie?
Egoistycznego, nabzdyczonego jęczenia.
A może tylko desperacja, by być interesującą?
Poprzez plucie w twarz tej szansie.
To bolesne, że twoja smutna, desperacka paranoja
może zniszczyć to, co próbujemy zbudować.
Nie będę już słuchać tych żałosnych wywodów.
Frank, skarbie? Poczekam w samochodzie.
Cóż...
Jack, zdaje się, że przedawkowałeś żonie alkohol.
Dziękuję.
Spodziewałem się po tobie o wiele więcej.
Powodzenia, Alice.
Jack, pogadajmy.
Dobrze się dziś bawiłaś?
Co? Nie, wcale się dobrze nie bawiłam.
Zaplanowałaś cały wieczór, żeby mi zaszkodzić.
Nie! Za nic bym ci tego nie zrobiła!
Nigdy bym tego nie zrobiła. Kocham cię.
Staram się... Staram się nas ocalić.
Starasz się nas ocalić, łażąc w tamto miejsce.
Tak, bo widziałam katastrofę samolotu, mówiłam ci.
Jack, wszystko, co powiedziałam przy stole, to prawda.
Nawet Frank to potwierdził. Przyznał mi się w kuchni.
Dlatego to zrobiłam. Dlatego to się wydarzyło.
Nie zrobiłby tego.
Jack...
Wszyscy traktują mnie jak wariatkę. A ja nie zwariowałam.
I chcę, żebyś mnie wysłuchał.
Musisz mnie wysłuchać.
Hej.
Spójrz na mnie.
Dla mnie...
jesteś...
ważniejszy niż wszystko.
Ważniejszy niż Victoria.
Ważniejszy niż Frank.
Wierzę w ciebie. Wierzę w ciebie.
Nie wierzę w niego. I nie ufam mu.
I nie ufam temu miejscu.
I nie chcę tu być ani chwili dłużej.
Nie chcę już tu być. Musimy stąd wyjechać.
Wyjedźmy. Możemy udać się w dowolne miejsce.
Możemy stworzyć własny świat,
tylko ty i ja, i wszystko nam się ułoży.
Nieważne, dokąd pojedziemy, liczy się, że będziemy razem.
Proszę?
Proszę.
Dobrze.
Dobrze?
Dobrze.
Dobrze?
Dobrze.
Kocham cię.
Ale musimy jechać dzisiaj. Musimy. Nie możemy tu zostać.
Hej.
Kocham cię. Chodźmy.
Kocham cię.
Jack? Przygotowałam prowiant, na wypadek, gdybyśmy jechali przez całą noc
i chyba wszystko spakowałam.
Jedźmy.
Skarbie, jedźmy. No już.
Przepraszam.
Co?
Tak bardzo cię kocham, Alice.
Skarbie, o co chodzi?
Robiłem wszystko, żeby do tego nie doszło.
- Co? Czas... - Uwierz mi...
Skarbie, musimy jechać. Ruszaj.
Musimy jechać. Jedź.
- Przepraszam. - Nie!
Nie, Jack, proszę! Mogę się poprawić!
Alice, przepraszam!
Pozwól mi się poprawić, proszę!
Pozwól mi. Puszczaj!
Pozwól mi się poprawić. Przepraszam... Jack, proszę!
Zrobią mi krzywdę! Nie!
Nie! Jack! Skrzywdzą mnie!
Zrobią mi krzywdę!
Kurwa!
Nie, proszę.
Kochanie, ja
Z tobą przez cały czas
Nie widzisz, że
Być z tobą chcę
Jak teraz o ciebie zadbam?
Nie mów tak. Znajdziesz inną pracę. Wszystko gra.
Przepraszam.
Wezmę dodatkowe dyżury. To nie problem.
Gotowe. Rezydentko, zamknij ją.
Igłotrzymacz. Kleszcze.
- No nic. Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc, pani doktor.
- Dobranoc, doktor Warren. - Dobranoc.
Podstawowe pytanie brzmi...
Jest późno. Myślałem, że będziesz w domu przed dziesiątą.
Ja też. Operacja się przeciągnęła.
Padam z głodu. Nic nie jadłem.
Dlaczego?
Nie byłem pewny, na co masz ochotę, a ty nie odpisałaś.
