Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wszystko będzie dobrze, Marie.
Będzie dobrze.
Chodź, tato. Tu jest.
Tatuś do nas idzie.
Tu się chowacie.
Wszystko w porządku, skarbie?
Co się dzieje?
Tato? Chyba tego jej trzeba.
Trochę przeczytałam, ale to ty powinieneś.
- Wszystko? - Tak.
Od początku?
Zatem "Wszystko zaczęło się w dniu przeprowadzki,
4 kwietnia 1986r. O 6.30.
Tata spakował do wozu wszystkie nasze rzeczy, całe życie.
W końcu nie mieliśmy za wiele".
Graham do Jima.
Jim do taty.
- Wszystko sprawdzone? Spakowane? - Tak. Mamy wszystko.
To schodź na dół.
- Dobra, idę. Bez odbioru. - Bez odbioru.
Co on znowu zrobił?
Co to jest?
- Wyrwałeś drzwi? - Nie. Tylko framugę.
Wrzuć na pakę. Już, jedziemy.
Wszystko będzie dobrze.
- A szkoła? - Pójdziesz do nowej.
- A przyjaciele? - Właściwie którzy?
Nie wiem. Pan Burton.
Starszy pan z biblioteki?
- A Miguel? - Z Hiszpanii? Piszecie do siebie.
Zmieni mi się adres.
Nie lecimy na Księżyc.
Lubię patrzeć, jak miasto maleje.
Z daleka wszystko wygląda na mniejsze.
Wiem, matematyka.
Nie tylko matematyka.
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
KOSMICZNY CHŁOPIEC
Jim, pobudka!
Cosmo, chyba jesteśmy.
- Obiecaj, że ci nie odbije. - Tato!
- Obiecaj. - Obiecuję.
Dobra. Gotowy?
Jesteśmy na miejscu. Możesz otworzyć oczy.
To tu chcesz dokończyć misję?
- Genialne! Idziemy! - Daj mi się zadomowić.
- Wpadniesz jutro po szkole. - Zgoda.
- Na pewno wrócisz sam? - Tak. Zabrałem mapę.
Kwiecień, maj, czerwiec. Trzy miesiące i lato.
Wytrzymasz?
Zdążysz znaleźć kolegów na wakacje.
Tym razem prawdziwych.
Szybciej parkujcie te rowery!
Wstawaj, panienko! Nie biegać!
Pan Gouldman!
Tutaj, w mojej szkole. Panie Gouldman, to dla mnie zaszczyt.
- Przepraszam. Flanberg, dyrektor. - Miło mi.
Zatrudniając człowieka pana kalibru,
obserwatorium sięga gwiazd.
W końcu to moja...
Proszę nie biegać!
Biegają, a potem się przewracają.
Fale grawitacyjne. Czasoprzestrzeń.
Czarna dziura.
Fascynujące, prawda?
Kim jest szczęśliwy syn sławnego ojca?
Jim Eugene Gouldman. Wystarczy "Jim".
- To się mieści w rekordach. - Gdzie?
W rekordach. Podaje się trzy litery imienia.
- W grach video. - Świetnie.
Możesz dołączyć do klasy 6b.
Pa.
Szybciutko.
Panie Gouldman.
- Miłego dnia. - Do jutra?
Być może.
Będzie dobrze.
Oddychaj.
Wszystko będzie dobrze.
Jest tam ktoś?
Nie.
Dobra. To cześć.
Dzisiaj będziemy się uczyć
o atomie.
Atom to maleńka cząsteczka,
której nie da się zauważyć gołym okiem.
Aby łatwiej zagłębić się w temat, zacznę od rysunku.
To tu.
Pierwszy krok naukowy: obserwacja.
Mamy więc na przykład tlen, węgiel, żelazo...
Mnóstwo różnych pierwiastków,
z których każdy składa się
z maleńkich cząsteczek.
Możecie usiąść.
Zaczekaj.
- Nie ma tu młodego Gouldmana? - Nie.
- Drobny, brązowe włosy. - Nie widziałam.
Nasza droga Emma po kilku miesiącach nieobecności
wraca w znakomitej formie na końcówkę roku szkolnego.
Proszę jednak, abyście byli ostrożni.
Lekarze nalegają. Rodzice nalegają.
Słowem wszyscy...
Nalegają.
Czuj...
Czujność.
Kiedy więc bawicie się z Emmą, bądźcie...
Czujni.
- Proszę kontynuować. - Dziękuję.
Cieszę się, że wróciłaś. Usiądź.
Zatem prawdziwa odległość między jądrem atomu...
Cześć.
Cosmo, idziemy.
Jak tam? Tęskniłem za tobą.
Spójrz.
Dawno chciałem ci to dać.
Patrz, tatuaż. Naklej.
