- Doktorze, proszę wrócić do auta. - Nie.
Rozwalę sukinsynowi łeb!
Mamo! Mamo!
Pomocy!
Odbierz.
Stary, gdzie jesteś?
Witaj, zadziorny kochanku. Tu Oscar.
- Szlag. - Nie mogę odebrać, bo stoję tuż za tobą.
Oscar, oddzwoń, kiedy to usłyszysz,
namieszałem z Allyson.
Muszę ją odnaleźć i jakoś to naprawić.
Jeśli wiesz, gdzie jest,
lub jeśli jest z tobą, daj mi znać.
Uważaj na siebie. Cześć.
Niech to szlag!
Hej, człowieku, co ci?
Hej, co z tobą?
Hej...
Idę do ciebie.
O Boże.
Wezwę pomoc.
Pomocy!
Cholera.
Pomocy! Ludzie, pomocy!
Dobrze, już dobrze.
W porządku.
Niech to szlag. Dobra, człowieku.
Spójrz na mnie. Otwórz oczy.
Funkcjonariusz Hawkins? Spójrz na mnie. Będzie dobrze.
Wytrzymaj. Ściągnę pomoc.
- Pomocy! - On musi umrzeć.
On musi umrzeć...
Dobrze. Spokojnie. Nie ruszaj się.
- Spójrz na mnie. - On musi umrzeć.
Kto?
On musi umrzeć.
I to ja...
go dopadnę.
Szlag!
Tu szeryf. Zatrzymaj się.
Mówiłem: stój!
Szlag!
Hawkins!
Jesteś cały?
Widziałeś go? Dokąd poszedł?
Prosiłem o wsparcie 10 minut temu.
Wrzuć na luz, młody.
Loomis postrzelił go kilka razy w klatę.
Był 50 metrów dalej. Przeszedł tędy...
i zniknął.
Sullivan, ty i Tobias przeszukacie Chesnut St., na południe od wiaduktu.
Ja i Hawkins sprawdzimy Market St. Złapiemy go.
Tak, zabijemy drania.
Rany, Frank.
Znałem go kiedyś.
- Michaela. Byliśmy dziećmi. - Czy to jeden z tych świrów,
którzy w dzieciństwie odrywali skrzydła motylom?
Ja tego nie widziałem.
On po prostu...
Zabił swoją siostrę, kiedy miał 6 lat?
Tak.
Mama kazała mi się z nim bawić u niego w domu. Żal jej go było.
Przez cały czas patrzył przez okno w pokoju siostry.
Pamiętam, że zawsze się zastanawiałem: "Na co, do diabła, on się gapi"?
Patrzył na Haddonfield.
Zwykłe miasto, w którym nie dzieje się nic ekscytującego.
Tak.
A pewnego dnia coś w nim pękło.
Lonnie, Lonnie, dziwak pokopany,
- gdy ma koszmary, tuli się do mamy. - On cię dopadnie.
On cię dopadnie, Lonnie.
Jak znów ruszysz cukierki Conrada,
zbiję cię, paskudo.
Ja niczego nie ruszałem. To Richie.
To pokaż ręce.
- Nie chcę. - Dlaczego?
- Zostaw! - Otwórz dłoń.
Zostaw mnie!
Tak się kończy zadzieranie z rodziną Mullany.
Odczepcie się ode mnie. Zostawcie mnie.
Wszystko w porządku, dzieciaki?
Tak, zbieramy słodycze z naszym nowym kolegą Lonniem.
Co? Wy...
Widzieliście tu kogoś w białej masce?
Jest Halloween. Wszyscy noszą maski.
Racja. A teraz wracajcie do domów.
Idźcie do rodziców i zaryglujcie drzwi.
A co on zrobił?
Zamordował troje nastolatków z tej ulicy.
- Nie daj się zabić, Lonnie. - Lepiej bądź czujny w nocy.
On cię dopadnie, Lonnie Elam.
Widzieliście jego minę?
Lonnie, Lonnie, dziwak pokopany,
gdy ma koszmary, tuli się do mamy.
On cię dopadnie, Lonnie.
On cię dopadnie, Lonnie!
Lepiej bądź czujny w nocy, Lonnie.
On cię dopadnie, Lonnie.
Ratunku!
Przepraszam, że podstawiałem nogę Tommy'emu Doyle i go straszyłem.
Proszę, nie zabijaj mnie.
Nic ci nie jest?
- Nie bój się. - Gdzie on zniknął?
Gdzie on jest? Nie widzieliście go?
- Oddychaj głęboko. - Kogo?
Boogeymana.
Zabije was!
- Boogeyman? - Co do diabła?
To tutaj.
To dom Myersów.
To było tutaj.
Halloween, rok 1963.
Gotowy?
ZAKAZ WSTĘPU
- Frank. - Tak.
Tu leży zdechły pies.
Co?
Nic.
Nie strzelaj!
- Frank. - Co?
Sprawdźmy tam.
Trzy...
dwa...
jeden.
Dobra.
Gdzie on jest?
Pajęczyny.
Haddonfield...
gdzie nic ekscytującego...
McCabe?
McCabe!
Zostaw go, bo strzelę!
Michael, ostrzegam cię!
Niech cię diabli!
Trzymaj się, McCabe!
Pete.
Już dobrze. Jestem przy tobie.
Zaraz przyjedzie pomoc. Tylko wytrzymaj.
Będzie dobrze.
- Wytrzymasz? - Tak.
Wytrzymaj.
Cofnąć się! To czyste zło!
- Z drogi! Stój! - Stój!
- Nie ruszaj się. - Michael, zostań tam.
Macie go?
Powiedz, że go macie.
Nie ruszaj się!
Mamy go?
O Boże.
Przepraszam cię.
Przepraszam.
O Boże.
Szlag.
Stój!
- Michael, nie ruszaj się! - Zostań tam!
- To on. - Tak.
To Michael Myers.
Hawkins, proszę powiedzieć, co się tu stało?
Co się stało? Czy Michael zabił?
Czy Michael znowu zabił?
