Bel Air, Kalifornia 1926
Dobra. Jesteś Manuel, tak?
To dla ciebie.
Będzie 25 za pojazd i 30 za przewóz inwentarza.
Wpisz „jeden koń” i podpisz się tutaj.
„Jeden koń”?
Bo jest jeden, nie?
Nie, to słoń.
Wyrośnięty koń, w sensie?
Nie, normalny słoń.
Słuchaj pan,
w zamówieniu był jeden…
A to co, kurwa?
- Jasny chuj! To słoń jest? - Señor.
Probablemente małe nieporozumienie.
Nieporozumienie? Facet, ja tym konie przewożę!
- Co ja jestem, maharadża? - Już, dobrze.
I zapraszamy na przyjęcie.
Więcej gazu!
No dawaj!
Daj mi…
Kurwa!
Co ty odpierdalasz?
Jasna cholera!
Pierdolony!
- Dobry wieczór panu. - Co to ma być?
Bo my… ja pracuję dla Dona Wallacha.
Transportujemy atrakcję na przyjęcie w jego domu.
To słoń.
- Owszem. - Pozwolenie jest?
- Nie wiedziałem, że musi być. - Na słonia koniecznie.
Można zrobić wyjątek?
Jak wygląda lista gości?
Imponująco.
A konkretnie jakie gwiazdy?
- Ktoś mówił chyba, że Garbo. - Tak?
Tak słyszałem.
Mówi pan, że słoń, Garbo
i goście dziś u Don Wallacha?
- Tak jest. - Ten to się bawi.
Mój kuzyn z Reseda, Benny, mógłby zabrać rodzinę.
Co to, kurwa, za ludzie?
Nie pytaj.
Świnka szczęśliwa?
Łaskocze.
Zabawa w nocniczek!
José!
Poprosisz Wallacha o więcej Króla Bąbelka, por favor?
Wskażesz mi toaletę na górze, młodzieńcze?
Tutaj, na korytarzu.
Nie! Na górze.
- Schody są naprawdę strome. - Dam się wnieść.
Dobry wieczór, Madame. Niestety, muszę go ukraść.
- Co mówiłeś Elinor? - Komu?
Elinor St. John. Nie rozmawiaj z nią.
Jak cię zagadnie, nie znasz angielskiego.
Kurczak zajebał mi kokę! Łap go, kurwa!
Dawaj!
Więc to na górze Don trzyma swoje nieletnie panienki?
Nie znam angielskiego!
Z chuja się to chyba urwało.
- Musi pani za to zapłacić. - W porządku.
- A ty kto? - Ochrona.
Cienka coś ta ochrona.
Posągi ci się tu, kurwa, materializują. Ciesz się, że tego nie zgłoszę.
- Dokąd się pani wybiera? - Do środka.
- Jestem Nellie LaRoy, matołku. - Nie ma pani na liście.
Chodź no tutaj.
Mój asystent podał wam chyba mój pseudonim.
- Billie Dove. - Niemożliwe.
Aleś się dojeb… Kto ty jesteś?
- Z której komendy? - Z ochrony.
- Nie mamy komend. - Pracy też już nie masz, pało!
Taka z pani Billie…
- Cmoknij mnie z języczkiem! - Nellie LaRoy?
Czekają na panią.
Jestem Manuel.
Słyszałam.
Nie potrzebowałam pomocy.
- Nie? - Nie.
- Billie Dove? - A czemu nie?
To wielka gwiazda.
Za 30 lat już nie będzie wielka,
ale opowie wnukom, że Nellie LaRoy używała jej nazwiska.
I bez tego jestem gwiazdą.
- Czyżby? - O tak.
- W czym grałaś? - Jeszcze w niczym.
- Z kim masz kontrakt? - Z nikim.
Czyli dopiero chcesz zostać gwiazdą.
Skarbie, gwiazdą nie zostajesz, gwiazdą się rodzisz.
Jak ja.
Cudnie.
Wiesz, gdzie znajdę prochy?
- I mamy cały czas grać? - Tak to działa.
Wejdzie od przodu i sobie podokazuje.
- Poważnie? - Byle nie podchodzić.
- Jeszcze mnie stratuje. - Skończ pierdolić.
- Słucham? - Słyszałeś, męczydupo.
- Przestańcie. - Słyszysz go?
Fałszujesz, kurwa, na każdej jednej takiej imprezie.
Jak ci ten jebany słoń na ucho nadepnie,
to i tak nie będzie różnicy.
- Ćwiczę dziewięć godzin na dobę, jebańcu. - Chyba na fiucie.
- Kurwa, nie mam na to czasu! - Obudź się!
Co za pierdolnik.
My się tylko bawiliśmy!
Wallachowi się tłumacz.
- Gdzie Meksykaniec? - No obudź się.
Morfina, opium, eter, heroina, koka.
A to krzesło Ludwika XIV.
…udaję, że wszystko jest dobrze, a w środku czuję pustkę.
Nic, tylko daję!
A ty? Gdzie ty w ogóle jesteś? No gdzie?
Nie gadaj, kurwa, po włosku!
Bzdura.
Chcę poważnie porozmawiać. Rozumiesz?
Mamy kryzys małżeński. Nie jestem szczęśliwa!
Przestań! Nie jesteś jebanym Włochem!
Urodziłeś się w Shawnee, pierdolony pozerze!
Jeszcze jedno słowo po włosku i koniec z nami.
- Jedno słowo. - Dobrze, już.
Wypierdalaj!
Spierdalaj z auta! Nie ma cię!
Wynocha!
Chcę rozwodu.
- Czołem, Dale. - Dobry wieczór, panie Conrad.
- Jack! - Jezu, to J.C.!
- Natalie! - Kopę lat!
Powtarzam to od czasów Wally’ego Reida.
- Po co komu królowie? - Madame.
- Jacky, musimy pogadać! - Mam dobrą historię.
- Mam twoją twarz na plecach. - No proszę.
Jack, do kurwy nędzy,
oddzwoń do mnie wreszcie.
Chodź tu, ty drogocenny dolarodajny dupku!
- Jack, można? - Charlie, jak żonka?
- Odeszła. - Moja też! Gratulacje!
- Premiera 17 marca? - Nie. Czwartki są bardziej stylowe.
Fundnij Charliemu bourbona i dorwij negatyw.
- Dopilnuj, żebym się nie świecił. - Robi się.
Dziś bez pani Conrad?
Przepraszam.
Chyba mamy problem.
- Tak? - Oj tak.
Na stoliku jest jedna butelka, a potrzebujemy ośmiu.
Do tego dwa razy gin rickey, orange blossom z brandy i trzy French 75.
Umiesz zrobić Corpse Reviver?
Gin, sok z cytryny, likier pomarańczowy i biały lillet z kapką absyntu.
- Dwa takie. - Dwa.
Dobrze. Dwa razy gin rickey, trzy…
Bez tego też zwróciłabyś moją uwagę.
Bardzo pana przepraszam.
- Chciał… - Jak masz na imię?
Jen. Chciałam tylko, żeby spojrzał pan w moją stronę.
W żadną inną bym nie chciał.
Proszę pana, George nie chce wyjść z auta.
Nalega, żeby go zepchnąć z urwiska.
Jasne.
Zaraz wracam.
Powiedziała „nie”, co?
Po tym, co razem przeszliśmy.
Tak po prawdzie to poznałeś ją tydzień temu.
Ale to była ta jedyna, do cholery.
Wiem, stary, ale nie zabijesz się z jej powodu.
Zachowaj pierścionek i chodź do środka.
Jakaś dziewczyna o ciebie pyta.
Tak?
Przecież mówię.
I to rozumiem.
- Co to za dziewczyna? - Bogini.
Nie dla mnie Paryż.
- Ja dziękuję. - Co?
Nie próbowałeś koki?
Jasne, że próbowałem.
- No więc? - Często wciągam. Tylko…
Dla towarzystwa.
No dobra, odrobinę. Czemu nie.
Co mi tam.
Nie wiem, może Niagara.
Wiesz, „roy” to po francusku „król”.
„La” dodałam od siebie. „Król Nellie”.
Zmyśliłam to.
- A ty? Dokąd byś pojechał? - Proszę?
Gdybyś mógł wybrać dowolne miejsce na świecie.
Dokądkolwiek?
Nie wiem.
Na jakiś plan zdjęciowy.
- Powaga? - Zawsze o tym marzyłem.
Wyjaśnij.
- Co? - Opowiedz mi o tym.
- Nie wiem. - Też mam takie marzenie.
Chyba zawsze pragnąłem czegoś więcej.
Więcej niż co?
Niż takie życie.
Niż babranie się w łajnie słonia.
Coś więcej. Coś ważniejszego.
Być częścią czegoś, co ma znaczenie.
Co pozostanie. Co niesie sens.
I to mi się podoba.
Też chcę się dostać na plan.
Robić filmy albo chociaż być tam, pracować, uczyć się. Nie wiem.
Uwielbiam kino, wiesz?
- Ja też. - Być na sali.
- Śledzić obraz na ekranie i… - I uciec.
Od swojego spierdolonego życia.
- Dokładnie! - Żyć innym życiem.
Gdziekolwiek!
Na Dzikim Zachodzie! W jebanym kosmosie! Możesz być gangsterem.
W filmach ludzie tańczą i umierają.
A potem znowu żyją. Kurwa, obłęd.
Nie żyją, a żyją. Zabij mnie.
I niby nic się nie stało,
a stało się coś ważniejszego niż życie.
Można to poczuć. Jak… no nie wiem. Film może być smutny.
- Albo wesoły. - I to czujesz.
Kiedyś spotkamy się na planie.
- Zjemy tam obiad. - Na bank.
- Muszę to obmyślić. - Ty i ja.
- Tylko we dwoje. - Tak jest.
Wiesz, brzydki nie jesteś.
Dziękuję.
Przed państwem Płatek Róży z Kraju Wschodzącego Słońca…
Panna Lady Fay Zhu!
Ja pieszczoszkę w domu mam
Gdy jesteśmy sam na sam
Wtedy ją czule pieszczę tam
Gdzie lubi
Jej pusia
Nie chce mruczeć, fochy ma
Na uczuciach moich gra
Lecz nie jestem na nią zła
Na tę jej pusię
Dla jej rozkosznych pląsów Drgnień i drżeń
Łechtam ją cały dzień
Nigdy nie mam dość
W rękawiczkach albo bez
Pieszczę jej słodką
Pusię
Lady Fay, come stai?
W porządku. Nie dostałam roli, ale piszę teksty.
Mnie czeka kolejny film kostiumowy i rozwód.
Zamienimy się?
Nie.
Ona jest inna, wiesz?
Była ze mną całkiem szczera.
Twoja żona?
Boże, nie. Moja…
Jen. Ta…
Mam do ciebie prośbę.
Kojarzysz mojego kumpla, George’a?
Może byś do niego podeszła. Powiedz, że o niego pytałaś.
To tamten smutny gość?
To on.
Nie proszę, żebyś się z nim pieprzyła. Po prostu…
podbuduj go trochę.
Dobra.
- Nie używaj kantońskiego. - Jak chcesz.
Uwielbiam ten kawałek!
Ej! Wszędzie cię szukam.
Jest, kurwa, problem.
Jedyne wyjście prowadzi przez schody.
- Nic na tyłach? - Nie.
Tylko przez salę. Na oczach wszystkich.
- Mamy tu lekarza? - Nie.
Wszyscy są naćpani. Nie zauważą.
- Gdyby ją teraz… - Ktoś zauważy!
To dzieciak, kurwa. I wygląda na sztywną.
