Tak mi przykro, Trinidad.
Gdyby nie Santos,
nie byłoby mnie tu teraz.
Santos mówił mi, że wiele lat temu wyciągnął go pan z kopalni.
Nigdy nie zapomniał, że podarował mu pan tyle lat życia.
Jego przyjaźń
spłaciła ten rzekomy dług z nawiązką.
Z Bogiem, panie Mauro.
Jak mogłeś pozwolić na zabicie Indianina?
Nie wiesz, że policja rozpocznie śledztwo?
To ty chciałaś razem pracować.
Odpowiadasz za to tak samo jak ja.
Mylisz się.
Nigdy w życiu cię nie widziałam.
Z całym szacunkiem, jest mi pani winna pieniądze.
Ten dżentelmen panu zapłaci.
Za pozwoleniem.
Muszę panu coś powiedzieć.
-Nie jestem zainteresowany. -To się okaże.
Ale najpierw...
Wiem, gdzie jest pański ojciec.
Edwardzie?
Inés.
Czy to ty?
Tak. To ja.
Nie rozumiem.
Usiądź.
Jestem taki stary.
Minęły lata.
Masz teraz trzy córki.
Tak.
Tak, pamiętam dziewczynki.
Gdzie jesteśmy?
W klasztorze.
Dlaczego?
Zostałam zakonnicą
po tym, jak poślubiłeś Sol.
Poślubiłeś Sol, pamiętasz?
Oczywiście, że pamiętam.
Zajęła moje miejsce.
Nie.
Nie wolno ci jej winić.
To ja wybrałem Sol na swoją żonę.
Nie zastanowiłem się, jak się poczujesz.
Bardzo przepraszam.
Wybaczysz mi?
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
Panie Larrea!
Proszę wybaczyć ojcu, ale to zły moment.
Bez obaw, ucieszy się na mój widok.
Czy panowie nie słyszeli?
Przynosimy dobre wieści.
Chcemy kupić całą posiadłość.
-Dom, winiarnię i winnicę. -Po uzgodnionej cenie.
To zły moment.
Proszę o opuszczenie domu.
Chyba źle mnie pan zrozumiał.
Panowie są zdecydowani i mają pieniądze.
W okolicy od dawna nie było poważniejszej transakcji.
Nalegam. To zły moment.
Panie Mauro...
Niełatwo jest znaleźć taką okazję.
Chcą zapłacić tyle, ile zaproponowała pani.
Powiedziałem, odejdźcie.
Słyszał pan mojego ojca.
Proszę uszanować jego wolę. Niech panowie już pójdą.
Błędem było zaufać emigrantowi.
To niestali, chełpliwi ludzie, nic więcej.
Uspokójmy się. Ja się tym zajmę.
Kiedy się urodziłeś...
to matka wybrała ci imię. Nicolás.
Byłaby mną teraz rozczarowana.
Nie.
Byłaby z ciebie dumna.
Jestem egoistą.
Zrobiłeś wszystko dla Mariany i mnie...
a ja tego nie doceniałem.
Synu...
Czasami trzeba otrzymać potężny cios,
by uzyskać właściwą perspektywę.
Jeśli nie kochasz Teresy,
nie musisz się z nią żenić.
Podążaj za głosem serca.
I zawsze krocz swą własną ścieżką.
Masz moje błogosławieństwo.
Ważne, żebyś go wywiozła dyskretnie.
Zaczekaj do zmroku.
I wyjdźcie bocznymi drzwiami.
Nikt nie może was widzieć.
Nie martw się.
Inés...
Czemu zmieniłaś zdanie?
Manuel i Edward się do tego przyczynili.
Rozmawiałaś z Edwardem?
Krótko.
Rozpoznał cię? Co powiedział?
To była tylko chwila.
Pamiętał ciebie.
I wasze córki.
Dziękuję.
Musisz już iść.
Ja wracam do mych obowiązków.
Oczywiście.
Dziewczynki bardzo chciałyby poznać ciocię Inés...
Może kiedyś...
Może.
Dbaj o siebie.
Ty także.
Dzień dobry, Luis.
Dzień dobry, panie Larrea. Pan Fatou już czeka.
Dziękuję.
Mauro, co ty tu robisz?
Dostałem wiadomość od Fatou. A ty?
Ja także.
Bardzo mi przykro z powodu śmierci Santosa.
Nareszcie jesteście.
Panie Fatou,
powie nam pan, o co chodzi?
Proszę za mną.
Co oni tu robią?
Obiecaliście mnie chronić.
Bez obaw, jest pani z nami bezpieczna.
Uznałem, że rozwiążę tę sprawę,
wysłuchując obu stron.
Sprawiedliwie.
Nie mam nic do dodania.
Już wszystko wyjaśniłam.