HALLOWEEN ZABIJA
NA PODSTAWIE POSTACI STWORZONYCH PRZEZ JOHNA CARPENTERA I DEBRĘ HILL
BAR U MICKA DANIA NA WYNOS
MIKROFON DLA WSZYSTKICH
Myślałem, że uczcimy to pizzą po pracy, a nie orgią.
Ten prostak, twój szef, zachował się niestosownie.
Nie możesz mu na to pozwalać.
Masz rację. Nie mogę pozwalać. Pójdę tam jutro rano...
I walniesz dr. Mathisa w twarz.
- Właśnie tak. - O, szampan.
Doskonale.
Te dwa morderstwa dziś na stacji benzynowej...
Nawet nie wiemy, czy on przyjechał tym autobusem.
Tommy, masz paranoję.
Bardzo sous-bois.
- Przepraszam. - Wspaniale.
Ta francuska fraza mówi o tym, że to draństwo świetnie smakuje.
- Hura! - Hura!
Tak.
Hej, ludzie.
Możecie być trochę ciszej?
Oglądamy z żoną konkurs talentów.
Jasne, oczywiście.
- Przepraszam. - Wybaczcie.
Dziękuję.
Pójdę po drinki.
A ty się odpręż.
Jestem niejako sommelierem, tyle że od tanich win.
Proszę dwa razy "Szkielet Voodoo".
Nie przejmuj się tą świrniętą gromadką.
To przyjaciele tej wariatki, której omal nie zabił Michael Myers.
Bez jaj, słyszałem o tym.
- Laura Sopes czy coś? - Laurie Strode.
- Właśnie. - Przeżyła atak Myersa.
Przyjeżdżają tu co roku w Halloween
i rozczulają się nad sobą nad kieliszkiem.
Drodzy państwo, przedstawiam kolejnego artystę.
Jako dzieciak nękałem tego gościa,
ale teraz jest już dorosły.
I nauczył się w zachwycający sposób
naśladować głosy ptaków.
Witam wszystkich.
Lonnie zgłosił mnie do tych wygłupów.
Nie pogwiżdżę wam, ale opowiem historię.
O duchach i zjawach!
- Dasz radę, Tommy! - Zgaście światła!
Ktoś zna historię Boogeymana z Haddonfield?
Za młodzi, by się przejmować? Zbyt pijani, by pamiętać?
Czterdzieści lat temu
szaleniec uciekł z psychiatryka.
To był wieczór przed Halloween
i trzy nastolatki wracały do domu ze szkoły.
Zobaczyły
postać podobną do ducha, włóczącą się po mieście.
Człowieka w białej masce.
A może to nie był zwykły człowiek.
Obserwował je.
Nim noc dobiegła końca, zginęły trzy osoby.
W pobliskim domu
byli chłopczyk i dziewczynka, i ich opiekunka.
Zostali w brutalny sposób zaatakowani przez tego intruza,
który okazał się dużo silniejszy od zwykłego śmiertelnika.
Nazywam się Tommy Doyle.
Tamten chłopiec to ja.
Proszę więc, powspominajmy
wspólnie
ofiary Michaela Myersa
i tych, którzy przeżyli jego napaść.
Dziękuję.
Jest tu z nami urocza Lindsey Wallace.
Jej opiekunka, Annie Brackett, zginęła tamtej nocy.
Jest też Marion Chambers. Przeżyła atak.
Lonnie Elam.
Przeżył spotkanie twarzą w twarz.
Halloweenowy wieczór w Haddonfield.
Kiedy groza powinna bawić.
Kiedy ukrywamy się za maskami i udajemy, że jesteśmy kimś innym.
Czy on naprawdę istnieje?
Kto wie?
Kto następny?
Może nie dziś, może nie jutro,
ale Boogeyman przyjdzie po mnie.
I przyjdzie po was.
Ale nie dorwie nas.
Nie tym razem.
Bo strach nigdy nami nie zawładnie.
- To dla ciebie, Laurie! - Za Laurie.
Gdziekolwiek jesteś.
Szpital już blisko.
Oddychaj głęboko.
Już prawie jesteśmy w szpitalu. Wszystko będzie dobrze.
- Czekaj. - Dasz radę.
- Naprawdę. - Nie, nie, nie.
- Nie! - Nie, nie, nie!
Niech spłonie! Nie!
Niech spłonie!
Przestrzelono rurę z gazem.
Pożar spowodowany wybuchem gazu.
Zrozumiałem. Działajcie.
Przyjąłem.
Dopływ gazu odcięty.
Uwaga na dach. Za mną.
Dowódca drużyny 13., słyszysz?
Mayday! Mayday!
Cisza na łączach, alarm mayday.
Tu Benton, wóz nr 8. Zawaliła się konstrukcja.
Mój aparat tlenowy uległ awarii. Alarm PASS został włączony.
O, cholera!
Trzynastka, zgłoś się.
Ktoś tu jeszcze jest!
Słyszysz?
Nie!
Centrala, straciliśmy strażaka.
Ekipa ratownicza, podejmijcie akcję.
Benton!
Benton, złap mnie za rękę!
No już, złap mnie za rękę!
Złap mnie za rękę!
Co to było, do cholery?
Mamo, słyszysz?
- Dostała nożem w brzuch. - Zespół urazowy!
- Nieprzytomna kobieta... - Mamo?
...penetrujący uraz brzucha.
Liczne stłuczenia.
Traci dużo krwi.
Jak ma pani na imię?
- Zaczekaj tu, skarbie. - Jak ma pani na imię?
To moja mama. Laurie Strode.
- Strode. Zaatakowano ją. - Laurie.
To moja mama. Zaatakowano ją.
Pielęgniarka powinna panią obejrzeć.
Nic mi nie jest.
To nie moja krew.
Zamykamy powięź.
Zakładamy szwy bez napięcia, żeby uniknąć infekcji.
Straciła dużo krwi, ale wszystko jest pod kontrolą. Wyjdzie z tego.
Przewieźcie ją na OIOM.
Narządy wewnętrzne się zregenerują,
nie powinno być długotrwałych uszkodzeń.
Będzie jej jedynie dokuczał ból od rany kłutej nożem
i od naszego rozcięcia do operacji.
Dziękuję za wszystko.
Córciu.
Hej, córciu.