Wykorzystajmy słonia.
Wprowadźmy go przodem.
Wszyscy będą patrzeć na niego.
Don chciał słonia później.
Dobra. Idź po opiekuna.
Jimmy, wyniesiesz ją ze mną i zawieziesz ją do szpitala.
- Jutro raczej nie popracuje. - Jej problem.
Nie. Gra w Maid's Off.
Zgadza się, Jane Thornton.
Jutro mieli z nią kręcić?
Tak.
Kto ją, do chuja, zaprosił?!
Ja.
Ty obrośnięty tłuszczem kurewski spaślaku!
Chciała uczcić swój pierwszy film.
Bochen jebany!
W dupę rżnięty Humpty Dumpty!
- Bob! Wystarczy! - Wypatroszę cię!
- Bob, nie zostawiaj mnie! - Kurwa!
Ona.
Nie wiem, kto to, ale kręcimy jutro z nią.
Co, do chuja?
Chodź, maleńki!
No i dobra, Kapitän.
Ostatni drink za stare dobre czasy.
Przepraszam.
Chciałem tylko podziękować za pracę.
I spytać, czy może następnym razem
przydałbym się panu albo panu Wallachowi na planie.
Mogę robić wszystko.
Malować, gotować, sprzątać, parzyć kawę…
Jesteś na swoim miejscu.
Dobrze, dziękuję.
Przebijam.
Za trzy godziny chcą cię planie. Prześpij się.
Panowie wybaczą.
- Spokojnej nocy, Nellie. - Gratulacje.
Manny!
Czy życie to nie sen?
Gdyby mnie teraz widziały!
Wszystkie picze w Lafayette wyzywały mnie od maszkar.
Szkoda, że teraz mnie nie widzą!
Dasz wiarę, Manny?
Josie! Nana!
Pocałujcie teraz w królewski zadek gwiazdę Los Angeles.
Nellie.
Chyba cię kocham.
Słodkich snów.
Nie przejmuj się. To nie moje auto.
Hej, chico!
Jack Conrad odpłynął.
Weź auto Wallacha i go odwieź.
Señor? Proszę pana. Ma pan klucze?
Pewnie, że mam klucze.
Cholera.
Wyobrażasz sobie mnie w operze? To by pasowało rodzicom Iny.
Przepraszam na chwilę…
Rozumiesz? Chodź.
Mama Iny powtarzała:
„Jak możesz wyjść za kogoś, kto maluje twarz?”.
Wiesz, co trzeba zrobić?
Zredefiniować formę.
Facet, który napełnia ci bak, idzie do kina, bo…?
Bo co?
Bo czuje się tam mniej samotny.
Nie zasłużył na więcej niż odgrzewane gówno?
W Europie mają dodekafonię.
Mają architekturę Bauhausu. Noż kurwa, Bauhaus.
A my dalej kręcimy filmy kostiumowe?
To dla dinozaurów, młody.
Dinozaury jeżdżą do Beverly Hills na klopsiki i drinki z miętą
wspominać, jak to kiedyś było,
a nie widzą, ile jest do zrobienia!
Musimy unowocześniać. Musimy inspirować.
Wykraczać marzeniami poza ograniczenia cielesnych skorup.
Nanosić te marzenia na celuloid, brukować nim przyszłość.
Przekuwać dziś w jutro, by ten samotny człowiek przyszłości
mógł spojrzeć na migający ekran i po raz pierwszy zakrzyknąć:
„Eureka! Nie jestem sam!”.
Tak właśnie.
A teraz idę do łóżka.
Gdzie się zgubiłeś?
Potrzebuje pan czegoś?
Tak, lubię cię. Zawieź mnie dzisiaj na plan.
Chcę, żebyś tam był.
Pasuje ci to?
Sí.
Byłeś kiedyś na planie filmowym?
Nie.
Zobaczysz.
To najbardziej magiczne z miejsc.
Tak słyszałem.
BABILON
Liu. Pomogłabyś nam.
Zaraz przyjdę.
Tata odebrał czek z zeszłego tygodnia?
Tak. Tym razem większy. Dziękuję.
Dziura już była.
Nie była, pierdolony kitajcu!
Nie chcę, kurwa, zniżki!
Ty jesteś…?
Jestem.
Dzieńdoberek!
Mamy film do zrobienia.
8.00
RODZICE ŻĄDAJĄ MORALNEJ ROZRYWKI
ZATRUDNIJCIE MNIE
Do Maid's Off? Chodź ze mną.
Wyżej! Więcej!
Teraz wsadź to do garnka. Krzycz jak spasiony wieprz.
Dobra, dobra! Tak!
AZBEST
Więcej whiskey!
Nie stój, kurwa, jak kołek! Wypierdalaj z kadru!
Orzeszki! Dobre na kaca!
Jesteś tu nowa?
Pierwsza torebka za darmo.
Jedna czy dwie? Jedna. Zapłacisz tym razem? Dziękuję.
Szybciej, kurwa!
Możecie przestać pić? Jeszcze nie kręcimy!
Kurwa, odłóżcie szklanki!
A to kto? Miała być cycata.
Taką nam przysłali.
A gdzie moja z cyckami?
Przedawkowała.
Idźcie. Przygotuj mi ją.
- Max! - Tak?
Kręć facetów czy coś.
- Bez cycków? - Bez.
Kręcimy bez cycków! Samych facetów.
9.00
Diese Scheißen chuje psują mi film!
Za pięć minut mają tu być!
Otto, proszę cię. Jack jedzie.
A naleśniki?
Podgrzewasz syrop czy wystarczy ciepły naleśnik?
- Podgrzewam syrop? - Pełna zgoda!
A oto George Munn,
najlepszy producent i mój kumpel od zawsze.
Planu pilnuje Jim Kidd.
Legenda Dzikiego Zachodu, pogromca Apaczów.
Obecnie z Brentwood.
Georgie, co dzisiaj ugryzło von Cheeseburgera?
- Statyści chcą renegocjować stawki. - …kutafonie!
W dupie mam ich żądania!
Młody to załatwi.
- Młody? - Mój pasażer, Meksykanin.
Świetny gość. Jak ci na imię?
Mnie? Manuel.
Właśnie. Manuel to świetny gość. Jego do nich wyślij.
Masz doświadczenie ze strajkami?
- Mam. - No i świetnie.
To ćpuny ze Skid Row, lekko porywczy.
…skurwysyny!
A ty kto?
To jakaś pizda, która ma nas wychujać!
Panowie, przyjęliście oferowane warunki.
A ty przyjmiesz kosę w dupę
za tych wszystkich pedziów!
I wtedy całujesz zjawę, ja?
Ja.
Przywiodła cię ku twemu przeznaczeniu. Ta chwila wieńczy twe życie, ja?
- Dobre, ja? - Ja.
Zagram to adagio.
W sensie muzycznym i poetyckim. Każda sztuka wzoruje się na muzyce.
- Podoba mi się. - No.
Kanapka!
Co tu robi ten wózek?
Przepraszam! Mogę pożyczyć?
Dobra, skurwysyny!
Kto nie wróci do pracy, dostanie kulę w łeb!
Do roboty!
Świetny gość!
10.00
- I co? - Lepiej.
Jezu Chryste!
- Naprawi jej ktoś twarz? - Zabierz ją!
Kurwa, wiesz, co to makijaż?
- Jak ci na imię? - Tim.
- Wylatujesz. - Co?
Słyszałeś! Spierdalaj!
11.15
Akcja!
Szybciej! Szybciej!
Szybciej, skurwysyny!
„Marmurowego morza metamorfoza
w Iberii średniowieczne równiny.
Żołnierzami upstrzone są pola niby drobinkami farby z pędzla szaleńca
i przed waszą skromną obserwatorką
powstaje ruchomy obraz sztuczkami kinematografii malowany”.
Po co ja się wysilam?
Spójrz na tych idiotów!
Zważ, że znałam Prousta.
Nie żyje.
Miał problem z piciem.
To prawda.
Pewnie sam się nadział.
To choroba.
14.55
Kawa, panie Thalberg.
Potem już tylko Swanson, fajerwerki i koniec!
- Irv! Ten film z Clayton… - Pana namiot jest na linii ognia.
- Usuną go na montażu. - Ale to niebezp…
Sztuczny nos obniża twoją wartość.
- Nie jojcz. - Fajerwerki za drogie.
- Gloria Swanson odpada. - Bo?
- Gra tylko główne. - To ona.
- Dzięki. - Kto?
Gloria Swanson.
Gloria? Tu Jack Conrad. Muszę się ciebie poradzić.
Znasz młodych aspirujących.
Potrzebne mi prawdziwe odkrycie. Kogo polecasz?
Ta rola wymaga szerokich umiejętności.
Dzisiejsze gwiazdy tego nie mają…
Przepraszam.
Mieliście bardziej postarzyć rekwizyty, do jasnej cholery!
Przepraszam cię… Nie, wcale… Twój urok jest bezdyskusyjny.
To jest dramat na miarę Szekspira.
Ależ dałabyś radę. Byłabyś zachwycająca w jego lżejszych sztukach.
Glorio, źle to odbierasz.
Też chciałbym z tobą zagrać.
Obawiam się, że to musi być odkrycie.
Nie stać nas na gaże gwiazd.
Naprawdę?
Mogę przedyskutować to z wytwórnią.
Sam nie zdecyduję, ale spróbuję to załatwić.
No to zgoda. Do usłyszenia.
Zrobi to za grosze.
Zaoszczędzone pieniądze
wydaj na te cholerne fajerwerki.
Cięcie!
Jebane konie!
Skurwysyny!
Ostatnia kamera?
- Co jest? - Straciliśmy wszystkie.
- A scena Jacka? - Jedziemy po kamerę!
- Nie zdążymy! Trzy godziny do zmroku. - Wyślij Joeya.
Joey leży z flagą w piersi, Larry.
- Z flagą? - Sam się nadział.
To wyślij Miguela.
Jedź na Cahuenga 1312.
Daj im tę kartę i powiedz, że pracujesz dla Munna.
I pospiesz się!
To twoje ujęcie.
15.30
Flirtuj z nimi. Tańcz. Wejdź na stół. Tyle.
I nie patrz, kurwa, w kamerę. Na miejsca!
Kamera!
Muzyka!
Akcja!
Cześć, chłopcy.
Spragniona jestem, Mikołaju.
Jeszcze poproszę.
Dla ciebie, kudłatku.
Hej, wielkoludku.
Dokąd ci się spieszy?
Dobra, teraz taniec.
Bauhaus.
Wiesz, co mam na myśli, nie?
W tym kontekście nie bardzo.
Wtedy on mówi: „Hasta la vista, skurwielu!”.
Zapisz.
On na to: „Szczerze mówiąc, Scarlett, cipa z ciebie”.
Zapisz.
Cięcie!
- Klient numer trzy, widać ci wzwód. - Zakryj to jakoś.
WYPOŻYCZALNIA KAMER
Przysyła mnie George Munn.
Po kamerę na plan Strassbergera.
Jaką konkretnie?
Bell i Howell, 35 milimetrów.
Model 2708 czy 2709?
Nie wiem. To duża różnica?
Duża.
Donny!
- Co tam? - Gość pyta, czy 2708 różni się od 2709.
Nieważne.
- Macie którąś z nich? - Nie.
- Wszystkie wypożyczone. - Kurwa.
Jedna ma wrócić za pół godziny.
Pół godziny?
- Ale to 2709. - Niech będzie.
Trzydzieści minut.
- I bierze pan 2709. - Może być. 30 minut.