- Widziałeś kolesia na drzewie? - Jakiego kolesia?
- Patrz. - Kto to?
Co robisz na mojej lekcji?
Dyrektor kazał mi iść do 6B.
- Przez okno? - Nie powiedział jak.
- Cisza! Ty też. Słyszysz? - Głośno i wyraźnie.
Znasz go? Co to za koleś?
Pani Diaz.
Widziała pani może chłopca zagubionego w gąszczu korytarzy?
Wrócimy do tego.
Proszę, piszcie wyraźnie.
Jim, zaczekaj.
Emmo, ty też.
Ciebie nie potrzebuję. Możesz iść.
- Ale ja chciałem... - Do widzenia.
Nikt mnie nie słucha!
Następnym razem skorzystaj z drzwi, jak wszyscy.
Dobrze, ale w przypadku pożaru lub wybuchu
możemy być zmuszeni do użycia okna.
To może wybuchnąć.
Przez drzwi.
Dobrze.
Emmo, ty wiesz, o co chodzi, ale pomyślałam,
że skoro obydwoje jesteście sami,
możecie współpracować.
Jestem w zespole Spencera.
Zaczęli w styczniu, więc są już na dalszym etapie.
Przykro mi.
Jim, spójrz na te przykłady projektów w toku.
Dziękuję.
Poradzisz sobie, nie martw się.
Dobrze.
Postarajcie się spotkać wieczorem i jutro coś zaproponujcie.
- Ten drań kradnie nam Emmę. - Co z tego?
Jak to co?
Godzina, pamiętaj.
W kuchni!
- Jesteś głodna? - Już jadłam obiad.
To ja zjem później.
- Jesteś sam? - Tata często pracuje do późna.
Mam pomysł.
Chomik
Słodkie zwierzątka zawsze zdobędą ci punkty.
- Co myślisz? - Jestem!
- Mamy gościa. - Dzień dobry.
To Emma. Mamy wymyślić temat na konkurs naukowy.
- Super. - A jak u ciebie?
- Genialnie. Jadłeś? - Nie, ale ty jedz.
- Zrobiłem makaron. - Super.
Chodź.
Dawaj, Emmo!
Niczego nie dotykaj.
- Spoko. Dotykam tylko oczami. - Skaleczysz się. Pełno tu wykałaczek.
Mama mi dała godzinę. Musimy się śpieszyć.
To ścisłe tajne spotkanie.
Czekaj.
Uwaga.
Nowy Meksyk. Sierpień 1960.
Pilot Joseph Kittinger wkrótce przejdzie do historii.
Jeszcze ostatnia kontrola sprzętu zaprojektowanego tak,
by wytrzymał ekstremalne temperatury oraz ciśnienie
i jego balon wystartuje. Po czterech samotnych godzinach lotu,
Kittinger osiąga pułap 31 300 metrów
i mierzy się z nieskończonością.
W nadziei, że znów ujrzy rodzinę,
Kittinger zawierza swój los Bogu i skacze w pustkę.
Kittinger wykonuje najwspanialszy skok w dziejach,
spadając z prędkością 988 km/h.
Po czterech minutach i 37 sekundach otwiera spadochron.
Staje się bohaterem ludzkości.
Widziałaś to?
Na konkurs odtworzymy skok Kittingera.
- Na serio? - Pewnie.
- Żartujesz? To się nie uda. - Uda.
Tata wszystkiego mnie nauczył i ma swój stary sprzęt.
Jest astrofizykiem. Leci w kosmos.
- Naprawdę? - Cicho!
To ściśle tajne. Spójrz.
Będzie piątym fizykiem, który poleci w kosmos,
zaraz po Rukawiszniku, Gibsonie,
Allenie i Actonie.
A teraz mój tata.
Startują za dwa lata, dwa miesiące i 11 dni,
siódmego lipca 1988.
Dobra, ale nie zbudujemy balonu.
Po wcześniejszych doświadczeniach wiem, co robić.
Mama mnie zabije. Muszę iść.
Co?
Tato, mów, jak było.
No mów.
Proszę.
"Nic tak nie wzmacnia autorytetu jak cisza". Leonardo DaVinci.
Żartuję.
- To jak było? - Dzięki za obiad.
- Ty pierwszy. Miła ta... - Emma?
Właśnie. Co z konkursem?
Chcę odtworzyć lot balonem Kittingera.
Dobry pomysł. Tylko tym razem bez wygłupów.
Dobrze.
Jak teleskop?
Jeśli widziałeś jeden, widziałeś już wszystkie.
Jutro się przekonasz.
Pomocy! Puść mnie!
Start!
Jestem.
To jak? Zdążyliście razem coś przygotować?
PROJEKT EXCELSIOR
- Lot balonem? - A ja?
Świetna prezentacja.
Wyjaśnienie zasad fizyki.
