‫بامابین تقدیم می‌کند ‫.:: Bamabin.com ::.
‫درود بر راپوی توانمند.
‫ما بنده درگاهت هستیم ‫تا آب و غذایمان را فراهم سازی.
‫من به خاطر خودم بنده درگاهت نیستم، ‫به خاطر دخترم هستم.
‫مترجم: «نـــامـــدار»
‫خسته‌ام.
‫خیلی رنج کشیدی.
‫بیا پیش من.
‫خیلی رنج کشیدی.
‫بیا پیش من.
‫خیلی رنج کشیدی.
‫عه، اینجا چه خبره؟
‫این موجود رو باش.
‫داره کل میوه‌هام رو می‌بلعه.
‫راپو.
‫ای منشأ نور.
‫عه، از بندگان خودمه.
‫من گور، از آخرین پیروانت هستم.
‫ما دار و ندارمون رو ‫از دست دادیم خدای عزیزم.
‫زمینمون خشک شده.
‫هیچ حیاتی باقی نمونده.
‫ولی ایمانمون به شما اصلا سست نشده، ‫الان هم منتظریم وعده...
‫پاداش ابدیتون رو عملی کنین.
‫واسه همین جشن گرفتین؟
‫خیال می‌کنه پاداشی ابدی در کاره.
‫نه‌خیر. ‫نه‌خیر، شرمنده.
‫قرار نیست پاداشی ابدی ‫بهت بدم سگ حقیر!
‫بابت شکار جدیدمون جشن گرفته بودیم.
‫همین امروز صاحب شمشیر مردگان رو ‫شکست دادیم...
‫- خیلی رنج کشیدی. ‫- ... تا دیگه نتونه با اون شمشیر نفرینی...
‫- به خدایان دیگه‌ای آسیب برسونه. ‫- اگه دنبال انتقامی...
‫ممکن بود قلمروم رو سرنگون کنه.
‫ولی خدای عزیزم...
‫قلمرو شما که همین الانش ‫هم سرنگون شده.
‫دیگه بنده‌ای براتون باقی نمونده.
‫باز هم پیروان جدیدی پیداشون می‌شه ‫که جاتون رو بگیرن.
‫همیشه همین‌طوره.
‫ما زجر کشیدیم...
‫و از گرسنگی تا پای مرگ رفتیم.
‫دختر من در راه شما...
‫- جون داد. ‫- خب، باید هم همین‌طور باشه.
‫شما که هدفی جز زجر کشیدن ‫در راه خدایان ندارین.
‫بعد از مرگتون، ‫هیچ اتفاقی...
‫جز همون مرگ رخ نمی‌ده!
‫تو که خدا نیستی.
‫من ازت روی برمی‌گردونم.
‫این‌جوری زندگی به درد نخورت ‫بالاخره به هدفی منتهی می‌شه...
‫و در راه من قربانی می‌شی.
‫اگه می‌خوای انتقام بگیری،
‫کل خدایان رو بکش.
‫برو سراغ «ابدیت».
‫اگه می‌خوای انتقام بگیری،
‫«بیفروست» رو صدا بزن.
‫برو سراغ «ابدیت».
‫- کل خدایان رو بکش. ‫- «بیفروست» رو صدا بزن.
‫برو سراغ «ابدیت».
‫کل خدایان رو بکش. کل خدایان رو بکش. ‫کل خدایان رو بکش.
‫شمشیره تو رو برگزید.
‫الان دیگه نفرین شدی!
‫چه بامزه.
‫خودم که حس نمی‌کنم ‫نفرین شده باشم.
‫حس می‌کنم بهم وعده‌ای داده.
‫پس الان سوگند می‌خورم...
‫که کل خدایان باید بمیرن.
‫بیاین، بیاین، جمع بشین...
‫تا افسانه وایکینگ فضایی معروف ‫یا همون خدای تندر...
‫یا «ثور اودین‌زاد» رو ‫براتون تعریف کنم.
‫ثور رو با مسلک جنگجویانه تربیت کرده بودن،
‫بهش یاد داده بودن ‫در نبردهاشون پیروزی به ارمغان بیاره...
‫و از جانب افراد خوش‌نیتی ‫که توان مبارزه ندارن، مبارزه کنه.
‫بزرگ و بزرگ و بزرگ‌تر شد.
‫عین لبخندی احساساتی بود.
‫ذاتا عاشق‌پیشه بود ‫و فرقی قائل نمی‌شد.
‫زمانی عاشق زن مذهبی ‫شمشیر به دستی شده بود.
‫موقع دیگه‌ای عاشق ‫زنی گرگینه شده بود...
‫و سوار گرگی ماده شده بودن.
‫ولی تنها عشق حقیقی ثور ‫زنی زمینی به نام جین فوندا بود.
‫وایستین، نه... ‫به نام جین فاستر بود.
‫ولی متأسفانه، ‫ثور در نبرد عشق شکست خورد.
‫در واقع، طی اون دوره ‫افراد متعددی رو از دست داد.
‫مامانش رو از دست داد.
‫باباش رو از دست داد.
‫اون یارو رو از دست داد.
‫اون یارو رو هم از دست داد.
‫اون یکی رو هم نمی‌شناسم، ‫ولی از دستش داد.
‫هایمدال رو هم از دست داد.
‫برادرش رو هم از دست داد.
‫برادرش رو دوباره...
‫و سه‌باره از دست داد.
‫ثور بیچاره مجبور بود ‫شاهد انفجار سیاره‌اش باشه.
‫بعدش با خودش گفت: ‫«من چیکار کردم؟»
‫ظاهرا کل عزیزان و دارایی‌های ارزشمندش رو ‫از دست داده بود.
‫از همین روی، قلبش رو ‫پشت بدنی بزرگ‌جثه و پرگوشت مخفی کرد...
‫تا دیگه کسی نتونه بشکوندش.
‫ولی دست کشیدنش از عشق ‫دلیل نمی‌شد از مبارزه دست بکشه.
‫ثور با «نگهبانان کهکشان» همراه شد...
‫و ماجراجویی‌های ثور محور ‫کلاسیکی رو رقم زدن.
‫هیکلش رو ‫رو فرم آورد.
‫کلی زحمت کشید.
‫درد و غمش رو با بدن‌سازی فرو نشاند ‫و اصلا تمرینات پاش رو پشت گوش ننداخت.
‫هیکل متوسطش رو ‫به هیکل خدایان بدل کرد؛
‫ولی باز هم پشت این هیکل خداگونه، ‫هیکلی غمگین بود...
‫که می‌خواست خودش رو خالی کنه.
‫آخه کل هیکل‌هایی ‫که ثور در طول عمرش داشت...
‫نتونستن درد و غم وجودش رو پنهان کنن.
‫در نتیجه، بی‌خیال جست و جوی عشق شد.
‫قبول کرد که فقط به درد یه کار می‌خوره:
‫باید با بردباری منتظر بمونه ‫تا یکی بیاد و بگه:
‫«ثور، واسه پیروزی تو این نبرد ‫به کمکت نیاز داریم.»
‫ثور.
‫واسه پیروزی تو این نبرد ‫به کمکت نیاز داریم.
‫بریم.
‫خیلی‌خب. بیا «طوفان‌شکن».
‫برگردیم سر کارمون.
‫باید بجنبیم، خب؟
‫ملت دارن جون می‌دن.
‫اون پایین می‌بینمتون.
‫بجنبین!
‫بدش ببینم! ‫می‌شکونیش‌ها!
‫گروت هستم!
‫ای بابا، شیره‌ایش کردی دیگه.
‫- سلام به همگی! ‫- به‌به، ببین کی پیداش شده!
‫اوضاع چطوره بچه‌ها؟
‫افتضاحه!
‫الان همه‌مون می‌میریم!
‫تو که گفته بودی سفر به این سیاره ‫تعطیلاتی آرامش‌بخش به ارمغان میاره.
‫گفته بودم «عین تعطیلاتی آرامش‌بخش می‌مونه».
‫ولی ببین منظره آسمونش چقدر قشنگه. ‫سه خورشید زحل معلومن.
‫مگه از این آرامش‌بخش‌تر هم داریم؟
‫تعطیلات واقعی آرامش‌بخش‌تره!
‫بمیرین بوسکایی‌های عوضی!
‫سلام بر خدای تندر.
‫سلام بر سلطان یاکان.
‫بالاخره به مبارزه‌مون ملحق شدین.
‫خب، از قدیم گفتن ‫«دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است».
‫آره، خیلی لطف کردین.
‫همون‌طور که می‌دونین، ‫ما کلا صلح‌آمیز زندگی می‌کردیم.
‫- ولی بعدش خدایانمون رو به قتل رسوندن. ‫- به قتل رسوندن؟
‫الان هم معبد مقدسمون ‫محافظی نداره...
‫و ارتش «هابوسکا» فتحش کرده.
‫به مقدس‌ترین معبدمون ‫هتک حرمت کردن.
‫به زودی دست می‌کشن.
‫سلطان یاکان، وقایع امروز رو ‫برای مردمتون تعریف کنین.
‫یادتون باشه که ثور...
‫و گروه نامنظمی ‫متشکل از بزهکاران رنگارنگ...
‫روند نبرد رو تغییر دادن...
‫و نامشون رو در تاریخ حک کردن.
‫شاید احتمال پیروزیمون زیاد نباشه، ‫ولی از من بشنوین:
‫الان می‌گه.
‫همین الان به این وضع خاتمه می‌دیم!
‫خودش که قرار نیست وارد ‫معبدمون بشه، ها؟ نه بابا.
‫احسنت به همگی.
‫از اون‌جایی که همگی همکاری کردیم، ‫می‌تونیم بگیم با همدیگه پیروز شدیم.
‫قلب و ذهنمون رو به کار بردیم ‫تا با حداقل خسارات و تلفات...
‫دشمنمون رو شکست بدیم.
‫چه ماجراجویی ثور محور کلاسیکی داشتیم.
‫هورا!
‫کتاب خوبیه؟
‫آره.
‫نویسنده‌اش منم.
‫وایستین ببینم. دکتر جین فاستر شمایین؟
‫خودم هستم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫فصل کرم‌چاله اینشتین‌روزن چطوره؟
‫مطالب سختی داره.
‫- آره. ‫- خیلی سخته.
‫باید نمونه سه‌بعدیش رو ببینی.
‫فیلم «افق رویداد» رو ندیدی؟
‫نه.
‫- «میان‌ستاره‌ای» چی؟ ‫- نه.
‫اون فیلم همه‌چی رو ‫به وضوح توضیح می‌ده.
‫خیلی‌خب. کرم‌چاله اینشتین‌روزن...
‫فضا رو به شکلی تاب می‌ده که دو نقطه ‫منحصر به فرد و نامتناجس «الف» و «ب»...
‫به طور همزمان ‫در فضا و زمان وجود داشته باشن.
‫این شکلیه.
‫شما که کتاب خودتون رو خراب کردین.
‫آره، ولی الان دیگه ساختار ‫کرم‌چاله‌ها رو درک کردی.
‫اون فیلم‌ها رو تماشا کن.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫دیدم «چیتوز» فلفلی دارن. ‫مجبور شدم بگیرم.
‫خب، اوضاع چطوره؟
‫خیلی شگفت‌انگیز پیش رفته.
‫به جز من، به کس دیگه‌ای نگفتی؟
‫ملت که خبردار می‌شن، غیرعادی رفتار می‌کنن. ‫یهو عوض می‌شن.
‫الان تو زندگیم همین رو کم دارم.
‫بگذریم، اون‌قدرها هم جدی نیست.
‫جین، سرطان مرحله چهاره‌ها.
‫مرحله چهار از چند مرحله؟
‫چهار مرحله.
‫ما که مراحل بعدیش رو کشف نکردیم.
‫عه، کار دیگه‌ای داشتی ‫که باید بهش برسی...
‫و از شیمی‌درمانی مهم‌تره؟
‫نه.
‫داری سعی می‌کنی ‫برگردی آزمایشگاه، مگه نه؟
‫دارم یه سری افکارم رو آزمایش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، نه‌خیر. وایستا ببینم.