- Dwa, siedem, zero, dziewięć. - Dobra.
GODZINĘ PÓŹNIEJ
Jesteś żonaty?
- Moja żona zmarła. - Głęboko współczuję.
Dalej. Wchodzi panna Moore. Płaczesz, bo ocaliła cię przed nierządem.
- To ma być szloch! Rozumiemy się? - Dobra.
Żujesz gumę?
Całkiem cię popierdoliło?
Pięć minut do panny Moore!
17.27
Moja!
Za 20 minut mam być w Simi Valley. Jak jechać?
W tym ścisku to będzie z 90 minut.
Mamy ośmioetapową procedurę wypożyczenia. Pójdę po coś do pisania.
AMBULANS
Akcja!
I akcja, panna Moore.
Dłoń na piersi. Zgroza!
Co tu się dzieje, na Boga?
Dziewczyna na barze spogląda.
I łzy!
Daj glicerynę.
- Skończyła się. - Nie używaliśmy jej.
Porky wziął ją za wazelinę.
- Wazelinę? - Tak.
Co ty…? Nie będzie płakać. To przypadkowa kurwa od Wallacha!
Cięcie.
Cześć. Jestem Nellie LaRoy.
Jeszcze raz?
Jebany skurwiel.
17.48
Przebacz mi, Boże.
Zesłałeś nam piękne światło,
a ja je, kurwa, zmarnowałem.
Otto, idioto, trzeba było żądać 20 kamer!
Kogo znów pojebało?
Kamera!
Moja kamera przyjechała!
Kręcimy! Póki jest światło!
Ujęcie drugie! Akcja!
I płacz.
Cięcie!
Spróbujmy czegoś.
Powstrzymasz przez chwilę łzy?
Na raz i dwa powstrzymujesz, na trzy – światło i łzy.
Trzymam na dwa, puszczam na trzy.
- Do dzieła! - A ja, Ruth?
Bez uwag.
17.55
Gotowi, panie Conrad.
Akcja!
Mokre oczy.
Światło. I łzy!
Cięcie!
Wybacz, że zapytam,
bo to już wariactwo, ale dałoby radę trochę mniej łez?
O jedną czy dwie?
No to jazda.
Obiednie było i ślizgonogie rogozwierza…
Hej, towarzysz mi.
Kamera jest na zboczu, panie Conrad.
Tam? Dobra.
Pospieszmy się.
Tam? Dobra.
Mój piękny chłopiec.
Chodź. Tutaj.
Pamiętaj, jesteś smutny i samotny. Tutaj.
Kocha cię tylko wytwór twojej wyobraźni.
- Ostatnie poprawki! - Ja ją znam?
Nie. Ona jest tylko w twojej głowie!
Nie, nie! Już żadnych poprawek!
Wypierdalać! Bo zajebię! Światło nam ucieka!
Kręcimy! Już!
Kręć, kręć.
Muzyka!
I akcja.
Akcja!
O Boże, pali się!
Uciekajcie!
Kamera pracuje! Kręć dalej!
Jedna łza!
- Działo! - Działo!
Płacz dalej!
I zażenowany śmiech.
Patrzysz na pannę Moore.
Chcesz ukryć swój wstyd.
- Powstrzymujesz się. - Co jest?
Próbujesz być silna.
Schować w sobie ból.
Ale nie potrafisz powstrzymać tej jednej jedynej łzy!
- I cięcie. - Cięcie.
Mamy to.
Kto to, kurwa, jest?
Chłopaku od kamery, uratowałeś mi film!
Kocham cię! Widzieliście to?
Widzieliście motylka?
To był motylek.
Kto pisze do tego teksty?
- Mam pytanie. - Było w porządku?
Nieprawdopodobnie! Po prostu… Jak ty to robisz?
Rozklejasz się na zawołanie.
Myślę o domu.
I jak ci się to podoba, Jacky?
Ludzie chcą pocałunku, więc im go dajemy.
Zastanawiam się jednak, Madame, czy nie przyświeca nam coś więcej?
Mamy się czym pochwalić.
Zwłaszcza naszym nowym odkryciem, Nellie LaRoy.
Jest tu dziś? Wskaże mi ją pan?
To ta uprawiająca seks z lodową rzeźbą.
Wiążemy z nią wielkie nadzieje.
Więcej mocy.
Wytnijmy dwie klatki z tyłu, trzy z przodu.
- Manuelu. - Tak?
Widziałem, jak Olga Putti nuci po węgiersku,
i chyba się zakochałem.
Przesyłaj jej przez tydzień dwa tuziny róż.
- Nie zna angielskiego. - Miłość też nie.
Tu wstawimy napis.
„Na pokazach mody okrzyknęli mnie najmniej ubraną kobietą w Paryżu”.
A tutaj niech ją pyta o imię, żeby odpowiedziała:
„Żadnych imion. Mów mi »dzika dziewczyna«”.
Myślisz, że kobiety też lubi?
„Mów mi »dzika dziewczyna«”.
- Nie ma pani na liście. - Jestem Nellie LaRoy.
- Nie znam. - Paniusiu, ja w tym gram.
Widocznie cię wycięli. To wężowa skóra?
Nellie LaRoy! Mogę autograf?
- Raz walczyłem z grzechotnikiem. - Zjawiskowa!
Przeze mnie potem tego zakazali.
No dobrze. Może pani wejść.
Ależ dziękuję.
„Kiedy bieda zaglądała mi w oczy, odwracałam się…”
„Okrzyknęli mnie najmniej ubraną kobietą w Paryżu!”
„Mów mi »dzika dziewczyna«!”
Zawsze wierzyłem w moją córkę.
Razem dokonamy wspaniałych rzeczy.
A nazywam się Robert Roy.
„La” sobie dodała.
Jack Conrad ma co świętować.
Krew i złoto umacnia jego pozycję króla głównych ról.
Jest też nowa pani Conrad,
tym razem to węgierska kusicielka, Olga Putti.
Dla pewnej nastolatki z Kansas
zbyt przytłaczający okazał się zbieg wydarzeń:
śmierć Valentina i piąta przysięga Conrada,
więc podcięła sobie żyły.
Jakże to smutne.
Tymczasem fenomen Nellie LaRoy
sprawia, że marzące o sławie dziewczęta ronią łzy… z zazdrości!
Kinoscope chce, by petarda z Jersey zagrała ponownie
u boku Constance Moore.
Można się tylko domyślać,
że Constance stoi za Nellie „moorem”!
Ta zdzira kradnie mi scenę!
Co ujęcie zmienia ustawienie.
Sutki sobie lodem pociera.
Pierdol się. Sterczą mi same z siebie.
Wkurwiasz się, bo twoje są jak placki.
To mi podrzuciła do garderoby.
Nie wiem nawet, co to jest.
Może kręćmy już. To nie było złośliwie.
- Na miejsca. - Muszę się napić. Dziwka!
Wróćcie na miejsca.
- Dam ja ci powód do płaczu! - Powtarzamy!
Akcja!
Stop! Znowu zmieniła ustawienie!
- Dobra. Daj zbliżenie. - Nie!
- Dopasujemy do twojego. - Ja jestem gwiazdą!
To moja firma wypisuje czeki. Ja decyduję!
Dobrze. Zbliżenie na Constance.
Zbliżenie na Constance!
Doktorze Lubin,
chyba zdecyduję się na tę operację.
Dziś.
O mój Boże.
Jak długo się to będzie goić?
NICI Z FILMU CONSTANCE MOORE!
Zakłócony harmonogram Moore pokryje straty
CZEŚĆ PIEŚNI DLA CONNIE MOORE
Nowy film Nellie LaRoy
To może teraz zbliżenie na mnie?
„Choć pospolita i ordynarna,
jest w niej coś, co przemawia do nas językiem
tak energicznym i rzeźwym jak samo życie”.
Słyszeliście. Zbliżenie na Nellie.
„Nie widziałam dotąd czegoś tak niewysmakowanego i magicznego.
Wasza uniżona sługa stwierdza niniejszym:
Ta kobieta zabiła nasze babki,
ku naszej uciesze!”.
Dzika Dziewczyna artykuł Elinor St. John
Ile?
Jack!
To ja, Billy. Pamiętasz?
Pewnie. Cześć.
Zajrzyj kiedyś do Warnerów. Dawno cię tam nie było.
Fakt.
Ten film dźwiękowy Jolsona to jest coś.
Film dźwiękowy?
No.
Jak Don Juan?
Nie, nie. Piosenki.
Dialogi. Słyszysz je, jakbyś tam był.
Nie jak krótkometrażówki.
- Naprawdę? - Mówię ci, obłęd.
Tydzień temu mieliśmy u nas pokaz. Widzowie szaleli.
Myślisz, że tego chcą? Filmów z dźwiękiem?
Dlaczego mieliby nie chcieć?
Tego nam brakowało!
Dźwięk zredefiniuje formę. Dźwięk!
Kotku, naprawdę…
Nie wiem, co cię złości. Nie znam węgierskiego.
- Pokaz Warnerów to była jatka. - Co ona mówi?
Manuel jest dobry w językach.
- „Wydymany”… - Zwykłe potknięcie.
- …przez wózek małp”. - Rany Julek!
Olgo?
Nieładną ci zbudowałem deszczową maszynę?
- Tęskniła za budapeszteńskim deszczem. - Dziesięć lat potknięć?
- Wrightowie 10 lat budowali samolot. - Coś o końskim chuju w odbycie.
- To nie to samo. - Nie mam racji? Niby dlaczego?
- Postęp to są zrywy. - Halo?
Thalberg dzwoni.
Ludzie chcą w kinie uciec od hałasu.
- Irv? - Cześć, Jack.
Interesuje mnie film Ala Jolsona.
Wyślij Manuela do Nowego Jorku na premierę w Warners' Theatre.
Jolson? Co? Kto tam tak wrzeszczy?
To tylko Olga.
Nie opieraj się postępowi, Irv. Dźwięk to przyszłość.
- O cholera! - Wyślij Manuela.
- Jack! Kryj się! - Kotku.
Chodzi o Gretę? Wiesz, że to tylko znajoma.
- Padnij! Jack! - Jakże dawno już…
Co to, kurwa, było? Halo.
Jack?
ROZWÓD CONRADA I PUTTI
Nowy Jork
- Jack? - Nellie!
- Mam bilet na premierę. - Nellie! Kocham cię!
Wiem. Dam ci znać, jak to wygląda.
Nellie!
Tak, Jack.
Dobra. Na razie.
Nellie, proszę cię!
Mogę dostać autograf?
Nellie!
Manny!
- Proszę! - Nellie!
Tam mam samochód!
Pokaż cycki, ty kurwo!
- Tutaj! - Stój!
- Jebana zdzira! - Kocham cię.
Odsuńcie się, cabrones! Wynocha!
Kocham cię!
Tony, jedź!
Co u ciebie?
- W porządku. - Ale wyglądasz!
Pamiętasz mnie.
No jasne. Jak mogłabym zapomnieć?
- Jesteś teraz gwiazdą. - Zawsze byłam, pamiętasz?
Racja.
Co tutaj robisz? Kręcisz film czy…
Musiałam na trochę wyjechać z miasta.
Niby wiszę komuś pieniądze za grę w kości.
Wallach się wkurzył. Ustawił gościa.
Myśli, że mam problem.
A ja gram tylko, kiedy mam dobry albo zły humor.
A ty?
Jack Conrad mnie tu wysłał.
- Jack Conrad? - Pracuję dla niego.
Jego to bym zerżnęła.
Boże, po co Conrad cię tu wysłał?
