(ห้ามบุคคลภายนอกเข้ามาในหอพัก)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ทั้งหมด)
(ที่ปรากฏในซีรีส์เรื่องนี้ ล้วนเป็นเรื่องสมมติ)
ไหวไหมครับ
เลือดออกนี่ครับ
ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ คุณเจ็บหนักขนาดนี้
ไม่ต้องห่วงนะครับ
ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเอง
จะไปทำงานแต่เช้ามืดเหรอครับ
ครับ
เพิ่งมาอยู่เมื่อวานใช่ไหม
ผมอยู่ห้องข้างๆ ครับ
อ๋อ ครับ
รู้สึกตัวแล้วเหรอครับ
ผมยังเย็บแผลไม่เสร็จเลย อยู่นิ่งๆ สิครับ
เดี๋ยวเผลอตัดลิ้นไม่รู้ด้วยนะ
ไม่ต้องกลัวครับ
ผมแค่เย็บแผลให้ เพราะเห็นเลือดออกจากปาก
เรียบร้อยแล้ว
ทำไมทำกันแบบนี้
คุณเป็นอะไร
ที่รักคิดว่าจริงๆ แล้ว ผมเป็นอะไรเหรอครับ
หา
เป็นหมอฟันที่อยู่หอพัก
หรือฆาตกรต่อเนื่อง ที่เห็นตามนิยายอาชญากรรมล่ะ
แล้วแต่เลยนะครับ
ที่รักต้องการแบบไหน ผมก็เป็นให้ได้ทั้งนั้น
คุณต้องการอะไรจากผม
อย่าเข้าใจผิดสิครับ
เมื่อคืนผมบังเอิญได้ยิน คุณคุยโทรศัพท์
คงหดหู่มากนะครับ
ที่โดนเพื่อนหักหลัง และเสียครอบครัวไปทั้งหมด
- คุณล้ำเส้นแล้วนะ - ก็อย่างที่รู้
ที่นี่ผนังแทบไม่ช่วยอะไร
ขนาดห้องข้างๆ หายใจ ยังได้ยินเลยครับ
คุณจะเอาอะไร
ตาของคุณเนี่ย เหมือนผมเปี๊ยบเลยครับ
ผมรู้จักคุณดี
ผมก็ทำงานคล้ายๆ กัน
ผมถอดรื้อ
ประกอบ
สร้างสรรค์ขึ้นใหม่
อย่ากังวลไปเลยครับ
ที่รัก
ผมจะทำให้คุณกลายเป็นคนใหม่
ทำแบบนี้สนุกมากหรือไง
ผมสัญญาครับ
ที่รักจะเป็นคนพิเศษเหมือนผม
เพราะผมจะทำให้คุณพิเศษเอง
รุ่นพี่ดูอะไรอยู่ครับ
กล้องวงจรปิดหน้าหอพักเอเดน
เอ๊ะ
แถวนั้นไม่มีกล้องไม่ใช่เหรอครับ
ไปได้คลิปมายังไงเนี่ย
พอดีหน้าร้านของชำ มีกล้องอยู่ตัวหนึ่ง
เพื่อนฉันซ่อมพัดลม ให้ป้าเจ้าของร้านเลยได้มา
รุ่นพี่นี่น่าทึ่งจริงๆ นะครับ
พ่อสบายดีไหมครับ
รู้จักพ่อฉันเหรอ
ผมได้ยินมาน่ะครับ
ว่าพ่อรุ่นพี่เป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวน
ในรายการ "สืบสวน 24 ชั่วโมง"
ผมชอบรายการนี้มากนะครับ
ขอโทษที่ทำให้ฝันสลายนะ
แต่สิ่งที่เป็นพ่อฉันจริงๆ มีแค่สิบเปอร์เซ็นต์
ที่เหลือเป็นสคริปต์หมด
รักสันโดษเหรอ พ่อฉันไม่มีทางรักสันโดษแน่
ถ้าอย่างนั้น...
ประโยคที่เขาพูดในรายการว่า...
"ถ้าเจอพิรุธก็วิ่งเข้าใส่ซะ"
มันเป็นบทเหรอครับ
"ถ้าเจอพิรุธก็วิ่งเข้าใส่ซะ" เนี่ย ไม่ใช่คำพูดพ่อฉันแน่ๆ
อะไรกัน
นี่มันประโยคในดวงใจผมเลยนะ
เจ้าหน้าที่โจ กลับรถหน่อยสิ
ครับ
"ถ้าเจอพิรุธก็วิ่งเข้าใส่ซะ"
กลับรถเลย
เรามาถึงที่นี่แล้ว
แต่จะเอาไงต่อครับ
ที่นี่น่าสงสัยที่สุด ในความคิดฉันแล้วล่ะ
มันน่าสงสัยยังไงครับ
รถของสายสืบชาซองรยอล ขับตรงมายังหอพัก
กล้องหน้าร้านของชำจับภาพไว้ได้...
ตอนประมาณห้าทุ่ม
เขาออกจากหอพักตอนห้าทุ่มครึ่ง
แต่กล้องหน้าร้าน จับภาพรถเขาขับออกจากที่นี่...
ตอนประมาณเที่ยงคืน ตรงนี้แหละน่าสงสัย
ใช่ครับ มันออกจะแปลกอยู่
แปลกแฮะ แปลกจริงๆ
สายสืบชาซองรยอลออกมา ทำอะไรที่ไหนตั้งครึ่งชั่วโมง
ถ้าเรารู้ว่า ในครึ่งชั่วโมงนั้นเขาอยู่ไหน
ก็น่าจะได้เบาะแสนะครับ
คงงั้นแหละ
แต่ไม่มีใครคิดสืบสวน สิ่งที่เกิดขึ้นในครึ่งชั่วโมงที่ว่า
จ่าสิบตำรวจ...
ขาดการติดต่อโดยไม่ทราบสาเหตุ นานตั้งครึ่งชั่วโมง
ทำไมไม่มีใครสืบล่ะ
เพราะไม่ใช่หน้าที่ไง
ใครๆ ก็มองว่าเสียเวลา ถ้ามันไม่ใช่หน้าที่ตัวเอง
แต่เราเป็นตำรวจนี่สิ
ใช่ครับ เราเป็นตำรวจ
โอเค
สายสืบชาซองรยอล...
