NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Bumper.
W 2003 roku wysoki, raczej nieznany mężczyzna
tańczył radośnie na stole w…
opuszczonym szpitalu psychiatrycznym.
To jedno z najstraszniejszych miejsc, w jakich byłem.
To szaleniec.
- Może i tak… - To było szaleństwo!
…ale przez prawie 20 lat ukochany klasyk wypełniał świat świąteczną radością…
Głośno śpiewając.
- Stworzyli go… - Ludzie znikąd.
I parę znanych osób.
Jimmy Marzenie. Dla mnie był jak marzenie.
Ale ta inspirująca świąteczna komedia nie pojawiła się znikąd.
- Zrobię animację poklatkową. - Miała swoją inspirację…
Tak jak Rankin/Bass.
Gotowy, Mikołaju?
…po której pojawiły się kłopoty prawne.
- Co? - Co?
To Świąteczne filmy, przez które nas pozwano?
Ten bez wątpienia przezabawny…
Cuchniesz.
…świąteczny film…
Studiu się nie spodobało.
…był stale kwestionowany.
Kompletnie wam odbiło,
jeśli myślicie, że Will Ferrell powinien grać główną rolę…
- Nie! - W czymkolwiek.
I jak sam Buddy,
ten świąteczny klasyk miał skromne, niewinne początki.
Co mam teraz zrobić?
Dzięki wytrwałości film stał się
jednym z najbardziej zaskakujących świątecznych klasyków.
Zostańcie z nami. Zaraz zdejmie spodnie.
Nie może być inaczej.
Oto Świąteczne filmy naszej młodości.
Czas zacząć przygotowania do następnych świąt.
Elf, niesamowita opowieść
o wysokim, niezręcznym mężczyźnie, który myśli, że jest elfem.
- To absurd! - Owszem.
Chce odnaleźć swojego…
- Tata! - …wybuchowego tatę.
- Chcesz kasy? - Szarpie ludziom nerwy…
Nie nazywaj mnie elfem!
…i szarpie kogoś za brodę…
A przy tym się zakochuje…
Jestem zakochany! Niech wszyscy to wiedzą!
…porusza zimne, gniewne serce swojego ojca,
a na koniec ratuje święta.
Ale początek tej historii…
miał miejsce z dala od bieguna północnego.
Wszystko zaczęło się w latach 70. w Filadelfii
od żydowskiego dzieciaka
o nietypowym stosunku do Bożego Narodzenia.
Chanuka była super,
ale w Bożym Narodzeniu jest coś wyjątkowego.
Bardzo wyjątkowego.
Zbiegasz na dół po prezenty.
- A poza tym… - Na zewnątrz jest zimno. W środku ciepło.
Ale David najbardziej kochał…
Uwielbiałem świąteczne filmy.
- Oglądał je… - Przez całą dobę.
Aż do 1993 roku, gdy opuścił Filadelfię i udał się…
Za morze wirujących żelków.
…do Hollywood, by pisać scenariusze świątecznych filmów.
- Ale zamiast tego pracował w… - Fabryce bielizny.
Ten cudowny świat…
Wiem wszystko o cienkich ramiączkach.
Ale wymarzone życie młodego mężczyzny nie wystarczało mu.
Los Angeles mnie zaskoczyło. W święta było tam gorąco i dziwnie.
Żeby poczuć się jak w domu,
wypożyczałem świąteczne filmy.
Gdy obejrzał ulubiony film z dzieciństwa,
wpadł na pewien pomysł.
Miał nosa!
Nazwiemy go…
Rudolf.
- Który, tak jak David w Los Angeles… - Nie pasuje.
Jest odmieńcem. Chce odkryć, gdzie jest jego miejsce.
Gotowy.
Utożsamiając się z biednym, zdeformowanym reniferem,
David wpadł na pomysł…
- Mam pomysł. -…który odmienił święta na zawsze.
Zamieniłem Rudolfa w wielkiego elfa.
- A ten pomysł nazywał się… - Elf.
No tak.
Mając serce przepełnione świąteczną niewinnością
wytwórni Rankin/Bass,
David zaczął tworzyć świąteczną opowieść
o elfie Buddym w Nowym Jorku.
Nigdzie nie pasuję.
Jest zabawna.
Dobry początek.
Śmieszna i absurdalna.
Ale z drugiej strony…
Charakterystyczną cechą filmów świątecznych jest wielkie serce.
Więc dla Elfa…
Emocjonalną podróżą w Elfie była opowieść o ojcu i synu…
Ta historia była mu bardzo bliska sercu.
Mój ojciec zmarł, gdy byłem mały,
więc emocjonalną stroną filmu było poszukiwanie ojca.
Opowiadając tę historię…
Kocham cię, tato.
…mogłem się z nią utożsamić.
Chciałem, by Buddy odbył tę podróż.
Gdy scenariusz został napisany, nadszedł czas na świąteczne zakupy.
Scenariusz spodobał się agentce.
Zaraz potem wykupiło go studio.
MPCA wykupiło prawa na rok.
Elf miał już ręce i… nogi.
Od razu zajęli się obsadą.
Chcieli postawić na gwiazdę Saturday Night Live,
ale nie tę, o której myślicie.
Chcieli nakręcić film z Chrisem Farleyem.
Jestem pokryty pyłem elfów!
- To byłby inny film. - Film, którego David…
- Zupełnie inny. -…nie chciał robić.
Tak bardzo zależało mu na scenariuszu,
że zaczekał, aż roczna umowa wygasła,
żeby mógł spotkać się z kimś w tej kawiarni.