‫خودم می‌دونم که خیال می‌کنی باید ‫حتما کارهای آزمایشگاهیت رو انجام بدی...
‫و در غیر اون صورت، ‫کل بشریت رو روسیاه می‌کنی،
‫ولی پیام هستی خطاب به خودت رو ‫اصلا درک نمی‌کنی،
‫پس بذار من پیامش رو ترجمه کنم:
‫آروم‌تر پیش برو.
‫باید واسه مبارزه با بیماریت ‫انرژی داشته باشی.
‫به روش خودم باهاش ‫مبارزه می‌کنم، خب؟
‫خب، جهت اطلاعت بگم...
‫لزومی نداره «روش خودم» ‫با «کار تنهایی تو آزمایشگاه» یکسان باشه.
‫شاید وقتش باشه ‫وایکینگ فضاییه رو به کار بگیری.
‫نمی‌شه به کارش گرفت.
‫چرا، می‌شه.
‫- نمی‌شه. ‫- خیلی هم می‌شه.
‫طرف قدبلنده، بلونده، ‫خیلی هم خوشگله.
‫خیلی خوش‌تیپه.
‫- جین، مطمئنی؟ ‫- ببین دارسی،
‫خودم تنهایی حلش می‌کنم.
‫نتایج جدید ‫هم عین سابقه.
‫متأسفانه شیمی‌درمانی ‫تأثیر خیلی کمی داشته.
‫خیلی متأسفم جین.
‫اگه کاری از دستم برمیاد ‫یا خواستی صحبت کنیم، باهام تماس بگیر.
‫عطر پادشاهان رو بزنین، ‫آخه ارزشش رو دارین.
‫«اُلد اسپایس.»
‫کات!
‫اینجا رو ببینین. ‫خیلی قشنگه.
‫بریم خونه.
‫آره، بریم خونه پدر.
‫اومدیم ببریمت خونه.
‫آره. می‌بریمت سیاره «آسگارد».
‫«آسگارد» که سیاره نیست پسرانم.
‫تو مردمش خلاصه می‌شه. ‫تو شما خلاصه می‌شه!
‫الان هم وقتشه که من ‫به دنیای ارواح برم.
‫جایگاه خودم رو...
‫تو سرسرای ضیافت «والهالا» ‫که آرامگاه ابدی خدایانه،
‫پر می‌کنم.
‫آها، مسئله دیگه‌ای رو هم بگم.
‫شما خواهری هم دارین.
‫دیگه به گرد خدایان بدل می‌شم...
‫و باهاتون خداحافظی می‌کنم.
‫عه، اینجا رو.
‫می‌بینین؟ دارم تبدیل می‌شم.
‫دارم ناپدید می‌شم.
‫نه!
‫پدر!
‫ولی وایستا! برادر!
‫دریچه‌ای نامیمون پشت سرمون باز شده.
‫لباسمون رو عوض کنیم!
‫من هلا، خدای مرگ هستم.
‫حالا برمی‌گردم «آسگارد» که تاج و تخت رو ‫که حق خودمه، پس بگیرم،
‫کسی هم جلودارم نیست!
‫اگه بهم ملحق نشین، می‌کشمتون!
‫عمرا اگه بهت ملحق بشیم جادوگر! ‫میولنیر!
‫غیرممکنه!
‫پتکت رو شکستم!
‫وقتشه که بمیری!
‫«بیفروست»!
‫می‌شه قدرت این تکه سنگ‌های...
‫خارق‌العاده و بلندنشدنی رو حس کرد.
‫خیلی‌خب، برگردیم روستا...
‫که می‌انگبین اصل «آسگارد» بخوریم.
‫بیاین.
‫ای خدای فجایع،
‫ازتون سپاس‌گزاریم.
‫می‌ترسیم اگه خدایانمون ازمون محافظت نکنن، ‫جنگ تا ابد ادامه پیدا کنه،
‫ولی الان دیگه می‌تونیم ‫در صلح زندگی کنیم.
‫لطفا در ازای خدماتتون، ‫این هدایا رو پذیرا باشین.
‫طبق سنتمون، به محافظین دنیامون ‫از این موجودات بزرگ‌جثه و عظیم می‌دیم.
‫بز عظیم‌الجثه می‌دین!
‫این‌ها رو باش! چه خارق‌العاده‌ان.
‫کورگ، اون‌ها رو باش. ‫خیلی خوشگلن.
‫سلطان یاکان، ‫خیلی ممنونم.
‫ببینین، اِم... ‫معبدتون...
‫نمی‌خوام از معبدمون بگیم.
‫خودم می‌دونم، ولی اگه می‌خواستیم بگیم، ‫به نظرم خیلی مهمه...
‫- حرفش ناراحت... ‫- ... که زندگی و چیزهای مادی رو...
‫- و عصبانیم می‌کنه. ‫- خیلی‌خب، بس می‌کنم.
‫بزهاتون رو جا نذارین.
‫قبولشون کردین ‫و الان دیگه باید با خودتون ببرینشون.
‫نمی‌شه پسشون بدین.
‫- واقعا خیلی قشنگن‌ها. ‫- آره، خیلی قشنگن.
‫خیلی هم جیغ می‌کشن.
‫اشکالی نداره.
‫گروت هستم.
‫باید کنترلش رو پیدا کنیم ‫که بتونیم پیام کمک رو دانلود کنیم!
‫ببین قبلش چیکار می‌کردی. ‫کنترلش رو کجا گذاشتی؟
‫احتمالا یکی از بزهات خورده باشدش!
‫بز که کنترل نمی‌خوره. ‫مسخره‌بازی درنیار.
‫خب، من که عنشون رو نمی‌گردم.
‫خیلی دوستشون دارم! ‫بهتره تا ابد پیشمون بمونن!
‫کنترلش رو پیدا کردم!
‫من می‌کشمشون.
‫- من هم می‌کشمشون. ‫- کار می‌کنه یا نه؟
‫نه‌خیر، کار نمی‌کنه. شارژش تموم شده.
‫- خب، شاید بهتر باشه شارژرش رو پیدا کنی. ‫- برین کنار ببینم!
‫عه، عه! آروم، آروم، آروم، آروم!
‫- کورگ، حالت خوبه؟ ‫- آره داداش. ردیفم.
‫خیلی‌خب. همگی آروم باشین. ‫بزها مشکلی ایجاد نمی‌کنن.
‫اگه ایجاد کردن، ‫گوشتشون رو می‌خوریـ...
‫یعنی باهاشون صله رحم می‌کنیم.
‫صله رحم می‌کنیم. ‫خیلی خوب سر صحبت رو باز می‌کنن.
‫ضمنا، گفته بودی می‌شه ‫با سوت خاصی صداشون کرد...
‫که این شکلی بود...
‫نه، این شکلی نبود. ‫نه، این شکلی نبود.
‫خودت امتحان کن.
‫نه، این شکلی نبود.
‫- عه، سلام بچه‌ها! ‫- سلام کراگلین!
‫نه، این شکلی نبود.
‫- از اولش همین‌جا بودی؟ ‫- آره، گفته بودی هوای سفینه رو داشته باشم.
‫ایشون گلنداست. ‫ازدواج کردیم.
‫گروت هستم.
‫نگفته بودیم سریع شروع کردن ‫رابطه جدید چه شکلیه؟
‫گفته بودی نباید سریع شروع کنم.
‫آره، نمی‌شه که تو هر سیاره‌ای ‫که می‌ریم، ازدواج کنی.
‫گروت هستم.
‫بالاخره دانلود شد!
‫خیلی‌خب، ببینیم چی شده. ‫پیام کمک فرستادن.
‫لطفا کمکمون کنین! ‫سلاخ خدایان پیدامون کرده!
‫سلاخ خدایان؟
‫به دار آویختشون ‫که به بقیه هشدار بده.
‫ببین چقدر خدا رو به قتل رسونده.
‫قوی‌ترین قهرمانانمون رو ‫به کشتن داده.
‫خیلی وحشتناکه.
‫یعنی چنین فجایعی کار چه موجودی بوده؟
‫ثور، کجایی؟
‫وایستا، وایستا، وایستا. ‫چی بود؟ بزن عقب.
‫اون یکی رو پخش کن.
‫- ثور، کجایی؟ ‫- سیفه؟
‫باید بیای اینجا.
‫دوستم در خطره. ‫باید همین الان حرکت کنیم.
‫سفینه رو روشن کنین دوستان عزیزم.
‫مطمئن نیستم، ‫شاید بهتر باشه جدا بشیم.
‫باید کلی آدم رو نجات بدیم، ‫ببین چقدر پیام...
‫فرستادن.
‫ثور.
‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫تعهدتون رو نسبت به همدیگه تحسین می‌کنم. ‫خیلی قشنگه.
‫ولی خودم هرگز تجربه‌اش نمی‌کنم.
‫رفیق، اگه اجازه هست...
‫اجازه هست.
‫باید بگم انگار بعد از چند هزار سال ‫که از عمرت گذشته، اصلا خودت رو نمی‌شناسی.
‫من هم قبلا مسیرم رو گم کرده بودم.
‫ولی معنای زندگیم رو کشف کردم، ‫عشق رو کشف کردم.
‫آره خب، نتونستم خدا باشم، ‫خیلی دردناک بود.
‫ولی همین حس رو اعصاب ‫از حس تهی بودن بهتره.
‫امیدوارم روزی ‫به چیزی برسی که موجب بشه...
‫چنین احساس رو اعصابی داشته باشی.
‫من قبلا هم عاشق شدم. ‫به نتیجه نرسید.
‫یا به طرز وحشتناکی می‌میرن، ‫یا با نامه‌ای دست‌نوشته باهام به هم زدن.
‫نمی‌دونم کدومش بدتره، ‫ولی واسه همین با کسی صمیمی نمی‌شم.
‫ای بابا، بیش از حد بهت وایسته شدم! ‫می‌دونستم همین‌طوری می‌شه.
‫باید بری. ‫من سیف رو پیدا می‌کنم.
‫شما به تماس بقیه رسیدگی کنین. ‫کهکشان به نگهبانانش نیاز داره.
‫- ایول، باشه. خودمون داشتیم می‌رفتیم... ‫- خودم می‌دونم دردناکه.
‫ولی این‌طوری بهتره. ‫باید بهم اعتماد کنی.
‫نظرت چیه این سفینه رو...
‫موقع خداحافظیمون بهت هدیه بدم ‫که کمتر درد بکشی؟
‫عه، سفینه خودم رو ‫بهم هدیه می‌دی؟
‫آره، مال خودته.
‫امیدوارم بتونی عین خودم ‫باهاش خاطره بسازی.
‫قدیمیه و گاهی خراب می‌شه.
‫تو موقعیت‌های حساس ‫به کارت میاد.
‫- سفینه رو روشن می‌کنم. ‫- ممنون.
‫خداحافظ دوست قدیمی.
‫اول انسانی دست می‌دیم،
‫بعد «آسگاردی» دست می‌دیم،
‫بعدش مار غیرقابل‌اعتماد می‌شیم،
‫داری خیلی طولش می‌دی‌ها.
‫تهش عین «آسگاردی‌ها» ‫تک‌انگشتی می‌زنیم قدش.
‫بریم.
‫مواظب افرادم باش. ‫بدون من بهشون سخت می‌گذره.
‫بجنب دیگه!
‫به اون سخت نمی‌گذره.
‫حرفم رو به خاطر بسپار.
‫اگه حس کردی مسیرت رو گم کردی،
‫تو چشم عزیزانت نگاه کن.
‫از تو چشمشون می‌فهمی ‫چه‌جور آدمی هستی.
‫خیلی‌خب، خداحافظ.
‫بیا خاطرات خوبمون رو ‫از یاد نبریم.
‫به قول ما «آسگاردی‌ها»: ‫«به سرعت غراب‌های اودین سفر کنین.»
‫تو «والهالا» می‌بینمتون، ‫با هم می‌انگبین می‌خوریم و...
‫- رفتن. ‫- باز هم خودم و خودت تنها شدیم.
‫«طوفان‌شکن»!
‫حواست باشه تبر دیوانه!
‫خب، حالا چیکار کنیم داداش؟
‫بریم دنبال سیف!