Ja stąd zwiałam przy pierwszej okazji.
Zabrałam ze sobą tylko tatę. Teraz jest moim menadżerem.
- Poważnie? - W ogóle się nie nadaje.
- Nie umie liczyć, ledwo czyta. - Nie wolisz kogoś innego?
To mój tata. Co beze mnie zrobi?
O kurczę, jesteśmy.
Tony, przypilnujesz? Dzięki.
Za chwilę wracam.
A może chciałbyś wejść ze mną?
Pewnie.
SANATORIUM THACKERY’EGO
- Pomóc w czymś? - Jestem Nellie LaRoy.
Cześć.
Całkiem tu miło.
Przyjemnie.
To jest Manny.
On też pracuje przy filmach.
No dobrze.
Dziękuję.
Strata czasu.
Chodźmy.
Nienawidzę, kurwa, jak dają mi do lodów posypkę.
Po cholerę psuć dobrą rzecz. Rozumiesz?
Nie cierpię tego.
Przez całe życie tylko rozczarowuję wszystkich wokół.
Nauczyciele mnie skreślili. Chłopcy.
I każdy jeden reżyser w mieście,
bo byłam za niska albo za gruba.
Zwykle za gruba.
Mama też nie zawsze byłą chudzinką, choć teraz byś nie powiedział.
Wyruchali mnie, Manny. Konkretnie.
Bo aż ich skręca na mój widok.
A ja lubię, jak ich skręca.
Niech wiedzą, że dostałam się tu na własnych warunkach.
A kiedy skończę, tanecznym krokiem odejdę w noc.
Żeby wszyscy wiedzieli,
że od początku ni chuja nic od nich nie zależało.
Lubisz lody?
Oczywiście.
Moja rodzina mieszka w LA.
Naprawdę?
- Myślałam, że w Meksyku. - Przenieśliśmy się, kiedy miałem 12 lat.
Mieszkają niedaleko.
Mógłbym dojechać tam w 30 minut
i po prostu się przywitać.
Ale nie pojedziesz.
Sí.
Łatwiej żyć tylko ze sobą.
Zawsze żyłam tylko ze sobą.
Tony, zabierz Manny’ego, dokąd chce.
- Nie trzeba. - O nie, nie. Nalegam.
Widzimy się w Los Angeles, tak?
DZIŚ ŚWIATOWA PREMIERA
Jack? Tu Manny. To wszystko zmienia.
ŚPIEWAK JAZZBANDU
CISZA NA PLANIE!
Nell, jak się czujesz?
Gotowa.
- Spróbujemy? - Tak.
Zaczniemy kręcić i dam ci znak.
Mówisz „Witaj, szkoło”
i resztę dialogu przy telefonie.
- Łatwizna. - Tak myślę.
Lloyd, wskazówki głosowe?
- Żadnych uwag, Ruth. - Świetnie.
- Mark, poprawisz jej makijaż? - Mark.
- Nie ma klimatyzacji? - Za głośna.
No dobrze.
- Graj naturalnie. Poradzisz sobie. - Wszyscy na miejsca!
Chwila, co to jest?
Harry, co to za buty?
Ludzie, gumowe podeszwy!
Przypomnienie dla wszystkich.
Od teraz chodzimy tylko w butach na gumowej podeszwie.
Dziękuję.
I kamera! I dźwięk!
„Tu Joanne z Grimes Hall 31. Sprawdzam…”
Kurwa! „Grays Hall” ma być.
„Tu Joanne z Grays Hall 31. Sprawdzam, czy telefon działa.
Kto mówi?”
- Scena 17, ujęcie pierwsze. - Klaps.
No dawaj. Przecież pamiętasz.
I akcja!
Witaj, szkoło!
Jezu, kurwa mać! Cięcie!
- Co się stało? - Wyszła za skalę.
Dajcie mi chwilę.
Tylko się pospiesz.
- Sekundę. - Chryste, jak gorąco.
Jesteśmy na miejscach?
Dobra.
- Możemy. Pani LaRoy? - Tak?
Gdyby mogła pani trochę ciszej, bylibyśmy zobowiązani.
- Dobrze. - Wszyscy na miejsca!
I kamera!
I dźwięk!
Drzwi!
Widzisz czerwoną lampkę?
Scena 17, ujęcie drugie.
Klaps.
Akcja.
Cięcie. Za daleko, Nell.
No tak…
Nie wiem, wchodzę takim pewnym krokiem.
Może powinnam stanąć dalej.
Tylko że mikrofon…
- Dobra. Lloyd? - No?
Możemy przesunąć trochę mikrofon?
Po co?
Bo Nelly wchodzi pewnym krokiem.
Czuję, że może powinnam stanąć dalej.
Nie no, jasne. Jeśli macie pół godziny zapasu.
- Pół godziny? - Nie mogę go ot tak przesunąć.
Trzeba całe podłączenie zmienić. Belki od nowa poukładać.
Wszystko skalibrować.
Dobra. Nell, może…
Może spróbujemy jeszcze raz, co?
Dasz radę.
I kamera! I dźwięk!
- Scena 17, ujęcie trzecie. - Klaps.
Akcja.
- Witaj, szkoło. - Cięcie! Nie złapało dźwięku.
Ja pierdolę, Lloyd. Dasz nam to nakręcić?
I pójdzie do odrzutu.
Chciałeś cicho, to tak zrobiłam.
Cicho, nie niedosłyszalnie.
To jakaś bzdura.
Kręcimy czy nie? Duszę się tu!
Kręcimy. I kamera, i dźwięk!
- Scena 17, ujęcie czwarte. - Klaps.
Akcja.
Witaj, szkoło!
- Oż kurwa! - Kto tam jest?
Słuchajcie, co mówię!
Następna ciota, która otworzy…
Za bardzo modulujesz.
- Może spróbuj… - Lloyd, weź się odpierdol.
Słucham reżysera, a nie, kurwa, gościa od dźwięku!
Kto, do kur…?!
Panie Wallach, zapraszamy.
Spróbuj to stonować.
Dobra.
- I kamera, i dźwięk! - Świetnie.
- Scena 17, ujęcie piąte. - Klaps.
Akcja.
Witaj, szkoło.
- No cześć, tu Joanne z Gray… - Cięcie!
Nożeż do chuja! W dupę jebany… Co jest, kurwa?
Co znowu się spierdoliło?
- Słyszę wysoki dźwięk. - Taki ma głos.
Słyszycie?
Słyszycie ten pisk?
Ktoś ma na ręce zegarek?
Nie.
Mówię wam, nie wysiedzę tam.
To jest, kurwa, sauna!
Tak, Bill, wszyscy tu cierpimy.
Cisza! Co to za jebany odgłos?
- Trzeba z tym ruszyć. - Przepraszam. Opanujemy sytuację.
„No cześć, tu Joanne z Grimes Hall 31”.
Kurwa! Grays Hall. „Sprawdzam tylko… Kto mówi?”
Hrabio.
Daj czerwoną.
„Panie Hrabio”.
- Jestem „Pan Hrabia”. - Weź „pan” spierdalaj.
Mam! Gwóźdź w kostce Ruth.
Miałaś operację?
Trzymaj prawą nogę nieruchomo.
I kamera, i dźwięk!
- Scena 17, ujęcie 6. - Klaps.
Akcja.
Witaj, szkoło.
Kto kichnął?
Który skurwiel kichnął?!
Ty pejsowaty, w parchaty nos rżnięty, mongoloidalny Żydku!
Widzę cię, ty chujonosy gudłaju.
Spróbuj jeszcze raz wytrzeć ten haczykowaty nos, a ci menorę wsadzę!
Ktoś jeszcze musi kichnąć?
Ktoś jeszcze musi zerżnąć tę scenę w dupę?
Kamera! I dźwięk!
- Scena 17, ujęcie 7. - Klaps.
Akcja.
- Witaj, szkoło. - Nell, krzyżyk!
- Jebać to! Tu jest milion stopni. - Kurwa, przesuńmy mikrofon.
Albo niech trafia w krzyżyk.
- Co w tym tak kurewsko trudnego? - Racja! Przecież kręcimy Ben Hura!
Już się robi. Przyszły rok mam wolny.
Możemy to kręcić do usrania.
Gdzie tylko ją nóżki poniosą.
- Już przesuwam! - Dobra, spokój!
Puszczaj! Tylko, kurwa, spróbuj!
- Wynocha ze sceny! - Już, już.
Kurewsko profesjonalnie.
Lloyd, gotowy?
Mam kredę. Narysować ci większy „X”?
- Kręćmy już. - Jest dobrze.
- Tu masz krzyżyk. - Skopię ci dupę!
No dawaj!
Możemy? Zanim, kurwa, zejdę na zawał.
A ty, Bill, spierdalaj do pudła!
- No nie wierzę. - Zamknijcie się, do chuja!
- Nie tak się robi filmy. - Cicho, kurwa!
Wszyscy milczeć!
Zamknąć się, do kurwy nędzy!
Jeśli ktoś przerwie mi tę scenę, wysram się na niego!
Nasram mu do gęby, macie moje słowo!
Jasne, Lloyd? Czy ci to zmodulować?
Kręcimy jeszcze raz!
Kamera! I pierdolony dźwięk!
- Scena 17, ujęcie ósme. - Klaps.
Akcja.
Witaj, szkoło.
Halo? No cześć, tu Joanne z Grays Hall 31.
Chciałam sprawdzić, czy telefon działa.
Kto mówi?
No nie gadaj! Dziekan! Jak się pan miewa?
Ładny kampus macie.
A jakie ma pan propozycje dla dziewczyny, której się nudzi?
Zajęcia, wiadomo. Ale jakieś imprezki też macie?
Dopiero wieczorem?
Jakoś to przełknę.
Jestem z Granville w Ohio. Wiem, co to cisza i spokój.
Dzięki serdeczne. Do zobaczenia.
Sympatyczny. Ciekawe, czy wolny.
Cięcie!
Tak, mamy to!
- Sprawdźcie czystość! - Billy, sprawdź czystość!
Billy!
Bill!
Wyłaź, Billy.
Dajcie tu łom. Pospieszcie się.
Bill!
O mój Boże.
Nie żyje.
HURRA DLA DŹWIĘKU!
Manuelu!
Poznaj Estelle.
Jest z Broadwayu. To prawdziwa aktorka.
Wczoraj się zaręczyliśmy.
Dziś próbuje mi wyjaśnić, że film to sztuka niska.
- Mucho gusto. Drinki? - Podwójna tequila.
Woda, skarbie.
Hola, Jacky!
Hola, Carmelita.
Nie mam pojęcia, kto to.
Chodzi o to, skarbie, że filmy są równie głębokie.
A zsynchronizowany dźwięk może być dla filmu tym,
czym perspektywa dla malarstwa.
To, co robimy w Hollywood, to w istocie wysoka sztuka.
- To… - Bawimy się, chuje złote!
Jasny gwint!
Jack Conrad?
Na żywo jesteś jeszcze bardziej do zerżnięcia.
Dziękuję. To jest Estelle.
- Jego narzeczona. - Narzeczona?
Spokojnie, nie zerżnę go.
Ograłam w kości całą drużynę futbolową
i dziś są moimi niewolnikami.
- Mój tata i menadżer chciał cię poznać. - Pewnie.
Dobrze, że się spotykamy. Mam dla ciebie propozycję biznesową.
Bar inspirowany Nellie.
Nazwę go „U Dzikiej Dziewczyny”.
Będą tam serwować kanapki z jej podobizną.
Nie grożę ci, tylko mówię. Fałszuj dalej,
a pierdolnę ci z główki i będzie, co ma być.
