O, wszechpotężny Rapu,
wysłuchaj modlitw o wodę i pożywienie.
Nie proszę dla siebie, lecz dla córki.
Jestem zmęczona.
Cierpiałeś.
Chodź do mnie.
Ileż wycierpiałeś.
Chodź do mnie.
Ileż wycierpiałeś.
Co my tu mamy?
Patrzcie.
Zżera mi owoce.
Rapu.
Szafarzu Światła.
Jeden z moich.
Jestem Gorr, twój ostatni uczeń.
Utraciliśmy wszystko, panie.
Ziemia wyschła.
Życie zamarło.
Ale zachowaliśmy wiarę i czekamy na obiecaną
wieczną nagrodę.
Czy to dlatego świętujesz?
Liczy na wieczną nagrodę.
Nie. Przykro mi.
Nie dostaniesz żadnej nagrody, psie!
Świętujemy śmierć wroga.
Pokonaliśmy posiadacza Nekromiecza.
- Cierpiałeś. - Nim...
zdołał zranić jakiegoś boga.
Chciał położyć kres memu imperium.
Ależ panie,
twoje imperium już nie istnieje.
Twoi wyznawcy wymarli.
Na wasze miejsce przyjdą inni.
Zawsze się zjawiają.
Cierpieliśmy...
głodowaliśmy.
Moja córka umarła...
- Na twoją chwałę. - I słusznie.
Istniejecie po to, by cierpieć za bogów.
Po śmierci nie ma nic.
Śmierć i koniec.
Żaden z ciebie bóg.
Wyrzekam się ciebie.
Twe bezcelowe życie zyskało właśnie sens.
Poświęcisz je dla mnie.
Jeśli szukasz pomsty,
zabij wszystkich bogów.
Idź ku Wieczności.
Jeśli szukasz pomsty,
wezwij Bifrost.
Idź ku Wieczności.
- Zabij wszystkich bogów. - Wezwij Bifrost.
Idź ku Wieczności.
Zabij wszystkich bogów. Zabij wszystkich bogów.
Miecz wybrał ciebie.
Jesteś przeklęty!
Dziwne.
Nie czuję się przeklęty.
Raczej wybrany.
Oto mój ślub.
Zabiję wszystkich bogów.
Chodźcie do mnie.
Oto legenda o Kosmicznym Wikingu.
Znanym jako Bóg Piorunów lub Thor Odinson.
Wychowano go na wojownika.
Thora nauczono walczyć
dla dobra tych, co nie walczą za dobrze.
Rósł, rósł i rósł.
Był czuły jak uśmiech.
Miał w sercu miłość dla wszystkich.
Raz kochał namiętną piratkę.
Kochał kobietę-wilczycę
na wilczycy-kobiecie.
Ale prawdziwą miłością Thora była Ziemianka, Jane Fonda.
Nie, Jane Foster.
Niestety Thor przegrał bitwę o miłość.
W tym okresie opuściło go wiele osób.
Matka.
Ojciec.
Ten gość.
I ten.
I ten ktoś.
Heimdall.
I brat.
I znowu brat.
I jeszcze raz.
Biedny Thor stracił też ojczyznę.
I zapytał: "Co ja zrobiłem?".
Bo stracił wszystkich, których kochał.
Ukrył serce w zbroi z mięsa,
aby już nikt mu go nie złamał.
Skończył z miłością, ale nie przestał walczyć.
Przyłączył się do Strażników Galaktyki
i przeżył wiele epickich przygód.
Wrócił do formy.
Tyrał jak dziki.
Wziął się do pracy, bo chciał kołaczy. Nie opuszczał treningów nóg.
Rzeźbił rzeźbę i komasował masę.
Ale choć jego ciało odzyskało dawną formę,
z duszą było marnie.
Chociaż miał za sobą wiele wcieleń,
we wnętrzu wciąż nosił ten sam smutek.
Przestał szukać miłości
i pogodził się z tym, że umie tylko jedno...
Pogrążyć się w medytacji i czekać, aż ktoś powie:
"Thor, pomóż nam wygrać tę bitwę".
Thor.
Pomóż nam wygrać tę bitwę.
Idziemy.
Dobra. Chodź, Stormbreaker. Do roboty.
Musimy się spieszyć.
Giną ludzie.
Czekam na dole.
Szybciej!
Daj, bo zepsujesz.
Jestem Groot!
Całe w żywicy.
- Witam wszystkich. - Proszę, któż to się zjawił.
Jak nam idzie?
Koszmarnie!
Zaraz zginiemy.
Mówiłeś, że to będą wczasy.
Że to będą "w pewnym sensie wczasy".
Ale spójrz na krajobraz. Na trzy słońca Saturna.
Jest lepszy wypoczynek?
Tak - wczasy!
Gińcie, buskańskie mendy!
Boże Piorunów.
Królu Yakanie.
W końcu włączyłeś się do walki.
Jak to mówią, lepiej w końcu niż w ogóle.
Tak, świetne.
Mieszkaliśmy w oazie spokoju.
- Ale ktoś zabił naszych bogów. - Zabił?
Nasza świątynia została bez opieki
i horda Habuski przejęła jej moc.
To święte miejsce, a on je bezcześci.
Już niedługo.
Królu Yakanie, przekaż potomnym, co się tu stało.
Opowiedz im, jak Thor
i jego banda pokątnych oprychów spod ciemnej gwiazdy
odwróciła losy bitwy
i zapisała się w annałach.
Choć wróg ma przewagę, powiem ci jedno...
Teraz będzie dobre.
To skończy się tu i teraz!
Do świątyni chyba nie wleci? Nie.
Gratuluję wszystkim.
To zwycięstwo to zasługa nas wszystkich.
Połączyliśmy serca i umysły, by pokonać wroga
bez strat własnych.
Kolejna epicka przygoda!
Hura!
TEORIA DR FOSTER
Dobra książka?
Tak.
Moja.
Ty jesteś doktor Jane Foster?
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Jak most Einsteina-Rosena?
Trudne.
- Tak. - Bardzo.
Potrzebny jest model 3D.
Widziałeś "Ukryty wymiar"?
Nie.
- "Interstellar"? - Nie.
Ten film dobrze to wyjaśnia.
Most Einsteina-Rosena
zagina czasoprzestrzeń tak, że punkt A i punkt B
zbliżają się do siebie.
W ten sposób.
Zniszczyłaś książkę.
Żeby wyjaśnić wszechświat.
Obejrzyj filmy.
- Okej. - Okej.
Musiałam kupić ostre Cheetosy.
Jak leci?
Fantastycznie.
Powiedziałaś komuś poza mną?
Jak ludzie się dowiadują, traktują cię dziwnie. Inaczej.
Jeszcze tego mi teraz trzeba.
Zresztą to nic poważnego.
To czwarte stadium.
Ale ile ich jest?
Cztery.
Z tego, co wiemy.
