NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Jenerik!
Nispeten az tanınan iri kıyım bir adam 2003'te
masaya çıkmış, neşeyle oynuyordu...
...metruk bir akıl hastanesinde.
Hayatımda bulunduğum en ürkütücü yerlerden biriydi.
Raporlu deli.
Deli ya da değil...
Deliydi!
Bu çok sevilen, zamansız film yaklaşık 20 yıldır
dünyayı Noel neşesiyle dolduruyor…
Herkes duysun. Yüksek sesle.
Oyuncuları ve ekibi...
Kimse tanımıyordu.
Birkaç da ünlü.
Rüya Jimmy.
Benim için rüya gibiydi, evet.
Ama bu ilham verici Noel eğlenceliği bir anda ortaya çıkmadı.
Stop motion animasyon istiyorum.
Kendi ilham kaynağı vardı.
Rankin/Bass gibi.
Hazır mısın Noel Baba?
Bu da yasal sorunları da beraberinde getirdi.
-Ne? -Ne?
Bizi Biz Yapan Filmler değil, Bize Dava Açtıran Filmler mi?
Bu, tartışmasız, komik…
Kokuyorsun.
...Noel komedisi...
Film şirketi beğenmedi.
...sürekli sorgulandı.
Herhangi bir şeyin başrolü için
Will Ferrell'ı düşünmeniz resmen...
...delilik.
Buddy gibi
bu Noel klasiğinin mütevazı, masumca başlangıç hikâyesi…
Şimdi ne yapacağım?
...sebatla büyüyüp...
...tüm zamanların en şaşırtıcı Noel klasiğine dönüştü.
Ayrılmayın. Pantolonunu indirecek.
Neden başka türlü olsun ki?
İşte, Bizi Biz Yapan Noel Filmleri.
Gelecek Noel'in hazırlıklarına başlama zamanı.
Elf, kendini elf sanan uzun boylu,
tuhaf bir adamın destansı hikâyesi.
Çok saçma!
Sahiden. Aradığı kişi öfke sorunlu...
Baba!
Ne istiyorsun? Para mı?
Herkesi gıcık ediyor.
Bana bir daha "elf" dersen...
Birinin de sakalını çekiyor...
Bu arada âşık oluyor...
Âşığım! Herkes duysun, ne olur?
...ve babasının öfkeli, soğuk kalbini ısıtırken
sonunda Noel'i kurtarıyor.
Ama hikâyenin başlangıcına gelince,
Kuzey Kutbu'ndan çok uzakta başlıyor.
Aslında burada, 1970'lerin Philadelphia'sında başlıyor.
Yahudi bir gencin
Noel'le ilgili sıra dışı bir görüşü var.
Hanuka harikaydı
ama Noel'de özel bir şey var.
Noel'i özel kılan çok şey var.
Alt kata iniyorsun.
Hediyeler var.
-Unutmayın ki... -Dışarısı soğuk. İçerisi sıcak.
Ama David'in en sevdiği şey…
Noel filmlerini çok ama çok seviyorum.
-David, Noel filmlerini... -24 saat izlerdim.
Takvimler 1993'ü gösterdiğinde ise Philadelphia'dan ayrılıp seyahate çıktı...
...dalgalı, sakızlı şeker denizini aştı...
...ve Noel filmi senaristliği kariyeri yapmak için Hollywood'a gitti.
-Ama onun yerine şeyde çalıştı... -Bir iç çamaşırı fabrikasında. Evet.
Harika bir hayat.
İnce askılar hakkında engin bilgiye sahibim.
Ama genç bir adamın
hayalindeki hayat David için yeterli değildi.
Los Angeles tersimi döndürdü.
Noel zamanı sıcak ve tuhaftı.
Kendimi memleketimde gibi hissetmek için
Noel filmleri kiralardım.
Ama çocukluğunda çok sevdiği bir şey tekrar karşısına çıktığında
David'in aklında kıvılcım çaktı.
Ampul gibi bir şey.
Adı şey olsun...
Rudolph.
-Los Angeles'taki David gibi... -Rudolph uyumsuz.
Orayla uyumsuz. Nereye ait olduğunu öğrenmeye gidiyor.
Hazır mısın?
Bu farklı Ren geyiğinin durumuyla kendini özdeşleştiren
David'in aklına bir fikir geldi.
Bir fikrim var...
Noel'i temelli değiştirecek bir fikir.
Rudolph'u kocaman bir elf'e dönüştürecektim.
Bu fikrin adı da...
Elf'ti.
Doğru ya.
İçinde Rankin/Bass'in
Noel masumiyetini hisseden
David bir Noel hikâyesi yazmaya başladı.
Buddy adında, New York'a gelen bir elf hakkında.
Hiçbir yere ait değilim.
Elf komik biri.
İyi bir başlangıç.
Şapşalca ve absürttü.
Gerçi...
Noel filmlerinin olmazsa olmazı,
yüce gönüllülük içermesidir.
Elf'e gelince...
Elf'in duygusal yolculuğu
başından beri baba, oğul hikâyesiydi.
Bu da David'in yüreğine sesleniyordu.
Babam ben küçükken vefat etti.
Yani filmin duygusal motivasyonu
baba arayışı.
Hikâyeyi anlatırken…
Baba, seni seviyorum.
...filmle bu seviyede bağ kurabileceğimi biliyordum.
Buddy'nin çıkmasını istediğim yolculuğun bu olduğunu biliyordum.
Tamamı yazılan senaryoyla Noel alışverişine gitme vakti gelmişti.
Senaryoyu ajansa gönderdim. Çok beğendiler.
Film şirketiyle hemen anlaştılar.
MPCA bir yıllığına opsiyonladı.
Elf projesi böylece hareket kazandı.
Hemen oyuncu bulma işine soyundular
ve tabii ki Saturday Night Live'ın meşhur
komedi efsanesini oynatmak istediler.
Ama düşündüğünüzü değil.
Chris Farley'yi oynatmak istediler.
Bana bakın! Elf tozuyla kaplıyım!
Farklı bir film olurdu.
David'in...
-Çok farklı bir film. -...yapmak istemediği bir film.
Senaryosunu her şeyin üstünde tuttuğu için
bir yıllık opsiyonun süresinin dolmasını sağladı.
Sözleşmeyi feshetti ve bu kafede
biriyle buluştu. Onu gerçekten anlayan biriyle.