ต้องจอดรถแถวๆ นี้
เหมือนรถคันอื่นๆ แน่นอน
แล้วเราจะเจออะไร จากตรงนี้ได้บ้างครับ
สมมติว่า...
เขาจอดรถไว้ตรงนั้น...
(ตำรวจ)
อันฮีจุง นายอยู่ไหนวะ
ในระหว่างครึ่งชั่วโมงนั้น
ถ้ามันเกิดอะไรขึ้น กับสายสืบชาซองรยอล
ถ้าฝนตก น้ำต้องไหลไปที่...
ไม่มีอะไร
แต่ฉันเห็นท่อระบายน้ำตรงนู้นด้วยนะ
หา
ตรงนั้นไม่มีหรอกครับ
"ถ้าเจอพิรุธก็วิ่งเข้าใส่ซะ" ไปเลย
โธ่ รุ่นพี่
ไปกัน
เห็นอะไรไหม
บ้าจริง
- หือ - เอาสิ
ไม่ดีกว่า
"ถ้าเจอพิรุธก็วิ่งเข้าใส่ซะ" ไง
รุ่นพี่ นั่นไม่ใช่ประเด็น มันเปิดไม่ออกหรอก
ต้องเรียกรถเครนมายก
"ถ้าเจอพิรุธก็วิ่งเข้าใส่ซะ"
แล้วจะเปิดยังไง
ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอครับ
โดนใช้ซะคุ้มเลย
ทำไมมีเข็มอยู่ในที่แบบนี้ล่ะ
ดูจากสภาพ ย่านนี้ไม่น่ามีเข็มฉีดยานะ
(แซมทอทันตกรรม)
(ตำรวจ)
อยู่ตรงไหน
ป้าครับ ตรงนี้
- ตรงนี้เหรอ - ครับ
ไม่ใช่ชั้นหนึ่งเหรอ
- ชั้นสองครับ - ชั้นสองแน่นะ
- ครับ - ไปกันเถอะ
ที่นี่ฉันรู้จัก
รออะไรคะ เข้าไปจับเขาสิ
- เข้าไปสิ - ครับ
(แซมทอทันตกรรม)
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
- เกิดอะไรขึ้น - ไม่รู้
เขาต้องพูดอะไรสักอย่าง เราจะใช้กำลังเค้นเอาจากเขาก็ไม่ได้
- เขาเป็นคนลงมือก่อน - จองฮวา
- ค่ะ - เขาไม่ยอมพูด
คุณจงอู
คุณเป็นฝ่ายชกเด็กๆ ก่อน จริงหรือเปล่าคะ
คุณบาดเจ็บไหมคะ
- มันบ้าไปแล้วแหงๆ - ดูมันสิ
มันตีมึนชัดๆ
- นี่ อย่าคิดนะว่าแกล้งบ้า... - ดื่มน้ำก่อนค่ะ
แล้วแกจะรอด
แกต่อยลูกฉันทำไม ตอบสิ
พี่จะอยากรู้เหตุผลไปทำไม
ลูกชายฉันต้องนอนโรงพยาบาลแปดอาทิตย์
แถมต้องฟื้นฟูสภาพจิตใจด้วยนะ
เราจะสอบสวนเพิ่มเติมก่อน...
จะสืบอะไรอีกไม่ทราบ
ลูกชายฉันบาดเจ็บนะ
- ถ้าพิการขึ้นมาทำไง - ไม่ต้องสืบอะไรแล้ว
นี่คุณ มันมาถึงขั้นนี้แล้ว
ขอโทษไปเถอะครับ
ตกลงไหม
สืบบ้าอะไร ลูกฉันเป็นเหยื่อนะ
ไม่โดนกับตัวก็พูดได้นี่
จะให้ฉันอยู่เฉยๆ ได้ไง
- พับผ่าสิ - เชื่อเขาเลย
เราจะไม่ยอมความ ไอ้นักเลงชาติชั่วนั่นเด็ดขาด
จะไม่ยอมความจริงเหรอครับ
มันต้องขอโทษสิคะ
แล้วนี่คุณมายุ่งอะไรด้วย
ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมความแน่
มันอะไรกันนักหนา
คิดว่าตัวเองเป็นใคร
ถ้ายอมความตอนนี้ ผมจะจ่ายเท่าที่พวกคุณต้องการ
ตกลงจะยังเอาเรื่องอยู่ไหมครับ
เดี๋ยวนะ อะไรกัน
ยังไงดี
เอาจริงเหรอ
นี่คุณ
บ้าจริง
คุณหมอ
ดีที่ได้หมอช่วย ปัญหาเลยคลี่คลายสักที
ขอบคุณมากนะครับ
- ครับ - ขอบคุณครับ
นี่คุณ คนดีแบบนี้หายากนะครับ
คุณต้องไม่ลืมน้ำใจเขา ไปตลอดชีวิตเลยนะ
ชมเกินไปแล้วครับ เราต้องช่วยเหลือกันสิ
คุณหมอนี่อย่างกับ...
เทวดาไร้ปีกเลย
ขอบคุณนะครับหมอ ไว้เจอกันที่งานอาสาอาทิตย์หน้า
- ครับ แล้วเจอกัน - ครับ เดินทางปลอดภัย
โชคดีครับ
- รีบเข้ามา - ครับผม
คุณจงอู
นี่ค่ะ บัตรประชาชน
ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ก็ติดต่อฉันทันทีนะคะ
คุณต้องโทรมานะ
ยืนทำอะไรครับ
ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าคุณพยายามจะทำอะไรที่นี่
แต่ผมไม่เกี่ยวอะไร ผมไม่สนเลยด้วยซ้ำ
พรุ่งนี้ผมจะย้ายออกจากที่นี่ และจะไม่กลับมาอีก
เดี๋ยวผมคืนค่าไกล่เกลี่ยให้ เพราะงั้น...