Masz na głowie coś ważniejszego
niż chemioterapia?
Nie.
Chcesz wrócić do pracy?
Mam kilka pomysłów.
Nie, chwileczkę.
Wiem, że twoje badania są bardzo ważne,
bo bez nich ludzkość zginie,
ale nie dociera do ciebie, co mówi wszechświat,
więc przetłumaczę.
Zwolnij.
Zachowaj siły na walkę z chorobą.
Będę walczyć po swojemu, dobra?
To nie znaczy,
że musisz siedzieć sama w laboratorium.
Czas zagrać kartę Kosmicznego Wikinga.
Nie ma takiej.
Jest.
- Nie ma. - Jest.
Wysoka, blondwłosa i boska.
Ładna karta.
- Na pewno? - Słuchaj...
Sama to załatwię.
JANE FOSTER
Wyniki wciąż takie same.
Leczenie nie przynosi skutku.
Przykro mi, Jane.
Jeśli mogę coś zrobić lub jeśli chcesz pogadać, zadzwoń.
MITY WIKINGÓW
zapewnia
odporność i siłę ducha.
doskonałe zdrowie
WITAMY W NOWYM ASGARDZIE
Możesz pachnieć, jesteś godzien.
Old Spice.
Cięcie!
ROŻKI OBFITOŚCI
Spójrz tylko. Jak tu pięknie.
Dom.
Tak. Dom, ojcze.
Zabierzemy cię do domu.
Tak. Na planetę Asgard.
Asgard to nie planeta, moi synowie.
To ludzie. To wy!
Czas, bym odszedł do świata duchów.
Zajmę miejsce
przy wielkim stole w Walhalli,
miejscu odpoczynku bogów.
Jeszcze jedno.
Macie siostrę.
A teraz zamienię się w boski pył,
żegnajcie.
Patrzcie.
Widzicie? Zaczyna się.
Znikam.
Nie!
Ojcze!
Czekaj! Bracie!
Złowieszczy portal wyłonił się z niebytu.
Przemiana!
Jestem Hela, Bogini Śmierci.
Wracam do Asgardu, by upomnieć się o tron.
Nikt mnie nie powstrzyma!
Przyłączcie się!
Nigdy, wiedźmo! Mjojolnir!
Niemożliwe!
Złamałam twój młot!
Zginiecie!
Bifrost!
Można niemal poczuć moc drzemiącą
w tych boskich, nieruchomych okruchach.
Dobrze. Wracajmy do miasteczka
na łyk prawdziwego asgardzkiego miodu.
Chodźmy.
Boże Katastrof,
dziękujemy ci.
Baliśmy się, że bez opieki bogów wojna będzie trwała wieki,
ale zapanował pokój.
W dowód wdzięczności ofiarujemy ci te oto dary.
Zgodnie z tradycją, obrońcy naszego świata otrzymują dorodne zwierzęta.
Wielkie kozy!
Coś takiego! Są wspaniałe.
Korg, widzisz? Przepiękne.
Królu Yakanie, dziękuję ci.
Jeśli chodzi o świątynię...
Nie chcę rozmawiać.
Rozumiem, ale rzeczy...
- Chcę wyć. - doczesne...
- I bić. - Już milczę.
Nie zapomnij kóz.
Przyjąłeś je, więc musisz zabrać.
Żadnych zwrotów.
- Są piękne. - Tak, bardzo piękne.
I bardzo drą mordy.
Będzie dobrze.
Jestem Groot.
Bez pilota nie ściągniemy wezwań o pomoc!
Pomyśl. Gdzie go położyłeś?
Kozy go zeżarły!
Kozy nie jedzą pilotów.
Ja kału nie badam.
Kocham je! Niech zostaną na zawsze!
Mam pilota!
Wykończę je.
- Ja też. - I?
Rozładowany.
- Szukaj ładowarki. - Won!
Hej, chwila, moment!
- Korg, żyjesz? - Spoko.
Spokojnie. Kozy się przyzwyczają.
Jeśli nie, to je zje...
...zjednamy.
Zjednamy ludzi. Rozmową o kozach.
Reagują na specjalny gwizd.
Brzmi tak.
Nie tak. Nie tak.
Nie tak. Ty spróbuj.
Nie tak.
- Cześć. - Kraglin!
Nie tak.
- Ty tu skąd? - Miałem pilnować statku.
To Glenda. Moja żona.
Jestem Groot.
Co było mówione o związkach?
Żeby nie wstępować.
Nie możesz się żenić na każdej planecie.
WEZWANIA
Jestem Groot.
Wreszcie!
Dobrze. Wezwania o pomoc.
Pomóżcie! Bogobójca nas znalazł!
Bogobójca?
Powiesił ich dla postrachu.
Wymordował bogów.
Nasi obrońcy ponieśli śmierć.
Potworne.
Kto mógł to zrobić?
Thor, gdzie ty?
Chwila. Co to? Cofnij.
Puść.
- Thor, gdzie ty? - Sif?
Potrzebujemy cię.
Coś jej grozi. Lećmy.
Lećmy, kochani.
Chyba musimy się rozdzielić.
Tylu ludzi wzywa pomocy. Patrz na te wszystkie...
wezwania.
Thor.
Wszystko okej?
Troszczycie się o siebie nawzajem. To piękne.
Ja tego nigdy nie zaznam.
Stary, jeśli mogę...
Możesz.
Żyjesz tak długo, a nie wiesz, kim jesteś.
Ja też błądziłem.
Ale znalazłem sens. Miłość.
Straciłem ją, a to boli.
Ale lepiej czuć się syfnie niż nie czuć nic.
Życzę ci, żebyś znalazł kogoś, kto sprawi,
że poczujesz się syfnie.
Kochałem już. To bez sensu.
Wszyscy giną w męczarniach albo piszą ci list i odchodzą.
Nie wiem, co gorsze. Dlatego trzymam ludzi na dystans.
Przywiązałeś się. Jasne!
Jedź już. Ja znajdę Sif.
Ruszaj na pomoc. Galaktyka czeka na Strażników.
- Musimy lecieć, bo... - Wiem, to boli.
Tak będzie lepiej. Wierz mi.
By osłodzić rozstanie...
weź sobie ten statek. Na pamiątkę.
Dasz mi mój statek?
Tak, jest twój.
Oby dostarczył ci tylu wspomnień co mnie.
Ma swoje narowy.
Ale nie zawiedzie w potrzebie.
- Odpalam. - Dzięki.
Żegnaj, stary druhu.
Ludzki uścisk dłoni.
A to asgardzki chwyt.
Strzeż się węża, nie ufaj nikomu.
Streszczaj się.
I na koniec przybij jedynkę.
Lećmy.
Dbaj o moich ludzi. Będzie im trudno.
Szybciej!
Jej nie.
Pamiętaj, co mówiłem.
Jeśli zgubisz drogę,
popatrz w oczy tych, których kochasz.
Oni przypomną ci, kim jesteś.