Wyjdzie z tego.
Będzie dobrze.
Tata nie żyje.
Zawsze będzie z nami.
Mimo że go nie widzimy.
Nie poszłabyś?
Nie boję się iść, tylko nie mam ochoty.
Poza tym obiecałam ojcu kino.
- Nie przejmuj się nim. - Już nie słychać syren.
Ta cholerna maska na bezdech jedzie fajkami, od kiedy twoja mama ją pożyczyła.
Też to czuję.
Ale to nie papierosy lecz pożar domu Laurie Strode.
Z góry wygląda na to, że go ugasili.
Tylko że styl życia tej wariatki jest dość niebezpieczny.
Lepiej nic na nią nie gadaj, bo ci ostro dofasoli.
Co powiesz na krakersy z serem
i łyczek Beaujolais nouveau?
Gówniana tandeta.
Nie wiesz, jak tym sterować. Daj pilota.
Zaraz polecisz.
Co, do diabła?
Ktoś tam jest?
Hej!
Widziałeś coś?
Hej, Sondra!
W łazience jest wielki facet w masce potwora.
- Czego on chce, do cholery? - Wisi mi to! Wołaj gliny!
Uciekaj, Sondra!
Nie.
Proszę, nie.
Nie.
Szlag.
Sondra!
Co my tu mamy?
Chyba zerwę z dziewczyną.
Ma dziwne żarty, mówię wam.
Ilekroć mówię "Kocham cię, najmilsza",
mówi mi, że moje słowa są gów... gucio warte.
Hej.
Słyszałem, co mówiłeś na scenie.
Wszyscy znają tę historię i boją się tego Boogeymana. Nie miałem pojęcia.
Miło mi.
Stawiam wam kolejkę.
- Drinka? - Dziękuję.
- Wybaczcie tamtą uwagę. - Nie ma sprawy.
Wszystko w porządku.
- Jestem pielęgniarką. - Jak miło.
Czy to prawdziwy lekarz?
- Zdrówko! - Zdrówko, Tommy!
I tak wdepnąłem w niezłe gówno. Gówno, gówno...
Ładnie i równo.
Gol się codziennie, a zadziwisz wszystkich słodką buźką.
Hej, czy Bonnie i Clyde potrzebują podwózki?
Tato, przyjedź po mnie. Jestem w parku przy szkole.
Ktoś zaatakował policjanta.
Gdzie jesteś?
Prowadzę ten bar od 50 lat.
- 50 lat? - Zaczynałeś z dziadkiem?
Tak, to dziadek otworzył ten bar. I zdobył to.
Mój kij też tam jest. Huckleberry.
Stary Huckleberry.
- Jeśli Michael wróci, mamy coś na niego. - Zgadza się.
- Za Briana. - Za Briana.
Dziękuję.
- Przyszliśmy we właściwe miejsce. - Cameron ma kłopoty.
Co się stało?
O Boże.
No to mamy tu masakrę.
- Graham! - Tak?
- Ogrodź teren. - Przyjąłem.
Sukinsyn!
Proszę wszystkich o uwagę.
Brutalny przestępca jest na wolności. Jest uzbrojony i niebezpieczny.
Wyślemy wszystkie jednostki i zespół taktyczny do przeszukania terenu.
Zbieg przemieszcza się pieszo.
Nazywa się Michael Myers.
Złapcie go.
- Mój Boże. - Patrzcie.
- Tommy, patrz. - Daj głośniej.
- ...dziś na stacji benzynowej. - Słuchajcie.
Dziś wieczorem znaleziono cztery ciała
w trzech domach przy tej samej ulicy.
Mieszkańcy północnego Haddonfield są przerażeni.
- Trwa śledztwo. - Co go powstrzyma?
Niecałą godzinę temu władze Haddonfield zidentyfikowały kolejne ofiary...
- To nasza ulica. - Na północ od Bastick St.
- Jest przed domem pani Dewbottom. - To obok nas.
Nadal nie odnaleziono dwóch pacjentów szpitala Smith's Grove,
którzy wczoraj uciekli z transportu.
Władze nie potwierdziły związku między tymi dwoma wydarzeniami...
WYDZIAŁ WIĘZIENNICTWA
...ale policja radzi mieszkańcom, by pozostali w domach,
póki nie napłyną dalsze wiadomości.
Dzisiejsza tragedia jest straszliwym przypomnieniem zdarzenia z Haddonfield,
które jego mieszkańcy od kilkudziesięciu lat próbują zapomnieć. Policja...
Pamiętam go sprzed 40 lat.
Leżałem w łóżku, a on zadźgał...
Zabił ją.
To Julian, ten mały łobuziak z naprzeciwka.
Była moją najlepszą opiekunką.
Pójdziemy już.
Dzięki.
- Miło było was poznać, ale musimy iść. - Bądźcie ostrożni.
- Co się dzieje, do diabła? - Obrzydliwe.
- To musi być Michael. - Mieszkałam tu całe życie.
Kiedyś tu było bezpiecznie.
Szlag, zapomniałem stetoskopu.
- Musimy wracać. - Został u tej kobiety. Zaraz wrócę.
Co?
Co się stało?
Kochanie.
- Co? - On jest w aucie.
- Kto? - Z tyłu.
- Michael Myers. Idź, zobacz. - O nie.
Co z tobą?
Pomóżcie. On tu jest. W moim aucie.
Zauważyłam go, kiedy wsiadałam. To ten, który był w telewizji.
Tommy, co robisz?
Ten sukinsyn jest na moim parkingu?
Tak. Miłość przetrwa.
Lecz zło zginie dziś w nocy.
Tommy Doyle dziś go poturbuje.
Jest w moim aucie.
Wyszedł z auta i przesiadł się do przodu.
Patrzył na mnie.
Czy to on?
Obserwuje nas.
Zajmę się nim.
Michael. Zbudź się.
Tommy, uważaj!
Co się dzieje, do diabła?
Szlag! Chodźcie.
Patrzcie na moje cholerne auto.
- Radio WURG 94,9... - Tommy, uważaj.
zaprasza na program "Pokusa", przy mikrofonie Willie the Kid.
To w Haddonfield źródło rocka.