ผมขอร้องล่ะครับ
ได้โปรดอย่ามายุ่งกับผม
ถือว่าผมขอนะ
ตรงส่วนนี้เรียกว่าลิ้นไก่ครับ
อะไรนะ
มันคือมัดกล้ามเนื้อในลำคอ
ผมชอบจ้องมองลิ้นไก่
ภายในปากผู้อื่นอย่างละเอียด
ต่อไปนี้อย่าปิดบังอะไรผมอีก
เข้าใจไหมครับ
ไม่สิ
(เจ้าหน้าที่โซจองฮวา)
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ นี่เจ้าหน้าที่โซจองฮวา
แผนกสายตรวจอึนฮเย ที่เคยโทรมาคราวก่อนค่ะ
สายตรวจอึนฮเยเหรอ
ค่ะ ฉันจะขอสอบถามเรื่องเดิมเลย
คือสายสืบชาซองรยอลน่ะค่ะ ตอนนี้คุณติดต่อ...
เขาได้หรือยังคะ
เราก็ติดต่อสายสืบชาไม่ได้เหมือนกัน
ทำไมเหรอครับ
อ๋อ ติดต่อไม่ได้หรอกเหรอ
เอ่อ คือ...
ฉันแค่คาดเดาเฉยๆ คือไม่แน่ว่าบางที...
ฉันคิดว่าสายสืบชา...
อาจจะถูกลักพาตัว
หรือไม่ก็อาจเป็นไปได้ว่าถูกฆาตกรรม
อะไรนะ
คือ ฉันเจอเบาะแส บริเวณที่พบเห็นสายสืบชาครั้งสุดท้าย
ในพื้นที่ย่านอึนฮเยค่ะ
เจอเบาะแสเหรอ
สายสืบชาแวะไปย่านอึนฮเย
แล้วหายไปแถบภูเขาชางอีนี่ครับ
ภูเขาชางอีเหรอคะ
ครับ กล้องวงจรปิดจับภาพเขา ได้ครั้งสุดท้ายราวๆ เที่ยงคืน
ราวๆ เที่ยงคืนเหรอคะ
เฮ้ย เอามานี่
นี่สายสืบอีกวางแจพูดนะครับ คนที่คุยกันคราวก่อน
สวัสดีค่ะ นี่เจ้าหน้าที่โซจองฮวา แผนกสายตรวจฮึนฮเยค่ะ
ครับๆ แล้วคุณเจอเบาะแสอะไรครับ
เป็นเข็มฉีดยาน่ะค่ะ
คือ ฉันคิดว่าเป็นไปได้ที่...
มันถูกใช้กับสายสืบชาซองรยอล
เข็มฉีดยาเหรอ เจอที่ไหนครับ
ก็ละแวกย่านอึนฮเย
ฉันเจอแถวบริเวณที่ สายสืบชาซองรยอลจอดรถค่ะ
เห็นมันตกอยู่บนพื้น เลยคิดว่ามันอาจถูกใช้ก่อเหตุ
แล้วคุณรู้ได้ไงว่าเขาจอดรถที่ไหน
ฉันเปิดดูคลิปกล้องวงจรปิด...
เรื่องนั้นไม่สำคัญ
คือว่าคนที่อยู่ในหอพักนี้ ดูน่าสงสัยมากจริงๆ
พวกเขาอาจรู้เห็นค่ะ
นี่คุณแน่ใจว่าเข็มฉีดยา ถูกใช้กับสายสืบชาเหรอครับ
เปล่าค่ะ ฉันไม่แน่ใจ
ก็คือคุณเจอเข็มฉีดยา แล้วเดาว่าเป็นหลักฐาน
ยังไงดีล่ะทีนี้
ให้ตายสิ เข็มฉีดยา...
ค่ะ งั้นขออภัยที่รบกวนนะคะ ฉันจะส่งเข็มฉีดยาให้
ถ้าคุณลองตรวจสอบดู
ก็น่าจะได้เบาะแสอะไรบ้าง
ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวเราตรวจสอบดู แล้วจะโทรกลับนะครับ
ค่ะ อย่าลืมโทรมานะคะ
เข้าไปก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมสูบบุหรี่แล้วตามเข้าไป
ตอนนี้แหละ
จังหวะนี้ฉันต้องหนีแล้ว
เออพี่
พี่ วันนี้ตอนเดินผ่านชั้นสี่
ผมได้กลิ่นแปลกๆ ครับ
ก็เลยนึกดูว่ามันคือกลิ่นอะไร
มันคือกลิ่นเลือดครับ
มันน่าสงสัยที่...
หน้าพี่ไปโดนอะไรมา
- หกล้มน่ะ - ล้มได้ยังไงครับ
พี่ ถ้าพี่ไม่ติดอะไร งั้นกินเบียร์กันไหมครับ
ไม่ล่ะ
ฉันจะนอน
ครับ งั้นฝันดีแล้วกัน
ทำไมครับ
นั่นแมว ซากแมว...