‫اون دیگه کیه؟ ‫چه موجودیه؟
‫فالیگار، خدای فالیگاری‌هاست.
‫از مهربون‌ترین خدایان تاریخ بود.
‫وای نه.
‫سلام سیف، منم، ثور.
‫اودین‌زادی؟
‫دستت قطع شده.
‫می‌برمت خونه.
‫نه! بذار همین‌جا بمونم.
‫می‌خوام عین جنگجویان بمیرم.
‫می‌خوام تو میدون نبرد، ‫در حین نبرد بمیرم.
‫بعدش می‌تونم تو «والهالا» ‫جایگاهی داشته باشم.
‫وای، خیلی عذر می‌خوام،
‫ولی اگه جنگجویی بخواد ‫تو «والهالا» جایگاه پیدا کنه،
‫باید در حین نبرد بمیره.
‫- تو زنده موندی. ‫- ای بابا!
‫شاید دستت رفته باشه «والهالا».
‫اینجا چه خبر بود؟
‫چند وقته که دنبال یه روانی‌ام.
‫تا اینجا تعقیبش کردم، ‫ولی تله گذاشته بود.
‫روانیه کی هست؟
‫سلاخ خدایانه، داره میاد.
‫می‌خواد خدایان رو منقرض کنه.
‫بعدش می‌ره سراغ «آسگارد».
‫اینجا رو، ثوره!
‫- ثوره! ‫- سیف رو ببرین درمانگاه.
‫سلام!
‫این دفعه کی رو عصبانی کردین؟
‫تقصیر من نیست. ‫من به عمرم این موجودات رو ندیدم.
‫حتی نمی‌دونم چی هستن.
‫خوش برگشتی.
‫تازه‌وارده کیه؟
‫اون رو می‌گی؟ ‫خیلی ازش خوشت میاد.
‫میولنیر! میولنیر!
‫منم، ثور.
‫پتک من رو ندیدین؟
‫میولنیر، بیا اینجا پسر.
‫میولنیر؟
‫میولنیر.
‫برگشتی!
‫میولنیر!
‫عذر می‌خوام.
‫سلام. پتک من رو برداشتین‌ها.
‫لباستون رو هم از روی من اسکی رفتین.
‫آهای!
‫این‌قدر مسخره‌بازی درنیار.
‫نقابت رو بردار ‫که ببینم کی هستی.
‫زود باش.
‫سلام.
‫تویی جین؟
‫بذارین افسانه ثور و جین رو ‫براتون تعریف کنم.
‫ثور خدای تندر بود، ‫جین هم زنی دانشمند بود.
‫و با این که اهل دنیاهای متفاوتی بودن،
‫رابطه‌شون به طریقی ‫منطقی جلوه می‌کرد.
‫و با همدیگه سفر عشق رو شروع کردن.
‫ثور مسلک جنگجویان رو ‫به جین یاد داد.
‫جین هم مسلک انسان‌ها رو ‫به ثور یاد داد.
‫عشقشون هم به مرور زمان ‫بیشتر و بیشتر شد.
‫خارق‌العاده است، ‫مگه نه میولنیر؟
‫باید بهم قولی بدی ‫همیشه ازش محافظت می‌کنی.
‫من هم خیلی دوستت دارم رفیق.
‫چنین عشق عمیقی ‫به طریقی سحرآمیز می‌شه.
‫ثور به فکر آینده...
‫و وقایع بعدی افتاد.
‫ولی هرچی بیشتر ‫به زندگی با جین فکر می‌کرد،
‫ترسش بابت از دست دادن ‫اون زندگی بیشتر می‌شد.
‫ضمنا، با این که جین ‫نمی‌خواست اعتراف کنه،
‫خودش هم از فقدان می‌ترسید.
‫بدین ترتیب، بین خودشون ‫دیوارهایی کشیدن.
‫ثور مشغول نجات بشریت شد.
‫هایمدال!
‫جین هم مشغول همون کار شد.
‫خیلی مشغول شد.
‫در نهایت، فاصله بینشون بیشتر و بیشتر شد ‫تا این که دیگه تحملش از توانشون خارج شد.
‫باید یه سری مسائل رو ‫فدا می‌کردن.
‫مجبورم تا صبح بیدار بمونم ‫و کل این داده‌ها رو بررسی کنم. خب؟
‫من هم تا صبح بیدار می‌مونم ‫و این‌ها رو جمع و جور می‌کنم.
‫- دوتا بشقاب که بیشتر نیست! ‫- دو تا چنگال هم هست!
‫بالاخره هم یه شب، ‫یکیشون کنار کشید.
‫جین یادداشتی نوشت.
‫ثور هم یادداشتش رو خوند.
‫افسانه‌شون هم ناگهان ‫خیالی شد.
‫شاید هم خودشون خیال می‌کردن ‫خیالی شده.
‫حالت خوبه؟
‫آره، هوا کمی گرم شده...
‫کم‌کم دارم حس می‌کنم...
‫کلاه‌خودم فضام رو تنگ می‌کنه.
‫آخه چطور؟
‫می‌شه بعدا صحبت کنیم؟
‫باشه، چرا که نه؟
‫خیلی از دیدنت خوشحال شدم!
‫چی؟
‫کل خدایان رو بکش.
‫سلام. شمشیر مردگانه؟
‫چه باحال. فقط داستان‌هاش رو خونده بودم.
‫پس خودت می‌دونی ‫قراره درد بکشی.
‫درد.
‫درد برساختی ‫ساخته ضعفا بیش نیست.
‫وای، خیلی‌خب! ‫واقعا خیلی تیزه!
‫آماده‌ای؟
‫به وسایل من دست نزن.
‫آفرین، به نفعته که فرار کنی بزدل خان.
‫بچه‌هامون! ‫دارن بچه‌هامون رو می‌دزدن!
‫مامان جون!
‫مامان!
‫ای هیولاهای سایه‌ای چندش.
‫دو بار دور زمین چرخیدم، ‫چیزی دستگیرم نشد.
‫ای بزدل‌ها، حتما فرار کردن. ‫پیداشون می‌کنیم.
‫- چه دیدار مجدد جالبی داشتیم، نه؟ ‫- وای، واقعا همین‌طوره.
‫چند وقت گذشته؟ ‫سه سال؟ چهار سال؟
‫هشت سال، هفت ماه ‫و شش روز گذشته.
‫آخرین باری که دیدمت...
‫یا ندیدمت رو یادم نرفته. ‫آخه رفته بودی.
‫می‌شه گفت بیش از حد ساده‌انگاری ‫که می‌گی «من رفتم».
‫نه بابا، رفتی دیگه. ‫واقعا رفتی.
‫برام نامه دست‌نوشته ‫زیبایی نوشته بودی.
‫خودم بلدم. ‫آخه شخصا اونجا بودم.
‫- واقعا که اونجا نبودی. ‫- بودم.
‫واسه همین یادداشت نوشته بودم.
‫ضمنا، اگه خودت حضور نداشتی ‫و شاهد رفتنم نبودی،
‫شاید بشه گفت خودت رفته بودی.
‫نکته منصفانه‌ای بود.
‫البته مهم نیست‌ها.
‫- یعنی ما که یادمون نیست، مگه نه؟ ‫- نه بابا، آره.
‫گمون کنم هم جفتمون رفتیم، ‫هم تنها موندیم.
‫باز هم داری از پیشم می‌ری.
‫میک، باید از کل شاهدین ‫استشهادیه دقیق بگیری.
‫دریل، اسم کل بچه‌های مفقودی رو ‫برام فهرست کن.
‫علیاحضرت، دخترم رو دزدیدن ‫و نمی‌دونم کجاست.
‫پیداش می‌کنیم.
‫بچه‌ها، خون‌ریزی دارن‌ها. ‫زود باشین ببرینشون درمانگاه!
‫دریل!
‫علیاحضرت، واسه این افتضاح تئاتر بسازیم؟
‫ملت باید سرگرم بشن.
‫مخصوصا الان که شرایط بحرانیه.
‫دقیقا.
‫من که نشنیدم «نه» بگه.
‫من هم نشنیدم.
‫- اولش «آسگارد» رو نشون می‌دیم که شب شده. ‫- ایول!
‫یه سری بچه رو در حین خواب ‫به تصویر می‌کشیم.
‫پس ایشون دوست‌دختر سابقته، نه؟
‫دوست‌دختر سابق قدیمیمه.
‫جین فاستره.
‫همونیه که از دستت در رفت.
‫همونیه که از دستم در رفت.
‫یعنی فرار کرد.
‫آره. آره... آره.
‫حتما برات سخته ‫که ببینی دوست‌دختر سابقت...
‫و پتک سابقت ‫با همدیگه رفیق شدن.
‫چیکار می‌کنی داداش؟
‫بیا دیگه.
‫بیا پیش بابا جونت.
‫بیا دیگه. میولنیر.
‫عه! اومدی.
‫سلام.
‫- می‌دونین به نظرم باید چیکار کنیم؟ ‫- داشتم صدات می‌کردم.
‫- باید ارتش تشکیل بدیم! ‫- با کدوم نیرو؟ نصف سربازانمون که مرده‌ان.
‫نصف سربازانمون که همیشه مرده‌ان.
‫- خواهش می‌کنم همگی... ‫- بچه‌هامون کجان؟
‫برین خونه. ‫بهتون قول می‌دم بی‌خبر نذاریمتون.
‫یکی باید بهمون بگه چه خبر شده.
‫باید پیداشون کنیم.
‫- اصلا نمی‌فهمم. ‫- می‌دونین چیه؟
‫همه‌اش تقصیر خودمونه.
‫بس کنین!
‫«آسگاردی‌ها!»
‫دوستان عزیزم، ‫نباید دعوا کنیم.
‫باید تو چنین شرایطی متحد بشیم ‫و دست در دست هم بدیم.
‫می‌فهمم جریان از چه قراتره.
‫ترسیدین.
‫وحشت کردین.
‫ترسیدین.
‫مضطرب شدین.
‫اگه بخوایم بچه‌هامون رو پیدا کنیم، ‫باید اول خودمون رو بررسی کنیم...
‫ببخشید. میک، با این سر و صدای رو اعصابت ‫نمی‌شه راحت سخنرانی تأثیرگذار کرد.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- حرف‌ها رو یادداشت می‌کنه.
‫خب، فرصت یادداشت کردن نداریم.
‫می‌خواین بچه‌هامون رو پس بگیریم؟
‫یه دقیقه‌ای برمی‌گردم.
‫این حرفم رو ثبت کن میک.
‫نه!
‫«طوفان‌شکن»، داری چیکار می‌کنی؟ ‫بابت میولنیر ناراحت شدی؟
‫همگی برین بیرون!
‫پیداشون نکردم.
‫عزیزم، شنلت آتش گرفته.
‫اشکالی نداره، ‫خودش باز رشد می‌کنه.
‫خسارتش رو ازت می‌گیرم.
‫ببینین.
‫چه اطلاعاتی از طرف داریم؟
‫- از طریق سایه‌ها سفر می‌کنه. ‫- ضمنا، باهاشون هیولا ایجاد می‌کنه.
‫هیولاهای خیلی ترسناکی ایجاد می‌کنه.
‫به شمشیر مردگان هم مسلحه. ‫از کجا فهمیدم؟
‫آخه چیزی نمونده بود ‫صورتم رو باهاش نصف کنه.
‫شمشیر مردگان دیگه چیه؟
‫سلاحی باستانیه که از آغاز دنیا ‫دست به دست شده.
‫می‌شه باهاش خدایان رو کشت،
‫ولی صاحبش رو به مرور زمان فاسد کرده ‫و به کشتن می‌ده، یعنی...
‫پس داره آلوده‌اش می‌کنه.
‫داره آلوده‌اش می‌کنه. ‫آره، باید همین‌طور باشه.
‫پس در واقع با یه زامبی آدم‌ربای ‫نفرین‌شده سایه‌نشین طرفیم.
‫ایول! ‫کی حرکت می‌کنیم؟
‫ثور.
‫تصویرم رو داری؟
‫یه کله بچه شناور اومده.