Myśli, że wolno mu nas straszyć?
Zerwę mu maskę, spojrzę mu w oczy,
zamachnę się starym Huckleberrym i powiem mu "dobranoc".
Dobranoc.
Jeśli nie będziesz czujny, dorwą cię gobliny.
Poszarpią cię, wytarmoszą, aż zrobisz się siny.
Więc stój, słuchaj i patrz.
To Halloween.
Hej, Wielki Johnie!
Wielki Johnie!
Czarownice w czarnych kapeluszach latają na miotłach,
lub mieszają mikstury w wielkich czarnych kotłach.
Możesz to ściszyć?
Chryste, Mały Johnie.
Myślałem, że obejrzymy film.
Nie.
Chrzanić to. Jest Halloween.
Wyciągnąłem stare straszne płyty.
- Chcesz się zjarać i tańczyć? - Kuszące.
Dzieciaki o tej porze?
- Ahoj... - Zbierałyśmy z siostrą słodycze
i wzięłyśmy od was batoniki.
Ugryzła jednego, a tam była zardzewiała żyletka.
Uspokój się. Gdzie ona jest?
Jest...
tam!
Wielki Johnie!
Chodź tu szybko!
Co? Co się stało?
Ona krwawi. Połknęła żyletkę.
Jeszcze żyje. Wezwij pogotowie.
Pomożecie jej?
Odgryzła sobie język!
- Wykrwawi się. - Żyletka jest w wymiocinach.
- Co to było? - Czy ktoś wszedł do naszego domu?
O Boże.
- Co jest? - Co z tobą?
Nastraszyliśmy was.
Mam!
Myślicie, że to zabawne?
Przestraszyliśmy was na maksa.
Ukradłem całą miskę słodyczy.
Nie wiecie, z kim zadarliście, co?
Spokojnie, są za młodzi, by wiedzieć.
Żeby co wiedzieć?
Macie pojęcie, czyj to był dom?
Nie.
A słyszeliście kiedyś o pieprzonym Michaelu Myersie?
Wiecie, co spotyka ludzi,
którzy przychodzą do domu Myersa bez zaproszenia?
Nie boimy się.
- Naprawdę? - Naprawdę.
- Wbił nóż w cycki swojej siostry. - Ohyda.
Tam, na górze.
I czasami,
kiedy zawieje silny wiatr,
słyszymy, jak jej duch
woła jego imię.
Ona woła:
Michael...
Michael.
Jazda z mego trawnika, gnojki!
Na reanimację z nim. Co tu mamy?
Krwotok wewnętrzny, rany, ale wyjdzie z tego.
Pod respirator.
- Panie Hawkins. - Szybko.
Sprawdź, czy Drugi Urazowy gotowy. Trzeba go przenieść na stół.
IMIĘ I NAZWISKO ZMAŁEGO SARTAIN, RANBIR
Allyson.
Możemy porozmawiać?
Zadam ci kilka pytań.
Zawsze mi powtarzano, że nie mogę...
nie mogę rozmawiać o Michaelu.
Nigdy nie mogłam potwierdzić, że doszło do tej tragedii.
Tak jakby moja mama bała się, że babcia ma rację
i Boogeyman istnieje.
Po 40 latach przyszedł zabić moją matkę.
Odkrył, gdzie mieszka.
Przyszedł do jej domu.
I tak wszedł w nasze życie.
Zamordował mojego męża.
Oto, co się stało.
Skąd Michael wiedział?
Skąd wiedział, jak znaleźć twoją babcię?
Nie wiedział. Jego lekarz mu w tym pomógł.
Zabrał go do niej. Wiedział, gdzie ona mieszka.
To on doprowadził do ich spotkania.
To była jego obsesja...
nie Michaela.
Ale zabiłyśmy go.
Strzeliłyśmy mu w twarz
i spaliłyśmy go żywcem, żeby już nikogo nie skrzywdził.
Przykro mi, Karen.
Dziękuję.
- Nikt ci nie powiedział? - Czego?
Michael Myers żyje.
Co?
Allyson! Nic ci się nie stało?
Przepraszam.
- Allyson, zaczekaj. - Przepraszam.
Przepraszam. Chcę pomóc w każdy możliwy sposób.
- On nadal żyje. - Dopadniemy go.
Ja, mój tata, ty, jeśli chcesz. Dołączymy do Tommy'ego Doyle'a.
Musicie wszystkich tu ściągnąć!
- On żyje. I tu zmierza. - Mamo!
Kochanie, idź, usiądź przy babci
i czekaj, aż się obudzi. Dobrze?
- Nie. - Ona idzie z nami.
- I z Tommy'm. - Co?
Czy pani słyszała...
Policja już tu jedzie.
Tommy tworzy grupy osób.
- Będziemy szukać Michaela. - Idę z nimi.
Dopadniemy go i zakończymy to wszystko.
Nie. On tu przyjdzie. Wciąż im to powtarzam.
On ją prześladuje, a my zostajemy tu, żeby ją chronić.
On zainfekował waszą rodzinę
i moją rodzinę - strachem i żalem - na 40 lat.
- On dziś umrze. - Zabił tatę.
- Zrobić przejście. - Mój mąż jest ciężko ranny.
Proszę przejść do poczekalni.
Do poczekalni.
Nie będę udawać, że to się nie zdarzyło.
Kocham tatę.
Ktoś kocha osobę, która leży pod tym prześcieradłem.
Spójrz na mnie. Nie udało się nam.
Zastawiłyśmy pułapkę, podpaliłyśmy ją, a on przeżył. Pomyśl o tym.
Szuka go policja.
Myślisz, że ty go znajdziesz?
Siedź tam i czekaj, aż babcia się zbudzi.
Już!
Czy szpital ma ochronę?
Macie ochronę?
Powinniście, na wypadek takich zdarzeń jak teraz.
To się dzieje teraz.
Jest tu moja córka, jest tu moja matka,
a w okolicy grasuje szaleniec.
Żegnaj, Michael.
To dla ciebie, na wszelki wypadek.
Laurie tu jest. Dochodzi do siebie po operacji.
To szczęście, że przeżyła.