เฮ้ยพี่
นี่มันเสื้อพี่นะครับ
มีอะไรกัน ทำไมจู่ๆ ตะโกนลั่นหอเลยครับ
ผมใจหายใจคว่ำหมด
ขอโทษครับ เขาตาฝาดเห็นเป็นอย่างอื่น
ทำไมครับ คุณเห็นอะไร
เห็นซากแมวหรือเปล่านะ
- สีมันขาวเหมือนกระดาษ - พี่
- น่าจะดื่มสมุนไพรหน่อยนะ - พี่จงอู
พี่ เป็นอะไรหรือเปล่า
เป็นอะไรไหมพี่ พี่
เห็นแววตาพวกแม่งไหมล่ะ
เราไม่รู้หรอกว่าในหัวมันคิดอะไรอยู่
หัดเจียมตัวบ้างโว้ย ไอ้เวร
- ปักฉมวกซะ - เดี๋ยวกูสงเคราะห์ให้
คิดว่าเราทำอะไรผิดเหรอ
งั้นก็ย้ายออกซะสิ
จะทู่ซี้อยู่ทำไมอีก
พูดในสิ่งที่อยากพูด ทำในสิ่งที่อยากทำ
มันดูเป็นมนุษย์มากกว่า
(กล้องวงจรปิดกำลังทำงาน)
สวัสดีค่ะเถ้าแก่
ฉันชื่อโซจองฮวา เป็นเจ้าหน้าที่สายตรวจย่านอึนฮเยค่ะ
ฉันจะขอสอบถาม เรื่องกล้องวงจรปิดหน้าร้าน
- ขอความร่วมมือด้วยนะคะ - อ๋อ ได้เลยครับ
ก็อย่างที่เห็น มีกล้องวงจรปิดอยู่ห้าตัว
แต่ใช้การได้แค่สองตัวครับ
คือว่า ซอยนี้ไม่พลุกพล่าน
ปกติก็จะเห็นแบบนี้ตลอดครับ
- เห็นโล่งๆ ตลอดเหรอคะ - ใช่ครับ
แถวนี้มันเปลี่ยว ภาพก็เลยแทบจะไม่มีอะไร
เห็นไหมครับ อันนี้ภาพจากเมื่อวาน
ทั้งซอยว่างเปล่า ไม่เห็นใครสักคน
มีแต่ซอยโล่งๆ
- เถ้าแก่คะ หยุดก่อน - ครับ อ๋อ
- รถคันนี้กำลังวิ่งขึ้นไปตามถนน - ใช่ครับ
แล้วขึ้นไปบนเขาทำไมคะ มันมีอะไรเหรอ
ก็มีแต่ต้นไม้นะครับ
- เหรอคะ - ครับ
แล้วทางออกล่ะคะ ถนนนี้เชื่อมไปถึงไหน
ถ้าวิ่งขึ้นไปทางนี้ จะลงจากเขายังไง
เท่าที่ผมรู้ ทางขึ้นลง มีอยู่ทางเดียวครับ
- ไม่มีเส้นอื่นแล้ว - มีทางเดียวเหรอคะ
ถูกต้องครับ
ดูทั้งวันก็ไม่เจออะไรหรอก
ไม่มีภาพตอนรถวิ่งลงมา
ไม่มีวี่แววเลย
มันยังอยู่บนนั้นเหรอ
เละเลย
ใครทำคีย์บอร์ดฉันพัง
เด็กฝึกงาน นายทำใช่ไหม
ฉันถามนายอยู่นะเว้ย
ไอ้ห่านี่ สักทีเหอะ
ทำงานกับคนโง่นี่ปวดหัวฉิบหาย
แม่ง
คีย์บอร์ดกู
ยังเหลืองานอีกเพียบ
แม่ง ทำคีย์บอร์ดพังเฉย
จะทำไงล่ะทีนี้
ข้อมูลก็ต้องหา คีย์บอร์ดดันมาพังอีก
แล้วจะทำงานยังไงวะ
คุณจงอู ทำอะไรน่ะ
- คุณจงอู - เฮ้ย หยุด
อย่าทำเขา พอได้แล้ว
- ไอ้เวร เป็นบ้าเหรอวะ - บ้าไปแล้วเหรอ
คุณบยองมิน ไหวหรือเปล่า เป็นอะไรมากไหม
สติแตกหรือไงวะ
คุณบยองมิน คุณบยองมิน
เวรแล้วไง
ใครครับ
ตอนนายคลั่ง ฉันนึกว่านายเป็นคนอื่น
คุณซังมานเพิ่งโทรมา
โชคดีที่คุณบยองมิน ไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรง
ขอบใจนะ
แต่ก็ต้องนอนโรงพยาบาลสองสามอาทิตย์
ฉันจะไปเยี่ยม แล้วเกลี้ยกล่อมไม่ให้เขาเอาเรื่อง
แต่ไม่รู้เขาจะยอมไหม
นายเล่นฟาดไม่เลี้ยง
ทำไปทำไมวะ
ปกตินายไม่ก้าวร้าวนี่
แล้วปกติผมเป็นยังไง
อะไรนะ
ช่างเถอะ ลืมที่ฉันพูดซะ
แล้วหน้าไปโดนอะไรมา
ไม่ใช่แผลจากเมื่อกี้แน่ๆ
แล้วดูสภาพเสื้อ
ผมตกบันไดครับ
นี่ ดูก็รู้ว่านายไม่ได้ตกบันได
พักนี้เป็นอะไรวะ ถามจริง
ได้ยินว่าทะเลาะกับจีอึนด้วย
มองแบบนี้คืออะไร
จีอึนน่ะ
พี่ไปหาเธอทำไม
หา
คิดว่าผมไม่รู้เหรอครับ
ถ้าไม่อยากตายก็อย่าชั่วให้มาก
ผมกำลังสูญเสียการควบคุมตัวเอง
อะไรทำให้ผมเปลี่ยนไปขนาดนี้
พวกที่หอพักเหรอ
หรือพวกที่บริษัท
หรือจริงๆ ผมเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
ตัวตนผมเป็นแบบไหนกันแน่
ผมเองก็ไม่แน่ใจ
เจ็บนะครับ อย่าโดนตัวสิ
- แล้วแขนล่ะ - คุณบยองมิน
- แขนก็ปวดครับ - อ้าว
- มาแล้วเหรอครับ - ตายแล้ว
- แม่จ๋า - พ่อคุณเอ๊ย
โถ มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง
- เจ็บตรงไหนบ้าง - โอ๊ย
เจ็บๆ
เจ็บเหรอลูก เจ็บมากไหม
ผมโดนไอ้ชาติชั่วทุบครับ
โธ่เอ๊ย แย่แล้วลูกแม่
น่าสงสารเหลือเกิน
น่าจะฆ่าแม่งให้ตาย
ค่ะ แผนกสายตรวจอึนฮเย...
บ้าเอ๊ย
มีเรื่องอะไรเหรอครับ
เปล่า ไม่มีอะไร
สวัสดีค่ะ น้าคะ
ไม่เจอกันนานเลย นี่จองฮวานะคะ
ค่ะ ไม่ใช่อะไรหรอก
พอดีมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อยค่ะ
หัวหน้า รับลมเย็นๆ ค่ะ
มีอะไร
คือ ไม่ทราบว่าช่วงบ่ายวันนี้...
ฉันขอลางานได้ไหมคะ
ลาไปไหน
พอดีว่าเป็นเรื่องส่วนตัว ถ้าจะตอบตรงๆ ก็แบบว่า...