Kogoś, kto naprawdę go rozumiał.
Kogoś jak producent Jon Berg.
Spotkałem się z gościem pierwszy raz w życiu.
Był kompletnie nieznany.
To prawda.
Bez doświadczenia, ale miał talent.
No nie wiem.
Zgodziłem się być jego managerem.
Doskonale! Ktoś z doświadczeniem.
Też byłem kompletnie nieznany i nie miałem doświadczenia.
Ale miał partnera, Todda Komarnickiego.
- Gdy spotkali się na kawę… - Tylko na nią było nas stać.
…David musiał coś przełknąć.
Nie mogłem za niego zapłacić.
Co więc mógł zaproponować?
Will Ferrell jako Buddy.
Przepraszam za spóźnienie.
Wiedzieliśmy, że scenariusz jest dla niego idealny.
Twoja ulubiona planeta?
Świetnie wychodziła mu jedna rzecz.
- Co? - Bezustanna niewinność.
Skręćcie tłustego jointa.
Było w nim coś promiennego.
- Patrzcie na mnie! - Zdaniem Jona i Todda…
- To kluczowe dla tej roli. - Uwielbiam się uśmiechać.
Dlatego Will był idealny.
Będzie super.
Ale czy zdołają przekonać wymagającego Davida…
Super! Zgadzam się.
Niestety odpowiedziałeś prawidłowo.
Czy Jon Berg da radę zwerbować Willa Ferrella?
Oczywiście.
Początkujący producent zaśmiał się nerwowo…
Czasem bycie dobrym producentem
to granie w koszykówkę w sobotę rano w domu agenta na jego korcie.
Zasznurował buty i poszedł grać w kosza.
By nie dostać kosza.
Grałem z Jasonem Heymanem, reprezentował Willa.
Scenariusz mu się spodobał.
Wysłał go Julie Darmody, młodszej menedżerce Willa.
Ona wysłała go Jimmy'emu Millerowi, najważniejszemu człowiekowi Willa.
Scenariusz mu się spodobał. Wysłał go Willowi.
Will go przeczytał. Jego ludzie potwierdzili jego udział.
Tak zaczęła się ta podróż.
Nasi trzej nieznani panowie usłyszeli od kogoś znanego…
Tak.
Teraz musieli przekonać studio, by powiedziało…
- Tak. - Obdzwaniałem studia.
Żeby nas wywindowali.
Mówiłem, że mam dobry scenariusz.
- Tak? - I że zagra Will Ferrell.
Tak!
- Chciałem ich zachęcić. - Tak!
- Ale… - Wszyscy odmówili.
Nic mi nie wychodzi.
W Hollywood najłatwiej jest powiedzieć…
- Nie. - Zwykle słyszy się…
- Nie. - Nie?
Nie.
Usłyszeli też coś szokującego.
„Kompletnie wam odbiło, jeśli myślicie,
że Will Ferrell powinien grać główną rolę…
Nie!
…w czymkolwiek”.
- Nie był kompletnie… - Kompletnie nieznany.
- To prawda, że nie miał… - Osiągnięć.
- Jeśli chodzi o filmy. - Tak.
Zamknij się.
Trudno zrozumieć,
że kiedyś Will Ferrell nie był gwiazdą.
Czuję się jak po lekach dla czubków!
Wtedy Will znany był tylko…
z Odlotowego Duetu.
Który nie był hitem kasowym.
I nie spełnił oczekiwań.
Nikt nie oparł filmu na Willu. My tego chcieliśmy.
Okazało się, że nie byli jedyni.
Zadzwonił do mnie Cale Boyter.
To postawny gość.
No dobra. Pa.
Jak burza z piorunami.
Kim jesteś?
Świetne pytanie.
Był managerem niższego szczebla, nacisk na „niższego”,
w New Line Cinema.
Które w tamtym czasie było znane głównie z…
Koszmaru z ulicy Wiązów.
I innych nietypowych horrorów czy komedii.
- A nie z filmów familijnych. - Dziwne.
A Cale nie był znany z żadnego filmu.
Nigdy nie wyprodukowałem filmu. Na niczym się nie znałem.
Ale kierując się prostym pragnieniem…
Uwielbiam Willa Ferrella. Chcę częściej go oglądać.
…nasz manager…
Przeczytałem scenariusz i powiedziałem: „To niewiarygodne.
Idealna historia dla niego”.
Zadzwonili do mnie i powiedzieli, że chcą wykupić prawa.
Miło, że ktoś podziela moje zamiłowanie do kultury elfów.
Wróciliśmy do podstaw produkowania filmu. Mieliśmy aktora.
- Tak! - I zainteresowane studio.
Tak.
Ale nie było zielonego światła.
Mieliśmy jeden z milionów scenariuszy wysyłanych reżyserom.
Choć ich scenariusz był jeden na milion, szansa pozyskania takich reżyserów jak…
Ron Howard, Steven Spielberg.
…wynosiła jeden na milion.
Nie przekonaliśmy największych nazwisk.
A mniej znane nazwiska…
Niektórzy chcieli zrobić z Jovie prostytutkę.
Staram się przetrwać święta.
Chcieli pozbawić scenariusz serca.
Żeby uwieść odpowiedniego reżysera, zastosowali oldskulową metodę.
Spotykaliśmy się tam, gdzie kręcili Old School: Niezaliczona.
Poważnie, Old School.
Film z Willem Ferrellem, Lukiem Wilsonem i Vince'em Vaughnem.
To wspaniały dzień.