Yapımcı Jon Berg gibi biriyle.
İlk kez, senaryosunu okuduğum bir yazarla buluştum.
Kimse tanımıyordu.
Kimsenin tanımadığı biriydim.
Hiç yapıtı yoktu ama yetenekliydi.
Öyle de denilebilir.
Menajer arıyordu. "Menajerin olurum." dedim.
Tam ihtiyacı olan şey. Yapıtı olan biri.
Ben de neredeyse hiç yapıtı olmayan, kimsenin tanımadığı biriydim.
Ama bir ortağı vardı: Todd Komarnicki.
Jon ve David kahve için buluştuğunda...
Sadece kahve parası vardı.
...Jon ona düşünülecek şeyler sundu.
Ona öğle yemeği ısmarlayacak param yoktu.
Peki Jon bu ortaklığa ne katabilirdi?
Buddy rolü için Will Ferrell.
Affedersiniz, geciktim...
Jon da ben de bu rolün tam ona göre olduğunu biliyorduk.
En sevdiğin gezegen hangisi?
Saturday Night Live'da Will'in iyi yaptığı bir şey vardı.
Ne?
Sürekli bir masumiyet.
Kardeşlik ve eğlence dolu kalın bir cigara sarın.
Parlak bir ışık saçıyordu.
Bakın bana!
Jon ve Todd'a göre...
Buddy karakteri için önemli bu.
Gülümsemek en sevdiğim şey.
Will mükemmel gelmişti.
Havalı olacak.
Ama David'in standartları yüksekti.
Onu ikna edebilecek miydiler?
Muhteşem! Onu oynatalım.
Tüm çabalarına rağmen doğru cevap verdin.
Soru şu: Jon Berg,
Will Ferrell'ı getirebilecek mi?
Tabii ki getiririm.
Çaylak yapımcı gergince kahkaha atarken…
İlginçtir, iyi yapımcı olmak bazen
cumartesi sabahı ajans sahibinin evindeki tenis sahasında basket oynamak demektir.
Jon ayakkabılarını bağlayıp basket atmaya hazırlandı.
İp atlamaya da denebilir.
Will Ferrell'ı temsil eden Jason Heyman'la oynadım.
Filmi anlattım. Okudu, beğendi.
O zamanlar Will'in menajerliğini yapan Julie Darmody'ye gönderdi.
O da beğendi. Bir üst kademeye,
Will'in hayatındaki en önemli kişiye, Jimmy Miller'a verdi.
Jimmy senaryoyu okudu, beğendi ve Will'e gönderdi.
Will nihayet okudu ve temsilcileri onun çok bağlandığını olduğunu söyledi.
Yolculuk böyle başladı.
-Üç kişilik, ünsüz bir ekip… -Evet.
Ünlü birine evet dedirtmişti.
En büyük zorluk, film şirketine evet dedirtmekti.
Bütün film şirketlerini arıyordum.
Hızlı tanıtımda ustalaşmıştım.
Harika bir senaryom var, diyordum.
Will Ferrell çok bağlandı.
Gaz vermeye çalışıyordum.
Ancak…
Kimse ilgilenmedi.
Hiçbir şeyi doğru yapamıyorum.
Hollywood'da herkes için en kolay şey hayır demek.
Hep bunu duyarsın.
Ama duydukları bir şey gerçekten hayret vericiydi.
Dediler ki "Herhangi bir şeyin başrolü için
Will Ferrell'ı düşünmeniz resmen...
...delilik."
Tam olarak...
Ünsüz değildi.
-Doğrusu, Will'in... -Neredeyse hiç yapıtı yoktu.
-...sinemada. -Doğru.
Kapa çeneni.
Şöyle düşünmek çok zor,
"Will Ferrell büyük bir yıldız olmadan önce böyle bir dönem oldu."
Deli hapları almış gibi oluyorum!
Ama o dönemde piyasada Will'in sadece bir filmi vardı:
Roxbury'de Bir Gece.
Pek de gişe rekorları...
-...kırmamıştı. -Bu da beklentileri karşılamamıştı.
Will'in başrolünde olduğu bir film yapılmamıştı. Amacımız buydu.
Bu konuda yalnız olmadıklarını öğrendiler.
Bir gün Cale Boyter adında biri aradı.
İri kıyım bir adamdı.
Tamam. Hoşça kal.
Fırtınayla buluşmak gibi.
Kimsin sen?
Harika bir soru.
Cale Boyter, New Line Cinema'da alt düzey,
bir hayli alt düzey bir yöneticiydi.
O zamanlar ünlü olduğumuz film...
Elm Sokağı'nda Kâbus.
Çok sıra dışı korku ya da komedi filmleriyle de.
Hiç aile filmi yapmamışlardı.
Tuhaf değil mi?
Hatta Cale'in hiç filmi yoktu.
Hiç film yapmamıştım. Nasıl olduğunu bilmiyordum.
Onu tek bir arzu motive ediyordu.
Will Ferrell'a bayılıyorum. Keşke onu daha çok görebilsem.
Alt düzey yönetici...
Senaryoyu okudum ve dedim ki "İnanılmaz bir şey bu.
Tam Will Ferrell'a göre."
Beni arayıp dediler ki, "Filmi opsiyonlamak istiyoruz!"
Elf kültürüne olan düşkünlüğümü paylaşan başka bir insanı tanımak güzel.
Yapımcılığa Giriş dersinde gibiyiz.
Aktör nihayet tamam.
Film şirketinin ilgisini çektin.
Ama yeşil ışık yakılmış değil.
Yönetmenlere gönderilen bir milyon senaryodan sadece birisin.
Milyonda bir görülecek bir senaryoydu
ama istedikleri yönetmenin denk gelme ihtimali...
Ron Howard, Steven Spielberg.
...milyonda birdi.
A listesindekileri alamazsın.
B listesindekilere gelince...
Görüştüklerimiz arasında Jovie'yi sokak kadınına dönüştürmek isteyenler oldu.
Sadece Noel'i atlatmaya çalışıyorum.
Senaryodaki aşka itirazları vardı.
Ama doğru yönetmeni tavlamak için cidden Eski Dostlar'a başvurdular.
Eski Dostlar'ı çektikleri yerde toplantılar yapıyorduk.
Hayır, cidden Eski Dostlar.
Will Ferrell, Luke Wilson ve Vince Vaughn'un oynadığı film.
Bugün en güzel gün.