Dobra, to pa.
Zawsze będziemy mieli nasze wspomnienia.
My, Asgardczycy, mawiamy: "Pędź jak kruki Odyna".
"W Walhalli napijemy się miodu i..."
- Polecieli. - Znów sami. Ty i ja.
Stormbreaker!
Uważaj, tępa siekiero!
I co teraz, stary?
Do Sif!
Kto lub co to jest?
Falligar, bóg Falligarczyków.
Jeden z najmilszych bogów.
O, nie.
Sif, to ja, Thor.
Odinson?
Straciłaś rękę.
Wracajmy do domu.
Nie! Zostaw mnie.
Chcę umrzeć jak wojownik.
Na polu bitwy. W walce.
Żeby zasłużyć na miejsce w Walhalli.
Nie chcę cię martwić,
ale żeby wejść do Walhalli, musisz zginąć w bitwie.
- A ty żyjesz. - Cholera.
Może ręka jest już w Walhalli.
Co tu się stało?
Polowałam na szaleńca.
Ale wpadłam w pułapkę.
Kto to jest?
Bogobójca nadchodzi.
Chce zgładzić wszystkich bogów.
Asgard jest następny.
Patrz, Thor!
- Thor! - Weźcie Sif do szpitala.
Hej!
Kogo wkurzyłeś?
Nie ja. Nie znam ich,
kimkolwiek są.
Witaj w domu.
Kto to ten nowy?
Ten? Spodoba ci się.
Mjolnir! Mjolnir!
To ja, Thor.
Widziałeś mój młot?
Chodź do pana.
Mjolnir?
Mjolnir.
Wróciłeś!
Mjolnir!
Przepraszam.
To jest mój młot.
I moja stylówa.
Hej!
Dość tego.
Zdejmij maskę i pokaż twarz.
No, już.
Cześć.
Jane?
Opowiem wam o Thorze i Jane.
On był Bogiem Piorunów, a ona panią od fizyki.
Choć byli z różnych światów,
jednak pasowali do siebie.
Razem wyruszyli w miłosną podróż.
On pokazał jej drogę wojownika.
A ona mu życie ludzi.
Czas mijał, a ich miłość rosła.
Wspaniała jest, co, Mjolnir?
Musisz mi obiecać, że będziesz jej bronił.
Też cię kocham, stary.
A bardzo mocna miłość rodzi magię.
Thor zastanawiał się,
co przyniesie przyszłość.
Im dłużej myślał o życiu z Jane, tym bardziej bał się, że je straci.
Jane, choć to ukrywała,
także bała się utraty.
Zaczęli budować wokół siebie mury.
Thor ratował ludzkość.
Heimdall!
Jane też była zajęta.
Bardzo zajęta.
Dystans między nimi powiększał się, aż w końcu nie mogli go już znieść.
Coś musiało pęknąć.
Będę całą noc analizować dane.
A ja będę całą noc zmywał.
- Dwa talerze? - I dwa widelce!
I pewnej nocy pękło.
Jane napisała list.
A Thor go przeczytał.
I nagle magia odeszła w przeszłość.
Tak przynajmniej myśleli.
W porządku?
Tak, tylko gorąco mi w...
Czuję się...
Mam klaustrofobię w tym hełmie.
Jak?
Może pogadamy potem?
Jasne.
Miło cię widzieć.
Jak to?
Zabij wszystkich bogów.
Cześć. To Nekromiecz?
Fajny. Czytałem o nim.
Więc wiesz, że będzie bolało.
Ból.
Istnieje tylko w umysłach słabeuszy.
Ale ostry!
Gotowy?
Nie ruszaj mojego sprzętu.
Tak, uciekaj, tchórzu.
Dzieci. Zabierają dzieci!
Mamo!
Potwory cienia. Ohyda.
Obleciałam świat dwa razy. Nic.
Uciekli, tchórze. Znajdziemy ich.
- Ale spotkanie, co? - Oj tak.
Ile minęło? Trzy, cztery lata?
8 lat, 7 miesięcy, 6 dni.
Wciąż pamiętam.
Widziałem cię... Nie widziałem, bo odeszłaś.
To uproszczenie mówić, że odeszłam.
Odeszłaś. Naprawdę.
Zostawiłaś mi nawet list.
Byłem przy tym.
- Nie byłeś. Stąd list. - Byłem.
Skoro nie było cię, gdy odeszłam, może to ty odszedłeś.
Coś w tym jest.
Nieważne.
- Co za różnica? - Właśnie.
Oboje odeszliśmy od siebie.
Znowu odchodzisz.
Miek, zbierz zeznania świadków.
Darryl, zrób listę zaginionych dzieci.
Wasza Wysokość, porwano moją córkę.
Odnajdziemy ją.
Oni są ranni. Do szpitala, ale już!
Darryl!
Wasza Wysokość, czy opracować sztukę na temat tej katastrofy?
Ludzie łakną rozrywek.
Szczególnie w godzinie próby.
Szczególnie.
Nie zabroniła.
Nie.
- Asgard. - Tak!
Śpiące dzieci.
To twoja była, tak?
Moja była.
Jodie Foster.
Jane Foster.
Była niedoszła.
Wybrała wolność.
Czyli uciekła.
Tak... Tak.
Pewnie ci przykro, że twoja ekslaska
i twój eksmłot tak dobrze się dogadują.
Co kombinujesz?
Chodź.
Chodź do tatusia.
Chodź. Mjolnir.
Tutaj jesteś.
Cześć.
Wołałem cię.
- Zwołać armię! - Połowa żołnierzy zginęła!
Zawsze ginie połowa!
- Idźcie... - Gdzie dzieci?
...do domu. Dowiemy się.
Co się tu dzieje?
Znajdziemy je.
- Nie rozumiem. - Wiesz?
To nasza wina.
Przestań!
Asgardczycy!
Przyjaciele, nie kłóćmy się!
Powinniśmy być zjednoczeni, solidarni.
Widzę, co się dzieje.
Czujecie strach.
Obawę.
Strach.
Niepokój.
Jeśli mamy znaleźć dzieci, musimy zajrzeć w swe wnętrze.
Miek. Trudno porywać tłumy, kiedy ktoś wydaje takie dźwięki.
- Co robi? - Uwiecznia.
Tyle czasu nie mamy.
Znaleźć dzieci?
Zaraz wracam.
Możesz to zapisać.
Nie!
Stormbreaker, co robisz? Chodzi o Mjolnira?
Wszyscy wyjść!
Nie znalazłem.
Zjarałeś katanę.
Spoko, odrośnie.
Ty za to płacisz.
Słuchajcie.
Co o nim wiemy?
- Wędruje przez cień. - Tworzy z nich potwory.
Porąbane potwory.
I ma Nekromiecz. Skąd wiem?
Chciał mnie nim dźgnąć.
Co to Nekromiecz?
Starożytna broń przechodząca z rąk do rąk.