Przykro mi, iż kwestionuje się słowa kobiety z dobrej rodziny.
Pozwólmy więc panu Larrei się wytłumaczyć.
Czy naprawdę wierzycie, że ja,
mając poparcie pana Juliána Calafaty z Hawany,
który darzy mnie pełnym zaufaniem,
jestem takim łajdakiem, jak mówi ta kobieta?
Niemniej ścigając cię, pani Gorostiza przepłynęła Atlantyk.
Mielibyśmy uwierzyć,
że zrobiła to bez rozsądnego powodu?
Ty to powiedziałeś. Ta kobieta nie ma ani krztyny rozsądku.
Naraziła mojego syna na niebezpieczeństwo.
Czy to prawda?
Nie ja ponoszę odpowiedzialność.
A co pani na to, pani Claydon?
Nie mam wyboru, będę boleśnie szczera.
Zdrowie psychiczne żony mojego kuzyna pogorszyło się.
O czym ty mówisz?
Cierpi na histerię,
która zniekształca jej percepcję.
Mam zaświadczenie lekarskie podpisane przez doktora Ysasiego,
które opisuje jej zaburzenie psychiczne.
Dlatego razem z panem Larreą postanowiliśmy się nią zająć.
To kłamstwo!
Ci przestępcy zrobili ze mnie zakładniczkę.
Proszę nie zwracać na nią uwagi.
Nie wie, co mówi.
Być może moglibyśmy z nią porozmawiać na osobności
i ją uspokoić.
-Oczywiście. -Tak, jak najbardziej.
Dość tych uprzejmości. Jutro wracasz do Hawany.
A jeśli nie?
Poinformujemy władze
o twoim udziale w śmierci Santosa Huesosa.
Ja nikogo nie zabiłam. To Alan.
A komu uwierzy sąd? Angielskiemu dżentelmenowi czy tobie?
Czy Manuel naprawdę podpisał zaświadczenie?
Nigdy by tego nie zrobił. To paragon za sukienkę.
-Dziękuję ci za pomoc. -Nie ma za co.
-Chciałem cię także przeprosić. -Ja też.
Ja też.
Zrezygnowałem ze sprzedaży.
Dlaczego?
Nie powinieneś tracić takiej okazji.
Już za późno.
To moje ostatnie godziny w Jerez.
Dziś wyjeżdżasz?
Nie mam wyboru.
Gdziekolwiek będziemy, Alan zrobi wszystko,
by odebrać mym córkom dziedzictwo.
Musimy się z Edwardem ukryć.
Dokąd wyjeżdżacie?
Do Portugalii. Mamy przyjaciół w Porto.
Będziemy bezpieczni.
To nasze pożegnanie.
W Meksyku mawiają, że trzeba się pożegnać,
aby znów się zobaczyć.
Masz. Obiecałam.
Dokument, w którym oddaję ci wolność.
Nie bądź taka zdziwiona.
Dałam ci słowo, czyż nie?
Proszę pani.
Nie spodziewałam się, że go pani dotrzyma.
Ja też nie.
Gdy tylko dotrzesz do Hawany, znajdź prawnika.
Nie zgub tego.
Idź już. Popłyniemy dwoma różnymi statkami.
Dlaczego?
Żebym nie zmieniła zdania.
Dlatego.
Nie słyszałaś? Zejdź mi z oczu!
Pani Carolo...
Gdy przeznaczenie połączy nas w Hawanie...
Nie bój się, tak się nie stanie.
Obracamy się w różnych światach.
Gdyby jednak,
nie musi się pani ze mną witać,
a tym bardziej rozmawiać...
Ale proszę nie odwracać głowy, jakby mnie pani nie znała.
Dobrze.
Co tu robisz?
Kim jesteś?
Hej! Ty!
Jak się tu dostałeś? Hej!
Powinniśmy iść.
Ty idź.
-Co pan robi? -Pilnuj własnego nosa.
Idź już!
Panie Mauro.
Pani Claydon?
Wyruszyła do Kadyksu ze swymi angielskimi sługami.
Dziękuję.
Klasztor płonie.
-Co się stało? -Nie wiadomo.
Pożar rozpoczął się w kościele i dotarł do części mieszkalnej.
Mauro, potrzebuję twojej pomocy.
Sol!
Jazda!
-Siostro! -Dziękuję.
Wody! Pomocy, proszę.
Nie ma czasu do stracenia. Prędko!
Pomocy! Ratunku!
Wody!
Siostro!
Gdzie Edward?
Chciałam do niego dotrzeć, ale...
Nadal jest w izbie?
Przykro mi, Sol.
Daj mi klucz.
Nie możesz tam wejść.
Muszę go znaleźć.
On już na pewno nie żyje.
Daj klucz.
Soledad!
Pomocy!
-Daj wodę. -Woda.
Soledad!