Nie biorę telefonu na SO, Jack.
Miło byłoby to wiedzieć.
Nadal nie ma ciepłej wody?
Dzwoniłem do gościa. Dziś nie mógł.
Skoro nie mogę wziąć prysznica, idę spać.
Nie widziałem cię cały dzień.
Przepraszam, ale padam z nóg.
- Zatańcz ze mną. - Nie, Jack. Przestań.
Skończyłam 30-godzinny dyżur, połatałam 12 osób,
muszę tam wrócić za sześć godzin i jestem taka zmęczona.
Chcę iść do łóżka. Dobrze?
Podstawowe pytanie brzmi...
czy znasz kogoś, kto jest naprawdę szczęśliwy?
Albo zadowolony?
Nowoczesne społeczeństwo stłumiło nasze prawdziwe ja
i odciągnęło nas od biologicznego przeznaczenia.
Widzę wersję ciebie, którą głęboko zakopałeś
i którą wszyscy inni ignorują.
To prawdziwy ty.
Wiem, że jesteś człowiekiem, za którego się podajesz.
Tak lepiej.
Witaj w domu.
- Komuś się poprawiło. - Dzięki Bogu!
WITAJ W DOMU PANNO ALICE
Nie wykrzykuj tego na całą okolicę. Wróciłam.
Tak tęskniłam. Zapisywałam plotki w dzienniku.
- Poważnie? Muszę przeczytać. - To takie smutne.
- Wyglądasz rewelacyjnie. - Dzięki. I czuję się lepiej.
- Tak się cieszę, że wróciłaś. - Ja też.
- Cześć Jack. Jej! Co za auto. - Podoba ci się?
Dean będzie próbował przelecieć tę furę.
A gdzie Dean?
Gra w golfa z Billem.
Skarbie, idź.
Opiekujesz się mną non stop i zasłużyłeś na relaks.
Zmykaj. Teraz jest moja. Zajmiemy się ogrodem.
Co?
Będziemy patrzeć na rośliny i pić. Nie mam ogrodu.
- Pa. - Pa.
Do zobaczenia.
Violet nie wstała. Jakby dupa przyrosła jej do fotela.
Twarz Peg była taka czerwona, aż myślałam, że głowa jej eksploduje.
Peg to żona Petera. Zawsze w ciąży.
Racja. Tak.
Jasne. Oczywiście. Wybacz.
Od czasu kuracji mam lekki mętlik w głowie.
Nie szkodzi. Wszystko do ciebie wróci.
Tak. Jasne.
O mój Boże! Przyjechały.
O mój Boże! Cześć!
Zauważyłaś napis?
To najpiękniejszy napis, jaki w życiu widziałam!
Wynajęliście zawodowca?
- Sami zrobiliśmy. - Serio? Nie.
Szybko, pokażcie mi.
Ja zrobiłam tę część.
Pokażesz mi? Który kawałek? No już!
- Słonko i literę... - Zrobiłaś słonko i...
Piękno tkwi w kontroli. Wdzięk tkwi w symetrii.
Ruszamy się jak jedna osoba.
Piękno tkwi w kontroli. Wdzięk tkwi w symetrii.
Ruszamy się jak jedna osoba.
Piękno tkwi w kontroli. Wdzięk tkwi w symetrii.
Ruszamy się jak jedna osoba.
Cześć.
- Pachnie obłędnie. - Dziękuję.
- Jak minął dzień? - Już nawet nie pamiętam.
Dobrze.
Zjawiłeś się nieco wcześniej, no i mam...
tyle rzeczy do dokończenia.
Muszę wyciągnąć obiad z piekarnika.
Nie, spali się. Nie.
Najpierw zjemy, a to powinno dodać ci wigoru.
O mój Boże, to piękne.
Kochanie, ja
Z tobą przez cały czas
Nie widzisz, że
Być z tobą chcę
Z tobą przez cały czas
Teraz ja
Z tobą przez cały czas
- Nie widzisz, że - Nie widzisz...
- Być z tobą chcę - ...z tobą chcę
- Z tobą przez cały czas - Z tobą przez cały czas
Projekt Victoria, kandydat numer 426.
Nazwisko: Jack Chambers. Wiek: 29. Grupa krwi: 0 Rh-.
Ocena psychologiczna: zadowalająca. Wybrana narodowość: Brytyjczyk.