- Świetnie. - To żart.
Nie możemy tego zrobić, to zbyt niebezpieczne.
Tak.
Masz rację, panno Novak.
Balon nie może stać się karawanem.
Chomik odpada.
- Wiesz, co Charlotte robi na konkurs? - Co?
- Maxi lornetkę. Ale żart. - Fajny pomysł.
Głupi.
Co dzisiaj mogę oglądać?
Widzę drzewo?
Nie, to koszulka koleżanki obok.
Za daleko przez to nie widać.
- Co jest? - Koszmarny, niewykonalny projekt.
- A twój pomysł z chomikiem? - Wykiwał mnie.
- To co robicie? - Lot balonem.
Dziwny ten Jim.
- Rzucam ten projekt. - Nie, mam pomysł.
- Chcesz go dla nas szpiegować? - O czym ty gadasz?
Jak agentka specjalna.
- Nadal jesteś z nami? - Tak.
To jest centrum kontroli.
Tu zbieramy dane i dzielimy się nimi
z innymi centrami badawczymi.
- Super, co? - Tak.
To na pewno Jim.
Będzie oglądał z nami przyszłotygodniowy start?
Challengera? Pewnie.
Gotowy?
To tutaj. Moja pieczara.
- Ale super krzesło. - Fajne, co?
Kręci się?
Czemu nie możemy gadać o twojej misji?
Bo nie. Umówiliśmy się.
- Mój projekt został zaakceptowany. - Jaki projekt?
- Kittinger. Na konkurs. - A, tak.
Projekt Excelsior.
Co?
Zapomniałeś o czynnikach oporu w proporcjach wagi do masy.
Niestety.
Zawsze pamiętaj, dla naukowca milimetr to milimetr, a...
Gram to gram.
To ważne.
To tutaj.
- Podoba ci się? - Wygląda super.
- Idziemy się rozejrzeć? - Pewnie.
To na pewno opuszczona stodoła?
Tak, ale uprzedzam, nie wsiądę do twojego balonu.
Daj spokój. Możesz mi zaufać.
Rozumiem. Stresujesz się konkursem?
Dla ciebie to nowość, ale ja zadbałem o wszystko.
Czasza, kosz, gorące powietrze.
Jeszcze tylko dwie krótkofalówki, wysokościomierz
- i dwa spadochrony. - Dwa co?
Spadochrony. Nie będę wszystkiego powtarzał.
A teraz kierunek: przestrzeń.
Bez odbioru.
- To działa! - Mówiłem, że można mi ufać.
Spokojnie, wszystko gra.
Do odtworzenia misji Kittingera potrzebny nam hel, nie ogień.
KITTINGER - LISTA
Chodź szybko!
Dawaj! Ruchy!
Pośpiesz się! Chodź!
Spójrz na to. Mamy fuksa.
Ten złom?
Nie mów tak. To genialne.
Mamy siedzenia, kosz.
Wystarczy odkręcić cztery śruby i już.
Można też użyć kół do wózka na balon.
Zaraz.
Wózek na balon. Gdyby wykorzystać koła...
Twój pomysł nie wypali!
- Co robisz? - Ważę kosz.
- 15 kilo 210 gram. Za ciężki. - Możemy zmienić projekt.
Nie w tym rzecz.
Dobry rozmiar i wszystko, tylko za ciężki.
Mój pomysł z chomikiem jest świetny.
Trzeba zmniejszyć ciężar.
- Co? Za ciężka jestem? - Nie.
- Trzeba zmniejszyć balast. - I to ja?
Nie wierzę!
Przeliczyłem. Proporcjonalnie...
Co z tobą? Jaki masz problem?
Dla naukowca centymetr to centymetr, a gram...
- Musiałem zmniejszyć balast. - To obetnij sobie...
Jak ona się nazywa?
Widzieliśmy ją niedawno.
Dalej.
Tak. Oczywiście.
- Cześć, tato. Cześć, mamo. - Cześć, skarbie.
- Wszystko dobrze? - Tak. Robiłam projekt na konkurs.
Zajrzę do niej.
Tak myślałem.
Pokaż.
Czemu się spóźniłaś.
- Twoje włosy! - To Julia. Chce być fryzjerką.
- Ładnie, prawda? - Nie.
- Twoje piękne włosy. - Emma mi o tym mówiłam.
Wybacz, mogłem cię uprzedzić.
- Muszę wiedzieć, co robisz. - Przepraszam. Nie bądź zła.
To dla twojego dobra.
- Mogę ci pomóc. - Spotkamy się jutro?
- Jasne. - Na razie.
Pa.
- Chciałem powiedzieć, że... - Słucham.
Chciałem powiedzieć, że odkręciłem część śrub kosza.
Już nie ma problemu z wagą.
Masz sporo zdjęć. Mogę obejrzeć?