Vince siedział z nami, gdy rozmawialiśmy o reżyserach,
i zaproponował Favreau.
Jona Favreau? Tego aktora?
Był aktorem.
Jesteś Jon Favreau. Rocky Marciano, Dzień zagłady, Swingers.
Nikt nie wiedział, co potrafi jako reżyser.
- Vince Vaughn dobrze wiedział. - Ale jesteś super.
Nakręcił jeden film.
Zrobił Zrobione.
ZROBIONE
Vince grał w tym filmie, ale Jon nie był reżyserem wagi ciężkiej.
Ale i tak się z nim spotkali.
- Byliśmy w sali konferencyjnej. - Oby to było dobre.
Wszedł i mówił głównie o trzech rzeczach.
Po pierwsze…
POMYSŁY JONA
Położył na stole książkę o…
- Brzoskwini na farmie. - Nie. To była książka o…
Rankin/Bass.
Chwileczkę!
- Właśnie to… - Rankin/Bass.
- Ta wytwórnia stworzyła… - Rudolpha.
Ulubiony film Davida.
- Uwielbiałem go. - Dobry początek.
Powiedział, że trzeba oprzeć kostiumy na estetyce tego filmu.
Mówił chyba nawet o elfie Hermeyu.
Hermey!
Nie skończyłeś jeszcze malować?
Favreau nie tylko dostrzegł inspirację w scenariuszu Davida,
ale powiedział też…
„Zrobię animację poklatkową”.
„Wyobrażam sobie biegun północny tak samo jak Rankin/Bass”.
Powiedzieliśmy, że to brzmi świetnie.
Był to szczęśliwy traf, tak jak kolejna rzecz, o której wspomniał.
W drugim punkcie powiedział, że święta
to dla niego wyjątkowy czas.
Jego mama zmarła w okresie świątecznym, kiedy był dzieckiem.
Razem z tatą oglądali świąteczne filmy, żeby się pocieszyć.
Jon zdecydowanie to rozumiał…
Bardzo mnie to poruszyło.
…bo sam niedawno został ojcem…
- To film o relacji ojca z synem. - Chłopiec.
Chciał zrobić film dla swoich dzieci.
Mimo braku doświadczenia…
Gdy tylko to usłyszałem, pomyślałem: „To nasz reżyser”.
Nie powiedzieliście nam o trzecim punkcie.
Trzecią rzeczą, która wydała mi się bardzo ambitna…
Wiecie co?
Powiemy wam o tym bliżej świąt.
Na razie wiedzcie tylko, że…
Właśnie to chcieliśmy usłyszeć.
Świetnie! Jon Favreau został zatrudniony…
Ucieszyłem się.
…a szef New Line Cinema, Bob Shaye, skomentował to…
- Wiecie, ile to będzie kosztować? - Elf nie był w jego guście.
Mimo to New Line wyceniło go.
Gdy wszyscy byli zadowoleni z ekipy…
Tak…
No wiecie.
Hurra?
Dali nam zielone światło i mogliśmy nakręcić film.
- Hurra! - Tak.
Mimo przeciwności ci nieznani goście
dostali od New Line 30 milionów.
Pozwolili nam zrobić film samodzielnie.
Film o ojcowskiej miłości.
Film o magii świąt.
- Film… - Nakręcony przez reżysera jednego filmu.
Wyprodukowany przez gości bez żadnych filmów.
Na niczym się nie znałem.
Musieli uczyć się przy pracy.
Nie wiedziałem, jak wygląda ten proces.
Nie rozumieliśmy wszystkich manewrów.
Musieliśmy zatrudnić mądrych ludzi.
I to właśnie zrobili.
Byłem dokładnie w tym pokoju, gdy zadzwonił Jon.
Czyli cię zastałem.
Zaczął objaśniać mi swoje pomysły.
- Pomyślałem: „Świetnie”. - Świetnie!
Dostałem telefon w sprawie świątecznego filmu w Nowym Jorku.
Pytał o doświadczenie z animacją poklatkową.
- Miałem je. - Rany!
Byłam wielką fanką Willa Ferrella.
A jeśli chodzi o scenografa…
- Uważałem, że jest genialny. - Musimy się spotkać.
Spotkaliśmy się. Chciał odtworzyć atmosferę Rankin/Bass.
Ale nie chcieli plagiatu, prawda?
Dla nas to nie było kopiowanie, tylko inspiracja.
Oczywista inspiracja.
- Co? - Co?
Wzięli się do pracy, by rozwiązać problem.
Byłem pewien, że dogadają się z Rankin/Bass.
Na pewno?
To nie były Gwiezdne wojny od Lucasfilm.
Właśnie. Nie powinno być problemu.
Skoro mowa o gwiazdach, to na końcu właśnie ich potrzebowali.
Jedną z pierwszych decyzji było obsadzenie roli Waltera.
- Powitajcie Garry'ego Shandlinga! - To komediowy geniusz.
To dla mnie niełatwe, ale…
Odmówił.
Ale to na szczęście doprowadziło nas do kolejnego wyboru,
jakim był James Caan.
- Aktor dramatyczny. - Można tak to nazwać.
- Jestem… - Dramatyczny.
Grał w niesamowitych filmach.
To twardziel. Prawdziwy facet.
To Sonny Corleone!
Strzelasz, aż ich mózg spryska ci garnitur.
Jeśli ktoś był w stanie nadać tej roli siły i powagi, to był to właśnie…
James…
Caan.
- Z chęcią się z nim skontaktowali. - Halo?
James Caan przeczytał scenariusz i powiedział…
Czemu nie?