Kompromitujesz nas.
- Joe, zrobisz coś z tym psychopatą? - On ma coś zrobić?
Ty coś zrób. Słyszałeś o Aleksandrze Skriabinie?
A chuj mu do tego.
Skriabin był rosyjskim pianistą.
Połamał sobie dłonie, żeby sięgać dalszych klawiszy.
Może jak ci pierdolnę z główki w rozdziawioną gębę,
zaczniesz grać lepiej.
- Może. - Pojeb z ciebie, Sidney.
Elinor chce mnie okrzesać do filmów z głosem, co nie?
„Czyż nie?”
- Czyż. - I ubieraj się kompletniej.
To tylko przeszkadza. Ubiera się wulgarnie, bo taka jest.
Opowiem wam, jak walczyłem z grzechotnikiem.
To była Dolina Śmierci. Kwiecień.
Jack? Problem z George’em.
Georgie.
Kto tym razem?
Claire.
Claire jest lesbijką. Takiej bitwy łatwo nie wygrasz.
- No, wyjmij stamtąd głowę. Napijmy się. - Dobra, skończyłem.
Utknąłem.
- Co? - Utknąłem.
Wyciągnij mnie, kurwa!
Panie i panowie, proszę o uwagę!
Dla państwa rozrywki
Panna Lady Fay Zhu wybierze teraz partnera.
Kłaniam się.
Jestem tatą Nellie LaRoy.
Jak masz na imię?
Na bombę!
Brawo, kolego.
Zadzwoń do mojego biura. Szukamy takich muzyków.
Masz talent, chłopie.
- Panie Thalberg, to zaszczyt… - Idę puścić pawia.
IRVING THALBERG – WICEDYREKTOR METRO GOLDWYN MAYER
Znajomy z Kinoscope mówi, że ten film to klapa.
- Ten z LaRoy? - No.
Podwoili budżet, bo się, kurwa, ustawić nie umie,
a skrzeczy jak zdychający wieprz.
Nie, poważnie, wyszło tak źle,
że Wallach ma jej dość.
Nie dziwota. Talentu to ona nie ma.
Boże drogi, zero talentu.
Brudna tania zdzira z chujowym głosem.
- A jej ojciec? - O Boże.
Jeszcze bardziej żenujący. Jebany bęcwał.
Do widzenia!
Do niewidzenia!
Mówię ci, dla nich to już koniec.
Dla tych ropuch.
Nie maż się, kurwa.
I wtedy złapałem gada za głowę.
- No kurwa, tu jest nasz twardziel! - Co?
Co ci opowiadał?
- O wężu. - O wężu.
Chodź, stary. Już w porządku.
Mam pomysł, tato.
Dogrywka z wężem. Prawdziwym. Tu i teraz.
- Dawaj. - Dobra, no problemo.
- Dawać tego węża. - Tak jest!
Słuchajcie mnie, ważniacy z wielkimi fiutami!
Kto chce zobaczyć, jak mój tata walczy z jebanym wężem?
Tak, kurwa!
Tata kontra wąż!
Jasne, Chaplin ma sporego,
ale Gary Cooper może, kurwa, konia zawstydzić!
Fiuta ma, ale poza tym ten gość to cipa.
Szkoda.
Jakie mają kuśki na Broadwayu? Chcesz?
- Nie, dziękuję. - Nie wygląda to tak źle.
Stój!
- Kotku, chodź. - Proszę cię…
Nie podchodź.
Szybciej!
To nie może być… Gdzie my jesteśmy?
Gdzie on zniknął?
Jasny chuj!
Z drogi!
Nie! Wy stójcie z tyłu.
Do tyłu!
Ja będę walczył z wężem.
Patrz, kotku, będzie walczył z wężem. Ale zabawa, co?
No to jazda.
Widzicie tego węża? Widzicie tego człowieka?
No to patrzcie.
Najpierw przyjąć należy position mangusty.
Nie będę… Wystarczy, że…
Gdybym tylko mógł to robić cały czas od nowa!
Obronić, kurwa… Tak… I walczyć…
Gdybym tylko mógł…
Ja pierdolę!
Kto go zastąpi?
- Pasuję. - Ja się boję.
- Mam trening. - A ja alergię.
Pierdolcie się, miękkie fiutki!
Jebani szmaciarze, pizdy pierdolone jeden z drugim!
Noc się kończy. O 10.00 mam być na planie.
Chcę tylko zobaczyć,
jak ktoś się napierdala z wężem!
Nellie, kiciu…
Nie kiciuj mi, ty dwumetrowa wagino!
Ja to zrobię!
- Nie, nie, nie! - Tak!
Mam większe jaja od was.
- Nie trzęsę dupą! - Nellie…
Widzicie?
Nie takie, kurwa, trudne!
Wy trzęsidupy…
Nellie!
Nie chce puścić!
Nellie!
Puść go. Trzymam!
Pomocy!
Jack!
Jack, zrób coś!
Słusznie.
Raz jeszcze w ogień walki, przyjaciele! Raz jeszcze!
Jacky!
Pomóżcie nam!
Ja pierdolę.
Witajcie w cudownym świecie dźwięku!
- Muszę to robić? - Co ty mówisz? Będzie świetnie!
- Mam tam stać i śpiewać? - Dokładnie.
- W deszczu. - No tak.
A to jest arka Noego?
Tak sądzę.
Że niby tak bardzo pada?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Georgie.
- Przestań. No co? To… - Nie, nie.
- Norma tu gra. I Buster Keaton. - George, nie.
Ta piosenka robi furorę.
- Uwielbiasz śpiewać. Daj spokój. - Nienawidzę cię.
Tylko żeby mnie Olga nie zastrzeliła.
Cięcie!
Muzycy, macie przerwę. Chcę popracować z aktorami.
Zbyt mechaniczne te ruchy ramion.
Bądźcie w tym bardziej autentyczni. Dobrze?
Nie aż tak autentyczni, Mary.
Skupmy się na ramionach.
Góra. Góra. Reszta ciała nieruchoma.
Góra. Góra.
Właśnie tak, Mary. Góra. Góra.
- Dobrze. Izolujemy ramiona. - I co myślisz?
Góra. Góra.
Pytasz mnie o zdanie?
Znacznie lepiej.
Myślę, że źle wycelowaliście kamery.
Tęcza, tak? Ręce wysoko!
- To myślę. - Jeszcze raz.
Wszyscy gotowi? Muzycy? I akcja!
Góra. Góra.
Hop. Hop. Jest lepiej.
Dobrze, Candace. Bardzo dobrze.
Zaczyna się to kleić. Lepiej. Nie traćcie tej energii.
Cięcie!
Dobry pomysł.
SIDNEY PALMER Z ORKIESTRĄ TEMPO HARLEMU
Manuel Torres.
Jak ci się wiedzie?
Dobrze, proszę pana.
Zawołać pana Thalberga?
Krótkometrażówki Palmera to twój pomysł?
Raczej wspólny, Sidneya i mój.
Nie chciałbyś zostawić MGM i odpowiadać za dźwięk w Kinoscope?
Co?
Kręcimy filmy po hiszpańsku. Zmieniamy koncepcję.
- Idzie nowe, Manny. - Schlebia mi pan…
I trzeba coś zrobić z Nellie LaRoy.
No właśnie.
Znasz ją, prawda?
Jej styl rodem z Jersey już nie działa.
Dla dzisiejszej widowni to pornografia.
Krąży po kasynach Jima McKaya jak szajbnięta.
Ma długi w całym mieście.
I brzmi jak oślica.
Rozumiesz…
W każdym razie…
przemyśl to.
Panowie, plan jest taki.
Zrobimy z Nellie LaRoy damę.
Damy jej inne role. Poprawimy jej głos.
Zero prochów. Zero hazardu.
Elinor St. John napisze o jej cudownej przemianie.
Z odpowiednią reklamą i poparciem Elinor
przeistoczymy pannę LaRoy w aktorkę dystyngowaną.
Godną dam z MGM.
Teraz Sidney Palmer.
Biały widz chce oglądać w kinie czarnych.
Słyszeć ich muzykę i głos.
Musimy ściągnąć Sidneya do Kinoscope.
Chwileczkę, panowie.
Pamiętajcie, Sidney Palmer.
Wreszcie mogę was ze sobą poznać.
To jest pan Torres.
A to panna LaRoy.
Pan Torres będzie pracować dla Kinoscope.
Miło mi, panie Torres. Jestem gotowa się zmienić
i zrobię, co tylko trzeba.
Mów mi Manny.
Cięcie!
Pięknie. Bellísimo.
Spróbuj jeszcze delikatniej.
„Ależ dlaczego, najdroższy Pierre? Dlaczego?”
Walt!
Przesuń mikrofon o 45 stopni. Ten najbliżej niej.
Amigo, nie, nie. Hej, amigo!
Nie „Manuel”, a „Manny”. Manny Torres.
- Dobrze? - Telefon do pana!
Mówi Torres.
- Pniesz się, Manuelu. - Jack? Wybacz, że nie dzwoniłem.
- Czerwone ją uspokajają, te – odchudzają. - Ani słowa.
- Zasłużyłeś. - Widziałeś moją próbkę?
Pokaż tym jebańcom, jak to się robi.
Dalej! Dalej!
Kręcimy! Jazda! Ujęcie drugie!
„Pierre, kimże jest jego gość, z którym tak rozprawiasz?”
- „Kimże jest jegomość…” - Jegomość. Kurwa.
Panie Palmer, pański nowy dom.
A to pana wóz.
Prezent od pana Wallacha.
I potrwa to do 17.30, więc zdążysz na galę.
Hearst zaprasza pannę LaRoy.
Pytanie tylko, co z Fay Zhu?
WIĘCEJ NIŻ PRZYJAŹŃ? SEKRETNE LISTY NELLIE DO FAY
Kręgu Hearsta tym nie przekona.
„Catherine, nie dbam o to, co będzie.
Prędzej porzucę mundur niż uczucie do ciebie”.
Próbki głosu: Conrad Nagel, głęboka barwa.
William Haines, wymowa.
Narażasz karierę Nellie,
kiedy my dwoimy się, żeby ją naprostować.
Teraz panuje inna wrażliwość.
Ludzie oglądają się na moralność.
„Zaznałem straty, cierpienia. Przy tobie prawdziwie żyję”.
Zaakcentuj „tobie”, najdroższy.
„Przy tobie prawdziwie żyję”.
Tylko podpowiadam.
Marion Davies się jąka. Nie dawajmy jej głównych ról.
To już nie przejdzie.
- „Przy tobie prawdziwie żyję”. - Spróbuj wolniej.
Ramon Novarro gra na gitarze, ale ma południowy akcent.
Innymi słowy, Kinoscope nie może cię już zatrudniać.
Twój wizerunek nam nie pomaga, a plansz już nie używamy.
To koniec.
Przykro mi.
Jack Conrad ma dobry głos, to nasz największy atut.
I najdroższy.
Tak?
„Przy tobie prawdziwie żyję.
Kocham cię”.
Tutaj sugerowałabym…
- Halo? - Jack, tu Irv.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć…
Rano znaleźli George’a.
Chyba dostał kosza od jakiejś dziewczyny.
Zastrzelił się.
Jack?
Dziękuję.
Proponowałabym tutaj zagrać bardziej aluzyjnie…
Kochanie?
Coś się stało?
On pierwszy powiedział, że mam talent.
Ocalił mi życie.
Kto?
To nie jest sztuka niska.
Pamiętaj o tym.
To, co robię, ma znaczenie dla milionów ludzi.