-Edwardzie! -Sol!
Musimy stąd wyjść!
Nie mogę go zostawić.
-Chodźmy. -Nie.
Edwardzie!
Uwaga!
Edwardzie.
Edwardzie, musimy iść.
Edwardzie, chodźmy.
Kochana Sol...
Edwardzie!
Posłuchaj, zanim znów stracę zmysły.
-I odwagę. -Nie ma czasu.
Posłuchaj mnie!
Nie pójdę z tobą.
Nie mogę być ci ciężarem.
-Wybacz mi. -Co?
Wiesz, że bardzo cię kocham.
Nie! Przestań!
Nie!
Byłem z tobą bardzo szczęśliwy.
Edwardzie!
Nie!
Uspokój się, siostro.
Bądź dzielna, moje dziecko.
Jeśli czegoś ci będzie trzeba, możesz na nas liczyć.
-Kochana. -Dziękuję.
-Wyrazy współczucia. -Dziękuję.
Wracasz do Anglii?
Jak najszybciej. Muszę pochować Edwarda.
I Alana.
Moje córki mnie potrzebują.
Bardzo mi przykro, że tak się to potoczyło.
Wiem.
Mauro.
Nie musisz nic mówić.
Dobrze się czujesz?
Czas wrócić do Meksyku.
Choćby po to, by zaakceptować, że nigdy nie zdołam spłacić długu Carrúsowi.
Możliwe, że nie.
Ile pieniędzy ci zostało?
Tylko to, co pożyczyła mi pani Úrsula.
Teściowa twojej córki chciała zainwestować, prawda?
Masz przecież to.
Jeśli umiesz zarobić na przeklętej kopalni,
to dlaczego nie na opuszczonej winnicy?
Nie znam się na tym biznesie, synu.
Nauczysz się.
Tato...
Czas otworzyć się na nowe horyzonty.
A ty i Mariana?
Mamy nasze własne życie.
Czas, żebyśmy stanęli na własnych nogach.
Tato...
Jesteś najlepszym ojcem pod słońcem.
Teraz pora, żebyśmy my o ciebie zadbali.
Dom jest pański.
Może pan w nim mieszkać
albo go spalić.
Zrobi pan, co zechce,
bo dług mojego ojca nigdy nie zostanie spłacony.
Gdzie on jest?
Ojciec ma ważniejsze sprawy niż użeranie się z takimi nędznikami.
Co za wyrodny ojciec.
Nie zadbał o was
ani o wasze dziedzictwo.
Nie ma tu Larrei...
bo jest tchórzem!
Nie ma odwagi spojrzeć mi w oczy
i przyznać się do porażki.
Larrea!
Wręcz przeciwnie.
Jest tam, gdzie chce być.
Ojciec zostawił nam coś cenniejszego niż nieruchomości.
Życiową lekcję.
Jesteśmy z niego bardzo dumni.
A teraz proszę wybaczyć.
Niech Bóg wam przebaczy, panowie.
Chodźcie, chłopaki!
Butelka, proszę pana.
Dziękuję.
-Dzień dobry. -Paczka dla pani.
Proszę.
Paczka z Hiszpanii, proszę pani.
Ta prowizja jest nie do przyjęcia.
To standardowa opłata, pani Claydon.
Wszyscy wiemy, że to nieprawda.
Złożymy pani lepszą ofertę.
Wspaniale.
Zapraszam, gdy będzie gotowa.
Daj znać, kiedy zacznie lecieć sok z drugiej tłoczni.
Witaj, Soledad.
Dziękuję.
Służy ci takie życie.
Mam nadzieję, że masz się lepiej.
Córki i praca pomogły mi poradzić sobie ze stratami.
To dobrze.
Dostałam twój prezent.
Gratulacje.
Wspaniałe zbiory.
Z ust takiej znawczyni jak ty to prawdziwy komplement.
Mam dla ciebie propozycję.
Nadal koncentruję się na sherry.
Konkurencja w Anglii jest coraz większa.
Mamy australijską sherry, włoską sherry...
Nawet sherry południowoafrykańską.
A co to ma wspólnego ze mną?
Jesteś teraz częścią tego świata.
Wszyscy potrzebujemy sojuszników.
Oboje wiemy, że hiszpańska poczta
jest jedną z najlepszych w Europie.
Chodzi mi o to, że...
Jeśli chciałaś zawrzeć ze mną umowę, czemu nie napisałaś listu?
Mogłam tak zrobić.
A ty mogłeś wrócić do Meksyku.
W Meksyku już nic na mnie nie czeka.
Cudownie widzieć, że to znów żyje.
Nieważne, ile czasu mija,
nadal czuję się tu jak w domu.
To wciąż jest twój dom.
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARÍI DUEÑAS
Napisy: Dorota Nowakówna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Małgorzata Fularczyk