Biz yönetmenler hakkında konuşurken Vince yanımızdaydı.
Fikrimizi Favreau'ya aktardı.
Ne? Aktör Jon Favreau'ya mı?
Oyunculuk da yapıyordu.
Jon Favreau'sun. Rocky Marciano, Derin Darbe, Hızlı Yaşayanlar.
O dönem onun yönetmen olarak neler yapabileceğini kimse bilmiyordu.
Vince Vaughn iyi biliyordu.
Çok müthişsin ama farkında değilsin.
Favreau tek film çekmişti.
O güne kadar sadece Suç Ortakları'nı yapmıştı.
Tek filminin yıldızı Vince Vaughn'du ama Favreau büyük bir yönetmen değildi.
Yine de toplantıya çağırdılar.
Ufacık bir toplantı odasındaydık.
Umarım iyidir.
İçeriye girdi ve üç şeyi vurguladı.
Bir.
ELF İÇİN FİKİRLERİ
Önce masaya bir kitap koydu.
Kitabın konusu...
Çiftlikte yaşayan bir şeftali.
Hayır. Konusu...
Rankin/Bass.
Bir dakika!
-Şu meşhur... -Rankin/Bass.
-O yapım şirketi şeyi yapmıştı... -Rudolph'u.
David'in en sevdiği Noel filmini.
-Bayılırdım. -İyi bir başlangıç.
"Kostümlerin estetiği bundaki gibi olacak." dedi.
Elf Hermey'den bile bahsetti.
Hermey!
Onu boyamayı bitirmedin mi?
Favreau, David'in senaryosunun iham kaynağını görmekle kalmayıp
kendisi söyledi...
Stop motion animasyon istiyorum.
"Kuzey Kutbu'nu böyle hayal ediyorum.
Rankin/Bass gibi."
"Kulağa çok hoş geliyor." dedik.
Tesadüfen keşfedilmiş gibi geliyor ama ikincisi bunu daha destekliyor.
İkincisi, Noel'in onun için son derece
özel bir zaman olmasıydı.
Annesini küçüklüğünde
ve Noel zamanı kaybetmiş.
Babasıyla Noel filmlerini izleyip daha iyi hissederlermiş.
Jon için Noel, etkisini hiç kaybetmemişti.
Gelirken bir anda farkına vardım.
Kendisi de yeni baba olmuştu.
Baba, oğul filmiydi.
Erkek.
"Çocuklarımla paylaşabileceğim bir şey yapayım."
Yönetmenlik tecrübesizliğine rağmen...
Bunu duyar duymaz
"Aradığımız yönetmen o." dedim.
Bir saniye. Üçüncüyü duymadık.
Tamam.
Üçüncü şeyde çok hırslı olduğunu düşündüm.
Biliyor musunuz,
üçüncüsünü ilerleyen dakikalarda açıklayacağız.
Şimdilik bilmeniz gereken tek şey…
Tam olarak duymak istediğimiz şeydi.
Harika! Yönetmenliği Jon Favreau üstlendi.
Heyecanlandırdı.
New Line Cinema'nın başkanı Bob Shaye buna şöyle yorumladı…
Ne kadara patlar bu?
Bence Elf ona göre bir film değildi.
New Line yine de bütçe belirledi.
Herkes yaratıcı ekip için heyecanlanırken…
Yani...
Yaşasın?
Yeşil ışık yandı. Filmi çekecektik.
-Yaşasın! -Evet.
-Her şeye rağmen bu ünsüz ekip... -Evet.
New Line'dan 30 milyon dolarlık bütçe koparmıştı.
Filmi çekerken de bizi özgür bıraktılar.
Baba sevgisiyle ilgili bir film.
Noel'in büyüsüyle ilgili bir film.
-Öyle bir film ki... -Yönetmeni tek film çekmiş,
yapımcıları hiçbir şey çekmemiş bir ekip.
Hiçbir şey bildiğim yok.
İşi yaparken öğrenmeleri gerekecek.
İlk yapımcılığımdı.
Tempoyu ve süreci bilmiyordum.
Çeşitli manevraları kavrayamadık.
Ne yaptığını bilen zeki insanları işe almamız gerektiğini biliyordum.
Onlar da tam olarak bunu yaptı.
Çok komik. Jon aradı. Bu odadaydım.
Sanırım evdesin.
Bazı fikirlerini anlatmaya başladı.
Harika, diye düşündüm.
Harika!
New York'ta çekilecek bir Noel filmi için aradılar.
Stop motion tecrübem olup olmadığını sordu.
Vardı.
Will Ferrell'ın büyük bir hayranıydım.
Yapım tasarımcısı konusunda ise...
Bence çok iyiydi.
Bir ara görüşelim.
Görüştüm. Rankin/Bass tarzında bir film istiyordu.
Rankin/Bass kopyası değildi, değil mi?
Çaldığımızı değil, ilham aldığımızı düşündük.
Besbelli ki sadece ilham.
-Ne? -Ne?
Bunu çözmek üzere işe koyuldular.
Rankin/Bass'le anlaşma yapabileceklerinden emindim.
Emin misin?
Lucasfilm değildi. Yıldız Savaşları değildi. Yani…
Aynen. Sorun olmaz.
Her neyse, yıldızlardan bahsetmişken,
onlara biraz ihtiyaçları vardı.
İlk büyük kararlardan biri Walter'ı kimin oynayacağıydı.
Alkışlarınızla, Garry Shandling.
Garry Shandling komedi dehası.
Benim için kolay değil ama...
Hayır, dedi.
Neyse ki bu bizi listede ikinci tercihimize götürdü.
James Caan'a.
-Jimmy Caan dramatik aktördü. -Keşke sadece dramatik olsa.
Çok ama çok...
Dramatik.
Bir sürü inanılmaz filmde oynadı.
Sert bir adam. Maço oyunculardan biri.
Sonny Corleone o!
Beynini şık takım elbisene akıtıverirler!
Rolüne ciddiyet ve güç katabilecek biri varsa...
...o da…
James...
...Caan'dır.
Heyecanla onu aradılar.
James Caan senaryoyu okudu ve neyse ki şöyle dedi…
Neden olmasın?
Ama James Caan'la anlaşıldıysa...
James Caan'dan hepimiz biraz korkuyorduk.
...bu, sette James Caan olacak demekti.