Wybrana żona: Alice Warren. Wcześniejszy związek: tak.
Rozumie pan, że członków społeczności obowiązuje dyskrecja?
Tak.
Rozumie pan konsekwencje niedyskrecji?
Tak.
Jest pan świadomy, że musi przygotować osprzęt w domu?
Tak.
Zgadza się pan na fizyczne i medyczne wymogi wejścia do Victorii?
Tak.
Jest pan świadomy, że odpowiada
za kondycję wybranej żony?
Tak.
Jest pan świadomy, że co dzień musi
wyjść z symulacji przez Centralę
i wracać tylko na wyznaczoną liczbę godzin?
Tak.
Kochanie, ja
Tęsknię przez cały czas
Nie widzisz, że
Być z tobą chcę
Z tobą przez cały czas
Nie widzisz, że
Być z tobą chcę
Z tobą przez cały czas
Witamy w Projekcie Victoria.
Obecnie jest 72 aktywnych użytkowników.
Ponowne wejście rozpoczęte.
...pod auspicjami równości.
Możemy zanurzyć się głębiej w tym, co uznajemy za prawdziwe.
Bo pragniemy porządku.
Czy możemy poddać się hierarchii natury?
Pozwólcie waszej świadomości utonąć w tym świecie.
W tej prawdzie.
Zanurzyć się głębiej, tam, gdzie rzeczy wyglądają tak jak powinny.
Alice?
Zostaw mnie!
W porządku.
Masz kolejny epizod. Weź głęboki oddech.
Wszystko gra. Oddychaj, Alice.
O to chodzi. Oddychaj.
Właśnie tak.
Co ty zrobiłeś?
Alice, proszę, uspokój się.
Wszystko będzie dobrze. Mogę wyjaśnić.
Co tu się, kurwa, dzieje?
- Jesteś moją żoną. Kocham cię. - Co się dzieje?
O nie.
Nie masz prawa tak mówić. Nie kochasz mnie.
Nie rób tego. Alice, po prostu pomyśl!
O swoim życiu i o tym, czego naprawdę pragniesz.
Jesteś psycholem.
Miałam życie. Odebrałeś mi życie.
Nie, ocaliłem ci życie.
- To nieprawda. - Posłuchaj mnie.
Non stop harowałaś!
Chciałam pracować! Kochałam pracę! Co?
Byłaś przybita. Taka nieszczęśliwa. Nienawidziłaś swojego życia!
To było moje życie!
Moje życie! Nie masz prawa mi go odbierać!
Dałem ci to!
Dałem ci to wszystko, Alice!
Mamy szczęście, że tu jesteśmy!
Frank stworzył ten świat, żebyśmy mogli wieść życie, na jakie zasługujemy!
Co dzień muszę wychodzić i zarabiać forsę, żebyśmy mogli tu zostać
i nienawidzę każdej jebanej minuty na zewnątrz. Kurwa, nienawidzę, Alice!
Ty możesz tu zostać. I jesteś szczęśliwa!
Jesteś szczęśliwa.
I to jest dobre.
Alice. Tutaj jesteśmy idealni.
Nie chcesz być idealna razem ze mną?
Nie, przez ciebie czułam się jak wariatka.
Przyszłam do ciebie...
a ty sprawiłeś, że poczułam się, jakby całkiem mi odjebało.
Bardzo cię przepraszam.
Ale już nie muszę cię okłamywać.
Alice...
- Alice, proszę, kocham cię. - Wiem.
Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Jesteś całym moim życiem.
Kocham cię. O Boże.
Nieważne, gdzie jesteśmy, ważne, że razem.
Ty to powiedziałaś. Powiedziałaś mi to.
Alice.
- Alice, bardzo przepraszam. - O Boże.
Są inni?
Są inni ludzie tacy jak ja? Gdzie ich ciała?
- Nie wiem, gdzie są. - O Boże.
Nawet nie wiem, kim są ci ludzie. Przysięgam.
To nie nasza sprawa.
Mężczyzna jest odpowiedzialny za swoją żonę i nic poza tym.
Więc wszystkie żony są tu uwięzione?
O Boże, dzieci.
Nie, Alice. Dzieci nie są prawdziwe. Nie przejmuj się nimi.