Potrafi zabijać bogów.
I powoli wyniszcza posiadacza, więc...
- Zaraziła go. - Jest zarażony. Na pewno.
Więc walczymy z widmowym zombie kidnaperem.
Super. Kiedy ruszamy?
Thor.
Widzisz mnie?
O, bania lata.
To Astrid. Syn Heimdalla.
Astrid, jesteś cały?
Nie noszę już imienia Astrid.
Jestem Axl.
Jak wokalista ziemskiego zespołu.
- Guns N' Roses. - Astrid,
tata nadał ci twarde wikińskie imię,
uszanujmy jego wolę.
- Axl. - Astrid.
- Axl. - Okej, Axe. Wysłuchaj go.
W porządku, Axl. Gdzie jesteś?
Nie wiem. Nie umiem jeszcze używać magicznego wzroku.
Twój tata mnie nauczył.
Skup się i wyciągnij rękę.
Dobrze. Skupienie.
Zamknij oczy.
Thor!
Co u was, dzieciaki?
Co u nas? Rozejrzyj się.
Siedzimy w kolczastej klatce.
Fakt. Niedobrze.
Zrobisz coś?
Zrobię. Ale nie teraz.
Jestem wizją, duchem.
- Patrzcie. - Co dalej?
Kto to wie? To bardzo kiepska sytuacja.
Na szczęście jesteście Asgardczykami.
Po śmierci traficie do Walhalli.
O rany. Znikaj.
Posłuchajcie.
Wszystko będzie dobrze. Nie płaczcie. Spokojnie.
Mam plan. Montuję ekstra ekipę.
Wujek Korg, ciocia Walkiria,
moja była, Jane... Ale bez szczegółów, okej?
To świetny zespół
i raz-dwa odstawimy was do domów.
Tak.
Wiem, gdzie to.
Wyciągnę was stąd.
Boję się. Wszyscy się boimy.
Thor! Thor! Ratuj.
Zabierz mnie stąd.
Trzymajcie się. Na razie.
Axl, wyciągnij mnie!
Królestwo Cienia.
Skąd wiesz?
Nigdzie indziej nie panują takie ciemności.
Jakby barwy nie miały tam wstępu.
Skoro potrzeba nam kolorów,
lecę po tęczę.
"Lecę po tęczę"? Taki ma tekst?
Krótko jest Thorem.
W ratowaniu jest niezła. Reszta do poprawy.
- Dużo ma tych tekstów? - Masę.
Pospieszyłam się.
Wędruje przez cienie, jest w Królestwie Cienia...
Tam będzie najsilniejszy.
Racja. To pewnie pułapka.
Myślmy o dzieciach.
Musimy wezwać posiłki. Armię.
Myślisz to, co myślę?
- Tak myślę. - Co?
- Też tak myślę.
Wszechmiasto.
Co to Wszechmiasto?
Dom najpotężniejszych bogów.
Zwołamy boską armię.
Zwerbujemy Ra, Heraklesa,
Tūmatauengę.
Quetzalcoatla. I Zeusa. Najmądrzejszego ze wszystkich.
Powiedziałeś "Zeusa"?
Zeusa.
Tego? Zeusa-Zeusa?
Nazwiska nie znam.
A będzie tam mój bóg, Trala Lala?
Jeśli będzie, też go zwerbujemy.
Tak!
Stormbreaker.
Dobra. Spokojnie.
Nie możemy podróżować jego tandetnym Bifrostem.
Sam widziałeś.
Twoim minikonikiem portalowym też nie.
Za mały.
Warsong jest super.
Stormbreaker też.
Topór to medium.
Potrzebny tylko pojazd.
Fajnie, że się zna.
Mocy ma dość,
trzeba ją tylko skoncentrować, żeby była stabilniejsza.
Wystarczy nam tylko statek,
Stormbreaker go napędzi.
- Jak silnik? - Jak silnik.
Chcecie statku?
Mam statek.
Zabierzcie te fotele.
Przywiążcie kozy do dzioba.
Ruszamy za 15 minut.
Tylko to, co niezbędne.
To jest niezbędne.
15 minut do startu!
Szybko o mnie zapomniałeś.
Niezły jesteś.
- O, hej. - Hej.
- Wspominamy dawne czasy. - Tak.
Chcę cię przeprosić.
Dziwnie się zachowałem, ostatnio nie jestem sobą.
Wiesz...
Chcę zrozumieć, kim jestem i pogubiłem się trochę.
A nagle zjawiasz się ty, przebrana za mnie,
to dosyć...
Ja też to czuję.
Jak się spotkaliście? Jak to było?
Słowo, Mjolnir mnie wezwał.
Ach, tak?
Przyjechałam zbadać sprawę,
a jego szczątki zaczęły świecić, wirować i...
Total.
Thor.
Do twarzy ci z nim, działa jak trzeba, więc...
Mały test.
Na razie.
Pięć minut do startu!
No co?
Rozmawiamy tylko.
Mamo, nie zostawiaj mnie.
Nie bój się.
Nawet gdy odejdę, skarbie,
nie będziesz sama.
Pamięci ELAINE FOSTER
Cokolwiek się zdarzy...
nigdy się nie poddawaj.
Nigdy się nie poddawaj.
Hej. W porządku?
Świetnie.
Poza umywalką.
Powinnam z wami jechać?
Nie czuję się lepiej.
Jesteś Thorem. Oczywiście.
Masz inną opcję?
Jesteś wikinżką.
Właściwie musisz zginąć w walce,
najlepiej makabryczną śmiercią.
Żeby wejść do Walhalli.
Taki jest mój plan.
A co z twoim królowaniem?
Kocham to i kocham mój lud,
ale te zebrania, kruki.
Zebrania, gdy starczyłby kruk.
Tęsknię za walką.
Za siostrami.
Dlatego musisz jechać, siostro.
W drogę.
Spakowana?
A ty?
Tak!
Granat?
Głośnik bezprzewodowy.
Chodź.
Możesz nie mówić nikomu o umywalce?
Jasne.
Drodzy Asgardczycy...
Życzcie nam szczęścia, bo będziemy gnać jak kruki Odyna.
Przywieziemy dzieci.
Masę dzieci.
I będzie uczta!
Nie z dzieci.
Tego już nie robimy.
To były wieki ciemne. Haniebne.
Dobra, ruszajmy.
Jeździsz na rolkach?
Nie. Nie. A ty?
Tak. Co weekend.
Śmigam, więc jestem. Nie, Korg?
Ty, ja i droga!
- Mogę o coś spytać? - Jasne.
Tak sobie myślę,
że zwyciężając zło powinnam rzucać jakiś fajny tekst.
"Młot ci w oko!"
Albo "całuj mnie w młot".
A może...
Wiesz, głośno myślę.
Nie, bardzo dobre. Ja mówię...
"To skończy się tu i teraz".
Fantastyczny.
Długo myślałem.