Ale skoro się zgodził…
Wszyscy trochę się go baliśmy.
…to oznaczało, że James Caan będzie na planie.
Żeby zachować równowagę, producenci zaczęli szukać
Jovie, partnerki dla elfa Buddy'ego.
Wytwórnia naciskała na Katie Holmes.
To twój czas.
- Była gwiazdą. - Tak.
Nie chciała się zgodzić.
Długa historia.
Przesłuchaliśmy dużo osób.
A co ze mną?
W tym Zooey Deschanel.
Była wtedy bardzo młodą aktorką.
Nie miałam prawdziwej pracy.
Ma w sobie coś zadziornego, ale też serdecznego.
Łatwo wychwalać Zooey jako aktorkę.
- Ale ona też… - Umie śpiewać.
Chcieliśmy to pokazać.
- Powiedzieli jej… - Będziesz spoko.
- I zajęli się rolą jej szefa. - Długie kokardy.
Chcieliśmy Wandy Sykes.
- Czego chcesz? - Zrezygnowała w ostatniej chwili.
Favreau znał Faizona Love i zadzwonił do niego.
Wyświadczył nam przysługę.
Ale na plakietce widnieje napis „Wanda”.
Byliśmy przekonani, że Wanda zagra.
A on chciał nosić jej plakietkę.
Jon Favreau wykonał kilka telefonów,
by dopełnić obsadę Elfa.
- Chciał… - Halo?
…by Bob Newhart był Papą Elfem.
- Za to… - Mikołaj!
I Eda Asnera jako Mikołaja.
To najohydniejszy pomysł na świecie.
To były genialne wybory.
Po dokonaniu tych wyborów ruszyli na Manhattan…
Mieliśmy 13 dni, żeby nakręcić tyle Bożego Narodzenia, ile się da.
Trzynaście dni świątecznych nagrań
zaczęło się 2 grudnia 2002 roku w Nowym Jorku.
Mieli mały budżet i bardzo mało czasu.
Zastanawiałem się, jak nakręcić te ulice.
Jak oddać energię Nowego Jorku?
Żeby nie wyszło sztucznie?
Odpowiedź?
By nie było sztucznie, pokazaliśmy prawdę
i zabraliśmy go na nowojorskie ulice.
Zebrali małą ekipę i nagrywali spontanicznie.
Postawiliśmy na partyzantkę.
Najpierw nakręciliśmy Lincoln Tunnel.
Bałem się o Willa.
Poszedł do tunelu z kamerzystą.
- Przyklejeni do ściany. - Szalone.
A to tylko pierwsze ujęcie.
Tamtego dnia nakręciliśmy, jak Will bawi się obrotowymi drzwiami.
- Jak wbiega na ulicę. - Znajduje gumę.
Kręciliśmy na Park Avenue.
To ujęcie z obiektywu długoogniskowego.
- A statyści? - To prawdziwi ludzie.
To nie aktorzy.
- Facet w czerwonym stroju do biegania… - Mikołaj!
Ten gość tam po prostu był.
Podchodził do ludzi i dotykał ich…
Wszystko mogło się zdarzyć. Martwiłam się.
Inni martwili się o…
Sonny'ego Corleone!
…który zaraz miał zacząć.
Mówiło się, że współpraca z Caanem jest trudna.
Ty sukin…
Chyba wszyscy słyszeliśmy, że James Caan
bywa wybuchowy.
By podtrzymać reputację, wydał oświadczenie.
- Pierwszego dnia… - Wygłosił przemowę.
„Nazywam się James Caan, ale chcę, żebyście mówili mi…
Jimmy Marzenie”.
Jimmy Marzenie.
„Kiedy ktoś zapyta, jak wam się ze mną pracowało,
macie powiedzieć: »Z Jimmym Marzenie? Był jak marzenie«”.
Podoba mi się.
Dzięki naszemu działowi produkcji
nazajutrz na planie
napis na jego krześle
brzmiał: „Jimmy Marzenie”.
- Dzięki temu… - Dobranoc.
…obawy o pracę z Jamesem Caanem zostały uśpione.
- Cóż… - Czy na pewno?
Jak skomentował twoją lampę pierścieniową?
„Chyba nie użyjesz tej cholernej lampy?”
- Dziwne. - Tak poznałem Jamesa.
Gdy Greg i James poznawali się bliżej,
nadszedł czas, by pożegnać Nowy Jork.
Na razie.
Po nakręceniu wzruszającego zakończenia.
Sanie są napędzane przez ducha świąt.
Tak. Znaleźli miejsce…
Na skrzyżowaniu Szóstej Alei i Central Park South
było jedyne miejsce, gdzie mogliśmy to zrobić.
Wszyscy śpiewają i tworzy się duch świąt.
To on napędza sanie,
gdy Walter śpiewa pod koniec.
Ten śpiew bardzo mnie poruszył.
To wzruszający moment.
Nagrania w Nowym Jorku zostały zakończone.
Ale gdy Cale Boyter pokazał materiał w New Line,
wzruszenie zamieniło się w wahanie.
Bob wezwał mnie do biura
i włączył film.
Scenę, gdy Will zauważa ojca.
„Tato!”
Zapytał, czy to ma być zabawne.
Widać było, co myślał Bob.
Nie podobało mu się.
Cuchniesz!
Odważnie spoglądając w oczy szefa,
Cale powiedział…
„Uważam, że to jest zabawne”.
Siedzisz na tronie kłamstw.
Traktujesz wszystko poważnie.