ทำไมล่ะ จะไปดูคอนเสิร์ตบังทันเหรอ
เนี่ย หลานฉันก็งอแง จะไปดูตั้งแต่เช้าแล้ว
- เฮ้อ - ถ้าไปดูคอนเสิร์ตต้องลาทั้งวันสิ
แต่ยังไงซะ ฉันจะถือว่าหัวหน้าอนุญาตฉันแล้ว
ขอบคุณที่ให้ลาช่วงบ่ายค่ะ
ขอบคุณนะคะ ขอให้โชคดี
- เฮ้ย จองฮวา - ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
นึกจะลาก็ลาได้ไง
หยิบเข็มให้หน่อย
อ๋อ ได้ครับ
เจอแล้ว
- นี่ครับ - ไม่เจอรอยนิ้วมือ
แสดงว่าคนร้ายอาจใส่ถุงมือก็ได้
แต่ฉันเจอตัวอย่างดีเอ็นเอจากเข็ม
- ดีเอ็นเอเหรอคะ - อือ
เหมือนจะไม่ใช่ของชาซองรยอลนะ นั่งก่อนสิ
ค่ะ
ฉันไม่แน่ใจนะ แต่สารที่ฉีดผ่านเข็มเนี่ย
คือยาชาที่ชื่ออาร์ติเคน
- อาร์ติ... - อาร์ติเคน
- มันคือยาชาเฉพาะที่
ใช้กันทั่วไปตามคลินิกทำฟัน
แล้วมันก็เป็นยาชาที่ออกฤทธิ์ เร็วกว่ายาตัวอื่น
ค่ะ
จองฮวา
ค่ะ ว่าไงคะ
ถ้าหัวหน้าแกรู้ แกโดนลงดาบแน่
รู้ค่ะ
ทำไมต้องทำขนาดนี้
- น้าคะ - ว่าไง
น้าจะเชื่อทุกอย่าง ที่หนูกำลังจะเล่าต่อไปนี้ใช่ไหม
เล่ามาก่อนเถอะ
ค่ะ
เอ่อ คือว่า...
ตอนแรกสุดเลย มันเป็นเรื่องแมวค่ะ
- อีกแล้วเหรอ - เราเจอซากแมวทุกๆ สองวัน
หนูคิดว่าจุดเริ่มต้นมันคล้ายกับ คดีฆาตกรรมบ้านตากอากาศสามเดือนก่อน
ค่ะ หลังจากนั้น...
มีแรงงานต่างด้าวหายตัวไป
นี่คุณได้รับแจ้งคนหาย นอกจากชายคนนี้อีกไหมครับ
มีคนหอพักนี้...
หายไปอีกเหรอคะ
เท่าที่ได้ยินป้าแกเล่า
เขาย้ายออกจากหอไปแล้ว
แต่แปลกที่มันฉุกละหุกเกิน แล้วลุงเขาก็ดูไม่ได้รีบร้อน...
- ที่ที่ชายคนนี้อยู่ - จะย้ายออกด้วย
คือหอพักเดียวกัน กับชายคนที่ฆ่าแมวค่ะ
และสายสืบชาซองรยอล ก็หายตัวไปจากหอนี้ด้วย
และมีอีกคนหายตัวไป รวมเป็นสองรายแล้วตอนนี้
แปลว่าแกสงสัยคนที่ฆ่าแมวใช่ไหม
- ทีแรกหนูก็คิดแบบนั้นค่ะ - อือๆ
แต่พอสืบสาวลงไป ก็พบว่าหอพักนี้มีแต่เรื่องแปลกๆ
ป้าเจ้าของหอเคยเปิดบ้านเด็กกำพร้า
พอเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ แล้วได้เงินชดเชยก้อนใหญ่
เธอก็หายตัวไป
ส่วนคนสามคน ที่เคยอยู่บ้านเด็กกำพร้านั้น
ทุกวันนี้ก็อยู่ด้วยกัน ที่หอพักนี้ค่ะ
อยู่ด้วยกันเหรอ แปลกจริง
ใช่ไหมคะ
แกก็เลยคิดว่า มันไม่ได้เกิดขึ้นด้วยฝีมือ...
- คนคนเดียวถูกไหม - ค่ะ
ถ้าหนูไม่หยุดมัน
ก็อาจจะมีคนถูกฆ่าอีกค่ะ
แต่ฉันว่าแกหยุดไม่ได้หรอก
ให้สายสืบทำคดีไหมล่ะ
ไม่มีเวลาแล้วค่ะ
ต้องหยุดมันก่อนจะเกิดเรื่อง
แม่ หยิบอันนั้นให้หน่อย
- คุณพัคบยองมิน - คุณนักข่าว มาได้ไงครับเนี่ย
- แวะมาเฉยๆ - นักข่าวเหรอคะ
- สวัสดีครับ คุณแม่ใช่ไหม - ค่ะ
ดีเลย คุณนักข่าว ต้องให้มันชดใช้นะคะ
อย่าเลยแม่
แม่จัดการเอง
สมัยเขาเรียนหนังสือ
ก็โดนแกล้งประจำเลยค่ะ
เจ้าเด็กนี่เป็นคนดีไม่มีพิษภัย
- ทีหลังก็หัดตอบโต้บ้างสิ - ครับ
อย่าเป็นคนดีเกิน
- คนดีก็งี้แหละครับ - บ้าจริงๆ
- ไอ้เลวเอ๊ย - เพลียใจเลย
เชิญคุยกับเขาตามสบายนะคะ
- ครับๆ - เออแม่ ผมเอา...
เอาสตรอว์เบอร์รี่นะ ไม่ใช่ช็อกโกแลต
- รู้แล้วๆ - ขอบคุณครับ
กินสตรอว์เบอร์รี่จริงเหรอ
ดื่มไอ้นี่ดีกว่า
คุณยุ่งอยู่ ไม่เห็นต้องมาเลย
ต้องมาเยี่ยมสิ ต่อให้งานยุ่งก็เถอะ
อาการเป็นไงบ้าง
ตรงนี้เย็บแปดเข็ม แล้วก็มึนหัวเพราะโดนกระแทก
ว่าแต่เด็กฝึกงานทำจริงๆ เหรอ
ไอ้เวรนี่มันโรคจิตครับ
ไหนเล่ามาซิ
มันซ้อมผมในออฟฟิศ
ถ้าประธานไม่ห้าม ผมคงตายไปแล้ว
ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
เปิดให้หน่อย มือผมเจ็บ
มันหวดผมไม่ยั้ง
คุณนักข่าวน่าจะเห็นหน้ามัน
น่ากลัวมากครับ
ท่าทางไม่น่าเป็นคนแบบนั้นเลยนะ
ให้ตายเถอะ
เออ ประธานชินอยู่ไหน
จะไปหาเด็กฝึกงานเหรอ
อ๋อ เสร็จธุระแล้วเจอกันหน่อย
เดี๋ยวผมไปรอที่ออฟฟิศ
เออ โอเค
ฉันว่ามันยังไงๆ อยู่นะ
จงอู
ยุนจงอู
นายออกไปแต่หัววัน แล้วทำไมเพิ่งกลับหอวะ
หาผมเจอได้ยังไง
ก็ถามจีอึนไง ถึงได้รู้
ไปกินเหล้ากัน
จะได้เคลียร์เรื่องเข้าใจผิด
เข้าใจผิดอะไร เรื่องที่พี่แอบเจอจีอึนน่ะเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้นเว้ย
จีอึนเป็นห่วงนายมาก ฉันเลยไปบอกเธอว่าไม่ต้องห่วง
จีอึนไม่อยากให้ฉันบอกนาย
เพราะกลัวนายจะคิดมาก แล้วทำไมนายถึง...