Coś znajdziesz.
To mój pierwszy wróg.
Pierwszych pamiętasz.
Tak.
Masz dziewczynę?
Nie. Zajęty jestem, brak czasu, wiesz.
Praca i w ogóle.
Jasne. Rozejrzę się.
Cudowna.
Co jest cudowne?
Architektura.
- Co jest? - Gdzie?
Wciąż coś czujesz?
Czuję? W sensie, do Jane?
Nie, no, proszę cię.
Moje uczucia skończyły się
dawno temu. Stare dzieje.
- Może ty czujesz. - Aha.
- Luz. Gramy razem. - Nie wiem.
Wiem, w tej samej drużynie.
W drużynie Jane.
Thor nigdy się nie poddaje.
- Tak. - Jak Hela ukradła młot,
wykuł sobie topór z serca wygasłej gwiazdy.
To nim ucięto głowę Thanosowi.
Świetne.
Piękna historyjka.
Tak się nasłuchałem o odcinaniu głów,
że też chcę spróbować.
A to co?
To Octy. Hejka, Octy.
Jak się masz?
Wiecie, co lubi Octy?
Jak ma urwanie głowy!
No co? Lubiliście go.
Dobrze, już dobrze.
Idzie sobie.
Spokojnie.
Boję się.
Popatrz.
Znałem raz taką dziewczynkę.
Była odważna, bystra,
dowcipna i lubiła rysować.
Chcę was o coś zapytać.
O bogów.
Powinni was chronić, prawda?
Więc gdzie są?
- Thor się zjawi. - Tak!
Tak. Na to właśnie liczę.
Dlatego tu jesteście.
Wstęp za zaproszeniami, musimy się wślizgnąć.
Na szczęście jestem mistrzem przebrań.
Grecki filozof?
Mam.
Co to?
Nasze przebrania.
Płaszcze bogów emocji.
Każdy kolor to inne uczucie.
Gdzie ci bogowie?
Nie pytaj.
W mordę jeża.
Oto Złota Świątynia, dzieci.
Tu spotykają się najpotężniejsi bogowie.
To bóg magii, to bóg snów,
bóg cieśli.
Patrz na tego.
To Bao, bóg pierożków.
- Cześć, Bao! - Bao.
Patrzcie tam!
Bóg Kronan, Trala Lala.
Hej, Trala Lala!
Zeus! Zeus! Zeus!
Tak.
Jam jest Zeus.
Oto on!
Żywy mit, chodząca legenda.
Może nie wiesz,
ale wzoruję się na nim.
On - błyskawica, ja - grom.
- Mój wielki idol. - Super.
Powiedz mu to, jak będziesz prosił o armię.
Jak się tam dostać? Mamy polecieć?
Teraz nie możemy.
To inauguracja.
Błyskawica! Błyskawica!
Tak!
Zeus!
Tak! Błyskawica!
Spokój.
Spokój!
Cisza!
Niniejszym otwieram
świętą naradę bogów.
Mamy wiele ważnych spraw do omówienia.
Na przykład
gdzie odbędzie się tegoroczna orgia.
On sobie jaja robi?
Jestem za.
Na pewno wie, co mówi.
Przepraszam.
Wyniki konkursu na
boga z największą liczbą ofiar złożonych w jego imię...
Nie jest taki fajny.
Tak nie można.
To szczyt jego możliwości.
Bogowie nam nie pomogą.
Ale błyskawica się przyda.
Jane - w prawo. Thor - w lewo.
Od tylca go, bierzemy zygzak i nara.
- Dobra, do roboty! - Nie, zaraz!
Żaden zygzak od tylca.
To jednak Zeus.
Spytam, jak będzie pora.
Już jest pora.
Jeszcze nie.
Kto rozmawia?
- Oni. - Stul dziób.
Może powiecie nam wszystkim?
Przepraszam.
Za minutę wkraczam, streszczaj się.
Krew się poleje.
Co z wami jest?
Dzień dobry.
To dla mnie wielki zaszczyt znaleźć się...
Nic nie słyszę.
Wejdź na scenę.
Chodzi o to?
Tak. Chodzi o to, co wygląda zupełnie jak scena.
Jasne.
Przepraszam.
Powodzenia.
Potężny Zeusie!
Łał!
Bogowie wszechświata...
Przybywam prosić o pomoc w zebraniu armii.
Szaleniec zwany Bogobójcą chce nas unicestwić.
Niszczy wszystko.
Całe planety i królestwa
zostały bez ochrony.
Jego tropem kroczy chaos.
Ale wiem, gdzie on jest
i z waszą pomocą zniszczę go, nim znów kogoś zabije.
Ten facet
zabił paru bogów niższego szczebla.
Trudno.
Jeśli to wszystko,
blondasku,
to siadaj i siedź cicho.
Przepraszam, czy ty mnie w ogóle słyszysz?
To masowy morderca.
Powiedziałem ci coś.
Zamknij się.
Bądź cicho.
Jesteś o włos od utraty zaproszenia na orgię.
Zeusie, musimy coś zrobić.
Nie możesz przyjść na orgię!
- Wysłuchaj nas! - Dosyć!
Kajdany!
Jakby co to jestem gotowa.
- Dam rozkaz. - Yhm.
Jaki rozkaz?
"Już".
Zobaczmy, kim jesteś.
Zdejmuję twoje przebranie.
Myk!
Cholera, za mocno myknąłeś!
Pomożemy mu?
W końcu tak.
Winogrono?
Raczej cukinia.
A inni?
Zdejmę przebrania.
Nie. Nie mykaj.
Spokojnie.
Zdjęte!
W porządku?
Asgardczycy.
Myślałem, że odeszliście razem z Odynem.
Ty jesteś Thor,
bóg gromów.
Ale grom to tylko dźwięk wywołany przez błyskawicę.
Dobre, tato.
Nieważne.
Porwano asgardzkie dzieci.
Za kogo ty nas masz? Za boską policję?
Każdy bóg troszczy się o swój lud.
Ni mniej, ni więcej.
Asgardzkie problemy
to asgardzkie problemy.
Ideał sięgnął bruku.
Mój idol, Zeus,
boi się.
Kilka spraw.
Jeden, tak, boję się.
Gorr ma Nekromiecz
i może nas pozabijać.
Niedobrze. Dwa,
wiem, że chcesz dobrze.
Rozumiem.
Ale wywołasz panikę.
Panika jest niewskazana.
Jesteśmy tu bezpieczni.
Tak, przyjacielu. Jesteś bezpieczny.
Chill, bąbelku.
Napij się, przegryź coś.
Tu wszystko wolno,
jesteś we Wszechmieście.
Trzy, nie pyskuj Zeusowi.
Za mocno myknąłem. Ubierz się.
A teraz cię ubiorę!
Myk, myk.
Jesteśmy w Złotej Świątyni.
Nie na plaży golasów.
Skoro nie chcesz pomóc, użycz nam oręża.