Gdy oglądasz to bez kontekstu,
nie śmiejesz się.
Zamiast odkładać Elfa na boczny tor i zwalniać pracownika…
Może po cichu szanował fakt, że nie będę się kulił,
bo to było zabawne.
Nic nie wiedząc o zmartwieniach New Line,
ekipa opuściła Nowy Jork w świątecznej atmosferze.
Nakręcilibyśmy tam wszystko, gdyby było nas na to stać.
Jak wiele innych filmów wylądowali w Vancouver w Kanadzie.
Taniej jest kręcić w studiu w Kanadzie.
Ale studia w Vancouver nie było dość szerokie.
Do stworzenia bieguna północnego potrzebowaliśmy dystansu
i niczego pomiędzy.
Postanowili stąpać po kruchym lodzie…
w stylu kanadyjskim.
Zrobiliśmy studio na stadionie do hokeja.
Mieli tam dużo miejsca.
Był dość głęboki, by wyrzeźbić otoczenie
i oświetlić tło.
To tutaj zbudowali Wioskę Świętego Mikołaja.
Wzorowaliśmy się na Rankin/Bass.
- Jak wszyscy. - Białe plany.
Dzięki nim kolorowe postaci odznaczały się.
Uznaliśmy, że to będzie język naszego planu.
Ale to był język napisany w 1964 roku,
a Elf został stworzony w cyfrowym świecie z 2003 roku.
Technologia szybko się rozwijała.
- Żebyś wiedział. - Nie!
- Nawet z tą nową falą… - Chipsetów dla procesorów.
- Ale Jona Favreau… - Idziesz?
…ta idea nie pociągała.
Lepiej nie wchodź do pociągu.
Nie chciał cyfrowych efektów specjalnych.
Nie chciał, by film wyglądał staromodnie.
Przy kręceniu pełnowymiarowego Buddy'ego w świecie elfich rozmiarów…
Stosowaliśmy wymuszoną perspektywę.
Teraz ujęcie z wymuszoną perspektywą.
To prosta sztuczka filmowa. W teorii.
To kompresja.
Mają być obok siebie,
ale są trzy metry od siebie. Nie są tam, gdzie się zdaje.
Nie robi się już tego od 50 czy 60 lat.
Ponowne odkrywanie koła.
Zniekształconego koła, które toczyło się powoli.
Zróbmy próbę. Wszyscy na miejsca.
Pierwszego dnia
cały dzień szykowali jedno ujęcie i nie udało się.
Greg był pewny siebie.
Wiedziałem, co robię.
Inni mniej.
W New Line martwili się, czy to zadziała.
Gdy pierwszego ranka coś nakręciliśmy,
producenci od razu polecieli przetworzyć nagrania.
Obejrzeliśmy je przy lunchu.
Na Liście Grzecznych Dzieci jest miejsce dla każdego.
Wszyscy wołali: „To działa!”.
Jasne, że tak. Gdyby nie działało, to by mnie zwolnili.
Dobra perspektywa.
Ale nawet pod czujnym okiem Grega
mieli bardzo napięty grafik.
Czas gonił.
Jon musiał zapomnieć o wymuszonej perspektywie.
Mieliśmy opóźnienie.
Nie wyrobię dzisiejszej normy.
Wtedy Joe Bauer stwierdził…
Wymyślę coś na stronie.
Nie chcę o to prosić… Pomożesz mi?
Uformowaliśmy drugą ekipę, która przychodziła każdej nocy…
Leniuch.
…i ustawiała ujęcia.
Nie miałem minuty wolnego.
Ale było tak fajnie,
że nie chciałbym być nigdzie indziej.
A może tutaj z nami?
Dobrze.
Joe zajął swoje miejsce, tak jak Buddy, który usiadł na małych nóżkach Papy Elfa.
Jak Will ma usiąść na kolanach Boba Newharta?
Wystające nogi to nogi dziecka.
Wymyśliliśmy, że położy się na trampolinie.
Bob Newhart siedział na krześle trzy metry dalej.
Teraz ich sztuczka z wymuszoną perspektywą nie miała żadnych ograniczeń.
- Nie za szybko. - Na pierwszym planie było dziecko.
Za nimi krzesło dla czteroletniego chłopca,
który kładł mu ręce na ramionach.
Bob Newhart musiał wychylać się i wołać: „Uważaj!”.
Wszystko w jednym ujęciu.
Nagrywali Wioskę Świętego Mikołaja ujęcie po ujęciu.
Mieliśmy 47 ustawień z wymuszoną perspektywą.
To bardzo dużo.
Może trochę za dużo?
Nie wszystkie znalazły się w filmie.
- Ale biorąc pod uwagę inspirację filmu… - Rudolph.
…musieli uwzględnić kluczowy element.
- Jon chciał efekty poklatkowe. - Joe Bauer wiedział…
- Wiedziałem, do kogo zadzwonić. - Dobra.
Jestem Charlie Chiodo i mam brata, Stephena.
Cześć, jestem Stephen Chiodo i mam młodszego brata, Edwarda.
Chiodo Brothers to rodzinna firma trzech braci.
To rodzeństwo tworzące efekty poklatkowe w Los Angeles.
Naszym zdaniem firma wnosi coś wyjątkowego.
Jasna…
Mieli mało świąteczne doświadczenie.
To bomba rurowa.
To była ich życiowa szansa.
Robiliśmy filmy od dziecka. Film Rankin/Bass nas inspirował.
To ma sens.
W pierwszym ujęciu miał się ukazać
długi, niebezpieczny kieł Pana Narwala.