Moi rodzice nie mieli pieniędzy ani wykształcenia,
więc chodzili na do nickelodeonu zamiast do teatru.
I wiesz co? Tam kryje się prawdziwe piękno.
To, co widzisz na ekranie, coś znaczy.
Nie dla ciebie w twojej wieży z kości słoniowej.
Ale dla prawdziwych ludzi na dole.
Jack, nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Oczywiście, że nie.
Sto tysięcy ludzi widzi cię na Broadwayu
i to jest hit stulecia, prawda?
A tutaj to jest klapa!
Pierdolona klapa!
Więc bądź tak łaskawa i zachowaj swoje didaskalia
dla O'Neillów i innych pretensjonalnych Ibsenów,
nad którymi spuszcza się tylko garstka dzianych pryków,
bo ja pierdolę twoją aluzyjność!
Catherine, nie dbam o to, co będzie.
Prędzej porzucę mundur niż uczucie do ciebie.
Zaznałem straty, cierpienia.
Przy tobie prawdziwie żyję.
Kocham cię.
- Myślisz, że działa? - Jest świetnie.
Murowany sukces.
Też tak myślisz?
Szkoda, że George’a tu nie ma.
To prawda.
Panie Conrad, spóźni się pan na pociąg.
Chryste!
Kurwa.
Jadę sklejać swoje małżeństwo. Wracam za miesiąc, dranie.
Powodzenia.
Miesiąc później
Pamiętaj, że jesteś tu dzięki staraniom swojego przyjaciela Manuela.
Ci ludzie decydują, kto się utrzyma.
Pokaż im swoją wysoką klasę, a wrócisz na szczyt.
O czym masz pamiętać?
„Się”, nie „sie”.
„Sobie”, nie „se”.
I wtrącam coś po francusku.
Wyśmienicie!
Poza tym nie pijemy i jemy skromne porcje.
Billy! Marion!
- Elinor! - Jak miło.
Pozwólcie, że przedstawię wam pannę Nellie LaRoy.
- Jak się pani miewa? - Enchantée.
Dobry wieczór, panno LaRoy.
Nell, poznaj też Mildred Yates,
sir Delmera Lunny’ego,
Jonathana i Harriet Rothschildów.
To wielka przyjemność.
Geraldzie, słyszałeś o nowym filmie Engela?
Brzmi po prostu fatalnie.
Tak, rozmawiałem już o tym z L.B.
To się więcej nie zdarzy, zapewniam.
Tutaj mamy pâté de campagne projektu Krümta z inspiracją Takageim.
Podobno w Nowym Jorku moda na Strindberga. Jak ocenia pani Pannę Julię?
Jest urocza i niezwykle utalentowana.
- Sidney. - Manny.
No dobra.
Billy, twój nowy dywan to naprawdę Klikó?
Kupiłem go ubiegłej wiosny. Jedyny taki.
Panie Palmer,
to dla nas prawdziwy zaszczyt.
Widzieliśmy z Teddym Szałasowy blues.
Genialny!
Dzięki.
Grywa pani w brydża, panno LaRoy?
Chleb rozmawia po angielsku z psem młodym.
Pochodzisz z Meksyku?
Z Hiszpanii. Z Madrytu.
Hiszpania. Madryt. No, no.
Gdzie szlifował pan talent muzyczny?
Jestem raczej samoukiem.
Niebywałe. Na kim się pan wzoruje?
Na Skriabinie.
Lubię Rachmaninowa.
George Eliot przemawia do pani bardziej w poezji czy prozie?
Jest doskonały i w jednym, i w drugim.
A teraz proszę o wybaczenie, gdyż muszę udać się do toalety.
Wrócę niebawem. Pa, pa!
…wszystko, czego dusza zapragnie. Restauracje i…
W LA mamy oczywiście zakaz hazardu. Byłeś w Cal-Neva?
Niejaki McKay ma kasyna, ale jest odstraszający…
- Przepraszam na chwilę. - Proszę.
Jack! Myślałem, że nie dotrzesz. Jak Europa?
- Inspirująca! - Gratuluję nowego filmu.
- Dziś premiera? - Tak.
Wiesz, że Michał Anioł malował Kaplicę Sykstyńską, leżąc na plecach?
Manny! Jak tam nasza ulubienica?
- Wspaniale. Doskonale. - To miło.
Manny, chcę stąd iść.
- Nie możesz. Wracaj tam. - Nie dam rady. Mam zawał.
Ciężko na to z Elinor pracowaliśmy.
- Manny, ja tam umrę. Dobrze, już.
Z tą bandą… To okropni ludzie.
Mildred ma na szyi jebanego królika, pewnie jeszcze żywego.
I ten obmacywacz!
- Ocalą ci karierę. Jeśli cię polubią… - Nie polubią!
…załatwimy reżysera…
- Chcę Ruth. - Nie ma już miejsca dla Ruth!
Słuchaj, jestem tu z tobą. Ty i ja.
Możesz znów być gwiazdą, Nellie. Ty i ja.
Wyglądasz pięknie, wiesz?
- Raczej, kurwa, śmiesznie. - Kto ty jesteś?
- Nellie LaRoy. - Świetnie. Powtórz.
- Nellie LaRoy. - Po francusku.
- To jest po francusku! - Dobra, chodź.
„Roy” to „król”, pamiętasz?
Pięknie.
Jack. Miło cię widzieć.
Wzajemnie. Salud.
Trzymasz się?
Cóż, brakuje mi go.
Go?
George’a.
A co miałeś na myśli?
Jack, jak było w Europie?
Świetnie! Ale w domu najlepiej.
I to jest dobre podejście.
Nie poddajemy się.
- Co jest? - Już dobrze.
Co pan sądzi o nowej fali filmów rasowych, panie Palmer?
Komitety powołane do zatrudniania czarnych są inspirujące, czyż nie?
A on na to: „Potrzebny im elektryk?”.
Znasz jakiś dobry żart, Nellie?
Jasne.
Nell woli słuchać żartów niż je opowiadać.
- Prosimy. - Ja znam jeden.
Kiedyś z Haroldem Lloydem…
Cześć, jak się trzymasz?
Ty też?
Zgaduję, że film nie zrobił furory.
Trudno.
Na pewno dostaniesz jeszcze szansę.
Czemu miałbym nie dostać?
Nie, mówię tylko…
Powie mi ktoś z łaski swojej, co się tu odpierdala?
A on zjawia się z mimem.
Mówię mu: „Haroldzie, mój croque monsieur jest wart więcej niż ten mim!”.
- Nell, na pewno znasz jakiś dobry. - No więc…
Nie jestem najlepsza w opowiadaniu.
Oj, Nellie. Rozśmieszanie to twój zawód.
Uważam, że takie filmy
są w erze podziałów jak płodne gałązki oliwne.
- To sygnał dla mnie. Muszę iść. - Proszę nam zagrać.
No, Nellie, poprzemy twój film.
- Rozbaw nas. - Przypomniał mi się jeden.
Dwie ryby w podróży poślubnej…
Już wiem.
Niedźwiedź i królik srają se w lesie.
Niedźwiedź pyta królika:
„Nie przeszkadza ci, że gówno przykleja się do sierści?”.
Królik kończy srać i mówi: „W ogóle, a co?”.
Niedźwiedź na to: „No i, kurwa, pięknie!”.
Łapie królika za uszy
i…
Nie wierzę, że to…
Czemu nie?
Nie słyszałaś, co o mnie mówią?
Jestem pierdolniętą degeneratką.
„Och, Nellie!” Spójrz na nich.
„Kto wie, do czego jest zdolna. W końcu pochodzi z Jersey”.
Pokażę wam pierdolniętą degeneratkę z chlewu w Jersey.
Przed państwem pierdolnięta degeneratka z chlewu w Jersey.
Ale wiecie co?
Rżnijcie się dalej we własnym sosie,
układajcie se listy gości
i pieprzcie nieletnie kurewki butelkami Beaujolais,
pojebańcy!
Ja jestem pierdolnięta? A to co jest?
Co to za gówno?
I to niby mnie tutaj pojebało!
Rzygać mi się chce na wasz widok.
Nie jesteście lepsi ode mnie.
Ni chuja! Nie jesteście lepsi.
Sram na to.
Idę teraz do domu napchać sobie szparę koką,
a wy wsadźcie se swoje szampany
w wyperfumowane, cukierkowe,
śnieżnobiałe, kurwa jego mać, dupy!
Mój dywan!
Zarzygałaś mi dywan!
Proszę, nim będzie za późno.
Nie możesz tu zostać. Znajdą cię.
Znajdą nas.
Catherine, nie dbam o to, co będzie.
Prędzej porzucę mundur niż uczucie do ciebie.
Zaznałem straty, cierpienia.
Przy tobie prawdziwie żyję.
Catherine…
Kocham cię.
Kocham, kocham, kocham.
„Kocham cię, kocham!”
Jack Conrad.
Jak widzisz swoją przyszłość?
Dwa ostatnie filmy mi nie wyszły, ale dużo się z tego nauczyłem.
Pewne rzeczy brałem za pewnik, choć może nie powinienem.
Nadal jesteś największym atutem MGM.
- Wciąż masz najwyższą gażę. - I chcę sobie na nią zapracować.
Uczę się jeszcze tego nowego języka.
To prawda, że rzuciłeś picie?
Tak. Zawadzało mi.
Więcej na to nie pozwolę.
Wiele nowych talentów aktorskich wywodzi się z teatru.
Nie myślałeś o zdobyciu doświadczenia na scenie?
Elinor, filmu dźwiękowego uczę się przed kamerą.
Tęsknisz za kinem niemym?
Nie.
Nie opierajmy się postępowi.
Dobrze więc. Dziękuję, Jack.
Nadal jesteś tym dzieciakiem sprzed 20 lat.
Nie zmieniłeś się… ani odrobinę.
Dziękuję, Elinor. To tak jak ty.
Panie Palmer, czekamy na planie.
Nie spierdoli tego znowu, prawda?
Gwarantuję, że zwali pana z nóg.
- Gotowa? - Sprawdzę.
Pospiesz się.
- Forsa dość realistyczna? - Co z bronią?
Jest problem z mechanizmem spustowym.
¡No, carajo! Dalej tak brzmi?
10.00
Cześć. Tu Jack do Irvinga.
Jack Conrad.
W takim razie zadzwonię o pierwszej.
Tutaj jesteś.
- Mamy, kurwa, poważny problem. - Jaki?
- Mieszany zespół. - Co to znaczy?
Inni muzycy są ciemniejsi od Sida.
No i?
- Mogę dostać jakąś kwestię? - Nie! Wracaj na miejsce!
Przy nich Sidney wygląda na białego.
- Ale jest czarny. - Nie dla nich.
Na południu mieszany zespół nie przejdzie.
Stracimy połowę przychodu.
Nie możemy. Nelly potrzebuje sukcesu.
Zapomnij. Tego się już nie opłaca kręcić.
Wallach to skasuje.
Co proponujesz?
13.00
Ach tak. W takim razie spróbuję o 16.00.
15.58
- Sidney? - Tak?
PASTA DO CHARAKTERYZACJI
Ale dlaczego?
Kwestia oświetlenia. Żeby zespół był jednolity.
Chodzi o oświetlenie?
Sí.
No wiem.
Ale rozejrzyj się.
Pomyśl o reszcie zespołu.
Studio zrezygnuje z filmu
i im nie zapłaci.
Jesteś teraz aktorem, Sidney.
Aktorzy zmieniają wygląd dla roli.
To normalne.