Swojego pioruna.
To nie piorun, tylko błyskawica.
Chcesz pożyczyć taką tajną broń,
to naucz się chociaż jej nazwy.
Czy mogę pożyczyć Błyskawicy?
Błyskawica!
Nie!
Nie martwcie się.
Bogobójca
nie dotrze do Wieczności.
Wieczności?
Nie dotrze do Wieczności?
Cholera.
Wieczność to potężna istota stanowiąca jądro Wszechświata.
Spełni życzenie tego, kto pierwszy do niej dotrze.
Spełnia marzenia?
A o co poprosi gość zwany Bogobójcą?
Jeśli znajdzie Ołtarz Wieczności, unicestwi nas.
Zeusie, musimy działać.
Nie uda mu się.
Nie ma klucza.
Po to istnieją bogowie?
By kryć się w złotym pałacu jak tchórze?
Może i jesteśmy na nic.
Wiesz co? Sami go powstrzymamy.
Nie mogę na to pozwolić.
To sekretne miejsce,
znane tylko bogom.
A wy znacie drogę.
Dzięki wam Bogobójca mógłby tu trafić.
Niedobrze.
Dlatego
musicie zostać.
Straż!
Hej.
Może mój plan?
Tak. Od tylca go.
Nareszcie!
A "już"?
Już idę!
Thor, łap!
Korg!
Val, schyl się!
Korg!
Thor.
O, nie. Nie. Korg!
Thor, już po mnie!
Zeusie!
Teraz ty, Odinson!
Masz dźwięk gromu.
Nie!
Korgi. Korgi!
Thor.
- Korgi? - Tu jestem.
Gdzie? Gdzie jesteś? Wyciągnę cię.
- Korgi. - Tu jestem!
Nie umarłem!
O rany. Żyjesz!
Jedyny żywotny organ Kronanina to usta.
Korgi, słuchaj. Wezwij kozy.
Spróbuję.
Strzeż go jak oka.
Dobrze.
Gotów do drogi?
Osłaniaj tyły.
Na godzinie ósmej.
7.48.
Dam radę.
Nie tak. Nie tak.
Nie.
Dawaj, Korg, gwiżdż.
Udało mi się!
Przyleciał kozolot, zabrał nas
i wylecieliśmy przez okno. Koniec.
Kolejna epicka przygoda.
Serio, zabiłeś Zeusa?
Lepiej nie spotykać się z idolami.
Ale najważniejsze, że już do was lecę.
Jak się trzymacie? Spoko?
Tak. Przestraszeni.
Wiem, co to strach.
W waszym wieku
nie byłem taki odważny.
Naprawdę?
Nie znam Asgardczyków dzielniejszych niż wy.
Wy wszyscy.
Musicie dalej być odważni.
Pomagajcie sobie. Jesteście drużyną.
Drużyna Dzieci w Klatce.
Dacie radę?
Myślę, że tak.
Wierzę w was.
Okej.
- Thor? - Tak.
Fajnie spotkać idola.
Dzięki, misiek.
Jak dzieci?
Boją się, ale powiedziałem,
że mamy plan.
A, skłamałeś?
Mamy plan?
- Tak. - Nie mamy.
- Jest plan. - Nie. Nie ma.
Nie zebraliśmy armii,
Korg zginął.
- Nie. - Żyję.
Jako głowa. A ty
dałeś ciała.
Nie dałem - pokazałem. Nic takiego.
- Jane? - Spoko.
- Korg? - Super.
Lecimy do Królestwa Cienia,
a jesteśmy osłabieni.
Zginiemy.
- Nikt nie zginie. - Nie?
Wszystko gra. Świetnie nam poszło.
- Zabiliśmy Zeusa! - Ty zabiłeś.
Co może być katastrofą dla wszechświata
i przez co wszyscy bogowie
będą na nas polować,
ale ukradłaś tę piękną broń.
To jest nasza armia.
Jest smukły, śmigły, potężny, piękny...
I twój. Cieszę się, że go masz.
Mnie nie pociąga,
bo ja mam już broń.
Mogę pożyczyć na chwilę?
Tu jesteś, wierny druhu.
Niezłe miałeś wejście.
Słuchaj,
między nami gra?
Tak?
Dziwnie, że jest tu moja eksbroń,
ale Mjolnir to przeszłość.
Tylko ty i ja.
Wiesz co?
Chyba czas na twoje pierwsze piwo, co?
Pycha.
Wybacz, że się kłóciliśmy.
Hej.
Ale widok, co?
Przepiękny.
Muszę powiedzieć, że świetnie sobie poradziliście.
Ty i Mjolnir.
Tak.
- Delfiny kosmiczne. - Co?
Delfiny, warto spojrzeć.
Co?
- Rany. - No.
Piękne.
Wspaniałe. Rzadkie.
Wierne z natury.
Łączą się na całe życie. Po sześć.
Tylko miłość.
Hej trala lala Ho hala fala
Stary, bucha z ciebie żar
Chcę dotrzeć do twego jądra
Gdy się połączymy To będzie twarda gra
Z której wyłupią się dzieci
Mój tata śpiewał tę piosenkę, kiedy podrywał mojego drugiego tatę.
By zrobić dziecko, Kronanie wchodzą do wulkanu,
zanurzają się w gorącej lawie i splatają ręce.
Po miesiącu rozłączają je,
a spomiędzy nich wyłania się śliczny chłopczyk.
Fascynujące. Gorące.
Masz kogoś?
Miałam wiele razy.
Ale nie wiem,
czy to powtórzę.
Zginęła w bitwie, nie możesz sobie wybaczyć
i teraz szukasz odpowiedzi w butelce
lub zapomnienia w przelotnych związkach,
które nie mogą dać szczęścia ani spełnienia?
Coś w tym stylu.
Piękne stworzenia.
Jane.
Thor.
Chcę, by było syfnie.
Co?
Chcę poczuć się syfnie przez kogoś i tym kimś jesteś ty.
Nie brzmi lepiej.
No nie. Szlag by to.
Kolega mi mówił, że lepiej czuć się syfnie
tracąc ukochaną niż nie kochać
i czuć tylko pustkę.
Chyba ma rację.
To właśnie czuję od dawna.
Trzymałem ludzi na dystans ze strachu,
że ich stracę,
ale nie chcę dłużej tak żyć.
Zamknąłeś serce.
Właśnie, tak. Zamknąłem.
I medytowałem. Medytujesz?
Nie. To nudne.
Mnie tylko wkurzało.
Ale nie chcę już zdawać się na los i czekać,
aż świat powie, czego ode mnie chce.
Chcę żyć chwilą, jakby jutra nie było,
iść na całość.
Chcę być z tobą, Jane.
Co ty na to?
Mam raka.
Co, proszę?
Jestem chora.
- Chwila. Jak to? - Pa.
Nie, nie, nie. Jane. Czekaj, czekaj.