Jon tłumaczył, że w tej scenie
kieł ma wyłonić się z wody
jak Chrysler Building.
Kto dał głos Panu Narwalowi?
Pa, Buddy.
„Obyś znalazł tatę”.
Nie, nie on.
Jon Favreau był głosem Narwala.
- Obyś znalazł tatę. - Dziękuję, Narwalu.
Bracia Chiodo ciężko pracowali,
a hołd dla filmu Rankin/Bass
zaczynał… tracić grunt pod nogami.
Przepraszam!
Bo miało się wydarzyć coś niedobrego.
- To była zła wiadomość. - Problem z prawami autorskimi.
Dział prawny w New Line zaczął się martwić.
Zdenerwowali się, bo za dużo zaczerpnęliśmy od Rankin/Bass.
- Co? - Co?
Nie było wiadomo, czy mieli prawo powielić kostiumy.
Na pewno mieli już pozwolenie?
Kto jest producentem?
Zawarliśmy umowę i wszystko było w porządku,
więc robiliśmy film.
Ale dział prawny w New Line miał inne zdanie.
Nagle wśród nas pojawili się prawnicy.
Prawnicy na planie.
Pytali scenografów: „Czym się inspirowałeś?
Skąd ten pomysł?”.
Jesteśmy w pułapce!
Pytali: „Ile zapożyczyliście?”.
Odpowiadaliśmy: „Dużo”.
- Powiązania z Rankin/Bass były oczywiste. - Racja.
Na pierwszym spotkaniu Favreau rzucił na stół książkę o nich.
Ale okazało się, że nie zachowali się książkowo.
Producent powiedział, że film może nie zostać wydany.
Pamiętam, jak Jon siedział na miniaturowej kanapie Elfa
z głową w dłoniach.
Żeby przetrwać tę prawną burzę,
ekipa zaczęła działać.
- Co robimy? - Pojawił się niebieski strój Buddy'ego.
Próbowaliśmy przez jeden dzień.
Kręciliśmy z oryginalnym kostiumem,
potem Will się przebierał
i kręciliśmy to samo z innym kostiumem.
- Ale był problem. - Za dużo już nagraliśmy.
Bez zielonego stroju trzeba będzie nagrać wszystko od nowa!
- O rany! - Nikt tego nie chciał.
Możesz mi powiedzieć, co zamierzasz?
Jednym z pomysłów było…
Cyfrowe przerobienie płaszczy…
Okazało się jednak, że nie będzie trzeba
bronić się zębami i pazurami.
Prawnicy musieli to szybko załatwić.
Ostatecznie udowodniliśmy, że mamy prawo to robić.
Mądrzy ludzie wszystko załatwili.
Gdy ujarzmili potwora, zaczęli kręcić nowojorskie sceny w pomieszczeniach,
które nakręcili w…
To nie był market, ale tak wyglądał.
To był zamknięty zakład psychiatryczny.
Rzeczywiście!
Idealne miejsce dla New Line.
Scenograf Rusty Smith musiał dopasować je do filmu.
Musieliśmy zmienić przeznaczenie tej drakońskiej placówki.
Nadawała się na komisariat,
ale to jedno z najstraszniejszych miejsc, w jakich byłem.
Nie może być inaczej.
Ale gdy chmury burzowe zniknęły,
budynek okazał się mieć wiele zastosowań,
bo nagrali tu…
Sceny w sierocińcu, w wydawnictwie.
Francisco, fajnie to powiedzieć.
Mieszkanie Hobbsów.
- Co zawiesimy? - Lampki.
Podoba mi się, gdy dekoruje choinkę…
- Co z gwiazdą? - Musi założyć gwiazdę.
Już wiem.
To tzw. „teksańska zamiana”.
Widać głównego aktora, Willa Ferrella.
Wraca, żeby to obejrzeć,
kaskader skacze z kanapy,
a choinka się przewraca.
Wszystko w jednym ujęciu.
Wiecie, że to nie ja?
Will wniósł trochę szaleństwa do domu wariatów,
a Zooey Deschanel wniosła serce.
Jest wkurzona, że pracuje tam w tym śmiesznym stroju.
Podoba ci się widok?
Ale światło bijące od Buddy'ego…
Ktoś musi zaśpiewać kolędę.
- Idź sobie. - …zmiękcza ją.
A my miękniemy, gdy słyszymy jej śpiew.
Umiała śpiewać, a Favreau chciał duetu
między Jovie i Buddym.
Gdy okazuje się, że ktoś umie śpiewać, czujemy radość i zaskoczenie.
Wynocha! Nie patrz na mnie!
A to nie koniec niespodzianek…
- Łaskocze! - Will wykorzystał talent do improwizacji.
Jeszcze raz, Will.
Raz kręcimy według scenariusza, a potem improwizujemy.
Jesteśmy kumple. Nie wiem, czy to dobre słowo.
Bardziej jak Buddy.
Wygłupy Willa rozśmieszały ekipę.
Cięcie!
Inaczej działały na pewnego aktora.
Tato?
Co?
Mimo starań, by być jak…
Jimmy Marzenie.
Will miał inne plany.
Will celowo irytował Jamesa Caana.
- A Jamesa to nie bawiło. - Gdy kręciliśmy scenę łaskotek…
- Łaskotki. - Will szarpał Jimmy'ego.
Po drugim ujęciu myślał, że to mamy.
- Tato? - Co?
James chciał kończyć, a Will nie kończył.
- Tato… - Nie kończył.
- Kocham cię. - Śpij już.
Kochasz mnie?