เห็นแก่ตัวขนาดนี้วะ
ไม่หัดนึกถึงคนอื่นบ้าง
ตามมาสิ
แถวนี้มีร้านเหล้าไหมวะ
เอ้า
เอาไปสิ
ไปเปลี่ยนชุดซะ
ตามใจนะ
จงอู ช่วงนี้เป็นอะไร
อยู่ดีๆ ก็ไปหาเรื่อง...
ให้ตายเถอะว่ะ
นายพังคีย์บอร์ดหัวหน้าพัคทำไม
หือ
จงอู ไหนว่ามา
นายมีปัญหาอะไร
นี่นาย...
ไม่รู้เหรอว่าในสังคม...
มีคนแบบหัวหน้าพัคอยู่นับไม่ถ้วน
นายจะคบคนที่ถูกชะตาอย่างเดียวไม่ได้
ก็รู้ว่ามันไม่ง่ายที่ย้ายเข้ากรุง
แต่ถ้ามัวสนใจเรื่องหยุมหยิม
นายไม่เครียดตายเหรอวะ
นายจะยอมทิ้งทุกอย่าง เพราะไอ้ขี้แพ้บางตัวกวนใจเหรอ
ไม่เสียศักดิ์ศรีบ้างหรือไง
ตอนย้ายเข้ากรุงใหม่ๆ นายก็มีเป้าหมายอยู่นี่หว่า
ฉันเห็นนายเหมือนน้องถึงได้พูดแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่น...
จีอึน ทางนี้
ฉันโทรตามเอง เพราะเห็นนายเข้าใจผิด
- พี่ - มานั่งเลย
จีอึน
เกิดอะไรขึ้น ทะเลาะกับคนที่ออฟฟิศเหรอ
นี่ แฟนเธอใจแคบเป็นบ้าเลย
- ขอดูหน่อย - ฉันพูดอะไรก็ไม่ฟัง
เฮ้ย
อยากตายหรือไงวะ
พี่
จงอู
นาย...
อย่าใช้อารมณ์เป็นที่ตั้งสิวะ
ก็รู้ว่าอยู่หอมันเครียด
แต่ก็ไม่ควรพูดแบบนี้ไหมวะ
ใครๆ ก็ลำบากทั้งนั้น ไม่ใช่แค่นาย
- เลิกงอแงได้แล้ว - แกจะไปรู้อะไร
แกคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด จะไปรู้อะไร
อ้าวไอ้นี่ ที่แท้มีปมนี่หว่า
กลัวคนที่ดีกว่าแบบฉัน แย่งจีอึนไปว่างั้น
พี่พอได้แล้ว พี่
ยังไง จะฟาดฉันเหรอ
- ก็เอาสิวะ - พี่ พี่ ขอร้อง
- เอาเลย - พอเถอะพี่
ปล่อยมันๆ จีอึน ปล่อย
- ดูซิมันจะกล้าไหม - บอกให้พอไง
คุณห้อง 303 จริงด้วย
สวัสดีครับ ผมอยู่ตึกเดียวกับคุณจงอูน่ะ
ผมชอบมาร้านนี้หลังเลิกงาน
เมื่อกี้เดินผ่านร้านเห็นคุณจงอู เลยจะเข้ามาทักทาย
ผมขอร่วมโต๊ะนะครับ
นั่งกันสิครับ
เราเคยเจอกันแล้วใช่ไหม
ขอโทษนะ พอดีว่าเรา...
คุยเรื่องสำคัญอยู่
นี่เพื่อนร่วมงานคุณจงอูเหรอ
ผมเป็นประธาน ไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน
ที่แท้ก็ประธาน
คำพูดคำจาถึงฟังดูจองหองแบบนี้
ว่าไงนะ
เวลาอยู่คนเดียวในห้องแคบๆ
คุณจะคิดว่าโลกนี้มีแค่คุณ
แต่ถ้าคนที่ใกล้ชิดที่สุด ไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณ
คุณจงอูรู้ดีใช่ไหมว่ามันเป็นยังไง
นี่คุณ คิดจะทำบ้าอะไร
ไงนะ
คุณเป็นใครถึงมาทำเป็นรู้จักจงอูดี
น่ารังเกียจชะมัด
อะไรนะ
อย่าทำเหมือนเป็นห่วงเขา ทั้งที่ไม่ได้ห่วงสิครับ
คุณก็แค่อยากได้แรงงานถูกๆ มาใช้งานไม่ใช่หรือไง
แล้วถ้าสุดท้ายได้เธอมาครองด้วย ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่
กล้าพูดจาหมาๆ งี้ได้ไงวะ
เฮ้ย นี่ อยากตายเหรอ
บันเทิงไหมล่ะครับ
พอมีสาวอยู่ด้วยแล้วทำเป็นกร่าง
ขับรถนำเข้า ทำมาเป็นเก๊กใหญ่โต
- ไอ้ปากดีนี่แม่ง... - นี่คุณ
- ไม่อยากจะเชื่อ - ออกไปคุยกับผมข้างนอก
ได้เลยครับ
- อย่าหนีสิวะ - พอเถอะพี่
- เฮ้ยมึงน่ะ มานี่ซิ - อย่านะ
- ฉันแค่อยากคุยด้วย - พี่
- เดี๋ยวสิ เฮ้ย - พอเถอะน่า
เชื่อแม่งเลยว่ะ
อากาศอบอ้าวชะมัด
สงสัยใกล้หน้าฝนแล้ว ว่าไหมครับ
คุณหาผมเจอได้ยังไง
ผมเดินผ่านแล้วหันมาเจอพอดีครับ
คุณยุ่งอยู่สินะ เห็นมาเดตกับแฟน
เปล่า ผมแค่...