Co ja gadam? Nie, żartowałam tylko.
Nie mam raka.
Chodźmy coś rozwalić.
Tak mi przykro.
Nie współczuj mi.
Kiedy się dowiedziałaś?
Jakieś pół roku temu.
Ciągle byłam zmęczona, a potem się okazało, że to IV stadium.
Uporządkowałam sprawy.
Kiedy Mjolnir zaczął mnie wołać,
pomyślałam, że skoro nauka nie działa,
może magia wikingów pomoże.
Dlatego przyjechałaś.
Liczyłam, że młot mnie wyleczy.
I chyba jest poprawa.
A może nie.
Nikt nie wie, ile mu zostało życia.
Nie wiemy, co przyniesie przyszłość.
A Mjolnir...
Mjolnir cię wybrał.
Bo jesteś tego godna.
A to nie byle co.
Gdy cię poznałem,
nie byłem godzien. Nie mogłem podnieść młota.
Nauczyłaś mnie,
że jedyne, co warto robić, to pomagać innym.
Uczyniłaś mnie godnym.
Rób, co chcesz, ja będę przy tobie.
Dobrze.
To co chcesz robić?
Odstawić te dzieci do domów.
Dokończyć misję.
Słowa godne Thora.
Jak się czujesz?
Przerażona.
A ty?
Syfnie.
Jak bardzo?
- Do głębi serca. - No, to...
Ciekawe, o czym rozmawiają.
Wcale nie rozmawiają.
Ciekawe, czy złączą dłonie nad lawą, by zrobić małego Thora.
Niestety mała szansa.
Szkoda. Z Thora byłby świetny tata.
Jesteśmy na miejscu.
Gdzie są kolory?
Tu ich nie ma.
Gdzie one są?
Co to ma być?
Bifrost jest kluczem?
To pułapka!
Czemu wyrzuciłaś mój topór przez okno?
Może nim otworzyć Wrota Wieczności.
Umówmy się normalnie.
Wezwij topór.
Idź do dentysty.
Wezwij topór.
Mów gdzie dzieci, bo cię zabiję.
Wezwij topór.
Co z ciebie za bóg?
Co ty o tym wiesz?
Prosiłeś bogów o pomoc, ale nie wysłuchali cię.
W tym sensie jesteśmy podobni.
Nie jest podobny.
Co takiego?
Nie jest do ciebie podobny.
Faktycznie.
Ja nie jestem hipokrytą. Buduję pokój.
Mordując niewinnych bogów?
Niewinnych?
Jesteś Walkirią?
Tak.
Emocjonujące!
Więc i ciebie bogowie zawiedli,
gdy wysłali twe siostry na rzeź.
Nie śmiej mówić...
Czy modliłaś się do bogów,
gdy twoje umiłowane konały na polu bitwy?
Czy błagałaś o pomoc,
gdy masakrowano twoją rodzinę?
Miło było.
Ta.
Jesteś interesująca.
Inna.
Tak.
Umierasz.
Przykro mi.
Idziemy tą samą drogą.
Miecz dał mi siłę,
a tobie dał ją młot.
Ale nie zmienił twego losu.
Bogowie posługują się tobą,
ale nie chcą ci pomóc.
Nie czeka na nas wieczna nagroda.
Wkrótce odejdzie.
Wiesz, kto jej nie pomoże?
Zgadnij.
Rozumiem twój ból.
Kto kocha, ten cierpi.
Miałem córkę.
Zawierzyłem niebiosom.
Liczyłem, że ją ocalą.
Ale...
umarła.
Teraz rozumiem.
Miała szczęście.
Nie musi żyć na świecie pełnym cierpień
i bólu.
Rządzonym przez niegodziwych bogów.
Wybierz miłość.
Wezwij topór.
Wezwij...
topór.
Jesteś cała?
Tak.
Chcę go zabić.
Ja też, ale musimy wziąć go żywcem.
Bez niego nie znajdziemy dzieci.
Dzięki ci, kozo.
Val!
Musimy ją stąd zabrać!
Jestem przy tobie.
Jesteśmy tutaj. Chodźcie.
Stormbreaker, do domu.
...z niespotykaną prędkością.
Są agresywniejsze metody terapii,
ale coś utrudnia jej organizmowi walkę z rakiem.
Przykro mi, Thor.
Tu jesteś. Okej.
Co się dzieje?
Jakiś debil zrobił lodówkę bez drzwi.
Ale nic to. Otworzyłem i przyniosłem smakołyki.
Jak Val?
Nacierpiała się, ale wyjdzie z tego.
To dobrze.
Pomóż mi to wyciągnąć z...
Nie, nie. To zostaje.
Tędy podają ci magiczne napoje.
Wyskoczę, zabiorę dzieci, zabiję złego
i zaraz wracam.
Beze mnie?
Tak.
Mówiłeś, że chcesz być przy mnie.
Odwraca twoją uwagę dziećmi.
Potrzebujesz mnie.
Potrzebuję. Żywej.
Fajnie byłoby walczyć z Gorrem mając cię u boku,
ale ten młot cię wykańcza.
Gdy go używasz, wysysa z ciebie
energię potrzebną do walki z rakiem.
Miałeś żyć, jakby jutra nie było.
Bo myślałem, że go dożyjesz.
To moja ostatnia akcja.
Musisz spróbować nie umrzeć.
Słowa godne Thora, który nie wie, co to rak.
Wiem, wyglądam na chłodny naukowy umysł,
zawsze w swoim żywiole, ale spójrz na mnie.
Chcę walczyć. Jestem Potężną Thor.
I mam zrezygnować?
Po co? Żeby dłużej być tutaj?
Bo cię kocham.
Zawsze kochałem.
To nasza szansa.
A jeśli znów weźmiesz ten młot do ręki, szansa może przepaść.
Ty decydujesz.
Ale musiałem poprosić, żebyś została
i dała nam znów spróbować.
Spróbuj nie wrócić.
Wrócę najszybciej jak się da.
- Połam nogi. - Jemu połamię.
Wrota Wieczności są w środku...
- Wszechświata. - Tak.
Miniesz pas komet...
Wiem, już mówiłaś. Nie zgubię się.
Jak tam twoja rana kłuta?
Wyciął mi nerkę.
Całkiem?
Leciałabym z tobą,
ale chyba bym umarła, a to żadna pomoc.
Musisz radzić sobie sam.
Zniszcz ten miecz.
To źródło jego mocy. Bez niego zginie.
Nie umrzyj.
Tak, wiem.
Wieczność.
Nareszcie.
Jazda. Szybciej.
Cześć, dzieciaki.
Wiedziałem, że się zjawi.
Lećcie!
Biegnijcie!
Wszyscy cali? Zbierzcie się. Koło mnie.
Miło cię spotkać osobiście, misiek.
Słuchajcie. Oto plan.
Przekradamy się do Stormbreakera,
w miarę możliwości unikając spotkania z cienistymi potworami.