Yapımcılar dengeyi sağlamak için
Elf Buddy'nin rol arkadaşı Jovie'yi aramaya başladı.
Film şirketi, Jovie rolüne Katie Holmes'u seçmemiz için bastırıyordu.
Vaktin geldi.
Yıldızdı.
Anlaşamadık. Neden bilmiyorum, oynamak istemedi.
Uzun hikâye.
Bir sürü kişiyle görüştük.
Peki ya ben?
Zooey Deschanel'le görüştük.
Zooey Deschanel genç bir oyuncuydu.
Gerçek bir işim olmadı hiç.
Hem biraz küstah hem de sıcak kalpli bir havası var.
Zooey'nin oyunculuğunu övmek kolay.
-Mümkünse... -Sesi güzel.
Bunu ön plana çıkaracak bir şey yapmak istedik.
Zooey'ye söylediler.
İyi olacaksın.
Patronunu seçmeye geçtiler.
15 santimlik fiyonklar.
Wanda Sykes'ı çok istedik.
Ne istiyorsun?
Ama son anda vazgeçti.
Favreau, Faizon Love'ı tanıyordu.
Onu aradı.
Geldi ve bize büyük bir kıyak yaptı.
Ama isimliğinde hâlâ "Wanda" yazıyor.
Anlaşacağımızdan o kadar emindik ki isimliğini yaptırmıştık.
"Wanda" isimliğini takmak istedi.
Jon Favreau, Elf'in kadrosunu tamamlamak için
birkaç arama daha yaptı.
Favreau, Baba Elf olarak
Bob Newhart'ı istiyordu.
Tabii bir de...
Noel Baba!
Ed Asner'ı istedi.
Hayatımda duyduğum en iğrenç hikaye.
Dâhiyane seçimlerdi.
Seçimler yapıldıktan sonra Manhattan'a gitme vakti geldi.
13 gün içinde Noel havasını mümkün olduğunca vermeye çalıştık.
Noel temalı 13 günlük canlı çekim
2 Aralık 2002'de New York'ta başladı.
Sınırlı bir bütçeyle ve çok sınırlı bir süreyle.
Sokakları nasıl çekeceğimizi düşünüyordum.
New York'un enerjisini nasıl alırız?
Nasıl gerçekçi yansıtırız?
Peki ya cevap?
Gerçekçi olması için tek yol,
gerçek çekim.
Bu yüzden, kameralarla sokağa çıktık.
Küçük bir ekip oluşturup spontane çekime hazırlandılar.
Doğaçlama bir tarz benimsedik.
İlk olarak Lincoln Tüneli'ni çektik.
Will adına korktum.
Kameramanla birlikte tünele girdi.
-Duvara yapıştılar. -Çılgınca.
Bu, daha ilk çekimdi.
O gün Will'in döner kapılarda oynaması gibi şeyler çektik.
-Trafikte koşması. -O gün, sakızı buluyor.
Park Caddesi'nde çekim yaptık.
Zum mercekli çekimi. Tootsie çekimi dedik ona.
-Ya figüranlar? -Gerçek insanlar.
Oyuncu değiller.
Kırmızı eşofmanlı adam...
Noel Baba!
O adam tesadüfen oradaydı.
İnsanlara gidip onlara dokunuyordu.
Her şey olabilirdi. En büyük korkum buydu.
Diğer herkesin en çok korktuğu oyuncu...
Sonny Corleone!
…mesaiye başlamak üzereydi.
Söylentiye göre James Caan'la çalışmak zordu.
James Caan'la ilgili hikâyeleri hepimiz duymuştuk sanırım.
Biraz vahşi bir adam olduğunu.
İtibarını koruması gereken "vahşi adam" bir açıklama yaptı.
İlk gününde…
Çıkıp konuşma yaptı.
"Adım James Caan ama beni şu isimle tanımanızı istiyorum:
Rüya Jimmy."
Rüya Jimmy.
Biri size "James Caan'la çalışmak nasıldı?" diye sorduğunda
Hemen aklınıza gelmek istiyorum. Rüya Jimmy mi? Rüya gibiydi."
Beğendim.
Yapım departmanının hakkını verelim.
Ertesi gün sete geldik,
sandalyesindeki nakış yazı değişmişti.
-"Rüya Jimmy" yazıyordu. -Böylece...
İyi geceler.
James Caan'la çalışmakla ilgili kaygılar yatıştı...
Şey...
Yoksa yatışmadı mı?
Halka ışığını nasıl bulmuştu?
"Çekim için o şeyi kameraya takmayacaksın, değil mi?"
Garipti.
James'le tanışmam böyle oldu.
Tam da Greg ve James birbirlerini tanırken
New York'la vedalaşma vakti yaklaşıyordu.
Hoşça kalın.
Ama yürekleri ısıtan o finali çekmeden değil.
Kızakları koşturan şey Noel ruhudur.
Evet, o. Doğru yeri buldular.
Altıncı Cadde'yle Central Park Güney'in köşesi
çekimi yapabileceğimiz tek yerdi.
Herkes şarkı söylüyor, Noel ruhu tüm dünyada artıyor.
Noel ruhu kızağı koşturuyor
ve nihayet Walter da şarkı söylüyor.
Şarkı beni çok etkiledi.
Derler ya, iyi hissettiren bir andı.
Bununla birlikte New York çekimi tamamlandı.
Ama alt düzey yönetici Cale Boyter filmleri New Line'a getirdiğinde
iyi hissettiren duygular tereddüde dönüştü.
"KUZEY KUTBU'NDA ŞARKI SÖYLENMEZ"
Bob beni ofisine çağırıp filmi oynattı.
Will yanından geçen babasını görüyordu.
"Baba!"
"Komik mi sence?" dedi.
Bob'un ne düşündüğü belliydi.
Bob etkilenmiyordu.
Kokuyorsun!
Patronunun gözlerinin içine cesurca bakan
alt düzey yönetici şöyle dedi:
"Komik. Bence çok komik."
Palavra tahtında oturuyorsun.
Her şeyi çok ciddiye alıyorsun.
Çekimleri bağlamından kopuk izlerken
kahkahaya ulaşamazsın.
Elf projesini rafa kaldırıp alt düzey yöneticisini kovmak yerine...
Belki karşısında sinmemiş olmama sessizce saygı duydu
çünkü son derece komikti.
New Line'ın endişesinden habersiz
ve gayet mutlu olan ekip New York'tan Noel ruhuyla ayrıldı.