Kwiaty w ogrodzie botanicznym.
Szkolne okno.
Przez nie wszedłeś.
Mój pokój.
To moja mama.
- Strasznie wygląda. - Kto to?
- Strażnik w ogrodzie botanicznym. - Jest straszny?
Nikt nigdy nie słyszał jego głosu.
To Pam, moja przyjaciółka. A za nią strażnik.
- A to co? - Balony.
- Jak wysoka jest Pam? - Trochę wyższa ode mnie.
A co?
35 milimetrów. Balony mają dwa metry.
Są wypełnione helem.
- Fajna fryzura. - Sama nie wiem.
Super.
Jak projekt?
Dobrze nam idzie.
Myślisz, że nas pokonasz?
11 kwietnia 1961 nikt nie wierzył w lot w kosmos.
- Co z tego? - Gagarin poleciał.
- Kogo to obchodzi? - Pokażemy głupkom...
Głupkom?
O kim mówisz?
Ogólnie.
Kogo masz na myśli? Powiedz.
Nie biegać po schodach.
Co tam się dzieje?
Przestańcie!
Dość tego! Natychmiast przestańcie się bić!
Gardzę bójkami!
Znowu ty. To zawsze jesteś ty.
- Panno Nowak, co się stało? - Nie wiem.
Nie wiesz.
On zaczął!
Wiesz, co teraz?
- Buziak na zgodę. - Niech mnie pan puści!
- Buziak, mówię! - Ale zarazki!
Trzeba było wcześniej myśleć o zarazkach.
- Jeden mały buziak. Śmiało. - Nigdy!
Tylko jeden.
Właśnie. Zgoda. Przyjaźń. Buziaki.
To mi się podoba.
Przepraszam.
Proszę.
- Tu jesteś. - Ktoś musi pracować.
- Widziałaś Jima? - Chowa się za konsolą.
Proszę.
- Zaraz się zacznie. - Będę odliczał.
- W porządku? - Tak, wszystko gra.
A projekt na konkurs?
- Chodźcie! Zaraz się zacznie! - Szybko!
Włączają główny reaktor.
Pięć, cztery...
Trzy, dwa...
jeden.
Chellenger rozpoczyna swoją 10 misję w kosmosie.
Niesamowite.
- Co to jest to szare z tyłu? - To płynny wodór.
Napędza wahadłowiec.
Tato, co się dzieje?
Co się dzieje?
Proszę.
- Na pewno nie chcesz iść do domu? - Wolę zostać z tobą.
Dobrze. Będę się śpieszył.
Cosmo, słyszysz? To na pewno o misji taty.
Pewnie ściśle tajne.
Masz rację, nie możemy nie przeczytać.
"Cześć, Graham.
Po dzisiejszej katastrofie ja również postanawiam opuścić program.
David jest wściekły, że tak jak ty porzucam misję.
...jak ty porzucam misję.
Nie rozumie mojej decyzji, tak jak nie umiał zaakceptować twojej.
Przykro mi, że tak się to skończyło.
Zadzwoń, gdybyś miał ochotę. Twój przyjaciel, Felix".
Felix McCain,
David Boyle, Graham Gouldman.
Skończyłem.
Jak się czujesz?
Chodź do mnie.
Nie powinieneś był tego oglądać.
Wszystko będzie dobrze.
Chowasz się tu? Nie możesz być normalny?
- Co jest? - Mój tata wycofał się z misji.
Odszedł kilka miesięcy temu.
Obserwatorium było zasłoną dymną.
Nie powiedział ci?
To dlatego kazał mi nic nie mówić w obserwatorium.
Ale ja mu pokażę, że Gouldmanowie się nie poddają.
- Dziś zdobędziemy hel. - Co?
- Ten z ogrodu botanicznego? - Tak.
- Włamiemy się po zamknięciu. - To nielegalne.
"Prawa fizyki są ważniejsze niż prawo ludzi". Sir Issac Newton.
- Mama mnie zabije. - Naprawdę?
- Nie. - To w czym problem?
Idziemy!
Balony. Hel musi być w środku.
Tędy.
Masz ochotę na niegrzeczny wieczór? Zadzwoń.
Niemożliwe?
Wiedziałem, że jest sposób, żeby...
W porządku?
Patrz. Tam jest.
- Co? - Patrz.
- Serio to robimy? - Pewnie.
- Wiesz, co robi Carly na konkurs? - Nie.
Maszynę do makijażu. To głupie. Nigdy nie wygra.
Trochę tuszu tutaj, trochę tutaj.
Trochę kremu tu, trochę na czoło, na policzki...
- Bzdura. Nie wygra. - Cześć.
Nadal z nami gadasz?
Chciałam sprawdzić, co u was.
- Super kolory. - Dzięki.