Liczymy się tylko ty i ja. Spójrz na mnie.
Nie przejmuj się nimi. Spójrz na mnie. Tylko ty i ja.
Dobrze? Ty i ja. Zostań ze mną.
- Potrzebuję... - Będziemy szczęśliwi.
- Potrzebuję chwili. - Będziemy tu szczęśliwi.
Nie, Jack.
Nie, Jack, proszę.
Przestań. Alice!
Potrzebuję chwili...
Zostaw mnie! Nie mogę oddychać!
- Zostaw mnie! - Alice, przestań!
- Nie! - Przestań, Alice!
Przestań!
Alice?
Co się stało?
O co chodzi?
Jack Chambers nie żyje.
Alice, posłuchaj mnie.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Musisz iść.
- Ten świat nie jest prawdziwy. - Alice, zabiją cię.
Frank stworzył program.
- I stworzył świat, a on jest... - Wiem.
Zabiją cię. Zabiją cię w prawdziwym świecie.
Zabiją twoje prawdziwe ciało. Musisz iść.
Jasne? O Boże.
Alice, jeśli ktoś tu umrze, umiera w prawdziwym świecie.
- O czym mówisz? - Jack cię nie przywróci.
Nie przywróci cię, jak wcześniej.
Musisz znów wyjść i to już.
Alice, musisz uciekać. Weź auto Jacka!
- Bunny, odpowiedz! - Jedź do Centrali.
- Musisz jechać! - Co to znaczy, że wiesz?
Posłuchaj...
Zawsze wiedziałam.
To był mój wybór.
Są tu moje dzieci.
- Bunny, dzieci nie są prawdziwe. - Są.
Dla mnie są prawdziwe, Alice. Ponieważ tutaj żyją!
Tutaj ich nie straciłam.
Tutaj mogą być ze mną. Nie rozumiesz?
A one? Co z innymi kobietami, wiedzą?
Nie.
Nie wiedzą.
Jedź.
Musisz jechać.
Chryste, Alice, czyja to krew? Jack!
Co się dzieje? Gdzie jest Jack? Dean?
Wróć do środka, Alice. Słonko? Zatrzymaj się.
Gdzie jest Jack? Co ona robi?
Jack!
Skarbie, chodź do domu.
Musimy wejść do środka, proszę.
Chodzi o dzieci.
Gdzie jest Jack?
Peg. Masz wracać do dzieci, Peg!
Peg, ona jest chora.
Mówili, że nic takiego się nie stanie!
- Stul dziób! - Obiecali, że to bezpieczne!
Jack!
Przypomnienie, kim jesteśmy!
Jesteśmy gotowi ocalić świat przed nim samym.
Jesteśmy awangardą obietnicy. Jesteśmy przyszłością.
Jesteśmy bractwem błyskotliwości, każdy z nas.
Zbliżasz się do Portalu Victoria.
Przygotuj się do wyjścia za dziesięć, dziewięć, osiem...
- Czyj jest ten świat? - Nasz!
- Czyj to świat? - Nasz!
- Czyj to świat? - Alice!
Jedź, Alice! Uciekaj!
Nie!
- Zostaw mnie! - Znajdą cię!
Proszę, proszę, proszę! Nie bądź taką jebaną...!
Mówili, że coś takiego się nie zdarzy!
Kurwa!
Zatrzymajcie ją, durnie!
Zatrzymać ją!
Nie!
Poziom bezpieczeństwa czerwony.
Schrońcie się w domach.
Zostańcie w środku i czekajcie na instrukcje.
Uwaga, rezydenci Victorii.
Poziom czerwony.
Gdzie ona jest?
Był wypadek.
Dwa samochody na przedzie i Collins. Collins nie żyje.
Posłuchaj mnie, nie pozwólcie jej wyjść!
Jeśli tam dotrze, wydostanie się. Kto ją przywróci?
Frank?
Frank, co mamy robić? Szefie?
Tu głupi, głupi człowieku.
Teraz moja kolej.
Nie!
No już! Szlag!
Nie zostawiaj mnie.
Ty i ja.
Zawsze.
Ty i ja.
Kiedy już zaakceptujemy tę rzeczywistość,
możemy się uwolnić.
NIE MARTW SIĘ, KOCHANIE
TEKST: BARTEK FUKIET