Słyszałem od policjanta na jej osiedlu.
Jedenaście trupów, sami strażacy i ratownicy.
Jasna cholera. Tam jest Cameron. Trzech jego kolegów nie żyje.
- To dom wariatów. - Lonnie.
Powstrzymamy to, jeśli ruszymy na niego całą gromadą.
- Masz rację. - Dobrze?
Co powiesz na to stylowe sprzęcicho?
- Masz na nie pozwolenie? - Na niektóre.
- Tato. - Hej.
- Gdzie twoja dziewczyna? - Zostanie z rodziną. - I dobrze.
- Dzień dobry, panie Doyle. - Cześć.
Lonnie, spójrz.
Wy też idziecie?
- Też chcemy mieć z tego radochę. - Tyle ofiar w okolicy.
Znaliśmy ich. Jestem lekarką,
- Mąż - pielęgniarzem. - Powinienem był zgadnąć.
Dajmy im coś do obrony. Podziel się, Lonnie.
Dobrze.
Idziesz z nami?
Pokaż, co masz.
Wybierz sobie coś.
Michael Myers prześladuje to miasto od 40 lat.
Dziś go dopadniemy.
Słuchajcie! Potrzebuję ludzi, którzy nie boją się zabrudzić rąk.
Reszta może iść do domu.
Co zrobimy, kiedy go znajdziemy.
Idźcie do środka! Na zewnątrz nie jest bezpiecznie!
Tu nie jest bezpiecznie!
Widziałem Myersa godzinę temu, ale uciekł.
W grupie jest siła.
Sprawdźcie Spring Creek. i dajcie znać, gdy coś zobaczycie.
Ten człowiek to zagrożenie, musimy go powstrzymać.
Nikt nie traktował go poważnie.
- Kogo? - Dr. Loomisa.
Pierwszego lekarza Michaela.
On umiał rozpoznać zabójcę.
Jedyny sposób, by złapać Michaela, to grać w jego grę. Element zaskoczenia.
Myśli, że idziecie tam, a wy wyskakujecie tu.
Miejcie oczy otwarte.
Oczy otwarte.
STARY HUCKLEBERRY
Co tam się dzieje?
- Kto to? - Chyba jakieś dzieci.
Są same?
- Daj latarkę. - Dziś powinny być w domu.
- Ostrożnie. - Lindsey, lepiej nie idź...
Zostańcie tu.
Nigdy nie strzelałem.
Nie wiem, czemu dali ci broń.
Duży. Dasz sobie z nim radę?
Czyli nie. Daj. Strzelałam już z tego.
- Jeśli chcesz. - Dam radę.
Dobra.
Hej!
- Co wy tu robicie? - Jest Halloween.
- Zebraliśmy całą torbę cukierków. - Tu nie jest bezpiecznie.
Zabije mnie pani? Szatanie, nie dziś.
Ale się boję.
Jesteście same? Gdzie wasi rodzice?
- Nie. - Czekamy na kolegę.
Jakiś straszny człowiek w białej masce
próbuje się z nami bawić w chowanego.
Myślę, że to zboczeniec.
- Gdzie go widziałyście? - Ukrywa się za drzewami.
I wyskakuje, jakby robił "A kuku". Nie mamy trzech lat.
- Ogarnij się. - O, jest!
Cześć!
Co robisz, do diabła?
Chcesz cukierków?
Czy to maska Dennisa?
Uciekajcie do domów! Biegiem, zanim nas wszystkich zabije!
Nie oglądajcie się! Biegiem, prosto do domów!
O Boże.
A jeśli ktoś jest kaleką? Bez sensu...
Tak, ale...
Co jest, do diabła?
To Michael.
Co?
- Nie! - Pieprzyć to! Jedź!
Jedź!
Boże!
Uważaj, Marion.
- Jezu. - Marion, ostrożnie.
- Marion! - Nie chcę tu umrzeć!
- Otwórz drzwi! - Wypuśćcie mnie!
- Są zablokowane. - Jest nad tobą, odsuń się!
O Boże!
Vanessa, uciekaj z tego auta! Kocham cię!
Nie, nie, nie!
Puść ją!
- Dobra, trzeba uciekać. - O Boże.
O, nie!
Zastrzel go, Marion!
Hej, Michael!
To za doktora Loomisa.
- O Boże. Nie! - Marion! Nie!
Zgiń!
Mamo. O Boże. Nie. Nie nadwerężaj się.
Jest dobrze.
Nie jest. Dostałaś nożem w brzuch.
Drobna rana.
Gdzie jest Allyson?
Miała tu być, z tobą. Nie widziałaś jej?
Tak mnie odurzyły te leki przeciwbólowe. Nie.
ZŁO NIE MOŻE WYGRAĆ. KOCHAM CIEBIE, TATĘ I BABCIĘ.
Wszystko w porządku?
Pewnie wyszła się przewietrzyć.
O Boże, zostawili tu twoją zakrwawioną koszulę?
Karen.
Michael nie żyje.
Zabiłyśmy go.
Zgadza się. Zabiłyśmy.
Spaliłyśmy go na popiół.
Przepraszam.
Frank?
Macie podkład?
Raz, dwa... Gotowe.
Znał pan mojego tatę?
Tak. Znałem Raya.
Sprzedawał mi pejotl.
Kiedyś pływaliśmy po jeziorze Cherokee
z szamanem z Little Rock.
Twój tata przeraził się własnego odbicia.
Zdjął spodnie i wskoczył do wody.
Przestałem brać z nim dragi.
Ale będę za nim tęsknić.
Tato.
- To prawda. - Nie, nie.
Patrz tam. Widzisz to?
Tommy.
- Tak. - Czyj to wóz?
Lindsey. Szlag.
To auto Lindsey.
Całe we krwi. Żadnych ciał.
To Michael. Jest tutaj.
Chodźcie. Potrzebuję was.
Bądźcie ostrożni. Oczy dookoła głowy.
Chodźmy.
Lindsey!
- Dobra. - Uważajcie na siebie.
Ty też.
Lindsey!
Marion!
Bądźcie ostrożni. I czujni.
Cholera, Tommy.
Szlag.
O Boże.