‫آستریده. پسر هایمداله.
‫سلام آسترید، حالت خوبه؟
‫اسمم دیگه آسترید نیست.
‫الان دیگه اسمم اکسله.
‫خواننده یکی از گروه‌های موسیقی ‫محبوب زمینیه.
‫- «گانز اَن روزز» رو می‌گه. ‫- آسترید...
‫پدرت نام وایکینگی سرسختانه‌ای ‫برات انتخاب کرده بود،
‫من هم خواسته‌اش رو ‫محترم می‌شمارم.
‫- اکسل هستم. ‫- آسترید هستی.
‫- گفتم اکسل هستم. ‫- آسترید هستی.
‫- اکسل هستم! ‫- بی‌شعوره، ببین چی می‌گه دیگه.
‫خیلی‌خب، قبوله «اکسل»، ‫الان کجایی؟
‫مطمئن نیستم. هنوز بلد نیستم ‫چشم جادوییم رو به کار بگیرم.
‫پدرت بهم یاد داده بود، ‫من هم بهت یاد می‌دم.
‫ازت می‌خوام تمرکز کنی ‫و دستت رو دراز کنی.
‫خیلی‌خب، خوبه. ‫حالا تمرکز کن.
‫چشمت رو ببند.
‫ثور!
‫سلام! ‫حالتون چطوره بچه‌ها؟
‫«حالمون چطوره؟» ‫ببین کجا گیر افتادیم.
‫تو قفسی از جنس تیغه‌ایم.
‫آره، درست می‌گی. ‫شرایط خوبی نیست.
‫نمی‌خوای کاری بکنی؟
‫چرا. چرا، می‌کنم، ‫ولی الان کاری از دستم برنمیاد.
‫الان شبح‌وار اومدم، ببین.
‫- دیدی؟ ‫- چی به سرمون میاد؟
‫از کجا معلوم؟ ‫بالاخره شرایطتون خیلی وخیمه.
‫راستش، خبر خوب از این قراره ‫که شما «آسگاردی» هستین.
‫یعنی اگه بمیرین، ‫می‌رین «والهالا».
‫وای خدایا، برو رد کارت.
‫وایستا، وایستا. ببینین.
‫خیلی‌خب، چیزی نیست بچه‌ها. ‫گربه نکنین. گریه نکنین. چیزی نیست.
‫ببینین، من نقشه‌ای ریختم، خب؟ ‫دارم گروه خیلی خوبی جمع می‌کنم.
‫گروهم متشکل از عمو کورگ، ‫سلطان والکیریم،
‫و دوست‌دختر سابقم، جینه که نمی‌خوام ‫حوصله‌تون رو با داستانش سر ببرم، خب؟
‫ولی گروه درجه یکی جمع می‌کنم...
‫و تا چشم به هم بزنین، ‫برمی‌گردونیمتون خونه.
‫آره.
‫فهمیدم کجایین.
‫از اینجا نجاتتون می‌دم.
‫من می‌ترسم. همه‌مون ترسیدیم.
‫ثور! ثور! نجاتمون بده.
‫من رو از اینجا ببر. ‫مواظب خودتون باشین، خب؟
‫مواظب همدیگه باشین. ‫زود می‌بینمتون، خب؟
‫اکسل، من رو از اینجا ببر!
‫تو دنیای سایه‌هان.
‫از کجا فهمیدی؟
‫تاریکی جو اون دنیا بی‌نظیره.
‫انگار رنگی بهش راه پیدا نمی‌کنه. ‫نظیر نداره.
‫خب، پس اگه باید رنگ جور کنیم،
‫بریم رنگین‌کمان ایجاد کنیم.
‫«رنگین‌کمان ایجاد کنیم»؟ ‫تکه‌کلامش بود؟
‫مدت کوتاهیه که ثور شده.
‫البته تو نجات جون ملت مهارت داره؛ ‫ولی باید رو باقی خصوصیاتش کار کنه.
‫- چند تکه‌کلام داشته؟ ‫- خیلی زیاد.
‫آره. زود دست به کار شدم.
‫وایستین ببینم، طرف از طریق ‫سایه‌ها سفر می‌کنه و رفته دنیای سایه‌ها.
‫ظاهرا قدرتش اونجا ‫خیلی بیشتر می‌شه.
‫درست می‌گی. نباید همین‌جوری ‫به اونجا حمله کنیم. ممکنه تله گذاشته باشه.
‫در اون صورت جون بچه‌ها رو ‫به خطر می‌اندازیم.
‫نیروی کمکی لازم داریم. ‫باید ارتش تشکیل بدیم.
‫روش یکسانی مد نظرمونه؟
‫- مد نظرمه. ‫- چه روشی مد نظرمونه؟
‫- چه روشیه؟ ‫- مد نظر من هم هست.
‫بریم «شهر قادرین مطلق».
‫«شهر قادرین مطلق» دیگه کجاست؟
‫محل زندگی قدرتمندترین خدایان دنیاست.
‫می‌تونیم خفن‌ترین گروه تاریخ رو جمع کنیم.
‫می‌تونیم رع، هرکول...
‫و توماتائونگا رو بیاریم.
‫شاید بتونیم کوئتزالکواتل رو هم بیاریم.
‫زئوس که قدیمی‌ترین و باهوش‌ترین ‫خداست رو هم میاریم.
‫گفتی زئوس؟
‫آره، زئوس.
‫یعنی همون زئوس معروف رو می‌گی؟
‫فکر نکنم اسم دیگه‌ای ‫هم داشته باشه.
‫به نظرتون خدای من، ‫نینی از معبد نانی، هم اونجا ساکنه؟
‫اصلا معلوم نیست، ولی اگه بود، ‫دعوتش می‌کنیم.
‫ایول.
‫«طوفان‌شکن».
‫خیلی‌خب. آروم باش. آروم بگیر.
‫نه، نه، نه رفیق. با «بیفروست» داغون ‫«طوفان‌شکن» سفر نمی‌کنیم.
‫ببین همین الان چی شد.
‫نمی‌شه که همگی با اسب پرنده ‫دریچه‌بازکنت بریم، می‌شه؟
‫ همه‌مون روش جا نمی‌شیم.
‫منظورت چیه؟ ‫«نغمه جنگ» حرف نداره.
‫«طوفان‌شکن» هم حرف نداره.
‫«طوفان‌شکن» صرفا ابزاری لازم داره.
‫هر چیزی که موقع سفر فضایی تاب بیاره جوابه.
‫وقتی حرف از خرید می‌زنه، ‫خیلی خوشم میاد.
‫توان تا اونجا رسوندنمون رو داره،
‫کافیه انرژیش رو یه چیزی متمرکز بشه ‫که این‌قدر غیرقابل‌پیش‌بینی نباشه.
‫مثلا اگه سفینه‌ای داشتیم، ‫می‌تونستیم...
‫انرژیش رو با «طوفان‌شکن» تأمین کنیم.
‫- عه، عین موتور می‌شه. ‫- عین موتور می‌شه.
‫سفینه لازم دارین؟
‫من شبه‌سفینه‌ای دارم.
‫کل صندلی‌ها رو بندازین پایین.
‫شما هم برین اون بزها رو ‫جلوی کشتی ببندین.
‫یه ربع دیگه حرکت می‌کنیم.
‫فقط وسایل ضروری بیارین.
‫این یکی ضروریه.
‫یه ربع دیگه حرکت می‌کنیم!
‫خب، زود فراموشم کردی، مگه نه؟
‫واقعا پتک جالبی هستی.
‫- عه، سلام! ‫- سلام.
‫- داشتم با دوست قدیمیم گپ می‌زدم. ‫- آها.
‫می‌خواستم ازت عذرخواهی کنم.
‫رفتارم کمی غیرعادی بود، ‫اخیرا ذهنم خیلی آشفته است.
‫راستش، می‌شه گفت...
‫دارم سعی می‌کنم خودم رو واقعا بشناسم، ‫حس می‌کنم مسیرم رو گم کردم.
‫بعدش هم یهو دیدم ‫تو لباس خودم رو پوشیدی.
‫خلاصه می‌شه گفت...
‫هضمش واسه خودم هم دشواره.
‫خب، چی شد که با هم رفیق شدین؟ ‫چجوری با هم جور شدین؟
‫قسم می‌خورم صدای ‫فراخوان میولنیر رو شنیدم.
‫عه، فراخونده بودت؟
‫من هم اومدم اینجا ‫که بررسی کنم چه خبره،
‫ولی قطعاتش چرخیدن و درخشیدن ‫و بعدش هم...
‫باورنکردنیه.
‫ثور شدم.
‫خب، می‌دونی چیه؟ بهت میاد، ‫به کارت هم میاد، اینه که...
‫صرفا خواستم ببینم ‫می‌شه یا نه.
‫می‌بینمت.
‫پنج دقیقه دیگه حرکت می‌کنیم!
‫چیه؟
‫داشتیم حرف می‌زدیم دیگه.
‫مامان جون، تنهام نذار.
‫نترس.
‫عزیز دلم، حتی وقتی نباشم...
‫هم تنها نمی‌مونی.
‫ضمنا، هر اتفاقی هم که افتاد،
‫اصلا دست از مبارزه نکش.
‫سلام. حالت خوبه؟
‫حرف ندارم!
‫از روشوییت پیداست خوب نیستی.
‫به نظرت واقعا بهتره بیام؟
‫اصلا بهتر نشدم‌ها.
‫تو که ثوری. ‫معلومه که بهتره بیای.
‫به‌علاوه، دیگه می‌خوای چیکار کنی؟
‫تو الان دیگه وایکینگی.
‫یعنی در واقع مجبوری ‫در حین نبرد بمیری...
‫مرگت باید به شدت دردناک باشه.
‫در غیر اون صورت، ‫نمی‌ری «والهالا».
‫خودم که چنین قصدی دارم.
‫پس پادشاهی و این کارها چی می‌شه؟
‫من عاشق پادشاه بودنم. ‫عاشق مردمم هم هستم،
‫ولی همه‌اش جلسه برگزار می‌کنم...
‫و با غراب نامه می‌فرستم.
‫دلم واسه مبارزه تنگ شده.
‫دلم واسه خواهرانم تنگ شده.
‫واسه همین باید بیای، ‫آخه یکی از خواهرانم باید کنارم باشه.
‫خیلی‌خب، بهتره بریم.
‫وسایلت رو جمع کردی؟
‫خودت وسایلت رو جمع کردی؟
‫ایول!
‫نارنجک میاری؟
‫نه، بلندگوی سفریه.
‫بریم.
‫اگه می‌شه، جریان روشوییم رو به کسی نگو.
‫هوات رو دارم.
‫همنوعان «آسگاردی» عزیزم،
‫برامون آرزوی موفقیت کنین. ‫باشد که به سرعت غراب‌های اودین سفر کنیم.
‫با بچه‌ها برمی‌گردیم.
‫با بچه‌های زیادی برمی‌گردیم.
‫بعدش ضیافت می‌کنیم.
‫البته بچه‌ها رو نمی‌خوریم.
‫دیگه چنین کاری نمی‌کنیم.
‫اون موقع دوران شوم و شرم‌آوری بود.
‫خیلی‌خب، بهتره حرکت کنیم.
‫خب، هنوز رول‌اسکیت‌سواری می‌کنی؟
‫نه، نه. ‫خودت چی؟
‫چرا بابا، آخرهفته‌ها می‌کنم.
‫نام آدم با رول‌اسکیت‌سواری ‫تو تاریخ حک می‌شه. مگه نه کورگ؟
‫رفیق اسکیت‌سوار خودمی!
‫- ببین، می‌شه نظرت رو بپرسم؟ ‫- آره.
‫خب، تو فکرش بودم...
‫که وقتی آدم بده رو پیدا کردیم، ‫تکه‌کلام باحالی بگم.
‫مثلا بگم: ‫«پتکم رو نوش جان کن.»
‫یا مثلا بگم: ‫«پتکم رو داشته باش.»
‫یا مثلا بگم...
‫نه... ‫هنوز دارم روش فکر می‌کنم.
‫نه، همگیشون خیلی خوبن. ‫تکه‌کلام من اینه:
‫«همین الان به این وضع خاتمه می‌دم.»