Na bank wygramy z naszą Dysko-książką.
Co?
Mówi, że wygramy z naszą Dysko-książką.
Jak twoja tajna misja?
Dobrze.
- Nic nie widzę. - Lepiej się nie dało.
Zamazane. Widzisz coś? Odpowiedz!
- Trochę. - Nie widzisz! Ja też nie!
Jest bezużyteczne! Wyrzuć je.
Wieki czekam na coś od ciebie, a i tak jest do niczego.
Jeśli wciąż jesteś z nami, sabotuj jego projekt.
- Nie chcę kłopotów. - Jesteś chora. Kto cię oskarży?
- Gdzie idziesz? - Wredny jesteś.
- Czekaj! - Cześć, Emmo.
Do roboty.
Strona szósta.
Na pewno wystarczy?
Hel ma 700 razy większą objętość
w postaci gazowej niż w ciekłej.
Gadałam ze Spencerem. Chyba jest zazdrosny.
Ma rację. Widziałaś, co my tu budujemy? Spójrz.
Jeśli skończą Dysko-książkę, będą ciężkim rywalem.
Z helem my będziemy lekkim rywalem.
Masz rację, szpieguje dla nas.
Zamknij się.
Lekki rywal.
Co to?
Kupiłam rok temu za kieszonkowe.
Zagrasz mi coś?
- Naprawdę? - Tak.
Miałeś siedzieć cicho.
Rozwalę ich.
Chciałam iść do szkoły muzycznej, ale mama uznała, że to strata czasu.
Muzyka nie pomogła odkryć syntezy jądrowej
ani tektoniki płyt, ale to cudowna strata czasu.
Uważa, że niczego nie ogarniam. Nigdy się nie zmieni.
Bez zmiany nie ma motyli. Biologia.
Tata ciągle mi to powtarza.
Nie wierzę, że mógłby mnie tak okłamać.
Moja mama jest taka sama. Robią to, żeby nas chronić.
- Ale twoja mama cię nie okłamuje. - Czasem by mogła.
To tam.
Mogę o coś spytać?
Tylko szczerze. Co pomyślałeś, jak zrobili z nas zespół?
- Pomyślałem o twoich piegach. - O czym?
O twoich piegach. Na twarzy.
Saif, Rigel,
Betalgeza, Bellatrix,
Mintaka, Alnilam
i Alnitak. Połącz je, a otrzymasz gwiazdozbiór Oriona.
Dzięki za pomoc.
Co to?
Lot do stratosfery, ale też bezpieczny powrót.
Super. Nawet coś zrozumiałam.
Skup się. Mamy testować spadochron.
- To katapulta. - Zgadza się.
Jeśli spadochron ma się nadać dla taty, nada się też dla nas.
Wiesz co?
- Leć pierwsza. - Ja?
Wtedy przeanalizuję
trajektorię...
- Coś ty znowu wymyślił? - Już wróciłeś?
Uznałem, że fajnie będzie zrobić coś razem.
Mam wszystko do domku na drzewie,
- do obserwatorium na drzewie. - Super, ale mam robotę.
Patrz.
Znalazłem to.
Na szczęście.
Sprawdzałeś teorie Cousteau?
Zabawne.
- Chyba nie do konkursu? - Nie.
Nic mi o nim nie opowiadasz.
Chcę cię zaskoczyć.
W porządku.
W takim razie...
- Zamknięte. - Na pewno?
Jasne! Ciągnąłem, jak mogłem i nic.
"Na pewno?"
Podsadź mnie.
Wyżej.
Jestem za mały, a drewno jest śliskie.
Do góry! Jeszcze.
Już prawie.
W porządku?
Uwaga na komary.
Gdzie on jest?
Nic ci nie jest? Obudź się.
W porządku?
Co robisz?
- Jak wszedłeś? - Trzeba było mocniej pociągnąć.
Jak to mocnej?
Robi wrażenie.
Mamy Dysko-książkę, czyli lepiej. Wygramy.
Dawaj to.
Tylko niczego nie dotykaj.
Przepraszam za najście, ale nie lubię,
jak Christina sama wraca do domu.
Rozumiem. Zawsze powtarzam: bezpieczeństwo przede wszystkim.
- Proszę się rozgościć. - Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
- W porządku? - Tak.
- Kawy? - Nie, dziękuję.
Gadają.
W kosmosie jest bardzo zimno,
jakieś minus 60 na 10 000 metrów, a my będziemy na 30 000.
Długo tak mamy siedzieć?
Lot potrwa jakieś 40 minut,
więc jeszcze wytrzymaj.
Dobrze, wytrzymam.
- Widział pan ich projekt? - Nie.
Wiem tylko, że odtwarzają
projekt Excelsior Kittingera z 1960 roku.
- To balon. - Wie pan więcej niż ja.
Wolałabym być bardziej w temacie.
Jim obiecuje niespodziankę w dniu konkursu.
- Nie bardzo lubię niespodzianki. - To już duże dzieci.
Ufam Jimowi. Zrobiliśmy razem tyle modeli.
Co robi twoja mama? Nigdy jej nie widziałam.
W ciągu dwóch miesięcy, ile razy widziałaś tatę?
- Dwa? Non stop pracują. - Masz szczęście.
Cicho. Nie mogą się dowiedzieć.
Ciszej, usłyszą nas.
W porządku?
- Wszystko gra? - Tak.
Co robią?
Jeszcze nie zaczęli.
Szkolenie z wysokości?
Jest. Kosz?
Emma, stop!
Nie chcesz otworzyć dachu do testu?
Wzniesiemy się na metr, sprawdzimy, czy wszystko działa.
- Jesteś pewny? - Jasne.
To ma ich tylko przestraszyć. Wyluzuj.
Kombinezon?
Jest.
Stany Zjednoczone, 21 czerwca 1986.
Piloci Gouldman i Novak
Po kontroli sprzętu balon jest gotowy
do ostatniego testu
przed jutrzejszym startem.
Bez odbioru.
Zwariowałeś? To ich miało tylko przestraszyć?
- Idziemy. Szybko. - Całkiem ci odbiło.
Emmo, nic ci nie jest?
Wstawaj, idziemy.
Emmo, spójrz na mnie.
Nic ci nie jest?
Szybko, musimy stąd wyjść.
Gazy obojętne jak neon, azot czy hel
- w tym przypadku nie są toksyczne. - Całe szczęście.
Czyli Emma zemdlała, bo nawdychała się dymu?
- Mukowiscydoza oslabiła jej płuca. - Czuję się lepiej.
Zatrzymam ją na obserwację na kilka dni.
- Konkurs jest jutro. - Koniec z konkursem.
- Nie mów, że to dla mojego dobra. - Więcej go nie zobaczysz.
- Jesteś chora. - To moja wina?
A moja?
Jak ten chłopak jest wychowywany? Śmierć matki to nie wymówka.
Jego mama nie żyje?
Nie wiedziałaś?
To dowodzi, że jest kłamcą.
- Skąd ty wiesz? - Jego tata mi powiedział.
Powiedział wszystko.
Zbudował ten balon, żeby dołączyć do mamy.
- Jest szalony. - Dość.
Nie jestem szalony.
- Powiedz im, Emmo. - Jak mogłeś jej to zrobić?
- Chcesz umrzeć, Emmo? Powiedz. - Nie.
- Nie wiedziałem... - Wyjdź, Jim.
Że jesteś...
- Wyjdź. - Słyszałeś? Wyjdź!
Patrz,
to ten wredny mąciciel.
- Chodź do Emmy. - Puść mnie.
Nie rozumiem, co mówisz. Wiecznie żresz cukierki.
To wy! Za stodołą było mnóstwo papierków.
- A to? Nigdy tego nie mieszam. - Jest ułożona.
- Dla daltonisty. - Kto uwierzy wrednemu mącicielowi?
Prawie ją zabiłeś!
Ty byś ją zabił tym głupim balonem!
Rozmawiałem z mamą Emmy. Co się dzieje?
- Nic. - Emma w szpitalu, pożar. To nic?
- To był sabotaż! - Zbudowałeś prawdziwy balon!
- Nie mówiłem, że to model! - Zaufałem ci.
Ryzykowałeś przy stanie zdrowia Emmy?
- Nie wiedziałem, że jest chora. - Gdybyś wiedział, to co?
Zostań. Stój!
- Rozumiem, że jesteś zły i smutny. - Nic nie rozumiesz.
To w czym problem?
W tym.
Trzy lata temu,
gdy zmarła mama
nie mogłem już podjąć tego ryzyka.
Czemu nie powiedziałeś?
Zataiłeś to. Tak samo zrobiłeś z mamą.
Jednego dnia była, następnego już nie.
- Mówiliśmy ci. - Kłamiesz!
Wiedziałeś, że mama była poważnie chora.
Ale nie wszystko powinieneś słyszeć.
Nie chciałem, żebyś znów cierpiał.
Spójrz.
Są prawie 43 tryliony pozycji.
Mógłbyś przykryć Ziemię 270 razy różnie ułożonymi kostkami,
ale prawidłowe ułożenie jest jedno.
Czasem myślę, że tak samo jest z życiem.
Nie jest łatwo.
Staramy się, jak możemy.
Baw się dobrze w obserwatorium w tej dziurze!
Wycofałem się z twojego powodu!
Przenieśliśmy się tu dla ciebie! Żeby zacząć od nowa!
Żeby zostawić całe to gówno!
Dobranoc, skarbie.
No, opowiadaj. Chcę wiedzieć wszystko o tym gościu.
W porządku?
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
- To zwykły kłamca. - Mówi najwyższa kapłanka prawdy.
Wiesz co? Wyślijmy mu wiadomość.
Nie.
- Rodzice mnie zabiją. - Mamy ich gdzieś.
Wyślij.
Popatrz. Są prawie tak dobre jak mamy.
Przepraszam za wczoraj.
Cholera.
- Ty jesteś Jim? - Tak. A co?
Dla ciebie. Od kumpeli kuzynki.
Milaplacidus,
Kanopus, Aludra.
Cosmo, to nazwy gwiazd?
Milaplacidus.
Aludra.
Kanopus. Mirzam.
Atena. Wasat.
Dubhe.
Chara.
Kurhah.
Syriusz.
Asselus.
O co chodzi?.
Chodź. Wracamy do pracy.
Obserwatorium.
Rany.
Tak, to ja ukradłem hel! Potrzebuję więcej!
Konkurs jest dzisiaj!
To katastrofa intergalaktyczna!
Miesiące przygotowań,
a ten psychopata, Spencer wszystko zniszczył!
Nawet nie wiedziałem, że Emma jest chora.
Nie zrozumiałem ani słowa z twojej historii.
Nic. Ale w życiu, gdy padasz,
zbierasz tyłek i wracasz do walki.
Tak, ale...
Myślisz, że zawsze będzie łatwo?
Co do helu, może mógłby mi pan trochę odstąpić?
- Ukradłeś cały zapas. - Nie całkiem.
Dobra, spadaj.
Ale pamiętaj, żeby przeprosić dziewczynę.
Zostań tu, Cosmo.
Przyszedłeś!
Tak, jestem.
Mówiłam, żebyś przestał wchodzić przez okno.
To Pam. Widziałeś jej zdjęcia.
Co z nią?
Przepraszam, że to wszystko ukrywałam.
Mogę jakoś pomóc?
Obrotowy dom?
Słońce zawsze wpada przez to samo okno. Jakby czas stał.
Nie da się zatrzymać czasu. To niemożliwe.
Jeśli tego nie możesz, to mnie stąd zabierz.
W mordę, to dzisiaj.
Wygramy!
- Panie Flanberg! - Pan Gouldman!
Widział pan Jima?
Szukam go od rana. Bez skutku.
Musi gdzieś tu być. Mamy ponad 200 uczniów.
- On chyba zniknął. - Zniknął? Z mojej szkoły?
Jest pan potrzebny.
To potworne.
Konkurs, panie Gouldman. Konkurs.
Załatwię to i do pana wracam.
Wszystko jest pod kontrolą. Już do pana wracam.
Pod kontrolą.
Jestem gotowa.
Emma? Co tu robisz w tym stroju?
Stój.
To nic takiego.
A potem?
Dzieciaki, stać! Odsuńcie się od krawędzi!
Nie ruszajcie się!
To koniec.
Emmo, proszę, zatrzymaj się.
Odsuń się od krawędzi!
- Zaufaj mi. - Stać!
Bez ciebie jest tak spokojnie.
Stać! Emmo, zatrzymaj się!
Panie i panowie! Maszyna do makijażu!
To urządzenie zrewolucjonizuje branżę urodową!
Koniec godzin zmarnowanych na makijaż!
- Sprytne, prawda? - Całkiem niezłe.
Efekt was rozczarował? Spokojnie, zetrzyjcie makijaż.
A wszystko to dzięki maleńkiemu barometrowi widocznemu tutaj.
Jeśli są pytania, teraz można je zadawać.
Liczy się tylko konkurs. Wygramy.
Podejdźcie bliżej! Zapraszam! Bliżej.
Tak jest. Witamy w przyszłości!
Dysko-książka!
Dyskietka. I książka.
Połączone.
Wyobraźcie sobie, że widzieliście super film w kinie.
Bierzecie dyskietkę "film"
i poprzez naszą platformę Dysko-książka dodajecie widomość.
Co?
Kiedy uczeń się zastanawia, jaki film obejrzeć,
może przejrzeć dyskietkę "film" i przeczytać komentarze innych.
Bardzo sprytnie.
Szeroki wachlarz tematów trafi w każdy gust.
Są uroczy, ale to nie wypali.
- To genialne. - Brawo.
Na pewno?
To pan.
Gdzie oni są? Gdzie?
- Kto? Jim? - Spokojnie.
- Jego syn porwał moją córkę. - Naszą córkę.
- Cały dzień go szukam! - Są w stodole.
W jakiej stodole?
Co ten idiota robi?
- Mówiłam, że to degenerat. - Skarbie.
- Potępiam spory w szkole. - Niech ich pan znajdzie.
Gdzie ta stodoła?