Ja cię pieprzę.
Tato. Co tam jest?
Coś znaleźliśmy.
O Boże.
Tak mi przykro. To Marion, Lonnie.
On to zrobił. O Boże, Marion.
Tommy, co jest, do diabła?
Dorwę cię.
No, pokaż się.
Ona jest tutaj.
Widziałam jego twarz.
Wszystko widziałam. On wciąż gdzieś tu jest.
- Ma szczęście, że żyje. - Widziałam go.
- Widziałaś jego twarz? - On wciąż gdzieś tu jest.
Będzie dobrze, Lindsey. Jesteś bezpieczna.
On wciąż gdzieś tu jest.
Frank?
Frank, nie śpisz?
Pamiętasz tamtą noc...
w barze?
Wiesz, nigdy nic nie powiedziałam, bo nie miałam pewności.
Byłam taka zagubiona.
Ale ty mi pomogłeś.
Zawsze cię lubiłam.
Jesteś taka szalona.
Wal się.
Cześć.
Pamiętam tamtą noc.
Tak.
Pocałowałem cię.
Tak.
Pamiętam.
Trzymałaś mnie za rękę.
I tylko tyle tego było.
Liczyłem na więcej.
Ale wiedziałem, że podkochujesz się...
w Benie Tramerze.
Frank.
Dorwaliśmy go.
Zabiliśmy Michaela.
Ty...
Cóż, najwyższy czas.
Nie rozśmieszaj mnie.
Dobrze. Zbudził się pan.
W skali 1-10, jaki czuje pan poziom bólu. 10 to najsilniejszy ból.
Jedenaście.
To uśmierzy ból.
- Laurie. - Siostro,
mam prośbę.
Proszę pomóc mojemu koledze i dać mu podwójną dawkę.
- Przeciwstawiłaś się temu potworowi. - Próbowałam.
Kiedy byliśmy dziećmi,
rzucaliśmy sobie wyzwanie: kto się zakradnie do starego domu Myersów.
Tylko Lonnie miał dość odwagi, by to zrobić.
Kłamałem.
Nigdy nie wszedłem do środka.
Kiedy tamtej nocy aresztowano Michaela,
właśnie mówiłem żonie, że zginęła nasza córka,
więc nie mogłem strzelić mu kulki w łeb, co mu się należało.
Nie czas na ostrożność.
Jak mam sprawdzić, czy mój brat żyje?
- Nie wiem. - Czekam tu od godziny.
Kto tu rządzi, do cholery?
Tu wstęp ma tylko personel medyczny.
- On nas pozabija. - Poprosiliśmy o wsparcie policji
i personelu medycznego z Russellville i okręgu Eaton. Nie wiemy, czy pomogą.
Ta skala zbrodni nas przerasta.
Czy mój syn Oscar jest tutaj?
Dzwoniono do mnie. Jestem jego matką. Czy on żyje?
Nie wiem, ale uruchomiliśmy informację.
- Proszę się tu wpisać. - Nazwisko B-E-R-L-U-C-C-H-I.
Pomocy! Prowadzę pacjentkę na SOR.
Proszę ją zabrać na SOR.
- Będzie dobrze. - On wciąż tam jest.
- Bądź ostrożny. - Karen.
- Jak się czuje Laurie? - Gdzie moja córka?
Bezpieczna. Jest z Lonniem i Cameronem.
Ale on przyjdzie tutaj.
- Nie powinna być z nimi. - Skąd wiesz, że on tu przyjdzie?
Zabezpieczcie teren. Zamykamy szpital.
Ludzie, słuchajcie! Cisza, proszę!
Morderca jest na wolności.
Nie ma wyjścia - musi się ujawnić.
To drapieżnik alfa.
Kiedy się pokaże, nie będzie wahania, nie będzie współczucia.
To się skończy, kiedy Michael umrze.
Michael Myers zostanie dziś zabity i muszą być przy tym świadkowie.
Wszyscy jesteście nam potrzebni!
Zło umrze dziś w nocy!
Proszę wszystkich o spokój!
- Biuro szeryfa ma... - O nie.
Szeryfie, nie uciszymy się. Twoje biuro nas zawiodło.
- Właśnie dziś. - Ma rację!
To jest Haddonfield! Nasze miasto!
40 lat temu zabił moją córkę
i zbezcześcił jej ciało.
Zło umrze dziś w nocy!
Niech cię szlag, Brackett! Ja reprezentuję prawo!
- A nie ty! - Wal się!
Jonesy!
Laurie!
- Tommy, nie. - Tommy?
- Nie możesz tu wejść. - Laurie.
- Tommy. - Laurie.
On zabił Marion. I zaatakował Lindsey.
- Co? Karen? - Nie byliśmy pewni.
Nie wiedziałam, co ci powiedzieć. Chcę, żebyś wyzdrowiała.
Chcę ci powiedzieć,
że kiedy tu przyjdzie, to go zabiję.
Bo 40 lat temu, gdy byłem dzieckiem, ty mnie ochroniłaś.
Dlatego dziś ja ochronię ciebie.
Siostro.
Bardzo to doceniam, ale może siostra wyjść?
Teraz.
Miałyśmy go. Jak uciekł?
- Nie wiem. - Co zrobimy?
- Nie mamy wsparcia policji. - Walczymy dalej.
- Znajdź go, Tommy! - Znajdę.
- Mamo, nie. - Nie.
Musisz mnie teraz posłuchać, dobrze?
Całe życie przygotowań. I na co to było?
Ray nie żyje.
Tylu ludzi zginęło. Nie sprostamy mu.
Allyson uciekła z szalonym Lonniem Elamem.
Ludzie oszaleli.
Są władze, szkolone, by radzić sobie z takim...
Jest system.
Ten system zawiódł.
A teraz złaź mi z drogi.
- Nie! - Nie!
- Uciekaj, Karen. - Co ty robisz?
Nie pozwolę ci tego zrobić.
- Zejdź z drogi. - Nie!
- Odsuń się! - Mamo, co robisz?
Wiesz, co to jest?
To uśmierza ból.
- Niech on po mnie przyjdzie. - Nie.
- Zabije mnie, a ja zabiję jego. - Nie.