‫وای، چه تکه‌کلام خوبیه.
‫خیلی طول کشید ‫به کمال برسونمش.
‫تو هم می‌تونی. ‫کافیه تمرین کنی.
‫اولین باره که دارم ‫آدم بدی رو پیدا می‌کنم.
‫اولین تجربیات آدم ‫اصلا از یادش نمی‌رن.
‫آره.
‫خب، دوست‌دختر نداری؟
‫نه، نه. سرم خیلی شولغه، ‫فرصت ندارم، متوجهی؟
‫خیلی درگیر کارم هستم.
‫چه خوب. برم شرایط اینجا رو بررسی کنم.
‫چه خفن.
‫به کی گفتی خفن؟
‫ساختمون‌هاش خیلی خفنه.
‫- جریان چیه؟ ‫- چیه؟
‫احساساتی شدی؟
‫احساساتی بشم؟ ‫جین احساساتیم کنه؟
‫نه، بابا مسخره‌بازی در نیار. ‫احساساتی بشم.
‫خیلی وقت پیش احساسات همدیگه رو
‫برمی‌انگیختیم. خیلی وقت پیش بود بابا. ‫به نظرم...
‫- حتما خودت ازش خوشت میاد. ‫- که این‌طور.
‫- آروم باش رفیق. من طرف خودتم. ‫- چه بدونم.
‫خودم می‌دونم طرف کی هستیم، خب؟
‫طرف جین هستیم.
‫خصوصیت اصلی ثور ‫اینه که اصلا از پات نمی‌افته.
‫- ایول. ‫- مثلا وقتی هلا پتکش رو خرد کرد،
‫رفت با انرژی هسته ستاره‌ای رو به موت ‫واسه خودش تبر ساخت.
‫سر تانوس رو هم با همون تبر قطع کرد.
‫چه بامزه بود.
‫چه داستان قشنگی!
‫حالا که این‌قدر روایات ‫سر زدن رو تعریف کرد،
‫دلم می‌خواد خودم هم امتحان کنم.
‫این چیه؟
‫ایشون آکتیه. ‫سلام آکتی.
‫حالت چطوره؟
‫می‌دونین آکتی عاشق چه کاریه؟
‫عاشق اینه که سرش رو قطع کنن!
‫چیه؟ همین الان که خوشتون می‌اومد.
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫آکتی مرد.
‫آروم باشین.
‫می‌ترسم.
‫تو رو باش.
‫قبلا دخترکی رو می‌شناختم ‫که خیلی شبیهت بود.
‫دخترک شجاع، ‫زرنگ...
‫و بامزه‌ای بود. ‫از نقاشی هم خوشش می‌اومد.
‫بذارین راجع به خدایان...
‫سوالی ازتون بپرسم.
‫باید ازتون محافظت کنن دیگه، درسته؟
‫خب، پس الان کجان؟
‫- ثور داره میاد. ‫- آره!
‫درسته. دوست دارم بیاد.
‫واسه همین آوردمتون اینجا.
‫نمی‌شه بدون دعوت‌نامه وارد شد،
‫پس نباید جلب‌توجه کنیم ‫وبهتره همرنگ جماعت بشیم.
‫خوش‌بختانه من متخصص لباس مبدلم.
‫فیلسوف یونانی شدم.
‫این‌ها رو جور کردم.
‫این‌ها دیگه چی‌ان؟
‫لباس مبدل واقعی‌ان.
‫ردای خدایان احساسن.
‫هر رنگ نشانگر احساس مجزائیه.
‫خود خدایان احساس کجان؟
‫به فکرش نباش.
‫ای وای.
‫به معبد زرین خوش اومدین بچه‌ها.
‫اینجا محل اقامت قدرتمندترین ‫خدایان و خالقین دنیاست.
‫اون خدای جادوئه، ‫اون خدای خواب‌هاست،
‫اون هم خدای نجاریه.
‫اون یکی رو باشین.
‫آها، آره. ‫اون بائوئه، خدای دامپلینگ‌هاست.
‫- سلام بائو. ‫- بائو!
‫اون بالا رو داشته باشین بچه‌ها!
‫خدای «کرونایی‌ها»ست، ‫نینی از معبد نانیه.
‫سلام، نینی نانی!
‫زئوس! زئوس! زئوس!
‫درسته.
‫زئوس هستم!
‫بالاخره اومد!
‫خیلی خفنه، اسطوره افسانه‌ای بزرگیه.
‫نمی‌دونم خبر داری یا نه،
‫ولی خیلی از کارهام رو ازش تقلید کردم.
‫خودش خدای آذرخشه، ‫من هم خدای تندرم.
‫- منبع الهام بزرگیه. ‫- خیلی خوبه.
‫بهتره وقتی ازش درخواست ارتش می‌کنی، ‫اول همین رو بگی.
‫چطوری بریم اون بالا؟ ‫باید پرواز کنیم؟
‫نه، نمی‌شه که وسط ورودش ‫مزاحم بشیم.
‫ورودش زبان‌زد خاص و عامه.
‫رعد و برق! رعد و برق!
‫ایول!
‫زئوس!
‫ایول! رعد و برق!
‫آروم باشین!
‫ساکت باشین! ساکت باشین!
‫بدین وسیله...
‫آغاز جلسه شورای مقدس ‫خدایان رو اعلام می‌دارم.
‫اینجا راجع به مسائل ‫جدی متعددی صحبت می‌کنیم.
‫مثلا باید تصمیم بگیریم...
‫که ارجی امسال رو کجا برگزار کنیم.
‫شوخی نمی‌کنه؟
‫راستش، من که ازش دلخور نیستم.
‫آره، مطمئنم منظور خاصی داره، خب؟
‫ببخشید.
‫خب، الان می‌خوایم برنده مسابقه...
‫«بیشترین انسان‌های قربانی شده ‫در درگاه خدایان» رو اعلام کنیم.
‫خیلی‌خب، شاید اون‌قدرها هم خفن نباشه.
‫نه بابا، اصلا خوب نیست.
‫نه، گمون نکنم حرف‌های بهتری بزنه.
‫ببینین، این خدایان کمکمون نمی‌کنن.
‫ولی گمون کنم اون رعد و برقش ‫به کارمون بیاد.
‫جین، تو از سمت راست برو. ‫ثور، تو از سمت چپ برو.
‫یهو بهش حمله می‌کنیم، ‫رعد و برقه رو می‌قاپیم و می‌زنیم به چاک.
‫- خیلی‌خب، بریم بقاپیمش. ‫- نه، نه، نه، وایستین!
‫نباید چیزی رو بقاپیم ‫یا بزنیم به چاک.
‫از زئوس که اصلا نمی‌شه ‫چیزی رو قاپید.
‫خودم به موقعش ‫باهاش صحبت می‌کنم.
‫موقعش همین الانه.
‫موقعش همین الان نیست.
‫صدای کیه؟
‫- صدای این‌هاست! ‫- کورگ، خفه شو.
‫واسه گروهمون حرفی دارین؟
‫شرمنده.
‫من تا شصت ثانیه دیگه ‫سرشون رو خرد می‌کنم، پس حرفت رو سریع بزن.
‫سر همه‌شون رو قطع می‌کنیم.
‫چرا این‌قدر عوض شدین؟
‫سلام.
‫اجازه بدین پیش از هر چیز بگم ‫به شدت مایه افتخارمونه که اینجا حاضر شـ...
‫نه، صدات رو نمی‌شنوم.
‫نظرت چیه که بیای رو صحنه؟
‫همون صحنه پایین رو می‌گین؟
‫آره دیگه. این ناحیه‌ای رو ‫که خیلی شبیه صحنه است می‌گم.
‫ردیفه.
‫برین کنار.
‫وای، شرمنده.
‫موفق باشی داداش.
‫سلام بر زئوس توانمند!
‫وای!
‫سلام بر خدایان دنیا...
‫اومدم ازتون کمک بخوام ‫که ارتشی تشکیل بدیم.
‫فردی روانی به نام سلاخ خدایان اومده ‫که می‌خواد کار همگیمون رو یه‌سره کنه.
‫همه‌جا رو به نابودی کشیده.
‫سیارات و دنیاهای متعددی
‫بی‌دفاع موندن.
‫همه‌جا رو به هرج و مرج کشونده.
‫ولی من می‌دونم کجاست...
‫و اگه کمکمون کنین،می‌تونیم ‫تا کس دیگه‌ای رو نکشته، نابودش کنیم.
‫طرف...
‫دو سه‌تا از خدایان سطح پایین رو کشته.
‫ای بابا، چه غم‌انگیز.
‫اگه کار دیگه‌ای نداری،
‫برگرد بشین سر جات...
‫و ساکت باش پسر خوشگله.
‫باشه. عذر می‌خوام. ‫مگه نشنیدین الان چی گفتم؟
‫داره همه رو قتل‌عام می‌کنه.
‫یه بار حرفم رو زدم،
‫الان دیگه باید خفه شی.
‫باید ساکت باشی.
‫آخه دیگه چیزی نمونده که دعوت‌نامه‌ات رو ‫به ارجیمون لغو کنم.
‫زئوس، باید کاری بکنیم.
‫حق نداری تو ارجیمون شرکت کنی!
‫- باید به حرفمون گوش بدی! ‫- دیگه بسه!
‫می‌بندمت!
‫علیاحضرت، هر موقع حاضر بودی، بهم بگو.
‫- هر موقع اشاره کردم، حمله می‌کنیم. ‫- اوهوم.
‫چجوری اشاره می‌کنین؟
‫می‌گم «بریم».
‫ببینیم جناب‌عالی کی هستی.
‫لباس مبدلت رو درمیارم.
‫بشکن می‌زنم!
‫ای بابا، خیلی محکم بشکن زدی!
‫بهتر نیست کمکش کنیم؟
‫بالاخره کمکش می‌کنیم دیگه.
‫انگور می‌خوری؟
‫عین کدو سبز خجالتی می‌مونه.
‫خب، بقیه‌تون چی؟
‫لباس مبدل اون‌ها رو هم دربیاریم.
‫نه بابا. نه. برامون بشکن نزنین.
‫مشکلی نیست.
‫لباس مبدلم رو درآوردم!
‫لباس مبدلمون رو درآوردیم. ردیفه؟
‫«آسگاردی» هستین.
‫خیال می‌کردم بعد از مرگ اودین منقرض شدین.
‫جناب‌عالی ثور،
‫خدای تندر هستی.
‫ولی مگه تندر ‫صدای آذرخش نیست؟
‫خوب سوزوندیش بابا.
‫زئوس، صرفا پای ما وسط نیست.
‫بچه‌های «آسگاردی» رو دزدیده.
‫خیال کردی ما کی هستیم؟ ‫پلیس خدایانیم؟
‫هر خدایی مراقب مردم خودشه.
‫همین و بس.
‫مشکلات «آسگاردی‌ها»...
‫به خودشون مربوطه.
‫ببین چطور آدم از عرش به فرش می‌رسه.
‫قهرمان زندگی من، زئوس...
‫ترسیده.
‫چند مسئله رو بهت بگم:
‫اولا، آره، ترسیدم.
‫گور به شمشیر مردگان ‫مسلح شده،
‫یعنی می‌تونه ما رو بکشه.
‫اتفاق خوبی نیست. دوما،
‫خودم می‌دونم ‫می‌خوای کار درستی بکنی.
‫درک می‌کنم.
‫ولی صرفا داری ملت رو می‌ترسونی.
‫ترسیدن ملت خوب نیست.
‫اینجا در امانیم.
‫خودت اینجا در امانی دوست عزیزم.
‫پس آروم باش خوشگل پسر.
‫کمی شراب بخور، ‫کمی انگور بخور.
‫ما تو «شهر قادرین مطلق»...
‫هیچ قانونی نداریم.
‫سوما، جلوی زئوس حاضرجوابی نکن.
‫محکم بشکن زدم. ‫الان لباست رو می‌پوشونم.
‫حالا لباست رو می‌پوشونم!
‫بشکن، بشکن.
‫اینجا معبد زرین خدایانه‌ها.