Bütçemiz daha büyük olsa tüm filmi New York'ta çekerdik.
Birçok film ekibi gibi onlar da Vancouver, Kanada'da çekti.
Kanada'da stüdyo çekimleri çok daha ucuz.
Ama Vancouver'daki stüdyoların hiçbiri yeterince geniş değildi.
Kuzey Kutbu'nu yaratmamız için arada hiçbir engelin olmadığı
bir alan lazımdı.
Bu nedenle çekimleri buza taşındı.
Kanada tarzı.
PNE adındaki, halka açık bir hokey sahasını sahne yaptık.
Bolca alanları oldu.
Yeterince derindi.
Ortamı biçimlendirebiliyor ve aydınlatabiliyorduk.
Noel Baba'nın köyünü buraya inşa ettiler.
Rankin/Bass'i referans aldık.
-Kim almadı ki? -Tüm setler beyazdı.
Renkli karakterler daha bir dikkat çekiyordu.
Setimizin dilinin bu olmasına karar verdik.
Ama 1964'te yazılmış bir dildi
ve Elf, 2003'ün dijital teknolojiyle zenginleştirilmiş dünyasında yaratıldı.
Teknoloji hızla gelişiyordu.
Aynen öyle.
Yeni dalgaya rağmen...
Gelişmiş görüntü işlemcilerine.
Jon Favreau...
...onları kullanmıyordu.
Yerinde olsam, binerdim.
Jon dijital efektlerden uzak durmak istiyordu.
Bence filmin, modası geçmiş gibi görünmesini istemiyordu.
Tam boy Buddy'yi elf boyutunda bir dünyada çekerken…
Etkili perspektifi mümkün olduğunca kullandık.
Büyük sette etkili perspektife geçiyoruz.
Etkili perspektif basit bir sinema hilesi. Teoride.
Sıkıştırmayla yapılır. Yan yana olmaları gerekir
ama oyuncular aslında üç metre uzaktadır.
Kimse göründüğü yerde değildir.
Bunların hiçbiri 50, 60 yıldır yapılmamıştı.
Tekerleği yeniden icat ediyorduk.
Döndürülmesi zor, biçimsiz, oynak bir tekerleği.
Prova alalım. Herkes hazır olsun.
İlk deneme gününde
koca bir günde tek bir açı çekildi ve perspektif yakalanamadı.
Greg kendine güvenirken…
Ne yaptığımı biliyordum.
...diğerleri emin değildi.
New Line endişe ediyordu. "Olacak mı?" diyorlardı.
İlk sabah çekimi bittiğinde yapımcılar öyle gergindi ki
filmleri doğruca laboratuvara yollayıp tab ettirdiler
ve o gün öğle yemeği saatinde izledik.
Uslu Çocuklar Listesi'nde herkese yer var.
Herkes "Oluyor!" oldu.
"Evet, oluyor. Olmasa kovulurdum."
Gerçekten iyi bir perspektif.
Ama Greg her şeyi yakından takip etse de
çekim programı resmen eziciydi.
Süre geçiyordu.
Jon etkili perspektiften vazgeçmek zorunda kalacaktı.
Programın gerisindeydik.
Bugünkü kotamın biraz altında kalacağım.
Ama bu, Joe Bauer'e pek uymuyordu.
Dedi ki...
Şunu kenarda halledeyim.
Durumu düzeltmeme yardım eder misin?
İkinci bir çekim ekibi kurduk. Her gece sete geliyorduk...
Tembel.
...ve açıları hazırlıyorduk.
Aylarca bir dakika boş durmadım.
Ama öyle eğlenceliydi ki
olmak istediğim başka bir yer yoktu.
-Burada bizimle olsan mesela? -Peki.
Joe yerine otururken
Buddy de oturdu. Baba Elf'in minik bacaklarına.
Will'i Bob Newhart'ın kucağına nasıl oturtacaktık?
Görünen bacaklar bir çocuğa aitti.
Düzenek yaptık. Çocuk, tramplende yatıyor.
Bob Newhart üç metre arkada başka bir sandalyede.
Etkili perspektif hileleri için hiçbir sınır yok gibiydi.
Çok hızlı değil Buddy.
Ön planda gerçek çocuk vardı.
Arkasında dört yaşındaki bir çocuk için küçük bir oturak.
Ellerini onun omuzlarına koymuş.
Bob Newhart da eğilip "Dikkatli ol!" diyor.
Hepsi aynı çekimde.
Noel Baba köyündeki hikâyeyi teker teker çekmeyi başardılar.
Sonunda 47 adet etkili perspektif açısı çekildi.
Olağanüstü bir sayı.
Belki fazla olağanüstü.
Hepsi filme giremedi.
-Filmin bariz ilham kaynağına gelince... -Rudolph...
Bir unsurun dâhil edilmesi gerekiyordu.
Jon stop motion animasyon istiyordu.
Joe Bauer yine günü kurtardı.
-Kimi arayacağımı biliyordum. -Tamam, yap bakalım.
Ben Charlie Chiodo. Kardeşim var. Stephen.
Merhaba, ben Stephen Chiodo Küçük kardeşim var. Edward.
Üç erkek kardeşiz. Chiodo Kardeşler, aile şirketi.
Los Angeles'ta stop motion animasyon yapan kardeşleriz.
Chiodo Kardeşler olarak özel bir şey kattığımızı düşünüyoruz.
Bu ne...
İş geçmişleri Noel'vari olmadığından...
Boru tipi bomba, Jobriath.
...hayatlarının fırsatıydı.
Çocukluğumuzdan beri film yapıyoruz. Rankin/Bass filmi bize ilham vermişti.
Evet, mantıklı.
Bu filmdeki ilk çekimlerinde de uzun,
tehlikeli bir boynuzu olan Bay Deniz Gergedanı vardı.
Jon bize deniz gergedanının çıktığı sahneyi anlatırken
boynuzun sudan Chrysler Binası gibi yükselmesini istedi.
Bay Deniz Gergedanı'nı kim seslendirdi, bilin!
Güle güle Buddy.
"Umarım babanı bulursun."
Hayır, o değildi.
Deniz gergedanını Jon Favreau seslendirdi.
-Umarım babanı bulursun. -Teşekkürler Bay Deniz Gergedanı.
Chiodo Kardeşler işe koyulmuşken
Jon Favreau'nun Rankin/Bass ilhamı
onlara ummadıkları bir darbe aldıracaktı.