Może będzie mógł umrzeć dopiero wtedy, kiedy ja umrę.
- Nie. - Karen,
ty i Allyson nie będziecie uciekać
przed mrokiem, który ja stworzyłam.
Musisz mnie puścić.
- Mamo, zaczekaj! - Zejdź z drogi!
Posłuchaj, mamo.
Stój!
Nie pozwolę, żeby coś ci się stało.
Chcemy się pobrać.
Chyba...
od razu. Tak, od razu.
Pszczoły komunikują się za pomocą tańca werbunkowego.
Informują pszczoły w ulu, gdzie są kwiaty.
Wskazują dokładne położenie,
wywijając tyłkami.
- Co jest w tym miodzie? - Mamo, on chce z tobą rozmawiać.
Witaj, mamo. Seymour Moskowitz.
Tak. Żyd.
Moja mama przed śmiercią hodowała pszczoły.
Przykro mi.
Przykro mi, kochanie.
A teraz walą w tylne drzwi.
Dzieci, Halloween się skończyło.
Zajmę się tym.
Jazda stąd!
Teraz przeszły do drzwi frontowych.
Napędźmy gnojkom strachu.
John.
Nie wiecie, czyj to był dom?
Kochanie, nie zrób nic głupiego.
Bo jeszcze nas pozwą.
Zapewne te gnojki są w krzakach.
Zamknąłeś tylne drzwi?
Sprawdzę.
Następnym razem wezmę widły.
Wielki Johnie?
Tak, Mały Johnie?
Ktoś jest w naszym domu.
I to nie jest dziecko.
Pieprzyć to.
Mam nóż.
Też mam nóż.
Spadaj stąd, gościu. Nie powinno cię tu być.
Lonnie, gdzie jesteś?
Ja jestem w szpitalu. Przywiozłem ją na SOR.
Czy to on?
Widziałem go w telewizji.
Cofnij się.
Wiecie, o co mi chodzi?
Nie, przepraszam. Nie odpowiem na to pytanie.
Pomóżcie mi.
Pomocy!
Tommy, co się dzieje?
- Nie wiem. - Kto to?
Pomóżcie mi!
Kto to? Czy to Michael?
- Czy to on? - Nie wiem.
- To Michael. - Jest tu.
- Jest bez maski. - To Michael.
Michael!
Michael! Stój!
- Mamo, nie podejdziesz do niego. - Podejdę.
Nie!
Zablokujcie drzwi! On nie może wyjść!
- Ucieka! - Łap go, Tommy!
Przepraszam.
Zło umrze dziś w nocy!
Proszę zachować spokój!
Zło umrze dziś w nocy!
Mały Johnie?
Wielki Johnie?
Tak.
Mały Johnie?
Wielki Johnie.
Mały Johnie, w gabinecie pusto.
Wielki Johnie!
Wielki Johnie.
Nie, Wielki Johnie.
Michael.
Wróciłeś do domu.
Zło umrze dziś w nocy!
Nie, nie. To nie on!
- To nie on! - To nie on.
To nie Michael!
To nie on!
Głupie barany, to nie on!
To nie on!
Z drogi!
Mamo!
To nie... Mamo!
Mamo!
Mamo! Mamo! Trzeba cię stąd zabrać.
Tommy!
Pomocy!
Pomóżcie mi podnieść moją mamę!
Rozchodzą ci się szwy. Potrzebujesz pomocy! Mamo!
Dobrze. Ostrożnie.
- Zajmę się tym. - Będzie dobrze.
- To nie on. - Wiem, mamo.
Trzymam ją. Idź.
- Daj rękę. - Ścigają nie tego człowieka.
- Zaprowadźmy ją do łóżka. - To nie Michael.
Z drogi. Ostrożnie.
Uważaj.
Mamo, położymy cię.
Ostrożnie.
Uważaj.
Już sobie poradzę. Uważaj na głowę.
Dobrze. Trzymasz się?
- Tak. - Nie ruszaj się stąd.
Za drzwiami jest ochrona.
- Pielęgniarka się tobą zajmie. - Uważaj na siebie.
Widziano go na 2. piętrze.
Zaczekajcie!
To nie Michael! Nie wiecie, jak on wygląda!
Proszę zejść ze schodów! Uważaj, dupku!
- Szlag! - Karen!
W porządku? Zejdź na bok.
Na bok. Ostrożnie.
- Jest na górze! - To nie on!
- Z drogi! - Stój! Uspokój się!
Jazda z drogi!
Dość tego!
Tommy!
Zabijemy go!
Zło umrze dziś w nocy!
Musiało do tego dojść.
Arcydzieło Michaela.
To on stworzył ten chaos.
Ale to ja ściągnęłam go do Haddonfield.
Mogłem temu zapobiec.
Tej nocy, kiedy cię zaatakował.
To nie twoja wina,
lecz moja.
To był wypadek.
Zawładnęło mną uczucie żalu.
Czy Michael znowu zabił?
Zobaczyłem wyraz oczu Loomisa.
Michael pragnął jedynie więcej krwi.
Więcej śmierci.
Nie przyjąłem tego do wiadomości.
W tamtej chwili myślałem tylko o tym,
że ten potwór był kiedyś czyimś dzieckiem.
Najczystsze zło.
Nie!
Mogłem zakończyć to wszystko.
To nie twoja wina,
lecz moja.
Lecz teraz już wiem,
że w tym człowieku nie ma nic poza złem.
Problemem jest nie tylko Michael,
lecz to, co on zrobił z tym miastem i z tymi ludźmi.
Z przyzwoitymi ludźmi.
Jesteś dobrym człowiekiem, Frank. Robiłeś, co trzeba.
Ale teraz trzeba to zakończyć,
bo za każdym razem, kiedy ktoś się boi,
Boogeyman wygrywa.
Musi zginąć.
I to ja muszę go zabić.
WYJŚCIE EWAKUACYJNE NIE ZASTAWIAĆ
To nie ty. Wiem, że to nie ty.
Nie zrobię ci krzywdy.
Wiem, że się boisz.
Tak jak oni.
Nie pozwolę, by cię skrzywdzili.
Dobrze.