Na ciebie spadnie odpowiedzialność,
jeśli nie będą mogli wykarmić rodzin przez głupią charakteryzację.
Gracias.
Mamy to?
16.00
Dziś już go nie będzie? To zróbmy inaczej.
Osobiście się tam pofatyguję.
Nie, tak właśnie zrobię. Dziękuję.
Przepraszam, ale nie mogę pana wpuścić.
- Już wyszedł, ale może… - Dziękuję.
KONIEC JACKA CONRADA? Artykuł ELINOR ST. JOHN
Cięcie!
To tyle, jeśli chodzi o Sida.
Panie Torres? Nie możemy znaleźć panny LaRoy.
Tak?
Zniknęła.
Przechodzimy na halę 4!
- Bez tego pan nie wejdzie. - Nie zamierzam.
17.00
Madame? Ja na słówko.
Terminy gonią, kochany.
Kiedy zamieszkałem w LA,
wiesz, co wisiało na witrynach?
„Aktorom i psom wstęp wzbroniony”.
Zmieniłem to.
Pomogłem zbudować miejsce, gdzie teraz mieszkasz.
Nie łudziłem się nigdy, że jesteśmy przyjaciółmi.
Ale udawać można.
Przysługa za przysługę.
Tak to działa.
Ale coś takiego?
To już inna historia.
- Czego chcesz? - Usłyszeć, czemu to napisałaś.
Chcesz wiedzieć, dlaczego się śmiali.
Powiedzieć ci?
Dlaczego się śmiali.
Czemu nie, Elinor. Dlaczego?
Nie ma powodu.
To nie wina twojego głosu. Ani żadnego spisku.
A już na pewno nie mojego artykułu.
Nic nie mogłeś zrobić inaczej.
I nic z tym nie zrobisz.
Twój czas się skończył. Nie ma powodu. Przestań go szukać.
- Mam gorszy czas. - Nie.
To koniec.
Już od jakiegoś czasu. Przykro mi.
Elinor, sprzedajesz plotki.
Niczego nie tworzysz.
Nie wiesz, co znaczy dawać coś od siebie.
Jesteś jak karaluch.
Nie raz mnie skreślali. Nic nowego.
A wiesz, dlaczego z płonącego domu cało wychodzą tylko karaluchy?
Jezu Chryste.
Cały czas myślałeś, że dom cię potrzebuje.
Nic podobnego.
Nie potrzebuje cię bardziej niż karaluchów.
A karaluchy, wiedząc o tym,
wpełzają w ciemne szczeliny i przeżywają.
Ty natomiast trzymałeś skierowany na siebie jupiter.
To my, ukryci w ciemności obserwatorzy, przetrwamy.
Płonący dom.
A będą ich całe setki.
Trzęsienie ziemi mogłoby pogrzebać miasto i nie będzie to miało znaczenia.
Ostaje się tylko idea.
Będzie jeszcze stu takich Jacków Conradów.
Sto innych mnie.
Sto rozmów takich jak ta,
powtarzanych Bóg wie jak długo.
Bo nie ty jesteś w tym istotny.
Wiem, że to boli.
Być odstawionym na boczny tor.
Ale za sto lat, gdy nas dawno już nie będzie,
kiedy ktoś umieści kliszę z tobą w bębenku,
znów będziesz żył.
Rozumiesz, co to znaczy?
W końcu wszyscy aktorzy ze wszystkich tegorocznych filmów umrą.
Aż pewnego dnia ktoś wyciągnie je z krypt,
by duchy tych aktorów mogły razem ucztować,
przeżywać przygody, przemierzać dżungle i walczyć na froncie.
Dziecko, które urodzi się za 50 lat,
ujrzy cię na migającym obrazie z projektora
i wydasz mu się znajomy, jak… przyjaciel,
choć ty przestaniesz oddychać, zanim ono zacznie.
Otrzymałeś dar. Bądź za to wdzięczny.
Na dziś twój czas się skończył,
ale spędzisz wieczność z aniołami i duchami.
Dziękuję ci za to.
Manny! Musisz mi pomóc.
Wpakowałam się w coś. Potrzebuję cię.
Uspokój się i mów, o co chodzi.
Zjebałam sprawę, Manny.
Wiem, że ciągle próbujesz mi pomóc, a ja nawalam.
Głupio mi teraz cię prosić…
Spokojnie.
- Cálmate. - Byłam w Cal-Neva.
Grałam w karty i…
Zawiaduje tym taki gość, McKay. Skurwiel się nie cacka…
Ile?
- To duża suma. - Ile mu wisisz?
85 tysięcy.
- Zabrali mnie… - ¿Como? Jak?
Zabrał mnie na zaplecze i powiedział,
że mam tydzień na zwrot długu
albo obleją mi cipkę kwasem.
Mówił poważnie.
Kurwa, ci ludzie to mordercy.
- Zapłać im, dobra? - Nie mogę.
Z nimi nie leci się w chuja.
- Nie mogę zapłacić. - Jak to?
Nie mam tyle pieniędzy.
Jesteś Nellie LaRoy. Jasne, że masz.
Nie mam. Wszystko…
się rozeszło.
Na bar taty i na…
Mieszkamy w domu, który nie jest nasz.
Nie mam tyle… Nie mam takich pieniędzy.
…kurwa, pomoc!
Bądź dla mnie dobry, Manny.
Proszę.
Spierdoliłaś mi życie!
Nie mam dokąd iść.
Zostałeś mi tylko ty.
Tylko ty, Manny!
Ty jeden byłeś dla mnie dobry.
Tylko ty nie miałeś mnie gdzieś.
Zawsze ci pomagałem, a ty za to złamałaś mi serce!
Proszę.
Zabiją mnie.
Próbowałam.
Robiłam, co mi mówiłeś.
Starałam się.
Nie idź do domu.
Zostań tu na parę dni.
Załatwię to.
Dziękuję.
Zajmę się tym.
Jack! Tu Irv.
Jack?
Dzwonię i dzwonię. Mam świetne wieści.
Załatwiłem ci prestiżowy angaż.
Aktor się pochorował. Szybka sprawa.
Potrzebuję cię.
- Jack? - Jestem.
- Słyszałeś mnie? - Tak, słyszałem.
No i? Co o tym myślisz?
Mam tylko jedno pytanie.
To jakieś gówno, prawda?
Co?
I ratuję ci w ten sposób tyłek?
Nie, nic z tych rzeczy.
Nazywajmy to po imieniu. Tylko o to cię proszę.
Zagram w tym twoim filmie, uratuję ci tyłek,
a w zamian proszę tylko o szczerość.
Zgoda, Irv?
Możesz być ze mną szczery choć przez kilka sekund?
Ratuję ci tyłek, prawda?
Tak, ratujesz mi tyłek.
I to jest jakieś gówno, prawda?
Tak, to gówniany film.
Dobrze, Irv. Widzimy się na planie.
Panie Conrad.
- Jak tam życie, Haroldzie? - Nie narzekam. A u ciebie?
Jakoś leci.
Ile mamy wspólnych filmów na koncie?
Razem z tym – 82.
- Osiemdziesiąt dwa. - Tak wychodzi.
Piękny, nieprawdaż?
Bezkresny ocean.
Pamiętasz, jak wypływałeś?
Chłopcze, nigdy tego nie zapomnę.
Cięcie! Fantastycznie!
Łzy się leją strumieniem.
- W następnym ujęciu… - No?
…chcę widzieć autentyczne emocje.
- Dobra. - Dokop się do nich.
Szukaj ich tam.
Na horyzoncie.
Na nieskończonym horyzoncie,
który prowadził cię przez całe życie
i doprowadził tutaj. Rozumiesz?
Jack?
- Możemy dalej? - Jasne.
- Nellie? - Manny!
Rozpracowałam to.
Wiem, że próbujesz rozkręcić moją karierę, i pomyślałam, że mogę tańczyć.
A jeśli tańczyć, to i śpiewać. To wszystko kwestia nastawienia.
Nellie, musisz z tym skończyć.
- Próbuję zdobyć forsę. - To jest sposób.
Powiem Wallachowi, że dokończymy film.
A cały ten burdel i wszystko, co odpierdalasz, to twoja metoda.
To będzie coś, czego świat jeszcze nie widział.
- Halo. - Manny, mam pieniądze.
I gościa, który nagra spotkanie.
Masz? Ale ty też tam będziesz, nie?
Bez obaw, będę tam cały czas. Do zobaczenia w piątek.
Nellie, udało się.
Jebać Dona Wallacha i cały ten pierdolnik!
- Jebać go, Manny! - Jebać to wszystko!
- Skąd tak szybko skołowałeś forsę? - Mam swoje sposoby.
- Jest cała suma? - Tak.
Skąd ten gość?
Sprzedawałem mu klocki. Pracuje dla McKaya.
Dajemy mu torbę, dzwoni do McKaya, a ten zapomina o sprawie.
Dobra.
- Nie przywykłem do takich ludzi. - Nie są gorsi od filmowców.
Dasz radę?
Tak. Chodźmy.
Pamiętaj. W następnym filmie mam monolog.
- Serwus, Wilson. - Kopę lat.
Dobrze cię widzieć. To jest Manny.
Miło cię poznać, Manny.
I z wzajemnością.
To chyba należy do was.
Producent?
Kierownik studia.
Jim słyszał, że z ciebie ważny producent.
Jest tutaj i chciałby wam postawić kolejkę.
- Bardzo miło z jego strony, ale… - Chętnie.
Świetnie. Chodźcie.
Bądźmy uprzejmi. Jedna kolejka.
Kurwa.
Jim.
To Manny i Pan Hrabia.
Jak się macie, chłopcy?
Jestem James McKay.
- Miło nam. - Czołem.
Siadajcie.
Dziękuję.
Cześć.
Napijecie się? Brandy z eterem.
- Tak. - Chętnie.
Wilson, przyniesiesz, proszę?
Chciałem bardzo przeprosić za całe to zamieszanie.
Bzdura. Załatwiłeś sprawę.
To się liczy.
Jesteście więc znajomymi Nellie LaRoy?
Tak.
Nie najlepiej potoczyła się jej kariera.
- Tak, to smutne. - Jej nowy film odniesie sukces.
To ty jesteś tym producentem.
Kierownikiem studia.
Mam kilka pomysłów na film. Chcesz posłuchać?
Bardzo.
Proszę.
No to dobrze.
Więc tak…
Jest sobie dziesięciolatek, absolutnie genialne dziecko.
Pięknie się wysławia.
Gra na fortepianie, cytuje Lincolna i takie tam.
I nagle zwrot akcji.
Okazuje się, że to 50-letni karzeł.
Tylko wygląda jak dziecko. Wszyscy daliśmy się nabrać.
To jest naprawdę dobre.
- Bardzo dobre. - Świetna rzecz.
- Naprawdę. - Bardzo was przepraszam.
Sprawdzę, co z Wilsonem i tymi drinkami.
Jeden drink i sobie idziemy.
- Spokojnie. - Jestem spokojny, cabrón.
Nieprawda. Jesteś bardzo nerwowy.
Nie przyszedłem tu dla rozrywki. Jestem ci dłużny.
- Nie jesteś. - Czyje to pieniądze?
Facet ma tego krocie. To drobiazg.
Kto? Nie mówiłeś, skąd to masz.
Tony. Rekwizytor.
- Myślałem, że wiesz. - To jego forsa?
Nie, forsa jego roboty.
Jak to? W sensie przychodu?
Nie, to jego…
To pieniądze z twojego filmu o napadzie na bank.
Rekwizyt.
Pieniądze w torbie są fałszywe?