Są za mną, tak?
Kto z was umie walczyć?
Walczyć?
Świetna okazja, by się nauczyć.
Brak nam sił. Jesteśmy dziećmi.
Asgardzkimi dziećmi.
Ja jestem Lykańczykiem.
A ja Midasianinem.
- Falligarczykiem. - OK.
Dziś jesteście Asgardczykami.
Zbierzcie broń.
Co?
Cokolwiek wam wpadnie w ręce.
Przynieście tu.
Biegiem!
Ruchy! Szybko!
Są coraz bliżej. Śpieszcie się!
Ruchy!
Dzisiejszy dzień przejdzie do historii.
Będą o nim pamiętać przyszłe pokolenia.
Dziś jesteście Kosmicznymi Wikingami!
Prezentuj broń!
Kto ma w ręce broń, wierzy w powrót do domu,
i ma czyste serce, uznany zostaje za godnego,
by otrzymać,
na czas określony,
moc Thora!
Generale Axl,
prowadź armię do topora.
Damy z siebie wszystko.
Za Asgard.
Tak!
Nie.
Jane.
Zniszczmy miecz, a umrze.
Wrota się otwierają. Zabierz topór.
Spokojnie. Dam radę.
Stormbreaker, przestań!
Weź się w garść. Co robisz?
Zabieram cię stąd.
Chodź. Chodź, stary.
Puść mojego przyjaciela.
Przegrałaś, Thorzyco.
Po pierwsze,
nazywam się Potężna Thor.
Po drugie,
zamiast "Potężna Thor",
możesz mówić "doktor Jane Foster".
A po trzecie...
Młot ci w oko!
Stormbreaker!
Wierzyłem w ciebie.
Axl! Zabierz ich do domu!
Jane?
Nic mi nie jest.
Powstrzymaj go.
Gorr! Przestań!
Co by ze mnie był za ojciec,
gdybym przestał?
Rozumiem twój ból, ale tak nie można.
Nie pragniesz śmierci ani zemsty.
A czego pragnę?
Pragniesz miłości.
Miłości?
Co mi po miłości?
Wszyscy pragniemy tylko jej.
Jak...
śmiesz się do mnie odwracać plecami?
Wygrałeś, Gorr.
Miałbym teraz gadać z tobą,
gdy mogę być z nią?
Wybieram miłość.
Ty też możesz. Przywołaj ją.
Wypowiedz życzenie.
Umieram.
Nie miałaby nikogo.
Byłaby sama.
Nie będzie sama.
Moja ukochana.
Tak bardzo tęskniłem.
Ja za tobą też.
Wybacz.
Nie martw się.
Gdy wzięłam ten młot do ręki,
to jakbym
zyskała drugie życie.
Było...
magicznie.
Nieźle jak na śmiertelniczkę.
Nieźle jak na boga.
Chyba wreszcie mam ten swój tekst.
- Mów. - Schyl się.
W punkt.
Najlepszy.
Dzięki.
Otwórz serce.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chroń ją.
Chroń moją ukochaną.
Opowiem wam legendę o Kosmicznym Wikingu.
Znanym jako Potężna Thor, a także jako doktor Jane Foster.
Oddała życie, by ocalić wszechświat,
a także, by pokazać nam, co znaczy być godnym.
Ocaliła dzieci bogów
i teleportowała je z powrotem
do cichej rybackiej wioski, która stała się turystyczną atrakcją.
Axl!
Tak tęskniłam.
- Jesteś cały? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Dzieci znów były sobą.
Głośniej, trzy!
Szerzej nogi.
Szczególnie na kursie samoobrony terytorialnej.
Młodzi Kosmiczni Wikingowie.
I najważniejsze.
Okrzyk bojowy!
Nawet syn Heimdalla,
Axl Heimdallson,
co ma po ojcu oko nie z tej ziemi,
rośnie na wojownika.
Asgard jest bezpieczny.
À propos początków, ja też swój wykułem,
bo odrosło mi ciało
i poznałem gościa imieniem Dwayne.
A co z Thorem?
On także wkroczył na nową drogę.
Miał wreszcie dla kogo żyć, miał kogo kochać.
Kogoś, kto doprowadził do formy jego duszę.
Śniadanie na stole.
Halo. Proszę.
Hej. Śniadanie.
Przepraszam, co to jest?
Placuchy. Z Ziemi.
Chyba ich nie lubię.
- Kochasz. - Nie.
- Tak. - W życiu ich nie jadłam.
Wsuwaj. Musimy zaraz iść.
Gdzie buty?
Na nogach.
W tych nie idziesz.
- Idę. - Nie.
Właśnie, że tak.
Właśnie, że nie.
Idź precz, demonie!
Łał!
Nowa - do wyrzucenia. Wielkie dzięki.
Ubierz się jak chcesz.
Ale nie jęcz, że cię nogi bolą.
Nie licz na współczucie.
Dobra, włożę te buty.
Dziękuję.
Moja mama mówiła, że trzeba
słuchać pani
i pomagać słabszym, gdy im ktoś
- dokucza. - Okej.
I dobrze się bawić.
- Jasne. - Jasne.
Gdzie Mjolnir? Widziałaś go?
Tam, w łóżeczku.
W łóżeczku.
Łał.
Nie zejdzie.
Coś ty zrobiła?
Wyglądała nieciekawie.
Może i tak.
Ślicznie.
Masz talent.
Dobra.
Widzisz tych obcych?
- Tych w paski? - Wyglądają miło.
Są mili. Trzeba im pomóc.
Jasne. Pomóc miłym.
Kocham cię.
Ja ciebie też, wujku.
Zawsze będą nas bronić.
Kosmiczny Wiking i córka Wieczności.
Obdarzona boską mocą.
Dwoje wojowników
walczących dla dobra tych, co nie walczą za dobrze.
Przebyli wiele dróg, nosili wiele imion.
Ale znajomi mówią na nich
po prostu
Miłość i Grom.
THOR: MIŁOŚĆ I GROM
Tekst - Kuba Wecsile
Kiedyś bóg to był ktoś.
Ludzie szeptali twoje imię,
zdradzali ci najskrytsze nadzieje i marzenia.
Błagali o litość,
choć nie wiedzieli, czy w ogóle słuchasz.
A teraz,
gdy patrzą w niebo,
nie proszą o błyskawice.
Nie proszą o deszcz.
Chcą tylko zobaczyć swoich superbohaterów.
Czy można się z nas śmiać?
Nie.
Dość tego.
Znów zaczną się bać,
gdy Thor Odinson runie w otchłań.
Rozumiesz, Heraklesie?
Rozumiesz, mój synu?
Tak, ojcze.
Co...
Cześć.
Jane Foster.
Heimdall.
Jak widzę, umarłaś.
Tak.
Dzięki za opiekę nad synem.
Cieszę się, że przybyłaś do krainy bogów.
Witaj w Walhalli.
THOR POWRÓCI