Wiem, wiem.
Pomogę ci.
Chodź.
Puść moją rękę. Dobrze.
Zamknę te drzwi.
Dobrze. Teraz zamknij je za mną.
Oni tu idą!
Idą tu!
Dalej!
Nie pozwolę, by cię skrzywdzili.
To on! Brać go!
Stójcie!
Zło umrze dziś w nocy!
SZPITAL HADDONFIELD MEMORIAL
Powstrzymajcie ich!
To nie on?
Zło umrze dziś w nocy!
O Boże!
Leigh!
To nie on.
- To nie on. Tommy! - Jesteś pewien?
Zawsze nosił maskę. Skąd wiemy, że to nie on?
Skąd wiemy, Leigh?
Teraz on zmienia nas w potwory.
Działałem w najlepszej wierze.
Spójrz na mnie.
Zabójca go dusił.
Pete sięgnął po broń.
Gdy ją wyciągnął, broń wypaliła.
Daj swoją broń.
Nie patrz na nią, tylko ją podaj.
Weź to.
To był wypadek. On się zastrzelił. Jasne?
Mimo dobrych intencji nie zawsze wszystko się udaje.
Ja temu przeszkodziłem.
To moja wina.
- To nie był on. - Więc pozwól mi go znaleźć.
On szuka mnie.
Wcale nie.
Frank.
Wcale nie. To dr Ranbir Sartain zabrał go dziś do twego domu.
To nie był pomysł Michaela. Nie chodzi o ciebie.
Doktorze, proszę wrócić do auta. Rozwalę sukinsynowi łeb!
Mamo! Mamo!
Pomocy!
To sześcioletni chłopiec o sile dorosłego
i z mózgiem zwierzęcia.
Wiem. Widziałam jego twarz.
Spojrzałam w jego oczy, kiedy zdjęłam mu maskę.
Wiesz, że kiedy był mały,
stał w pokoju swojej siostry
i patrzył przez okno?
Tamtej nocy mój partner zginął, kiedy stanął w tym samym miejscu.
Ale na chwilę przed śmiercią -
zrozumiał.
Może on nie wyglądał przez okno.
Może patrzył w głąb siebie.
Na swoje odbicie.
Na siebie samego.
Kto wie, co każe mu zabijać, co go napędza.
Lecz zawsze wydawało mi się, że w głębi serca
pragnie jednego.
Wraca do domu.
Z osiedla Laurie,
gdzie zostawił ofiary, przeszedł do parku.
Te wszystkie miejsca leżą na jednej linii.
Biegnie ona wprost do domu na Lampkin Lane,
gdzie Michael mieszkał w dzieciństwie.
Jako dzieciak spotkałem się z tym draniem twarzą w twarz.
Skrada się, zabija i wraca do domu.
I tam się udamy.
Tak.
Karen. Karen.
Przepraszam cię. Miałaś rację.
Tommy.
Włączyłeś moją córkę w ściganie zabójcy, a zginął niewinny człowiek.
- Zresztą nikt z nas nie jest niewinny. - Karen. Spieprzyłem sprawę.
I przepraszam za to.
I co teraz?
Będziesz tu stać i siebie nienawidzić?
Nie. Muszę próbować.
A jeśli mam zginąć, zginę, walcząc do końca.
Potrzebuję auta.
Mam auto.
Podstawa to trzymać się razem.
Nie, wejdę tam sam.
- Co? - Panie Elam.
Ty idioto. Przywiozłeś swoje dziecko do jaskini lwa.
- Tato, nie. - Panie Elam, naprawdę
uważa pan, że będę tu siedzieć, kiedy pan zmierzy się z zabójcą mojego ojca?
Nie, nie uważam tak.
Ale proszę cię, Allyson.
Ze względu na ciebie i moich synów.
Dobrze? Zostańcie tu.
Jeśli zobaczycie coś podejrzanego, zatrąbcie, dobrze?
Ale nie narażajcie się.
Dobrze?
Do zobaczenia po akcji.
Jakie to popieprzone.
Cameron, chodźmy.
Chodź.
Szybko.
Dobra.
Tato?
Allyson.
Allyson. Tutaj.
Tato.
Cameron?
Allyson!
Cameron!
Nie!
Cameron!
Nie!
Cameron!
Nie!
Nie, nie, nie!
- Nie! - Allyson!
Nie!
Chodź i złap mnie, sukinsynu!
Chodź tu do mnie.
Zostaw go!
Nie.
Nie. Nie!
Nie!
Zrób to! Zrób to!
Zrób to!
Mamo.
Nie, mamo.
Chcesz swoją maskę?
To mi ją zabierz!
Jeśli chcesz kogoś zabić, zabij mnie.
Mamo. Nie, mamo.
Jestem niewinną kobietą, tak jak twoja siostra.
Był wieczór. Halloween. Była w swoim pokoju.
I to zdarzyło się tutaj.
W twoim domu.
Nie czujesz tego?
Nie. Nie, mamo.
Mamo, nie.
Mamo.
Mam cię.
Hej, Michael. Mamy Halloween.
Każdy ma prawo kogoś nastraszyć.
Dokończymy to, Karen.
Idź do swojej córki.
Zawsze uważałam, że Michael Myers jest człowiekiem z krwi i kości.
Lecz zwykły śmiertelnik nie przeżyłby tego wszystkiego co on.
Im więcej zabija,
tym bardziej niepokonaną istotą się staje.
Strach.
Ludzie się boją.
To jest prawdziwa klątwa Michaela.
On zawsze tu będzie, prawda?
Nawet gdy nie będziemy go widzieć.
Nie można go pokonać przy użyciu siły.
Gdybyśmy wiedzieli wtedy to, co wiemy teraz.
On jest uosobieniem zła.
Czymś, co nas dzieli.
To strach, który się nasila, kiedy próbujemy go ukryć.
Jeśli dziś go nie powstrzymają...
możemy spotkać go jutro.
Albo w następne Halloween, kiedy zajdzie słońce
i ktoś będzie siedział sam w domu.
Nie można zamknąć oczu i udawać, że go nie ma.
Bo on jest.
HALLOWEEN ZABIJA
Tekst: Agata Deka