Pardon!
Çünkü dehşetli bir şey olmak üzereydi.
Kötü bir haber geldi.
Telif izniyle ilgili bir sorun.
New Line'ın hukukçuları endişelenmeye başladı.
Rankin/Bass'ten çok fazla şey çalmış olmamızdan korkuyorlardı.
-Ne? -Ne?
Kostümleri kopyalamaya hakları var mı, diye soruluyordu.
İzinler alınmış olmalıydı.
Kim bu işin yapımcısı?
Yasal olarak anlaşma yaptık ve her şey yolunda sanıyorduk.
O yüzden, çekime başlamıştık.
Ama New Line'daki hukuk bölümü onlar gibi düşünmüyordu.
Birdenbire aramıza avukatlar katıldı.
Avukatlar sette yanımızdaydı.
Sanat departmanındaydılar. "Referansınız ne?" gibi sorular.
"Fikir nereden geldi? Nereden çıktı?"
Kapana kısıldık!
"Ne kadar etkilendiniz?" dediler.
Biz de "Çok etkilendik." dedik.
Rankin/Bass bağlantısını gizlemek imkânsızdı.
-Doğru. -Favreau geldiğinde
ilk toplantıda masaya kitabı atmıştı.
Ama bu sefer, kitap onlara atılıyordu.
Yapımcı geldi ve filmin piyasaya sürülemeyebileceğini söyledi.
Jon'un elf'in minik kanepesinde
başını ellerinin arasına alarak oturduğunu hatırlıyorum.
Prodüksiyon bu yasal fırtınayı atlatmak için harekete geçti.
Ne yapacağız?
Birdenbire Buddy'nin mavi kıyafeti ortaya çıktı.
Onu bir gün denedik.
Orijinal kostümle çekim yaptık.
Sonra Will kostüm değiştirdi.
Aynı sahneyi diğer kostümle çektik.
-Ama bu konu büyük bir sorundu. -Artık çok ilerlemiştik.
Yeşil kostümün onayını alamazlarsa her şeyi yeniden çekmeleri gerekecekti!
-Tanrım! -Bunu kimse istemiyordu.
Ne yapmak istediğini söyler misin bana?
Çözümlerden biri "Şey yapsak..."
"Ceketlerin rengini dijital olarak mı değiştirsek?"
Sonuçta, prodüksiyonu baş aşağı etmekle tehdit eden canavar...
biraz şey kaldı... dişsiz.
Hızlıca bir yasal tedbir almamız gerekti.
Nihayetinde tezimizi kanıtlayıp özgürlüğümüzü kazandık.
Neyse ki bazı zeki insanlar çözüm buldu.
Bu canavar devrildikten sonra
sıra New York'un tüm iç mekânlarını çekmeye geldi.
Onların çekildiği yer de...
Kmart değildi ama Kmart'a benziyordu.
Metruk bir akıl hastanesiydi.
Doğru ya! Akıl hastanesiydi.
"Tam New Line'a göre!" dedim.
Ama orayı Elf için mükemmel bir yer hâline getirmek
yapım tasarımcısı Rusty Smith'in işiydi.
O korkunç akıl hastanesini işimize yarar hâle getirmeliydik.
Tam karakol sahnesine göreydi
ama hayatımda gittiğim en ürpertici yerlerden biri.
Neden başka türlü olsun ki?
Ama fırtına bulutları geçince
bu binayı çok yönlü buldular
çünkü burada çekilen sahneler...
Yetimhane. Greenway Yayınevi'ni çektik.
Francisco hoş bir isim.
Hobbs'un dairesi.
-Önce neyi koyalım? -Işıkları.
Ağaç süslemeli, dublörlü sahne harika.
Yıldızı nasıl takacağız?
Yıldızı takmalı.
Buldum.
Buna "Teksas hilesi" deniyor.
Başrol oyuncuyu, Will Ferrell'ı görüyorsun.
Bakmak için dönüyor.
Sonra dublör koşup koltuktan sıçrıyor
ve ağaç düşüyor.
Hepsi tek çekimde.
Farkındaysanız, ben değil bu.
Will Ferrell akıl hastanesine mizahını taşırken
Zoey Deschanel sevgiyi getirdi.
Gimbels'ta o çirkin kılıkta çalışmak zorunda kaldığı için kızgın.
Manzara güzel mi?
Ama Elf Buddy'nin parıldayan ışığında…
-Biri Noel şarkısı söylemeli. -Git başımdan.
...Jovie eriyor.
Ama dürüst olalım. Sesini duyduğumuzda hepimiz biraz eririz.
Sesinin güzel olduğunu biliyorduk.
Favreau da Jovie'yle Buddy'nin düet yapmasını istiyordu.
Birinin ağzını açıp şarkı söyleyebilmesinde
her zaman bir keyif ve sürpriz ögesi vardır.
Çık dışarı! Bana bakma!
Sürprizler bununla kalmadı.
Will, Saturday Night Live'dan kalma doğaçlama becerilerini kullandı.
Bir daha yap Will. Daha sıkı bastır.
Bir kez yazıldığı şekilde,
bir kez de alternatifiyle oyna.
Kanka olduk. Kanka diyebilir miyiz bilmiyorum.
Daha Buddy gibi olsun.
Will'in tuhaflıkları ekibi kırıp geçirdi.
Kestik!
Filmin diğer yıldızına etkisi farklıydı ama.
Baba?
Ne?
Şey olmak için tüm çabalarına rağmen…
Rüya Jimmy.
...Will'in planı vardı.
Will, James Caan'ı kasten kızdırmaya çalışıyordu.
James Caan hiç gülmüyordu.
Gıdıklama sahnesini çektiğimiz gün...
Jimmy Caan'ın hırpalandığı sahne.
İkinci çekimden sonra "Çektik mi, tamam mı?" dedi.
Baba?
Ne?
James bitirmeye çalışıyordu ama Will bitirmiyordu.
Bitirmek bilmiyordu.
-Seni seviyorum. -Uyu artık.
Beni seviyor musun?
Will'in sonu gelmeyen performansının...
...avantajları vardı.
Oğluyla arasındaki gerginliği göstermesi açısından çok iyiydi.
Babam.
Ama dikkatli olmazsa…
Kefaletimi ödedi.
...rüya kâbusa dönüşebilirdi.