‫فستیوال برهنگان که برگزار نکردیم.
‫اگه نمی‌خوای کمکمون کنی، ‫حداقل بذار سلاحت رو به کار بگیریم.
‫آذرخشت رو لازم داریم.
‫اسم آذرخشم، «رعد و برق»ـه.
‫به نظرم وقتی کسی می‌خواد ‫این شکلی سلاح سری کسی رو به کار بگیره،
‫بهتره حداقل اسمش رو درست ادا کنه.
‫می‌شه «رعد و برق» رو قرض بگیرم؟
‫«رعد و برق»!
‫نه‌خیر!
‫نگران نباشین.
‫دست سلاخ خدایان...
‫به «ابدیت» نمی‌رسه.
‫«ابدیت»؟
‫منظورش چیه که ‫«دستش به ابدیت نمی‌رسه»؟
‫وای، خاک بر سرم.
‫«ابدیت» موجودی به شدت قدرتمنده ‫که ساکن مرکز دنیاست.
‫خواسته اولین کسی ‫که بهش برسه رو برآورده می‌کنه.
‫یعنی عین چاه آرزوهاست؟
‫به نظرت شخصی به نام سلاخ خدایان ‫چه آرزویی می‌کنه؟
‫اگه می‌خواد به درگاه «ابدیت» برسه،
‫یعنی ممکنه تو یه چشم به هم زدن ‫نابودمون کنه.
‫زئوس، باید سریعا دست به کار بشیم.
‫موفق نمی‌شه.
‫کلیدش دستش نیست.
‫هدف خدایان همینه؟
‫باید بزدلانه تو کاخی زرین مخفی بشن؟
‫شاید واقعا گمراه شده باشیم.
‫می‌دونین چیه؟ ‫اصلا خودمون جلوش رو می‌گیریم.
‫متأسفانه نمی‌تونم ‫چنین اجازه‌ای بهتون بدم.
‫اینجا مکانی سریه...
‫که فقط خدایان آدرسش رو بلدن.
‫شما محل سکونتمون رو بلدین.
‫ممکنه سلاخ خدایان از زیر زبونتون بکشه ‫و جامون رو پیدا کنه.
‫اتفاق خوبی نیست.
‫در نتیجه،
‫باید همین‌جا بمونین.
‫نگهبانان!
‫آهای!
‫می‌شه دیگه نقشه خودم رو عملی کنیم؟
‫آره. بهش حمله کنیم.
‫ایول بابا!
‫تو که نگفتی «بریم».
‫دارم میام بچه‌ها!
‫ثور، بگیر!
‫کورگ!
‫وال، جاخالی بده!
‫کورگ!
‫ثور.
‫وای نه. نه. کورگ!
‫ثور، دارم نابود می‌شم!
‫زئوس!
‫بعدش نوبت خودته اودین‌زاد!
‫حالا قدرت صدای آذرخش رو چشیدی.
‫نه!
‫کورگی. کورگی!
‫ثور.
‫- کورگی؟ ‫- من همین زیرم.
‫کجایی؟ کجایی؟ ‫الان نجاتت می‌دم. چیزی نیست.
‫- کورگ. کورگی! ‫- اینجام!
‫نمردم!
‫وای خدایا. ‫ایوول! زنده‌ای!
‫ظاهرا فقط دهن «کرونایی‌ها» ‫اندام زنده محسوب می‌شه.
‫کورگی، ببین چی می‌گم، ‫باید بزها رو صدا کنی.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫تا پای مرگ ازش محافظت کن.
‫می‌کنم.
‫آماده‌ای بریم یه دوری بزنیم؟
‫این‌جوری می‌تونی پشتم رو بپای.
‫موقعیت ساعت هشت رو بپا وال.
‫موقعیت ساعت 7:48 رو بپا.
‫از پس برمیام بابا.
‫نه، این شکلی نبود. ‫نه، این شکلی نبود.
‫نچ.
‫یالا دیگه کورگ، ‫لبت رو غنچه کن.
‫موفق شدم!
‫بعدش کشتی بزیمون از راه رسید، ‫نجات پیدا کردیم...
‫و از پنجره‌شون فرار کردیم. ‫پایان داستان.
‫باز هم ماجراجویی ثور محور ‫کلاسیکی رقم زدیم.
‫باورم نمی‌شه زئوس رو کشتی.
‫خب، از قدیم گفتن ‫«آدم نباید قهرمانانش رو از نزدیک ببینه».
‫ولی مهم‌ترین نکته همینه ‫که الان داریم میایم پیشتون.
‫حالتون چطوره؟ ‫حالتون خوبه؟
‫بد نیستیم. ‫کمی ترسیدیم.
‫خب، ببینین. خودم ترس رو تجربه کردم.
‫ضمنا، از من بشنوین، ‫گمون نکنم وقتی همسن شما بودم،
‫این‌قدر شجاع بوده باشم.
‫واقعا؟
‫در واقع، احتمالش هست شجاع‌ترین ‫«آسگاردی‌هایی» باشن که به عمرم دیدم.
‫همه‌تون رو می‌گم.
‫پس ازتون می‌خوام شجاع بمونین، خب؟
‫مراقب همدیگه هم باشین. ‫الان دیگه یه گروه محسوب می‌شین.
‫گروه بچه‌های در قفسین.
‫از پسش برمیاین؟
‫آره. ‫گمون کنم از پسش بربیایم.
‫مطمئنم برمیاین.
‫خب؟
‫- ثور؟ ‫- چیه؟
‫من که خوشحالم ‫قهرمانم رو از نزدیک دیدم.
‫وای، مرسی رفیق.
‫حال بچه‌ها چطوره؟
‫طبق تصوراتتون، کمی ترسیدن، ‫آخه بچه‌ان،
‫ولی بهشون گفتم ‫نقشه‌مون داره خوب پیش می‌ره.
‫آها، یعنی بهشون دروغ گفتی؟
‫هنوز هم نقشه‌ای داریک؟
‫- آره، نقشه داریم. ‫- نقشه‌ای در کار نیست.
‫- نقشه داریم. ‫- نه‌خیر، نقشه‌ای در کار نیست.
‫نتونستیم ارتشی از خدایان تشکیل بدیم،
‫کورگ هم مرده.
‫- نمرده. ‫- من که نمرده‌ام.
‫خب، سری بیش نیست. ‫تو رو هم...
‫که بدجوری تحقیر کردن.
‫نه‌خیر، بدجوری لختم کردن ‫که باهاش مشکلی ندارم.
‫- جین؟ ‫- من که مشکلی نداشتم.
‫- کورگ؟ ‫- من که خیلی عشق کردم.
‫منظورم اینه الان که داریم می‌ریم ‫دنیای سایه‌ها،
‫از قبل هم ضعیف‌تر شدیم.
‫یعنی قراره بمیریم.
‫- قرار نیست کسی بمیره، خب؟ ‫- واقعا؟
‫همه‌چی روبه‌راهه. ‫کارمون حرف نداشت.
‫- زئوس رو کشتیم! ‫- خودت زئوس رو کشتی.
‫البته چنین اتفاقی ممکنه ‫واسه کل دنیا فاجعه‌بار باشه،
‫و مطمئنا کل خدایان قراره...
‫تا آخر عمرمون دنبالمون باشن،
‫ولی ببینین، شما این سلاح زیبا رو قاپیدین.
‫خب؟ همین در حد یه ارتشه.
‫براقه، ظریفه، قدرتمنده، زیباست.
‫به کار خودت میاد. ‫خیلی به درد خودت می‌خوره والکیری.
‫یعنی من که اصلا از این‌جور ‫سلاح‌ها خوشم نمیاد،
‫آخه سلاح خودم که اونجاست.
‫می‌شه یه لحظه این رو بردارم؟
‫پس اینجایی دوست قدیمی.
‫عجب ورود خفنی داشتی.
‫ببین...
‫ما مشکلی نداریم؟
‫واقعا؟
‫خودم می‌دونم الان که سلاح سابقم اینجاست، ‫حس عجیبی بهت دست می‌ده،
‫ولی اذیت نکن دیگه، ‫میولنیر مال گذشته بود.
‫الان دیگه خودم و خودتیم رفیق.
‫می‌دونی چیه؟
‫گمون کنم وقتش باشه ‫که اولین آبجوت رو بخوری. نظرت چیه؟
‫خوشمزه است.
‫عذر می‌خوام که اخیرا دعوا کردیم.
‫سلام.
‫عه، سلام.
‫منظره خیلی قشنگیه، مگه نه؟
‫آره، قشنگه.
‫صرفا می‌خوام بگم کارت اونجا ‫واقعا خیلی خارق‌العاده بود.
‫کار خودت و میولنیر حرف نداشت.
‫آره دیگه.
‫- دلفین فضایی. ‫- چی؟
‫بهتره دلفین‌های فضایی رو ببینی...
‫چی؟
‫- وای. ‫- آره.
‫چه قشنگن.
‫خیلی قشنگ و نادرن.
‫موجودات به شدت وفاداری‌ان.
‫گله‌هاشون شش‌تایهه ‫و تا آخر عمرشون زوجشون رو عوض نمی‌کنن.
‫فقط عشق می‌ورزن.
‫♪ دو بار به همدیگه می‌گیم ‫نینی‌نانی و فینی‌فانی... ♪
‫♪ ای وای. ‫چقدر جذابی داداش. ♪
‫♪ می‌خوام سنگ‌هات رو حس کنم. ♪
‫♪ وقتی به هم برسیم، ‫کلی عشق و حال می‌کنیم... ♪
‫♪ و با همدیگه بچه‌دار می‌شیم. ♪
‫بابام موقع خواستگاری از اون یکی بابام، ‫همین آهنگ رو براش خونده بود.
‫وقتی دو «کرونایی» بخوان بچه‌دار بشن، ‫با همدیگه می‌رن تو کوه.
‫می‌رن تو یه حوضچه گدازه کوچولو، ‫دست همدیگه رو روی گدازه داغ می‌گیرن،
‫بعد از یه ماه، دست‌هاشون رو باز می‌کنن...
‫و می‌بینن بالاخره یه پسر ‫نوزاد «کرونایی» به دنیا آوردن.
‫خیلی شگفت‌انگیزه. ‫خیلی هم داغه.
‫تو تا حالا عاشق کسی نشدی؟
‫به کرات عاشق ملت شدم.
‫ولی مطمئن نیستم...
‫مطمئن نیستم باز هم دلم بخواد ‫عاشق بشم یا نه.
‫چون دوست‌دخترت رو در حین نبرد از دست دادی ‫و اصلا نتونستی خودت رو ببخشی؟
‫الان هم صرفا الکل می‌خوری ‫که شاید مرهمی بر زخمت بشه...
‫یا الکی با یکی معاشرت می‌کنی ‫که صرفا دردت رو حس نکنی،
‫ولی واقعا خوشحال نمی‌شی ‫و احساس رضایت نمی‌کنی؟
‫آره، تو همین مایه‌هاست.
‫چه خوشگل. موجودات خوشگلی‌ان.
‫جین.
‫ثور.
‫دلم می‌خواد باعث بشی ‫احساس رو اعصابی داشته باشم.
‫چی؟
‫بابت چیزی احساس رو اعصابی بهم دست بده ‫و به نظرم تو می‌تونی موجبش بشی.
‫اصلا بهتر اداش نکردی.
‫نکردم، مگه نه؟ ای بابا.
‫دوستم بهم گفته بود ‫بهتره آدم بابت از دست دادن عشقش...
‫احساس رو اعصابی داشته باشه، ‫تا اصلا نخواد عشق رو تجربه کنه...
‫و هیچ حسی نداشته باشه ‫و احساس تهی بودن بکنه؛
‫به نظرم درست می‌گه،
‫من هم خیلی وقته ‫چنین حسی دارم.
‫ملت رو از خودم روندم ‫و از ترس فقدانشون...
‫باهاشون صمیمی نشدم،
‫ولی دیگه نمی‌خوام چنین کاری بکنم. ‫نمی‌خوام اون شکلی زندگی کنم.
‫بستن در قلب آدم ‫از حس درد بهتره بابا.