เพราะอะไรกัน ทำไมต้องตามผมไปทุกที่...
ไม่สิ ไม่ใช่อย่างนั้น
คือผมก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ
แต่อย่ามายุ่งกับเราได้ไหม
ถือว่าผมขอ
- ไม่ได้หรอกครับ - หา
ผมบอกที่รักแล้วไม่ใช่เหรอ
ถ้าผมมีเป้าหมายแล้ว ผมจะไม่ปล่อยมันหลุดมือ
เฮ้ย ไอ้ผมยาว
คุณอยากฆ่ามันไม่ใช่เหรอ
ตอนเห็นแฟนลงจากรถไอ้หมอนั่น
ถ้าคุณอยากฆ่า ก็ฆ่าเลยครับ
มันคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ
มาคุยกันหน่อย
เฮ้ย
ไอ้นี่ หนีเพราะปอดแหกนี่หว่า
จงอู เป็นอะไรไหม
ทำไมนายดูกลัวมันจังวะ
หน้าซีดๆ แบบมัน ไม่น่าจะมีแรงต่อยใครด้วยซ้ำ
ฉันไม่น่าชวนนายมานี่เลยว่ะ
ไม่ชอบเลยที่นายเป็นแบบนี้
กลับไปพักที่บ้านเกิดเถอะ
สบายใจเมื่อไหร่ค่อยโทรมา
เดี๋ยวโอนค่าจ้างให้ บวกเพิ่มด้วย
ไม่อยากเจอมันแล้วใช่ไหมล่ะ
วันนี้ไม่ต้องกลับหอหรอก ไปเปิดโมเต็ลนอนซะ
เอ้า
รับไปสิ
- โธ่ - พี่
ระวังตัวด้วย
- อะไรนะ - ระวังหลังให้ดี
ไอ้ห่านี่เป็นอะไรอีกวะ
มึงจะเอายังไง
อุตส่าห์ชวนมาทำงานด้วย แล้วนี่อะไร
"ระวังหลัง" ส้นตีนอะไร
- เดี๋ยวกูต่อยให้ฟันร่วง - พี่
- เฮ้ย ยังไง - อะไรอีกแล้วเนี่ย
ปล่อยเถอะ
นี่ฉันเห็นแก่จีอึนหรอกนะ
พอได้แล้ว
ฉันพูดจริง
พี่แจโฮต้องระวังให้ดี
อะไรนะ
เขาต้องระวังผู้ชายคนนั้น
แยกสถานีขนส่งโซลครับ
พี่
มีเรื่องอะไรกันแน่
พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปบ้านเกิด
แล้วข้าวของล่ะ
ไม่กลับหอก่อนเหรอ
ไม่รู้ ฉันไม่สน
นี่เป็นเพราะ...
ผู้ชายจากหอที่เพิ่งเจอเหรอ
พอหันไปเห็นเขาปุ๊บ หน้าพี่ก็ถอดสีเลย
พี่
จีอึน
เขาเป็นคนน่ากลัวมากจริงๆ
(ประธานชินแจโฮ)
เก้าอี้หรูคนเดียวเลยแฮะ
ผมคิดว่าแค่ออกจากหอ เรื่องมันก็จบ
ทว่าสถานที่ไม่ใช่ประเด็น
ทุกที่ที่ผมไปกลับกลายเป็นนรก
เพราะไอ้เวรนั่นคนเดียวแท้ๆ
เฮ้ย
ปกติผมไม่ได้หุนหันขนาดนี้
แต่คุณจงอูของผม...
คือคนพิเศษ
เป็นคนพิเศษสำหรับผม
เมื่อกี้ทำไมปากดีนัก
ไอ้สวะ
อย่า...
(จีอึน: ฉันโอเคอยู่ พี่ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม)
(ไม่เป็นไรหรอก แล้วนี่อยู่ไหนกัน)
(พี่แจโฮ: ฉันอยากขอโทษจงอูด้วยตัวเอง)
(วันนี้ไม่ได้หรอก เขาไม่ค่อยสบาย เจอกันคราวหน้านะ)
ครับ คุณน้า
ผมจะให้มาเก็บกวาดที่นี่หน่อย
(ประธานชินแจโฮ)
รุ่นพี่
สำนักงานใหญ่มีตำแหน่งว่างไหม
ก็สกู๊ปข่าวพิเศษไงเล่า ไม่น่าถาม
ถ้าไม่เอา ผมจะไปเสนอที่อื่น
บ้าน่า ข่าวนี้โคตรชัวร์
เดี๋ยวพรุ่งนี้โทรหา
เฮ้ย
ทำอะไรวะ
นี่นักข่าวเหรอครับ
มีข่าวสนุกๆ บ้างหรือเปล่าครับ
ไม่มีหรอก
ผมแค่ขับผ่านมาทางนี้เฉยๆ
มีอะไร
แน่ใจนะ
ผมพูดชัดแล้วนะครับ ว่าให้คุณไปเก็บกวาด
นี่ผมต้องตามเช็ดขี้คุณด้วยเหรอครับ
นี่แหละปัญหา
คุณไม่สนุกกับเรื่องนี้เลย แม้แต่นิดเดียว
กลัวใช่ไหม
คุณน่ะ ต้องทำตามที่ผมสั่ง
แล้วคุณจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้
ครับ
ล้อเล่นครับ
(ยุนจงอู)
(เมตามอร์โฟซิส ผู้เขียน ฟรันซ์ คาฟคา)
ทำอะไรครับ
สวัสดีครับ พอดีผมหิวน่ะ
คุณจงอูให้ผมยืมอ่านครับ
อ๋อ ถึงว่าล่ะ
ถ้าไม่ถือ มาดื่มด้วยกันสิครับ ดื่มคนเดียวมันน่าเบื่อ
แหม เรื่องเมาขอให้บอก