Karakolda Buddy'ye sinirlenip onu pencereye dayarken…
Ne istiyorsun? Para mı?
...ekipteki herkes diken üstündeydi.
"Tehlikeli bir gerginlik bu."
Ama James Caan'ı patlama noktasına getirebilecek tek kişi vardı.
O da Will değildi.
Çek git buradan.
Çekimin son günlerinden birinde
-Jon Favreau... -Jimmy'nin kulağına bir şey fısıldadı.
Ben de fısıldamak istiyorum.
Sonraki çekim, filme girdi.
Nereye gideceğin umurumda değil. Elf olman da.
Kaçık olman umurumda değil! Oğlum olman umurumda değil!
Çık git hayatımdan! Derhâl!
Soru şuydu...
"Kulağına ne fısıldadın?"
Favreau şöyle dedi, "Ona hatırlattım...
...Sonny Corleone olduğunu."
Gel öpeyim.
Çok üstüne alınıyorsun.
Harika. Kestik.
New York'tan Vancouver'a kadar oyuncularla çekim nihayet sona ermişti.
"Bitti mi?" oldum.
Artık montajı düşünecektik.
Filmin ne olacağına işte o zaman karar verirsin.
Montajcı Dan Lebental ve Jon Favreau bunu belirlerken...
Tizlere çıktığı bu kısmı seviyoruz.
Evlatlığım ben
...Chiodo Kardeşler yoğun çalışıyordu.
Çok yoğun olmasa da.
Stop motion animasyonların bazıları henüz tamamlanmamıştı.
Onun yerine, köpük kafalı biri yürüyordu.
-Bu arada, sarı karı yeme. -Biliyorum.
Ama bir telefon geldi. Ön izleme gösterimi yapılacaktı.
New Line'da gösterim vardı.
Jon'a göre ön izlemede stop motion animasyon yer almazsa
montajda çıkarılabilirdi.
Elf'in tasarımının temelinde yer alan stop motion'ın çıkarılma tehlikesi vardı.
Asla uyum sağlayamazsın!
Ama neden?
Jon'un endişesinin kaynağı New Line'ın tasarruf etmeye çalışmasıydı.
Filme Jon kadar inanmıyorlardı.
Ama takvime baktıklarında...
Jon'un teslim tarihine yetiştirmek için bir günümüz vardı.
İşe dönsen iyi olur.
Olağanüstü bir animatör ve çok çalışkan biri olan
Teresa Drilling
"Bana kahve verin, bir gün içinde çekeyim." dedi.
Hiç aralıksız 27 saat çalıştı.
Sanırım 12 demlik kahve içti.
Gerçekten şey olmalı...
Dünyanın en iyi kahvesi!
-Çünkü… -Teslim gününe yetiştirdik.
Ön izlemeye soktuk.
Jon Favreau'nun vizyonu izlenmeye hazırdı artık.
New Line filmi test etmek için çok küçük bir ön gösterim yaptı.
Sadece çalışanlar, arkadaşlar, aileleri katıldı.
Filmi izliyorduk. Geçici müzik ve ses vardı.
Stop motion geçici değildi.
Herkes Elf'i ilk kez izlemeye başladı.
Filmin nasıl olacağına dair beklentilerimin üzerindeydi.
Kalbim adeta şakıyordu.
Oydu.
Kesinlikle.
Mizah zaferinin projektör ışığında
filmi keyifle izlerlerken...
...o yürek ısıtan finalle son noktayı koyma vaktiydi.
Motor çalışıyor ve uçup gidiyorlar...
SON
Hepsi bu. Film bitti. Son jenerik.
Makara atladılar sandım.
En hafif ifadeyle şoka uğradım.
Ne eksikti?
Kızağı çalıştıran Noel ruhu yoktu.
Finalde Walter'ın şarkı söylemesi.
Buddy'nin tanıştığı herkesin gösterilmesi ve şarkı söylemeleri.
Hiçbiri yoktu. Filmden çıkarılmışlardı.
Büyülü Noel finali olmayan Elf, kalbini kaybetme tehlikesiyle karşı karşıyaydı.
Peki ne olmuştu?
Filmi çekmemizle test etmemiz zaman arasında bir şey olmuştu.
Eski Dostlar.
Eski Dostlar mı? 25 dakika falan önce oldu o.
Eski Dostlar çekilmiş
ama gösterime girmemişti.
Elf'ten birkaç ay önce gösterime girdi.
Piyasayı salladı.
Sinema yıldızı Will Ferrell gözler önündeydi.
Çıplak koşmaya gidiyoruz! Evet!
Will o filmde harikaydı.
Patlama yapmıştı.
Elf'i nasıl patlattı peki?
Filmimizin başrolünde"Tank" Frank vardı...
Öldürürüm seni!
...ve sarı tayt giyiyordu.
Gülümsemek en sevdiğim şey.
Bir şey giymişti en azından.
Selam tatlım!
Elimizde aşırı tatlı, sevecen, nazik olduğu bir film vardı.
Bence New Line'da tepedekiler ne yapacaklarını bilemedi.
Eski Dostlar seyircisi Elf esprilerini
beğenir mi acaba, diye düşünülür oldu.
New Line değişikliğe gitti.
Jon aradı.
Konuşmak istiyorum.
Kurgu sürecindeydi.
Bu finali beğendik. Bunu kullanıyoruz.
Kendi montajını teslim etti.
ve bana New Line'ın, filmini elinden aldığını söyledi.
Jon Favrau'dan koparılan Elf
artık New Line'ın elindeydi.
Filmi montajda başka bir şeye dönüştürmeye çalıştılar.
Dostumsun!
Filmi daha normal bir komediye dönüştürme mücadelesi vardı.
Ekip olmasaydı bu amaçlarına ulaşabilirlerdi.
Jon'un vizyonuna ve filmi sahneleme tarzına
kendimizi öyle adamıştık ki
bunu yapamadılar.
Montajda değiştirip film şirketinin daha iyi olduğunu
düşündüğü biçime dönüştüremediler.
Elf, Elf'di.
DNA'sına kadar.
Filmi köklerinden koparamazsın. Bunu asla değiştiremezsin.
Filmin hâlâ beğenilmesinin sebebi yüreğini kaybetmemiş olması.
İnanç, ışık ve sevgi dünyayı çekip çeviren şeyler.
New Line, Buddy'ye bir şans daha verdi
ve Jon'un özgün finalini test etti.