‫من هم همین کار رو کرده بودم، آره، ‫در قلبم رو بسته بودم...
‫و مدیتیشن می‌کردم. ‫مدیتیشن می‌کنی؟
‫نه. خیلی حوصله‌سربره.
‫راستش، موقع انجامش ‫عصبانی‌تر می‌شدم.
‫ولی دیگه نمی‌خوام خودم رو ‫تسلیم مفهوم سرنوشت کنم...
‫و سعی کنم بفهمم هستی ‫چی از جونم می‌خواد.
‫می‌خوام در لحظه زندگی کنم،
‫می‌خوام جوری زندگی کنم ‫که انگار فردایی در کار نیست...
‫و دیگه نمی‌خوام احتیاط کنم.
‫می‌خوام با تو باشم جین.
‫نظرت چیه؟
‫من سرطان دارم.
‫عذر می‌خوام. جانم؟
‫من مریضم.
‫- وایستا ببینم. جریان چیه؟ ‫- خداحافظ.
‫نه، نه، نه. جین، جین، جین. ‫وایستا، وایستا، وایستا. جین.
‫چی گفتم؟ جدی نگفتم. ‫شوخی کردم بابا.
‫من که سرطان ندارم.
‫بریم یه چیزی رو خرد کنیم.
‫جین، خیلی متأسفم.
‫دلت برام نسوزه.
‫کی خبردار شدی؟
‫تقریبا شش ماه پیش بود.
‫صرفا احساس خستگی می‌کردم، ‫ولی بعدش بهم گفتن سرطان مرحله چهار دارم.
‫گفتن به کارهام رسیدگی کنم.
‫بعدش هم ندای میولنیر رو شنیدم...
‫و با خودم گفتم شاید ‫اگه از دست علم کاری ساخته نیست،
‫شاید جادوی وایکینگ‌های فضایی ‫به دردی بخوره.
‫پس واسه همین اومدی «آسگارد نو».
‫آره، خیال می‌کردم پتکه ‫بتونه درمانم کنه...
‫و گمون کنم دارم بهتر می‌شم.
‫شاید هم نشده باشم.
‫جین، هیچ‌کدوممون نمی‌دونیم تا کی زنده‌ایم.
‫آدم که از وقایع فرداش خبر نداره.
‫میلونیر هم...
‫میولنیر تو رو برگزیده.
‫دلیل انتخابش هم شایسته بودنته.
‫همین کم چیزی نیست.
‫وقتی باهات آشنا شده بودم،
‫شایسته نبودم. ‫نمی‌تونستم اون پتک رو بلند کنم.
‫ولی تو بهم یاد دادی...
‫هدفی والاتر ‫از کمک به نیازمندان نیست.
‫تو کاری کردی شایسته بشم.
‫در نتیجه، می‌تونیم هر کاری بخوای بکنی رو ‫با همدیگه عملی کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام اون بچه‌ها رو برگردونم ‫پیش خانواده‌هاشون.
‫می‌خوام مأموریتمون رو تموم کنم.
‫عجب ثور درست و حسابی‌ای هستی.
‫الان حالت چطوره؟
‫خیلی می‌ترسم.
‫حال خودت چطوره؟
‫داغونم.
‫چقدر داغونی؟
‫- خیلی داغونم. ‫- خب، پس...
‫یعنی اون بیرون ‫دارن از چی می‌گن؟
‫آها، حرفی نمی‌زنن.
‫به نظرت اون‌ها هم یه روزی ‫رو حوضچه گدازه...
‫دست هم رو می‌گیرن ‫که بچه ثوری به دنیا بیارن؟
‫متأسفانه احتمالش خیلی کمه.
‫چه حیف. ‫به نظرم ثور بابای خیلی خوبی می‌شه.
‫آهای. رسیدیم.
‫چرا کل رنگ‌ها از بین رفتن؟
‫اینجا نیستن.
‫کجان؟
‫اینجا دیگه کدوم گوریه؟
‫کلیدش «بیفروست»ـه.
‫تله گذاشته!
‫می‌شه بهم بگی واسه چی ‫الان «طوفان‌شکن» رو از پنجره انداختی بیرون؟
‫واسه باز کردن دروازه ‫رسیدن به «ابدیت» لازمش داره.
‫واقعا بهتره دیگه این شکلی ‫همدیگه رو نبینیم.
‫تبرت رو فرا بخون.
‫هر وقت تو رفتی دندون‌پزشکی، ‫من هم تبرم رو فرا می‌خونم.
‫تبرت رو فرا بخون.
‫بگو بچه‌هامون کجان، ‫وگرنه می‌کشمت.
‫تبرت رو فرا بخون.
‫رفتارت اصلا درخور خدایان نیست.
‫تو هیچی از خدا بودن سرت نمی‌شه.
‫رفتی از خدایان کمک بگیری، ‫ولی هیچ‌کاری نکردن.
‫از این نظر شباهت داریم.
‫اون ذره‌ای شبیهت نیست.
‫چی گفتی؟
‫گفتم ذره‌ای شبیهت نیست.
‫درسته.
‫من ظاهرساز نیستم. ‫دارم واقعا صلح رو برقرار می‌کنم.
‫صلح؟ تو که داری خدایان بیگناه رو ‫به قتل می‌رسونی.
‫بیگناه؟
‫تو والکیری هستی؟
‫آره.
‫چه هیجان‌انگیز!
‫وای، خدایان تو رو ‫هم وقتی انجمن خواهریتون رو...
‫اعزام کرده بودن که قتل‌عام بشن، ‫روسیاهت کردن.
‫حق نداری حرف بزنی...
‫وقتی زنی که عاشقش بودی...
‫داشت تو میدون نبرد تلف می‌شد، ‫به درگاه خدایان دعا کرده بودی؟
‫در حین قتل‌عام خانواده‌ات...
‫التماسشون کرده بودی کمکت کنن؟
‫گپ خوبی بود.
‫این یکی...
‫مورد جالبی هستی.
‫فرق می‌کنی.
‫آره.
‫رو به موتی.
‫متأسفم.
‫مسیر زندگیمون یکسانه.
‫پتکه هم عین شمشیره ‫که بهم قدرت بخشید،
‫بهت قدرت بخشیده.
‫ولی واسه تغییر سرنوشتت ‫کاری نکرد.
‫خدایان از آدم بهره می‌برن،
‫ولی کمکی نمی‌کنن.
‫پاداشی ابدی واسه ما در کار نیست.
‫به زودی می‌میره.
‫می‌دونی کی بهش کمکی نمی‌کنه؟
‫می‌ذارم یه بار حدس بزنی.
‫من دردت رو تجربه کردم.
‫عشق نوعی درده.
‫من قبلا دختری داشتم.
‫به قدرتی والاتر ایمان داشتم...
‫و امیدوار بودم نجاتش بده،
‫ولی دخترم...
‫مرد.
‫حالا متوجه شدم...
‫که دخترم خوش‌شانس بود.
‫مجبور نشد تو دنیایی مملو از درد...
‫و رنج که تحت نظر...
‫خدایانی فاسد اداره می‌شه، ‫بزرگ بشه.
‫عشقت رو انتخاب کن.
‫تبرت رو فرا بخون.
‫تبرت رو...
‫فرا بخون.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫می‌خوام طرف رو بکشم.
‫من هم می‌خوام، ‫ولی باید زنده گیر بندازیمش.
‫فقط خودش می‌دونه ‫اون بچه‌ها کجان.
‫ممنون آقا بزه.
‫وال!
‫باید از اینجا ببریمش!
‫بیا. هوات رو دارم.
‫سلام بچه‌ها، ما اومدیم. ‫بجنبین، بیاین بریم.
‫«طوفان‌شکن»، ببرمون خونه.
‫... هیچ‌کدوممون تا حالا ‫شاهد چنین سرعتی نبودیم.
‫ببین، می‌تونیم درمان‌های شدیدتر ‫دیگه‌ای رو امتحان کنیم،
‫ولی چیزی توانایی بدنش ‫واسه مقابله با سرطان رو گرفته.
‫متأسفم ثور.
‫پیدات کردم. خیلی‌خب.
‫اون بیرون چه خبره؟
‫یه روانی بخچالی درست کرده بود ‫که در نداشت. باورت می‌شه؟
‫نگران نباش، بازش کردم ‫و برات کلی خوراکی آوردم.
‫حال وال چطوره؟
‫خیلی درد داره، ‫ولی شرایطش به ثبات رسیده.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫حالا کافیه این رو در بیاری...
‫نه، نه، نه. ‫باید تو دستت بمونه.
‫معجون‌ها و اکسبرهای جادویی از همین طریق ‫وارد بدنت می‌شن، اینه که...
‫یه لحظه می‌رم بیرون، ‫بچه‌ها رو برمی‌دارم، آدم بده رو می‌کشم،
‫بعدش هم یه راست برمی‌گردم همین‌جا.
‫بدون من می‌ری؟
‫آره.
‫مگه نگفته بودی همه کارها رو ‫با همدیگه عملی می‌کنیم؟
‫حواست رو با اون بچه‌ها پرت می‌کنه.
‫بهم نیاز داری.
‫واقعا بهت نیاز دارم جین. ‫نیاز دارم زنده باشی.
‫خیلی خوشحال می‌شم تو میدون نبرد باشی ‫و با همدیگه با گور مبارزه کنیم؛
‫ولی اون پتک داره ‫تو رو به کشتن می‌ده.
‫هر بار که به کار می‌گیریش، ‫کل انرژی انسانی بدنت رو می‌کشه...
‫و بدنت نمی‌تونه با سرطان مقابله کنه.
‫مگه نگفتی «جوری زندگی کنیم ‫که انگار فردایی در کار نیست»؟
‫اون موقع خبر نداشتم ‫احتمالش هست فردا رو نبینی.
‫چرا یه ماجراجویی دیگه نکنیم؟
‫جین، اگه احتمال زنده موندنت باشه، ‫باید قبولش کنی.
‫ثوری که سرطان نداره ‫باید هم چنین حرفی بزنه.
‫خودم می‌دونم که بهم میاد اخترفیزیکدانی ‫اهل نیومکزیکو باشم...
‫که به آرزوهام رسیدم، ‫ولی نگاهی بهم بنداز.
‫می‌خوام باز هم مبارزه کنم. ‫من ثور توانمندم.
‫ولی نمی‌خوای چنین کاری کنم؟
‫اگه بیشتر زنده بمونم ‫و این شکلی باشم، به چه دردی می‌خوره؟
‫آخه من عاشقتم.
‫از اولش عاشقت بودم.
‫الان هم فرصتی پیدا کردیم.
‫اگه باز هم اون پتک کوفتی رو برداری، ‫فرصتمون از دست می‌ره.
‫تصمیمش با خودته جین.
‫ولی اگه ازت نمی‌خواستم ‫اینجا بمونی که بتونیم...
‫با همدیگه راه‌حلی پیدا کنیم، ‫تا آخر عمرم حسرت می‌خوردم.
‫به نفعته برگردی پیشم.
‫به محض این که بتونم برمی‌گردم.
‫- امیدوارم بترکونی. ‫- دست و پاش رو می‌ترکونم.
‫یادت باشه که دریچه رسیدن ‫به «ابدیت»، دقیقا وسط...
‫- دنیاست. ‫- دنیاست. درسته.
‫اگه از توده دنباله‌دارها عبور کنی...
‫آره، آره. خودم می‌دونم. ‫قبلا صحبت کردیم. گم نمی‌شم.
‫خب، جای زخمت چطوره؟
‫گمون کنم کلیه‌ام از دست رفته.
‫کلا از دست رفت؟
‫کاش می‌تونستم باهات بیام،
‫ولی احتمالا می‌میرم و اون‌جوری نمی‌تونیم ‫بچه‌هامون رو برگردونیم،
‫اینه که مجبوری تنهایی بری.
‫فقط کافیه اون شمشیر رو نابود کنی.
‫منبع قدرتش همونه. ‫اگه شمشیره نباشه، زیاد دوام نمیاره.
‫ببین. نمیر.
‫باشه، خودم می‌دونم.
‫«ابدیت.»
‫بالاخره رسیدم.