Nieustępliwość Willa…
- Tato! - …miała zalety.
To działało,
bo czuć było napięcie między nimi.
- To mój tata. - Ale marzenie…
- Wyciągnął mnie. - …mogło zamienić się w koszmar.
Gdy wkurza się na Buddy'ego i popycha go na szybę…
Czego chcesz? Kasy?
…ekipa się wystraszyła.
Czuć było elektryzujące niebezpieczeństwo.
Ale tylko jedna osoba potrafiła naprawdę naładować Jamesa Caana.
- Nie był to Will. - Wynoś się stąd.
Podczas jednego z ostatnich dni zdjęciowych Favreau…
Szepnął Jimmy'emu coś do ucha…
Ja też lubię szeptać.
I to ujęcie znalazło się w filmie.
Mam gdzieś, że jesteś elfem!
Mam gdzieś, że jesteś czubkiem i moim synem!
Wynoś się z mojego życia!
Pytanie brzmi…
„Co wyszeptałeś mu do ucha?”
Fav powiedział: „Przypomniałem mu,
że jest Sonnym Corleone”.
Chodź tu. Za bardzo bierzesz to do siebie.
Świetnie. Cięcie.
Zdjęcia w Nowym Jorku i Vancouver dobiegły końca.
Myślałem: „O rany! Już?
Teraz zajmiemy się montażem”.
Montaż decyduje, jaki to będzie film.
Gdy Jon Favreau i montażysta Dan Lebental nad tym myśleli…
Fajnie jest, gdy śpiewa wysoko.
Jestem adoptowany
… bracia Chiodo ciężko pracowali.
W miarę ciężko.
Niektóre efekty nie były jeszcze gotowe.
Zamiast tego ktoś chodził w wielkiej piankowej głowie.
- Nie jedz żółtego śniegu. - Wiem.
Dowiedzieliśmy się przez telefon, że zbliża się wstępny pokaz.
Mieli pokaz z New Line.
Jon uznał, że jeśli nie będzie efektów poklatkowych,
to mogą je wyciąć.
Animacyjne korzenie Elfa były zagrożone.
- Nigdy nie będziesz pasował! - Ale dlaczego?
Jon martwił się, że New Line chce zaoszczędzić.
Nie wierzyli w ten film tak jak Jon.
Ale patrząc na kalendarz…
Został nam jeden dzień do terminu Jona.
Weźcie się do pracy.
Teresa Drilling, niesamowita, ciężko pracująca animatorka,
powiedziała, że wystarczy jej kawa, a nakręci wszystko w jeden dzień.
Pracowała 27 godzin bez przerwy.
Wypiła chyba 12 dzbanków kawy.
- To musiała być… - Najlepsza kawa na świecie.
- Bo… - Zdążyliśmy.
Efekty były na pokazie.
Wizja Jona Favreau była gotowa.
New Line zorganizowało mały próbny pokaz.
Pracownicy, przyjaciele, rodzina…
Film miał prowizoryczny soundtrack.
Efekty nie były prowizoryczne.
Gdy pierwszy raz oglądali Elfa…
Film przekroczył moje oczekiwania.
Serce mi śpiewało.
To było to. Na sto procent.
Gdy ogrzewali się w blasku…
projektorów wyświetlających komedię,
nadszedł czas na wzruszające zakończenie.
Silnik odpala i odlatują…
KONIEC
Koniec filmu. Napisy końcowe.
Myślałem, że pominęli szpulę.
- Byłem w szoku. - Czego brakowało?
Nie ma świątecznego ducha, który napędzał sanie,
Waltera i reszty śpiewających
ani wszystkich, których Buddy poznał po drodze.
Nie było tego w filmie.
Bez magicznego, świątecznego zakończenia Elfowi groziła utrata serca.
Co się stało?
Między zdjęciami filmowymi a pokazem nakręcono Old School: Niezaliczona.
Przecież to było jakieś 25 minut temu.
Ale ten postrzelony film jeszcze nie wyszedł.
Gdy wyszedł parę miesięcy przed Elfem…
Odniósł sukces.
Will Ferrell pokazał wszystko.
Biegamy na golasa!
Will był świetny w tym filmie. Rozwalił system.
Ale jak to rozwaliło Elfa?
Nagle mieliśmy film z Frankiem…
Zabiję cię!
…w żółtych rajstopkach.
Uwielbiam się uśmiechać.
- Przynajmniej był ubrany. - Cześć!
Robiliśmy miły, sentymentalny film.
Szefostwo w New Line nie wiedziało, co zrobić.
Zaczęli się zastanawiać, czy żarty spodobają się widowni poprzedniego filmu.
New Line wprowadziło zmiany.
- Halo? - Zadzwonił do mnie Jon.
Chcę pogadać.
Był w trakcie montażu.
Podoba nam się to zakończenie. Wybieramy je.
Dostarczył swój materiał
i powiedział, że New Line odebrało mu film.
Elf został wyrwany ze szponów Jona Favreau znalazł się w rękach New Line.
Próbowali przerobić go w coś innego.
Jesteś moim kumplem!
Chcieli zrobić z niego normalną komedię.
Byłoby to możliwe, gdyby nie ekipa.
Byliśmy tak zaangażowani w wizję Jona
że nie byli w stanie tego zrobić.
Nie dali rady zmienić filmu w coś,
co wydawało im się lepsze.
Elf był Elfem do cna.
Nie dało się porzucić korzeni filmu.
Film wciąż działa, bo nigdy nie stracił serca.
Wiara, światło i miłość napędzają świat.