Salonu Eski Dostlar seyircisiyle doldurdular...
...ve bum!
Çok özel bir şey yaptığımızı o anda anladık.
Gerisi malum.
Bu, eğlenceli kısmı. Her şeye değiyor.
Elf zahmete değmekle kalmadı...
Piyasayı sarstı.
Herkesin beklentilerini aştı.
Elf benim için tam bir sürpriz oldu çünkü nefret etmeyi bekliyordum.
Yazdığın bir filmi izlemek rüya gibi.
Belki de rüya olması sayesinde...
James Caan gerçekten rüya gibiydi.
Duymak hoşuma gitti.
Ya da klasik Noel filmlerinden bir hayaletin ortaya çıkması.
Gözünü çıkaracaksın.
Ya da Wanda isimliği takan bu adam.
Sebep ne olursa olsun…
Tanrım, gerçekten başarılı.
Evet. Gişe rekorları kırmaya başlıyor.
Gösterimde olduğu ikinci haftada
gişe hasılatında bir numaraydık.
Para kazanmaya devam edeceğini kim bilebilirdi?
Aslında paradan fazlasını kazandırıyor.
Elf aynı zamanda bu genç,
deneyimsiz film yapımcıları için sıçrama tahtası oldu.
Hollywood yıldızları oldular.
Jon Favreau tüm zamanların en çok kazandıran ilk on yönetmeni arasına girdi.
Demir Adam'ın yönetmeni oldu.
Yenilmezler serisini çekti.
Hatta The Mandalorian'la Bebek Yoda'yı ekranlara taşıdı.
Durun. Bu da mı Rankin/Bass?
Hayır. Ama Elf'in yıldızına gelince,
Will Ferrell, Amerika'nın en sevilen komedi aktörlerinden biri oldu.
Nedeni de…
Ben Ron Burgundy.
...ortada.
Will'in oyunculuğu bu filmin ta kendisi.
Bu filmi tahrik ettiren şey.
Onun kalbi ve ruhu.
Will olmadan Elf olmaz.
Seni seviyorum.
Will Ferrell'ın yaptığı şey
David Berenbaum'la ilk kahvemi içerken aklımda olan şeyi öyle çok karşılıyor ki.
O ilk kahveyi burada içmişlerdi...
-Yine buradayız. -Tekrar.
Sıradan iki adam kahve içmiş ve bir plan yapmıştı.
Hatırlarsın, ofisim oradaydı.
İlk buluşma için çok yol tepmek istemedim.
Anlıyorum. Yürümezse "Gitmem gerek." diyebilirsin.
-"Bir işim var..." -Evet.
Şuraya bak.
-Şuna bak. -Değişmiş.
Değişmiş. Bu pencereler yoktu.
Yoktu, değil mi?
Hayır. Yaptıklarını beğendim.
Sen ve ben sanırım o zamana dek böyle bir işe kalkışmamıştık.
İkimiz de film yapmamıştık.
Baş başa verdik.
Yazdığın senaryonun konsepti çok komikti.
Doğru fikirdi. Doğru yapımcılardı.
Doğru yıldızdı, doğru yönetmendi.
Johnny Favs!
O ilk yaratıcı seansta ikimiz de aynı frekanstaydık.
Jon Favreau için biçilmiş kaftan olduğu daha ilk buluşmada belliydi.
Kamerayı kontrol et.
Tek işin, herkesin aynı vizyonu paylaşmasını sağlamak.
Üç basit şey içeren bir vizyon.
Unutmadan, üçüncüsü neydi?
Üçüncü şeyde çok hırslı olduğunu düşündüm.
Söyle haydi.
Modası geçmeyen bir Noel klasiği olmasını istediğini söyledi.
İlk toplantıda söyledi ve bunu başardı.
Başardığı için şanslıyım.
Jon Favreau'nun modası geçmeyen bir Noel klasiği çekme dileği...
Müthiş bir senaryo yazdın. Harika bir film yaptık.
...tabii ki gerçekleşti.
Kuşaklar boyu izlenecek film yapmak istiyorduk.
Kuşaklardan bahsetmişken,
bu sinemacılar ailece Noel filmi yapmak için yola çıkarken ciddiydi.
Sağdaki adam Will Ferrell'ın kardeşi.
Gimbels'a dön!
Greg Gardiner'ın kızı da oynadı.
Peki ya Buddy'nin kayıp annesi?
O da biri.
Biri mi?
Hayatımın aşkı!
Pardon, Todd. Eşin.
Bebek Buddy bile Jon Favreau'nun oğlu.
Jon, "Bir yaşındaki oğlum için yapmak istiyorum." dedi.
Yürek ısıtan, sıcak bir film olsun istedi.
Her ailenin yuvasında olsun istedi.
Beni duygulandırıyor.
Noel ruhunun ta kendisi gibi...
Tek bir kişiyle başlar.
Bir kişiyle, Dave Berenbaum'la başladı.
Oturup yazdı. Buna kimse inanmazken o inandı.
Ona destek veren kimse yoktu.
Filmi bir oğul olarak yazdım.
Şimdi babayım. Yani...
Bugün bu filmi çocuklarıma gösterebilmek
her şeyden daha değerli.
David Berenbaum, Elf'i yazarken
mizahtan çok daha derin bir şeye dokundu.
Yürek ısıtan bir hikâyeden fazlasına.
Seni hep burada bekliyor olacağım.
Belki Noel'den bile daha önemli bir şey.
Babam ben küçükken vefat etti.
Bu filmin konusu baba arayışı.
Filmi yazarken Buddy'nin başarmasını yürekten dilediğim bir şeydi bu.
Yani filmin sonunda
Walter'ın Buddy'ye sarılması...
Benim için filmin özü bu.
Oğlum, seni seviyorum.
Elf'in mirası, aile hakkındaki bu filmin
en müthiş Noel aile filmi olması.
O yüzden biz de Elf ailesine sevgi göstermeliyiz
çünkü bu sinemacıların sayesinde bu film sadece sevgi hakkında değil,
malzemesi gerçek…
-Sevgi. -Sevgi.
-Çok sevgi vardı. -Işık da.
...dünyanın karanlığında küçük bir çentik açtı.
Sihirli. Gerçekten sihirli.
Noel'in gerçek anlamı da bu.
Mutlu Noeller!
SON
Kendini beğenmiş gibi tutuyorum.
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy