-Bał-łał-łał-łał -Z drogi psy!
-Szykuj się!... -Na wyścig, pojazdy i psy!
-Szykuj się!... -Bo łapę podają jak nikt!
-Szykuj się!... -Pędzą i mają wciąż
-Przygody nowe -Witaj w Łapowie
Gazu pieski! Gazu hej! Gazu pieski! Jeju jej!
A może zatrzymają się? Nie, nie, nie!
Dalej! Naprzód pieski! Gazu hej! Gazu! Hej!
GAZU, PIESKI, GAZU!
Trudne Ciasteczka.
Przepraszam, Puszku, za tę wczesną pobudkę, ale potrzebuję cię w zespole.
Dla ciebie wszystko, Łapko. Ale czekaj, co konkretnie robimy?
Stefan poprosił kadetów wyścigowych o stworzenie drużyn i zapakowanie ciastek.
-Nie wiem do końca, dlaczego. Klasyczny Stefan.
-Gdzie on w sumie jest? -Tutaj jestem!
Witajcie, kadeci i dziękuję, Studzienku.
Teraz, bierzmy się za robotę.
W waszych bagażnikach są pudełka wypełnione Ciasteczkami Stefana Charcika.
Choć są przepyszne, wasza dzisiejsza misja nie obejmuje ich zjedzenia.
Mówię do ciebie, Doug.
Wasze zadanie to dostarczyć je,
a drużyna, która zrobi to najszybciej,
znajdzie się obok mnie na opakowaniach.
Moja twarz nigdy na niczym nie była!
Jedna zasada. Nie możecie dać jednemu psu więcej pudełek niż jedno.
A teraz gazu pieski!
Przystojny i pyszny.
Gaz do dechy, Łapko! Chcę, żeby nasze twarze znalazły się na pudełkach.
Ja też, Puszku.
Jeśli wygramy, to da to Stefanowi kolejny powód, żeby wybrać mnie na szefa zespołu.
Albo nie.
Stefan powiedział, że myśli o mnie na nowego szefa.
Łapce powiedział to samo.
Zatem ten, który dziś wygra, pewnie będzie na wygranej pozycji.
-Chyba tak. -Umowa, Psiuńku!
Umowa.
Co? Mój skuter przestał działać!
To nie wygląda dobrze.
Będę potrzebować moich narzędzi, by go naprawić.
Zaprowadźmy ten skuter do garażu. Pchaj, piesku, pchaj!
O, nie! Zapomniałam, że babcia i dziadek popłynęli w rejs.
-Rejs? Ale super! -Nie, Puszku.
To znaczy, że garaż jest zamknięty,
a ja nie mogę wziąć moich narzędzi, by naprawić skuter.
Och, faktycznie, to trochę mniej super.
Musimy szybko dostarczyć te pudełka z ciasteczkami.
-Nigdy nie wygramy bez skutera. -A może się uda!
Jak to mówił mój pradziadek Puszek,
zawsze jest jakiś inny sposób.
Na pewno?
Zawsze jest dużo rozwiązań.
Zatem mówisz, że musimy znaleźć inny sposób na dostarczenie wszystkiego.
Tak i już mam pomysł.
Szkoda, że zdemontowałeś te rakiety z traktora.
Nie były w moim stylu. Zobacz! Pies na horyzoncie!
Hej, ty tam! Chcesz pudełko ciastek?
Chyba nas nie słyszy. Musimy go dogonić.
Zmiana na wyższy bieg!
Ach, no dawaj, traktorze! Szybciej!
Proszę bardzo, proszę pana. Smacznych ciasteczek.
Bryzia dotarł do niego pierwszy.
-Co się stało z twoim skuterem? -Długa historia.
Chętnie posłucham po tym jak już wygram.
Puszku, kocham twój traktor, ale potrzebujemy szybszego transportu.
-Wszyscy na pokład! -To brzmi wspaniale.
A w autobusie możemy rozdać bardzo dużo ciasteczek.
Wskakujmy!
-Proszę. Poczęstuj się. -Dzięki. Kocham ciasteczka.
Zajmijcie miejsca. Wyruszamy.
W końcu poruszamy się szybciej.
Uch, czemu się zatrzymujemy?
Nasz pierwszy przystanek to Ulica Hałhałska,
nazwana na cześć Geraldiny Hał Hał IV.
Och, nie! To chyba autobus dla zwiedzających Łapowo.
To ten, który zatrzymuje się na każdym rogu w mieście.
Była córką Geraldiny Hał Hał III,
która nieprzypadkowo była też córką Geraldiny Hał Hał II.
-To fakt, który jest mało znany. -Nie mamy na to czasu, Łapko.
Mam pomysł.
Tak jak mówiłaś, jest dużo dostępnych rozwiązań.
-Masz rację. -No właśnie.
Proszę pana, co jeśli panu powiem, że możemy przyspieszyć tę wycieczkę
i sprawić, że będzie jednocześnie bardziej edukacyjna i rozrywkowa?
-Co masz na myśli? -Mogę pożyczyć mikrofon?
Na lewo, Łapowski Warsztat Samochodowy, który wybudowali moi dziadkowie.
Hej, proszę, to ciasteczka dla was!
-Na prawo Park Łapowa. -Hej, proszę, to ciasteczka dla was!
-Więcej psów! -Ciasteczka dla was.
Tak! Rozdaliśmy ciasteczka bardzo wielu psom!
I popatrz, jesteśmy w centrum miasta, gdzie jest jeszcze więcej psów.
Dziękuję. Kto by pomyślał, że jest lepszy sposób na to zwiedzanie?
-Nie ma za co, aż się zgrzałam. -Weź wiatrak, mam ich dużo.
Och, dzięki.
Teraz jak już jesteśmy w centrum, powinno pójść jak z płatka.
Zobacz, ile tu psów, którym możemy dać ciasteczka.
Pani Burmistrz Niuchalska, czy lubi Pani ciastka Stefana Charcika?
Kocham, dlatego bardzo się ucieszyłam kiedy dostałam pudełko od Bryzi.
Przykro mi, Łapko.
Wszyscy tutaj dostali ciastka, a ja jestem już w połowie.
Ten konkurs to bułka z masłem. Albo bardziej bułka z ciastkiem.
Wciąż mamy więcej ciastek niż Bryzia. Musimy znaleźć szybszy sposób.
Chyba właśnie znalazłam nam nową podwózkę.
Hej, tato. Możesz nas przewieźć, żebyśmy mogli dostarczyć ciastka?
Bardzo bym chciał, ale nie mogę.
-Jadę na spotkanie Klubu Dzwonków do Drzwi. -Co to?
Klub, w którym psy spotykają się i rozbawiają o dzwonkach do drzwi.
W sekrecie. Już powiedziałem za dużo.
Dużo psów w jednym miejscu? Możemy im dać nasze ciastka!
Och, oni kochają ciastka. Prawie tak bardzo jak dzwonki do drzwi.
Dziwne. Nie ma żadnych dzwonków na spotkaniu Klubu Dzwonków do Drzwi.
Na pewno jest tam dzwonek. Ale sekretny.
Wow!
Kto chciałby dołączyć do Klubu Dzwonków do Drzwi?
Hej, Nikki. Łapka i Puszek chcą dostarczyć członkom klubu ciastka.
-Chcesz ich przetestować? -Testować?
Tylko członkowie mogą wejść. Musicie zatem zdać test.
Dacie sobie radę.
Najpierw, musicie wyrecytować ślubowanie dzwonka.
Powtarzajcie za tatą.
-Zawsze dzwonić, nigdy pukać. -Zawsze dzwonić, nigdy pukać.
Och, jesteście do tego stworzeni.
Co? Drzwi za drzwiami?
-To jest Sekretny Klub. -Następnie, zagadka.
-Puk, puk. -Kto t... czekaj.
Umówiliśmy się dzwonić i nigdy pukać. To pytanie zasadzka.
Tak, zuch dziewczyna.
Czas na ostateczne zadanie.
Odwiedzasz babcię i niesiesz zakupy.
Potrzymaj to. I to.
Teraz, zadzwoń dzwonkiem.
Co robimy, Łapko?
Nie mamy wolnej łapy, żeby zadzwonić dzwonkiem.
Chyba, że...
Mianuję Was członkami Sekretnego Klubu Dzwonków do Drzwi.
Gratulacje!
-Super! -Jestem dumny.
Dajmy tym psom ciasteczka.
Jak miło z ich strony, że dali nam powitalny prezent klubowy.
I nie ma opcji, że Bryzia pomyślała o tym, żeby dostarczyć tu pudełka.
Na pewno ją gonimy.
Tata jest wciąż na spotkaniu klubu, więc musimy znaleźć inną podwózkę.
Popatrz, rolki.
Dlaczego ktoś wyrzucił sprawne rolki?
Nie ma czasu na pytania, Puszku. Jedź, piesku, jedź.
-Tylne kółka odpadają. -To wciąż idealne rolki.
Darmowe ciasteczka.
-Tracę resztę kółek. -Chodź na barana.
Cóż, to tłumaczy, czemu te rolki były w koszu na śmieci.
To było cudowne. Proszę, oto balon.
Nigdy nie omawiam balonom. Dzięki. Oto opakowanie ciasteczek.
Hej, pieski. Poddajecie się?
Nie, wciąż walczymy. Mamy jeszcze tylko cztery pudełka.
A ja jedno. I wiem, komu je dam.
Tam na sterowcu, są cztery psy.
Będę na nich czekać na na stacji.
Co robimy, Łapko? Nie dogonimy Bryzi do stacji sterowej.
Mam pomysł.
Co, jeśli jest jeszcze inny sposób?
Tak!
My nie dogonimy Bryzi.
Ale może te pudełka tak.
Lećcie, ciasteczka. Lećcie!
Masz rację, Adam. Pickleball to świetna sprawa.
Och, latające ciasteczka.
-Hurra! -Rozdaliśmy wszystkie ciastka!
Łapko, Puszko. Szykujcie swoje twarze na opakowania ciastek.
Jesteście zwycięzcami.
Łapka i Puszek to nowe twarze ciasteczek Stefana Charcika.
Dobra robota, Łapko i Puszku!
Gratulacje, Łapko. To zaszczyt móc rywalizować z tobą.
-Dzięki, Bryzio. Dla mnie też. -Łapko, Bryzio.
Wasza zdrowa sportowa rywalizacja nie przestaje mnie zadziwiać.
Macie potencjał na zostanie wspaniałymi szefami zespołu.
Będę was obserwować.
Och, ale duma.
Magiczne Urodziny.
Och, wszystko wygląda i pachnie wspaniale.
Cieszysz się na swoją pierwszą imprezę urodzinową, Piszczku?
-Czy Piszczek może otworzyć już prezenty? -Oczywiście, że może.
To tradycja rodziny Barker, żeby otwierać prezenty tuż przed imprezą urodzinową.
To magiczna różdżka. Ponieważ tak bardzo kochasz magię.
A propos magii. Mam wielką niespodziankę.
Magik Maciej wystąpi na twojej dzisiejszej imprezie.
To był pomysł Łapki.
I prawie czas na występ. Idę sprawdzić scenę.
A tata niech lepiej przestanie jeść całą polewę z ciasta.
Jest bardzo dobra.
-Dobrze to wyglada, Puszku. -Dzięki. Jesteśmy gotowi na magię.
-Tutaj. -Słyszałaś to?
-Kto tam jest? -To ja. Magik Maciej.
-Um... Ale to tylko muszka. -Może śnimy?
Zapewniam was, to nie sen. To wydarzyło się dziś rano.
Byłem w swoim sklepie i trenowałem nową sztuczkę ze znikającą muszką.
-Ale przez przypadek sam zniknąłem. -Och, nie!
Dlatego, niestety, muszę odwołać mój dzisiejszy występ.
Nie możesz! Powiedziałam już Piszczkowi.
Przepraszam, ale cała magia jest w łapie.
A jak widzisz, w tym momencie nie mam żadnych.
-Nie ma żadnego sposobu? -Jest, ale prawie niewykonalny.
Potrzebuje pomocy dwóch odważnych poszukiwaczy przygód.
Takich, którzy są szybcy i magicznie utalentowani.
-Chciałbym znać takie dwa psy. -My nimi jesteśmy, Puszku.
Ja jestem szybka, a ty dobry w magii.
Cóż, trochę czasu już minęło, ale pamiętam trochę sztuczek.
Zatem nie ma czasu do stracenia!
Musicie zdobyć dla mnie magiczną pelerynę od Krawcowej Sabriny.
Jej sklep jest w magicznej części labiryntu z żywopłotu.
Naprawdę? Gdzie w labiryncie?
Nie jestem pewien. Nie jestem dobry w dawaniu wskazówek.
Zwykle tylko mówię "puf" i jestem tam, gdzie chcę być.
Nie martw się. Znajdziemy ją. Chodź, Puszku.
Poczekam na was tutaj. Szybko!
Nie mogę tego nigdzie znaleźć!
Dobra, to musi być to.
-Nie. -Kolejny ślepy zaułek?
Przeszukaliśmy cały labirynt. Nie ma tu sklepu Krawcowej.
-Myślisz, że to może być to? -Dobre oko, Puszku.
Krawcowo Sabrino! Cześć! Potrzebujemy twojej pomocy!
Lepiej się pospieszcie. Mój sklep wkrótce się zamyka.
-Czekaj. Nie... -Trzymaj się, Puszku.
Wiedziałem, że zdążymy.
Cześć, Sabrina. Magik Maciej nas przysłał.
-Zamienił się w muszkę. -Przynajmniej nie w guzik.
Guziki są straszne.
To prawda. Teraz potrzebujemy peleryny, żeby go odczarować.
Ale tylko magicy dostają peleryny.
By udowodnić, że znacie magię, powiedzcie, gdzie peleryna ląduje.
Pudła! Zamieniajcie się!
Okej, Puszki, znasz się na magii.
W którym pudle jest peleryna?
Coś mi świta z treningu o magii.
Peleryna nie jest w pudle. Jest za uchem Sabriny.
-Puszku, to było wspaniałe! -Peleryna jest wasza.
A ja kończę na dziś. Papa.
Okej, sami odprowadzimy się do drzwi.
Goście już są. Musimy się pospieszyć.
-Gdzie jest Maciej? -Psst! Tutaj!
-Chowałeś się w krzakach? -Goście zaczęli się pojawiać.
-Nie chciałem, by mnie tak zobaczyli. -Oto twoja magiczna peleryna.
Cudownie! Teraz mogę się pojawić na nowo.
-Super. -Jak tylko dostanę magiczny kapelusz.
Co?
Zgodnie z moją magiczną księgą, potrzebuję magicznego kapelusza
z magicznego sklepu na magicznej górze.
A może przypadkiem wiesz, gdzie znajduje się ta góra?
Hmm, tam gdzie są góry? Wiecie, te wysokie.
Damy sobie radę.
Sterowiec!
Ptaki!
Góry!
-Ale która jest magiczna? -Chyba ją znalazłem.
Jesteś w to dobry.
-Musimy być do góry nogami? -Nie, to było tylko dla zabawy.
Cześć. Czy podoba wam się mój magiczny kapelusz?
Panna Lidia? Czy to ty?
Och, nie, nie, nie, nie, nie. Ja jestem Panna Loudenpuf.
Panna Lidia to moja siostra. Nie ma między nami żadnych podobieństw.
Lidia pyta, "Podoba ci się mój kapelusz?"
A ja pytam, "Podoba ci się mój magiczny kapelusz?"
To duża różnica.
Lady Loudenpuf, potrzebujemy magicznego kapelusza dla Magika Macieja.
Ach, czyli tego kapelusza szukacie. Ale jest tylko dla magików.
-Mój kumpel Puszek jest magikiem. -Zatem udowodnij.
Dam ci trzy szanse, by wydostać kanapkę z szynką z tego kapelusza.
Łapko, nie jestem pewny, czy znam magiczne słowo, by wykonać tę sztuczkę.
Musisz spróbować, Piszczek na nas liczy.
Abrakadabraszynka! To chyba złe słowo.
-Uch, hokus-szynko-pokus. -Została ci jedna szansa.
-I jedna ci wystarczy, Puszku. -Dajcie mi pomyśleć.
Dam radę. Alaka-kanapka!
Kapelusz jest wasz.
Dziękujemy.
Och. Mmm. Dodał musztardy. Pycha.
Tata kroi tort. Wiesz, co to znaczy.
-Wszyscy zjedzą pyszne ciasto? -tak.
Ale to też oznacza, że kolejny ma być występ. Pośpieszmy się!
-Macie magiczny kapelusz! -Teraz możesz się odczarować.
-Potrzebne będzie coś jeszcze, prawda? -Przepraszam, ale tak.
Magiczna księga głosi, że potrzebuję różdżki od drwala z lasu.
Z lasu? Twój występ ma się zaraz zacząć!
Czy jest jakikolwiek sposób, żebyś wystąpił jako muszka?
To niemożliwe. Jak już mówiłem, cała magia dzieje się dzięki łapie.
No tak, czyli potrzebujesz łap. Zdobędziemy różdżkę.
Czy wiesz, gdzie w lesie jest ten drwal?
Akurat, tak.
Ale muszę was ostrzec, ten drwal potrafi być nieznośny.
Czemu zakłócacie mój spokój i ciszę?
-Myślisz, że to ten nieznośny typ? -Chyba tak.
Hej. Um... Potrzebujemy magicznej różdżki,
żeby Maciej mógł zamienić się z muszki z powrotem w siebie.
Te różdżki są tylko dla magików.
Dowiedźcie, że jesteście warci tej różdżki... Sprawdźmy to.
Unieście mnie nad ziemią.
Uch, Łapko... To trudna sztuczka. Nie wiem, czy mi się uda.
-Dawaj. Zrób to dla Piszczka.. -Okej. Robi się.
Unieś się.
Ups. przepraszam. Naprawię to. Unieś się.
Uch, poczekajcie. Po prostu się... uniosę.
Wystarczy! Nie jesteście warci różdżki.
-Och, nie. Przepraszam, Łapko. -Poczekaj!
Panie Drwalu, Puszek jest świetnym magikiem,
więc spróbuje jeszcze raz i teraz na pewno mu się uda.
-Uda mi się? -Tak.
Zobacz, ile już udało ci się zrobić. Musisz poruszyć łapą.
Już wiem.
Maciej zawsze mówi, że magia jest w łapie. Muszę tylko poruszyć moją łapą.
Unieś się.
-Udało mi się. -Tak.
To była dobra zabawa. Różdżka jest wasza.
Teraz uciekajcie.
Mamy różdżkę!
-Czas cię odczarować. -Och, tam jest Łapka.
Łapko! Jesteśmy wszyscy gotowi na wielki magiczny pokaz Macieja.
-Jeden moment. -Co robimy?
Magik nigdy nie może pozwolić publiczności czekać.
-Musimy dokonać tego na scenie. -A co, jeśli się nie uda?
Cóż, jak to mówią, wielki magik albo odniesie sukces jako magik,
albo polegnie jako muszka.
Zawsze tak mówili? To dziwne, że tak idealnie pasuje do tej sytuacji.
Dzień dobry, wszystkim. Witam na Wielkim Magicznym Pokazie Urodzinowym Piszczka.
Pierwszą sztuczką Macieja będzie wynurzenie się z tej latającej muszki!
-Och! -Och.
Co robimy?
Łapko, przytrzymaj kapelusz ponad peleryną, a ty Puszku, użyj różdżki
i odczytaj sztuczkę na głos z mojej książki.
"Wielki magiku, nigdy się nie bój Z muszki w człowieka się tu zamień."
Och, wow!
Bijcie brawa dla bohaterów tych urodzin! Łapka i Puszek!
Piszczkowi chyba podoba się występ.
A teraz, wyjmę królika z mego kapelusza.
Wciąż się przyzwyczajam do mojej nowej różdżki.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA P.D. EASTMANA - WYDAWANE PRZEZ RANDOM HOUSE
Bał łał łał
Napisy: Weronika Wasiak