New Line dało Buddy'emu szansę i przetestowało oryginalne zakończenie.
Pokazali go widzom Old School.
No i bum!
Wiedzieliśmy, że stworzyliśmy coś wyjątkowego.
Reszta to już historia.
Warto było to robić dla tej chwili.
- Elf nie tylko się opłacił… - Był sensacją.
Przekroczył wszelkie oczekiwania.
Elf mnie zaskoczył. Byłem pewien, że mi się nie spodoba.
Oglądanie napisanego przez siebie filmu to marzenie.
- Może to przez Marzenie. - James Caan był jak marzenie.
Lubię to słyszeć.
Albo pojawienie się ducha minionych filmów.
- Odstrzelisz sobie oko. - Albo gościa z plakietką „Wanda”.
- Bez względu na powód… - To naprawdę działa.
…stawał się kasowym hitem.
W drugim tygodniu po premierze byliśmy numerem jeden.
Kto by pomyślał, że będzie zarabiał?
Zarabiał nie tylko pieniądze.
Elf wprowadził też
młodych, niedoświadczonych filmowców
do śmietanki Hollywood.
Jon Favreau został jednym z dziesięciu
najlepiej zarabiających reżyserów, wyprodukował Iron Mana…
- Avengers! - …oraz serię Avengers.
I dostarczył światu małego Yodę dzięki The Mandalorian.
- Znów inspirował się Rankin/Bass? - Co?
Nie. Ale gwiazda Elfa
została jednym z ulubionych aktorów komediowych Ameryki.
- Wszyscy wiedzą… - Jestem Ron Burgundy.
…dlaczego.
Występ Willa stworzył ten film.
Jest dosłownie motorem, sercem i duszą filmu.
- Bez Willa nie ma Elfa. - Kocham cię.
Kreacja Willa była wierna mojej wizji
z pierwszego spotkania z Davidem.
Tę pierwszą kawę wypili tutaj.
- Wróciliśmy. - Tak.
Dwóch zwykłych gości spotkało się i wyłożyło kawę na ławę.
Tam było moje biuro.
Nie chciałem daleko jechać na to spotkanie.
Gdyby się nie kleiło, to byś się zwinął.
- „Muszę lecieć”. - Właśnie.
Spójrz na to miejsce.
- Popatrz. - Zmieniło się.
Nie było tu tych okien.
Prawda?
Nie. Fajnie tu pozmieniali.
Jak na dwóch gości, którzy wcześniej nie zrobili żadnego filmu…
Ale twój scenariusz
był pomysłowy i przezabawny.
Mieliśmy dobry pomysł, dobrych producentów,
odpowiednią gwiazdę i dobrego reżysera.
Jonny Favs!
Już na pierwszym spotkaniu byliśmy zgodni.
Od pierwszego spotkania było jasne, że to zadanie dla Jona Favreau.
Sprawdź kamerę.
Trzeba tylko upewnić się, że wszyscy mają tę samą wizję.
Ta wizja składała się z trzech rzeczy.
No właśnie. Co to za trzecia rzecz?
A trzecią rzeczą, którą wydała mi się bardzo ambitna…
No mów.
Chciał zrobić ponadczasowy świąteczny klasyk.
Udało mu się to zrealizować.
Mam szczęście, że tak było.
Marzenie o stworzeniu ponadczasowego świątecznego klasyku…
Napisałeś świetny scenariusz i zrobiliśmy świetny film.
…spełniło się.
Chcieliśmy zrobić film, który przetrwa pokolenia.
A skoro mowa o pokoleniach,
to gdy ci goście mówili o filmie familijnym,
to mówili poważnie.
To młodszy brat Willa Ferrella.
Wracaj do Gimbels!
Pojawiła się córka Grega Gardinera.
A zagubiona mama Buddy'ego?
- Też jest kimś. - Kimś?
- To miłość mojego życia. - Wybacz, twoją żoną.
Sam mały Buddy jest synem Jona Favreau.
Jon chciał nakręcić film dla syna.
Chciał stworzyć film ciepły,
który będzie oglądać każda rodzina…
Aż się wzruszyłem.
Podobnie jak z duchem świąt…
Często zaczyna się od jednej osoby.
Zaczęło się od Davida Berenbauma,
który napisał coś i wierzył w to,
gdy nikt mu nie dopingował.
Napisałem ten film jako syn.
A teraz jestem ojcem.
Mogę dziś pokazać ten film swoim dzieciom.
To dla mnie najważniejsze.
Kiedy David Berenbaum napisał Elfa,
stworzył coś więcej niż komedię,
więcej niż wzruszający film.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Może nawet coś ważniejszego niż same święta.
Mój ojciec zmarł, gdy byłem mały.
To film o poszukiwaniu ojca.
Gdy pisałem scenariusz, chciałem, by Buddy to osiągnął.
Gdy na koniec filmu
Walter przytula Buddy'ego,
to jest istota tego filmu.
Kocham cię, synu.
Sukcesem Elfa jest fakt, że film o rodzinie
stał się najlepszym świątecznym filmem rodzinnym.
Doceńmy więc też rodzinę twórców Elfa,
bo dzięki nim to nie tylko film o miłości,
ale zrobiono go z…
- Miłością. - Miłością.
- Dużo miłości. - I światła.
Rozjaśnił nieco mrok świata.
To prawdziwa magia.
I to jest prawdziwe znaczenie świąt.
Wesołych Świąt!
KONIEC
Czuję się jak palant, trzymając to.
Napisy: Ewelina Zakrzewska