A skąd miałem wziąć 85 kawałków w dwa dni?
Natychmiast wychodzimy, pendejo cabrón!
Uspokój się.
Przeszkodziłem w czymś?
Skądże.
Dziękuję.
Mam więcej pomysłów.
Słyszeliście o Wyatcie Earpie?
Umarł kilka lat temu. Poznałem go.
Mało znany fakt:
największy bohater Dzikiego Zachodu nie potrafił liczyć.
- Nie? - Nie.
Można by nakręcić o nim film,
w którym byłby kompletnym przygłupem.
Co?
Nic ci nie jest?
- Co? - Pocisz się.
To pewnie przez eter.
Myślałem, że jesteś pod takim wrażeniem.
A teraz najlepszy pomysł: film o nieustraszonym wojowniku.
Znam gościa, pod którego wystarczy napisać scenariusz.
Jest fenomenalny.
Tak?
Chciałbyś go poznać?
Pewnie. Mogę umówić z nim…
Nie, nie. Spotkam się z nim teraz. Jest w Blockhouse.
- Czyli gdzie? - Zaraz za wzgórzem.
Kilka minut jazdy stąd. Wilson i ja was później odwieziemy.
Najlepsza imprezka w mieście.
- Jest już późno i musimy wracać. - Nie będziecie żałować.
Słowo.
- Dziękuję za zaproszenie, ale nie możemy. - Zaufaj mi.
To niezapomniane przeżycie.
Co to?
Ostatnia prawdziwa impreza w LA.
Wilson, weź ze sobą ten szmal.
To miasto jest tak poskromione,
że już tylko tutaj można się dobrze bawić.
Witajcie w samym odbycie Los Angeles.
Jest dwa piętra niżej! Idźcie za mną!
Kiedyś to miasto potrafiło się bawić.
A później stetryczało.
Ale nie tutaj.
Ja pieszczoszkę w domu mam Gdy jesteśmy sam na sam
To ją czule pieszczę tam Gdzie lubi jej pusia
Nie chce mruczeć, fochy ma…
Jeszcze jedno piętro.
Lecz nie jestem na nią zły
Na tę jej pusię
Tego potrzebuje twoja branża.
Hollywood straciło impet. Nie sądzisz?
Jeszcze nie tutaj.
- Nie miał dzisiaj występować? - Tak myślałem.
Panie McKay?
- Jest bardzo późno. - O, nie, nie. Obiecałem wam atrakcję.
I atrakcja musi być. Jeszcze jedna próba.
Cierpliwości. Poczekajcie, aż go zobaczycie.
Razem moglibyśmy zarabiać miliony!
O w dupę!
Ale to było dobre!
To po drugiej stronie.
Nie zawiedziecie się.
O tak.
To tutaj.
Chyba go słyszę.
No dalej.
Tak.
Nie mogę się doczekać. Będziecie nim zachwyceni!
Tak! Czeka go sława!
Nadzwyczajny, prawda?
On się gwiazdą urodził!
Patrz, co robi. To trzeba zobaczyć na własne oczy.
Patrz cały czas.
Tak!
Stworzony do filmu, nieprawdaż?
Znaleźli go w lasach Oregonu.
Za pieniądze zrobi wszystko.
Wilson, daj mi dwudziestkę.
Mało! Jeszcze jednego zjedz!
Daj jeszcze jedną.
Fałszywe.
Nie.
Nie, czekajcie.
- Wyjaśnię wam… - Mieliśmy robić razem filmy.
Pozwólcie mi wytłumaczyć.
Nie, nie!
Co, do chuja?
Do tyłu!
Ja pierdzielę! Jedź! Boże!
Musisz odwiedzić Drezno, najpiękniejsze miasto Niemiec.
Jack obiecał zabrać mnie do Grecji.
- Prawda, kochanie? - Prawda.
Urzeknie cię grecka architektura.
- Szczególnie Santorini. - Słyszałam.
- Fay! - Jack.
Przedstawiam wam nieokiełznaną i cudowną Lady Fay.
To jest Rebecca. A to Lewis.
Bardzo mi miło.
Jaki masz pretekst? Przypadkiem przechodziłaś?
- Coś w tym stylu. - Zamówię ci coś.
- Kręciłaś coś? - Nie.
Musiałam odetchnąć.
I co dalej?
- Wybieram się do Europy. - Tak?
Chcą mnie w Pathé.
Rewelacja! Pathé ma dobry gust.
Dziękuję.
Jack powraca!
Tak trzymaj, Jack!
- A jak twój film? - Chałtura.
Kolejna szeroko zakrojona miernota.
Dziewczyna wydaje się miła.
Jest w porządku.
I nie ma pojęcia, że skończy się to tak jak zawsze.
Podoba ci się?
Nie.
Mogłabyś ją uratować.
Wszystko dobrze, skarbie?
To było najbardziej magiczne z miejsc, prawda?
Było.
Kolejne zdjęcia, kolejna recenzja.
Kolejna miłość, kolejne rozstanie.
Jestem zmęczony, Fay.
Ale to nic.
Żadnemu skurczybykowi nie poszczęściło się tak jak mnie.
- Miałem dobrą passę, co? - Bez dwóch zdań.
I dało mi to dużo radości.
- Muszę uciekać, skarbie. - Wiem.
Dobrze było cię zobaczyć, Fay. Dokonasz w Europie wielkich rzeczy.
- Zawsze byłaś po dobrej stronie. - Dziękuję.
- Ciao, kochanie. - Ciao.
Do zobaczenia w Wenecji. Do widzenia w Pradze.
Pójdę po te cygara.
Świetnie się spisujesz. Jaki dostałeś największy w życiu napiwek?
Pięćdziesiąt dolarów.
Od kogo?
Od pana, panie Conrad.
Twoja kolej, młody. Do ciebie należy przyszłość.
- Szukają nas. Wstawaj. - Źle się czuję.
- Jedziemy do Meksyku. - Do Meksyku?
- Ubieraj się. - Nigdzie nie jadę. Zwariowałeś?
- Zabiją nas. Spierdoliłem. - Tęskno ci? Kup se piñatę.
Ubieraj się, kurwa, i wsiadaj do auta!
Boję się, Manny. Potrzebuję działki.
Teraz lepiej.
Cześć. Masz może kokę?
Tak się składa, że…
Nic jej nie dawaj, pendejo!
Dobra, nie dam.
Spakuj się, a my zatankujemy.
Wyjeżdżamy za 10 minut, cabrón.
I weź tabletki, proszę.
Przestań wreszcie…
Weź ze zwal, Señor Awokado.
- Musimy zatankować, i to, kurwa, już. - „I to już”.
- Tak, kurwa, musimy… - „Ple, ple, ple”.
- Tam! - Jest stacja.
Kurwa! ¡Puta madre!
- Zamknięta. - Widzę przecież!
Wiesz co? Chodźmy potańczyć, Manny!
Choćby tutaj.
Manny, chodź do mnie.
Chodź, bawimy się.
- To nie jest zabawa. - Jasne, że jest.
Nellie!
Może tu mają tańce! Chodź!
Nellie.
Manny!
Nellie, musimy jechać!
Idziemy!
Ja tu zostaję.
Wiesz, co będzie, jak nas znajdą.
Dlaczego to robisz, carajo? Dlaczego?
Powiedz mi!
Nie rozumiesz, że nas zabiją?
Ocknij się!
Manny, nie miałam prawa… prosić cię o pomoc.
Ale ja chcę pomóc. Pozwól mi.
Wyjedziemy do Meksyku, Nellie, i będziemy szczęśliwi.
- Ale musimy jechać w tej chwili. - Manny.
Ja tu wysiadam. Dla mnie to koniec.
Nieprawda.
Godzę się z tym.
Nie jestem już na nikogo zła.
Nellie, cállate.
Jedź do Meksyku beze mnie.
Co ja, kurwa, bez ciebie zrobię? Bez ciebie nigdzie nie jadę!
Manny…
Te amo.
Te amo, Nellie.
Co ja zrobiłam.
Nie będzie ci ze mną dobrze.
Nie będziesz szczęśliwy.
Chcę się z tobą ożenić.
Uszczęśliwiać cię każdego dnia.
Od teraz tylko to chcę robić.
Ale musimy jechać.
Dobrze.
- Tylko na tobie mi zależy. - Dobrze.
Razem…
Pojedziemy do Meksyku.
Do granicy i na południe.
Pobierzemy się i będziemy mieć dzieci, i…
Tylko ty i ja, dobrze?
Dobrze.
Te amo, Nellie.
Kocham cię, Manny.
Ej, wy, z kamerami! Wiecie, kim jestem?
Jestem Nellie LaRoy, chujki.
O ja pierdolę, to naprawdę jest Nellie LaRoy. Chodź.
To mój przyszły mąż, Manny Torres.
Co ty mówisz?
Pobierzemy się.
Naprawdę zostanie pan jej mężem?
Naprawdę.
Gratulacje! Kręć ich, dawaj.
Potrzebujesz czegoś?
Idź po niego. Ja mam wszystko.
Te amo, Nellie.
Kocham cię, Manny.
Czy życie to nie sen?
Wybacz. Długo szukaliśmy stacji.
Wziąłem wszystko, co potrzebne. To mój współlokator, Kyle.
- Serwus. - Cześć.
- Potrzebne ci coś? Tylko to napełnię. - Nie, gracias. Jedźmy.
Nie, nie.
Nie zabijaj mnie.
Proszę cię.
Jestem nikim. Que soy mexicano.
Mogę wyjechać. Proszę.
Przepraszam.
Wypierdalaj z LA.
Zniknij.
Nellie.
Kurwa!
Dziś w Hart Café Band debiutuje dla państwa nasz najnowszy nabytek.
Na trąbce zagra znany ze srebrnego ekranu Sidney Palmer.
Chcesz powiedzieć kilka słów, Sid?
Dziękuję, Tom.
Niezwykle się cieszę, że jestem tu dziś z wami.
Z pięknymi, wspaniałymi ludźmi.
Dziękuję wam.
Jeśli pozwolicie, zagram coś,
co grywałem za dawnych lat.
Myślę, że się wam spodoba.
Felietonistka umiera w wieku 76 lat
POZNAJMY GWIAZDY JUTRA
REKORD BRANŻY FILMOWEJ W 1936
TECHNICOLOR OLŚNIEWA
Śmierć 34-letniej gwiazdy filmu niemego, Nellie LaRoy
To tutaj.
Podoba ci się?
Tatuś tu pracował.
- Macie, państwo, przepustki? - Tylko oglądamy.
Hola. Dzień dobry.
Kiedyś tu pracowałem.
Dawno temu.
- Ja zacząłem rok temu. - I jak?
Jest w porządku.
Robią jeszcze dobre filmy?
- Nie chodzi pan do kina? - Rzadko.
Prowadzę sklep w Nowym Jorku. Sprzedaję radia.
W Nowym Jorku?
Pierwszy raz jest w LA.
Tak?
Miło było poznać.
Nawzajem.
Nudzi mi się.
Poważnie?
Tak szybko?
- Chodźmy. - Zostań.
Zabiorę ją do hotelu. Pójdziemy na lody.
- Adios. - Pa.
50 centów.
Dziękuję.
REWOLUCJA W HOLLYWOOD
NADCHODZI FILM DŹWIĘKOWY
HOLLYWOOD MÓWI
Wyjaśnij.
- Co? - Opowiedz mi o tym.
Nie wiem.
Chyba zawsze pragnąłem być częścią czegoś,
co ma znaczenie.
Co pozostanie. Co niesie sens.
Napisy: Kamil Rogula