- นั่งสิครับ - ครับ
- อ้อ สักครู่นะครับ - ครับ
เอาล่ะ
อะไรครับเนี่ย
เนื้อครับ
โอ้โฮ รู้สึกว่าเนื้อดิบนะนั่น
ป้าเจ้าของหอทำให้กิน เป็นครั้งคราวครับ
แหม ป้าแกน้ำใจงามจริงๆ
หอเก่าที่ผมเคยอยู่ ไม่มีอะไรให้กินเลยครับ
เขาว่าเปลือง
ชิมดูสิครับ
ครับ
- อ้อ ขอบคุณครับ - ครับ
เป็นไงครับ รสชาติถูกปากไหม
ครับ
เนื้อแอบแข็งนิดหนึ่ง
แต่ก็นุ่มด้วยครับ
ว่าแต่นี่มันเนื้ออะไรครับ
เหมือนจะไม่เคยกินมาก่อน
จริงๆ ผมก็ไม่รู้ครับ
ป้าแกทำอะไรมาผมก็กินหมด
ดีแล้วล่ะครับ ถือเป็นการขอบคุณป้าไปในตัว
แต่ซอสหมักนี่ก็รสแปลกนะครับ
ปกติเขาหมักน้ำมันงาไม่ใช่เหรอ
แต่คุณห้อง 310 ก็กินเพลินเลยนะ
ครับ
นี่คือเนื้อคนครับ
ล้อเล่นครับ อึ้งเลยเหรอ
ใช่ไหมล่ะ
- ดื่มกันครับ - ได้เลย
เมื่อกี้คืออึ้งจริง
- คราวก่อนที่เจอกัน - ครับ
ดูเหมือนคุณจะสนิทกับคุณห้อง 303 นะ
เพราะอายุไล่ๆ กันหรือเปล่า
ใช่ครับ พี่จงอูเป็นคนดีจริงๆ
แต่คนในหอดันชอบยั่วโมโหเขา
ไม่เป็นไรครับ พูดมาได้เลย
อ๋อ
ไม่มีอะไรครับ
เขาบอกว่าคนในหอดูแปลกๆ ใช่ไหมครับ
คุณรู้เหรอครับ
ตอนมาอยู่แรกๆ ผมก็ว่าคนพวกนี้ประหลาด
แถมไม่ชอบขี้หน้าด้วย
แต่เดี๋ยวนี้ผมชินแล้วครับ
เพราะคนเราล้วนแตกต่างกันไป
พอเข้าใจว่าคนเราต่างกัน อะไรๆ มันก็ง่ายขึ้น
ครับ ที่คุณว่ามาก็มีเหตุผล
ว่าแต่พี่...
- เรียกพี่ได้ใช่ไหม - ได้สิครับ เป็นกันเองดี
ครับ ว่าแต่พี่ทำงานอะไรเหรอครับ
พี่ดูไม่เหมือนคนหอนี้ด้วยซ้ำ
เป็นศิลปินเหรอ
ทำไมครับ
แบบว่าพี่มีออร่าบางอย่าง ที่ไม่เหมือนคนทั่วไปน่ะ
ก็ว่าอยู่ ว่าได้กลิ่นอะไรอร่อยๆ
ที่แท้ทั้งคู่กินของว่างอยู่นี่เอง
- อร่อยไหม - ครับ
นี่มัน...
เนื้อคนนะโว้ย
ครับ เพิ่งได้ยินเมื่อกี้ จากปากคนนี้เลย
ผมเล่นมุกเนื้อคนไปแล้วล่ะ
เล่นแล้วนี่เอง
ไม่รู้ทำไมนะ
เวลามีคนใหม่มาอยู่ ผมรู้สึกอยากแกล้งทุกที
พี่จงอูก็โดนเหรอครับ
ใช่ครับ
คุณห้อง 303 กลัวจัดเลยล่ะ
แหม ก็พี่จงอูเขา...
หยิบกินมือเปล่าได้ยังไงครับ
อร่อย
ป้าเจ้าของหอทำอาหารอร่อยที่สุดเลย
ไม่ล่ะครับ ไม่เป็นไร
- ไม่เอาแล้ว - กินอีกสิครับ
ไม่ครับ ไม่เป็นไร ผมกินเยอะแล้ว
น่าเสียดายจัง
อุตส่าห์ดีใจที่เห็นคุณชอบ เหมือนพวกเรา
เอ๊ะ
ปัง
ครับ อ๋อครับ
ผมกลับห้องก่อนนะครับ
ครับ ตามสบาย
เนื้ออร่อยดีครับ
ขอบคุณนะครับ
(พี่จงอู)
ไม่รับสายแฮะ
ผมว่าชั้นสี่เนี่ย ทะแม่งๆ สุดแล้วครับ
พี่บอกว่ามีคนเข้าไปชั้นสี่นี่ครับ
แต่ชั้นนั้นไม่มีคนอยู่
งั้นใครล่ะเข้าไป แล้วเข้าไปทำไม
- สถานที่เกิดเหตุ - สถานที่เกิดเหตุ
- อือ - นั่นแหละ
บ้าเอ๊ย
ปัดโธ่
ทำอะไรเนี่ย
จับไว้ซิ
- เฮ้ยๆ - อะไรเล่า
เอาเลย
- นั่นแหละ - เวรฉิบ
คุณห้อง 310
คุณต้องย้ายออกแล้วล่ะครับ
คุณคนนี้ต้องใช้กระเป๋ากี่ใบนะ
ได้เวลาทำงานแล้วสิ
ถ้าพวกเราไปจากที่นี่ จะเอายังไงกับพวกนั้นดี
เราต้องจัดการซะ
ดูเหมือนหอพักที่ผมอยู่จะมีฆาตกรครับ
พี่ใช่ไหมเนี่ย นี่ชางฮยอนไง
ไม่ทราบว่า เห็นรถถูกทิ้งละแวกนี้บ้างไหมคะ
เกมตานี้ ฉันชนะใสๆ
ถ้าคุณห้อง 303 ไม่กลับมาล่ะ
เขากลับมาแน่ครับ ไม่ต้องห่วง
คุณครับ
นี่คุณจะหนีอีกไหม
ผมจะรอในห้องคุณนะครับ
คำบรรยายโดย: ธนภัทร สันติวนานนท์