‫بجنب دیگه.
‫سلام بچه‌ها.
‫می‌دونستم میاد.
‫برین!
‫برین بچه‌ها!
‫حال همگی خوبه؟ ‫خیلی‌خب، جمع بشین. جمع بشین.
‫خوشحالم که از نزدیک می‌بینمت رفیق. ‫از دیدنتون خوشحالم.
‫خیلی‌خب، گوش کنین! ‫نقشه‌مون از این قراره:
‫یواشکی می‌ریم سمت «طوفان‌شکن»...
‫و حواسمون رو جمع می‌کنیم ‫که با این هیولاهای سایه‌ای برخورد نکنیم.
‫الان پشت سرمن، مگه نه؟
‫کسی تجربه نبرد نداره؟
‫تجربه نبرد؟
‫خب، زمان حال بهترین موقع بادگیریه.
‫ما که عین تو قوی نیستیم. ‫ما یه مشت بچه‌ایم.
‫ای بابا، یادتون نره ‫که بچه‌های «آسگاردی» هستین.
‫من که نیستم. ‫من گرگینه هستم.
‫من هم «میناسی» هستم.
‫- من «فالیگاری» هستم. ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫ولی امروز «آسگاردی» محسوب می‌شین.
‫حالا سلاحتون رو بردارین.
‫چی؟
‫برین هرچی پیدا کردین بردارین...
‫و برگردین اینجا.
‫بجنبین، بجنبین!
‫خیلی‌خب، ایول. بجنبین!
‫دارن نزدیک‌تر می‌شن. ‫بجنبین!
‫امروز در تاریخ ثبت می‌شه.
‫وقایع امروز رو تا چند نسل دیگه ‫تعریف می‌کنن.
‫ما امروز وایکینگ‌های فضایی هستیم!
‫سلاح‌هاتون رو به دست بگیرین!
‫هر آن که این سلاح‌ها را به دست گرفت، ‫خوش‌قلب بود...
‫و به بازگشت به خانه باور داشت، ‫شایسته بوده...
‫و می‌تواند ‫طی مدت محدودی...
‫قدرت ثور را...
‫از آن خود سازد!
‫ارتشبد اکسل...
‫ارتشت رو سمت تبره هدایت کن.
‫بلای وحشتناکی سرشون میاریم.
‫در راه «آسگارد».
‫ایول!
‫نه.
‫جین.
‫اگه شمشیره رو نابود کنیم، ‫کارش تمومه.
‫دریچه داره باز می‌شه. ‫باید جلوی «طوفان‌شکن» رو بگیری.
‫چیزی نیست. ‫خودم به خدمتش می‌رسم.
‫«طوفان‌شکن»، تمومش کن!
‫به خودت بیا. ‫ببین داری چیکار می‌کنی!
‫الان در میارمت.
‫در بیا. در بیا دیگه رفیق.
‫دوستم رو ول کن.
‫شکست خوردین ثور بانو.
‫اولا،
‫اسمم ثور توانمنده.
‫دوما،
‫اگه نمی‌تونی ثور توانمند خطابم کنی،
‫دکتر جین فاستر هم قبوله.
‫سوما،
‫پتکم رو نوش جان کن!
‫«طوفان‌شکن»!
‫می‌دونستم از پسش برمیای.
‫اکسل! ‫ببرشون خونه!
‫جین؟
‫حالم خوبه.
‫باید جلوش رو بگیری.
‫گور! وایستا!
‫اگه وایستم، چه‌جور پدری...
‫محسوب می‌شم؟
‫من دردت رو تجربه کردم، ‫ولی این‌جوری حل نمی‌شه.
‫تو دنبال مرگ یا انتقام نیستی.
‫پس دنبال چی هستم؟
‫دنبال عشقی.
‫عشق؟
‫واسه چی باید دنبال عشق باشم؟
‫چون تنها خواسته تک‌تکمون همینه.
‫خجالت نمی‌کشی...
‫بهم پشت می‌کنی؟
‫تو پیروز شدی گور.
‫واسه چی وقتی می‌تونم پیش اون باشم،
‫آخرین لحظات زندگیم رو پیش تو بمونم؟
‫من عشق رو انتخاب می‌کنم.
‫تو هم می‌تونی انتخاب کنی. ‫می‌تونی احیاش کنی.
‫آرزوت رو بکن.
‫من رو به موتم.
‫در اون صورت بی کس و کار می‌شه.
‫تک و تنها می‌شه.
‫تک و تنها نمی‌شه.
‫عشقم.
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫دل من هم برات تنگ شده بود.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫اشکالی نداره.
‫از وقتی اون پتک رو برداشتم،
‫انگار...
‫جون اضافه‌ای ‫بهم تعلق یافته بود.
‫حسی...
‫جادویی داشتم.
‫با این که انسان بودم، ‫بدک نبودم.
‫بین خدایان هم بدک نبودی.
‫راستی، گمون کنم فهمیدم تکه‌کلامم چی باشه.
‫- عه، واقعا؟ چیه؟ ‫- بیا جلوتر.
‫حرف نداره.
‫فعلا که از همه‌شون بهتر بود.
‫مرسی.
‫در قلبت رو باز بذار.
‫عاشقتم.
‫من هم عاشقتم.
‫مترجم: «نـــامـــدار»
‫ازش محافظت کن.
‫از عشقم محافظت کن.
‫سیر تا پیاز سینمای جهان رو با ما ببین! ‫.:: Bamabin.com ::.
‫بذارین افسانه وایکینگ فضایی مشهور...
‫یا ثور توانمند یا همون ‫دکتر جین فاستر رو براتون تعریف کنم.
‫ایشون با جان‌فشانیش کل دنیا رو نجات داد...
‫و مفهوم شایستگی رو بهمون یاد داد.
‫به فرزندان خدایان کمک کرد،
‫اون‌ها هم با لیزر برگشتن خونه...
‫و تو روستای ساحلی کوچکشون ‫که جاذبه توریستی شده بود، ساکن شدن.
‫اکسل!
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫- حالت خوبه؟ ‫- حالم خوبه. خوبم.
‫- مطمئنی؟ ‫- خوبم.
‫بچه‌ها تونستن باز هم ‫با خیال راحت بچگی کنن.
‫بلندتر صربه سه‌تایی بزنین!
‫پاهات رو بیشتر باز کن.
‫وقتی پادشاهشون ‫مجبورشون کرد تو کلاس...
‫دفاع شخصی شرکت کنن ‫که خیالشون خیلی راحت‌تر شد.
‫ببینین چه وایکینگ‌های ‫فضایی کوچولویی داریم.
‫مهم‌ترین بخش کارتون هم...
‫سر دادن فریاد جنگه!
‫حتی پسر هایمدال،
‫اکسل هایمدال‌زاد...
‫که دیگه می‌تونست جادوی چشمی ‫باباش رو به کار بگیره،
‫داشت جنگجوی خفنی می‌شد.
‫خیال همه از آینده «آسگارد» راحت بود.
‫حالا که حرف از آینده شد، ‫من هم بعد از رشد مجدد بدنم،
‫داشتم با مردی به نام دوین...
‫که باهاش آشنا شده بودم، ‫آینده خودم رو می‌ساختم.
‫براتون سوال پیش اومد ‫که ثور چی شد؟
‫اون سفر جدیدی رو در پیش گرفت،
‫آخه دلیل زندگی پیدا کرده بود. ‫دلیل عشق ورزیدن پیدا کرده بود.
‫شخص کوچکی وارد زندگیش ‫شده بود که باعث شد...
‫دیگه خدای غمگینی نباشه ‫و خدایی باشه که بابا شده.
‫صبحانه آماده است، نوش جان.
‫سلام. بفرمایین.
‫ببین. ‫صبحانه آماده است.
‫ببخشید. ‫اون چیه؟
‫پن‌فلپه. صبحانه زمینیه.
‫گمون نکنم پن‌فلپ دوست داشته باشم.
‫- خیلی خوشت میاد بابا. ‫- نه‌خیر، نمیاد.
‫- چرا، میاد. ‫- تا حالا نخوردم.
‫بخور دیگه. باید بریم. ‫دیرمون می‌شه‌ها.
‫خب، چکمه‌ات کو؟
‫پام کردم.
‫نباید اون رو پات کنی.
‫- چرا، می‌کنم. ‫- نه‌خیر، نمی‌کنی.
‫چرا، می‌کنم.
‫نه‌خیر، نمی‌کنی.
‫برو رد کارت اهریمن خبیث!
‫وای!
‫نوی نو بود، الان دیگه نابود شد. ‫خیلی ممنون.
‫می‌دونی چیه؟ ‫هر چی خواستی پات کن.
‫پات که درد گرفت، ‫پیش من غر نزنی‌ها، خب؟
‫در اون صورت ‫اصلا دلم برات نمی‌سوزه.
‫قبوله بابا، چکمه‌ام رو می‌پوشم.
‫ممنون.
‫یادت باشه مادرم ‫به خودم چی می‌گفت:
‫به حرف آدم بزرگ‌ها گوش بده.
‫ضمنا، اگه دیدی کسی ترسیده ‫یا دارن اذیتش می‌کنن،
‫- مواظبش باش. خب؟ ‫- باشه.
‫مهم‌تر از همه، خوش بگذرون.
‫- ردیفه. ‫- ردیفه.
‫خب، میولنیر کجاست؟ ‫کجا گذاشتمش؟
‫اونجاست. تو تختش خوابه.
‫تو تختشه.
‫عه، وای.
‫اصلا پاک نمی‌شه.
‫چیکار کردی؟
‫قبلش حوصله‌سربر بود بابا.
‫آره. لابد بود دیگه.
‫خیلی خوشم اومد.
‫خیلی خلاقانه است.
‫خیلی‌خب.
‫خب، اون دو آدم فضایی‌ها رو می‌بینی؟
‫- راه‌راه‌ها رو می‌گم. ‫- بهشون میاد مهربون باشن.
‫آره، واقعا مهربونن. ‫واسه همین باید مراقبشون باشیم.
‫فهمیدم. مواظب مهربون‌ها هستیم.
‫خیلی دوستت دارم عزیز دلم.
‫خیلی دوستت دارم عمو ثور.
‫همیشه مواظبمون هستن.
‫وایکینگی فضایی و دخترش ‫که «ابدیت» احیاش کرده،
‫با قدرت خدایان مراقبمون هستن.
‫دو جنگجو...
‫که در دفاع از ناتوانمندان خوش‌قلب ‫مبارزه می‌کنن، مراقبمون هستن.
‫به جاهای دور و دراز سفر کردن ‫و اسامی متعددی روشون گذاشتن.
‫ولی اون‌هایی که خوب می‌شناسنشون،
‫ صرفا «عشق و تندر»...
‫خطابشون می‌کنن.
‫قبلا خدا بودن ارج و قربی داشت.
‫ملت اول اسم آدم رو زمزمه می‌کردن،
‫بعد مهم‌ترین امیدها ‫و آرزوهاشون رو بیان می‌کردن.
‫با این که نمی‌دونستن...
‫اصلا به حرفشون گوش می‌دیم یا نه، ‫ازمون التماس رحمت می‌کردن.
‫ولی الان...
‫وقتی آسمون رو نگاه می‌کنن،
‫ازمون تقاضای آذرخش ندارن.
‫ازمون درخواست بارون نمی‌کنن.
‫صرفا می‌خوان یکی از اون به اصطلاح ‫ابرقهرمانانشون رو ببین.
‫کی مسخره ملت شدیم؟
‫نه‌خیر.
‫دیگه بسه.
‫وقتی ثور اودین‌زاد...
‫از عرض به فرش سقوط کنه، ‫باز هم ازمون می‌ترسن.
‫فهمیدی چی گفتم هرکول؟
‫فهمیدی چی گفتم پسرم؟
‫بله پدر.
‫چی؟
‫سلام.
‫سلام جین فاستر.
‫سلام هایمدال.
‫می‌بینم که مرده‌ای.
‫آره.
‫ممنون که مراقب پسرم بودی.
‫ورودت به سرزمین خدایان رو خوش‌آمد می‌گم.
‫به «والهالا» خوش اومدی.