- Tam jest ścieżka. - Pokaż. Idziemy.
- My też. - Zaczekajcie na mnie.
Niech to!
Obiecaj, że się nie wkurzysz.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Obiecujesz?
Chodź.
Trochę do przodu.
- Balony z ogrodu botanicznego? - To długa historia.
Potem opowiem.
- To działa. - Pewnie.
Szykujemy się?
To mój chomik.
Chomik zawsze zdobędzie ci punkty.
Przepraszam, że ci nie powiedziałam. Czemu nie powiedziałeś o mamie?
Była bardzo chora. Chyba nie chciałem tego widzieć.
Czasem bardzo trudno jest coś przyznać.
Nic ci nie jest?
Nie.
- Na pewno? - Wszystko gra.
To koniec. Idą tu.
Posłuchaj,
powinnaś wrócić do szpitala. Dla własnego dobra.
- Nie mów tak. - Jesteś chora.
Nie ty!
To dla twojego dobra.
Zgoda.
Masz rację, to koniec.
- Najpierw mnie pocałuj. - Ale...
Zwariowałaś?
- To tam. - Gdzie?
Tam.
Czekajcie na mnie.
- Skąd wiedziałeś, że to tu? - Śledziliśmy ich.
Rany!
Patrzcie!
- Zrobił to. - Kochanie!
- Spójrz na stodołę! - Jesteś szalona!
Niemożliwe.
Spójrz w dół, Jim!
Nie mogliśmy się poddać!
- Szkoła! Konkurs! - Tak, konkurs!
Ciekawe, czy wynalazek Charlotte działa.
To Jim i Emma! Tam, w górze! Patrzcie!
- Chyba szybko się unosimy. - To normalne.
Przy niższym ciśnieniu balony rosną.
Niech pan nie kłamie, że nic nie wiedział.
- Przecież musimy im zaufać. - Pan i ta pana teoria.
I jaki jest efekt?
Gdyby nie pański syn, Emma by tego nie zrobiła.
Zamknij się!
To twoja wina, że tam jest! Tłamsiłaś ją!
Przecież jest chora.
- Nie zniesie tego dłużej. - Cisza.
Słyszę coś. To stąd.
Zepsute. Na pewno.
- Wie pan, jak to działa? - To moje.
Nie ruszajcie się stąd.
Nic z tego.
Graham do Jima.
Dlaczego mnie pocałowałaś?
- Pocałowałeś kiedyś dziewczynę? - Po co miałbym to robić?
Słyszę ich.
Wysokościomierz! Musimy wracać.
Mój w porządku. Sprawdzę twój.
Dobra.
- Wszystko gra. - Jim, ja tu zostaję.
- Co? - Zostaję tu.
- Nie bój się. To łatwe. - Tu się nie boję.
Nie skoczę bez ciebie.
Jeśli nie chcesz mnie stracić, zostaw mnie tu.
Jim, namów ją, żeby wróciła.
Stara się, nie słyszysz?
Dzięki tobie coś odzyskałam: wolność.
Wszyscy mają mnie za taką kruchą. Ty nigdy tak nie myślałeś.
- Nie rozumiem. - Wiem.
Ten jeden raz chcę, żeby mnie posłuchali.
Chcę sama podjąć decyzję. Raz.
W nadziei, że znów ujrzy rodzinę, Jim Gouldman zawierza swój los Bogu
i skacze w pustkę.
Bez odbioru, kosmiczny chłopcze.
Niech pan patrzy.
- Jim, to ja! - Tato!
Wszystko dobrze?
Przepraszam. Powinienem był powiedzieć ci prawdę.
W porządku?
- Jak nas znalazłeś? - Znaleźliśmy krótkofalówkę w stodole.
- Słyszeliśmy was, ale wy nas nie. - Chodźmy tam.
Idzie Jim z tatą.
Nie działa. Próbowaliśmy.
Teraz zadziała.
- Jim, to ty? Słyszysz mnie? - Tak.
Jestem na dole. Mama chce ci coś powiedzieć.
Emmo, tu mama. Przepraszam.
Próbowałam cię chronić, bo cię kocham.
Tatuś i ja bardzo cię kochamy.
Proszę, wybacz mi. Wróć do nas, błagam.
Tata miał rację.
Z odległości wszystko wygląda na mniejsze.
Ty też mi wybacz, mamo. Przepraszam.
I to nie jest tylko matematyka.
Ty i mama naprawdę zrobiliście to wszystko razem?
Einstein powiedział, że możesz żyć, jakby nic nie było cudem,
albo jakby wszystko było cudem.
- Tęsknię za mamą, tato. - Ja też, aniołku.
Ja też.
- Spadająca gwiazda! - Nie widziałam.
Cosmo też nie.
KOSMICZNY CHŁOPIEC
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Kremplewska