W przyrodzie wrażliwość to synonim słabości.
Prawie zawsze prowadzi do śmierci.
Dlatego pierwsze chwile żółwi morskich to wyścig do wody.
Maruderzy stają się ptasią karmą.
Czasem ludzie, zwłaszcza ciemnoskórzy,
borykający się z przeciwnościami, gdy próbują przetrwać,
tak dobrze ukrywają swoją wrażliwość,
że nawet nie wiemy, kiedy to odczuwamy.
Stary, zmiana planu. Camille nie wpadnie.
-Ciekawy zwrot akcji. -Tak.
W jej imieniu radzę ci pójść do przodu.
-Ona to mówi, czy ty? -Ja w jej imieniu.
A sama nie mogła powiedzieć?
-Ma ważniejsze sprawy. -Ważniejsze?
-Tak. -To jej słowa, czy twoje?
Ty mówisz „tak” czy Camille?
-Co ty gadasz? -Nie wiem.
Nie pisz do niej.
Po co cię przysłała, skoro wczoraj w Columbii było między nami spoko?
-Widzieliście się? -I nie powiedziała ci. Drugi zwrot akcji.
-Kazała ci przyjść? -Zostawiła telefon. Widziałem SMS-y.
Ma tajemnice, a ty je wykradasz.
Dobry wstęp do „żyli długo i szczęśliwie”.
I owszem. To brednie, że tworzycie zgrany zespół.
My tworzymy. Wybrała mnie, nie ciebie.
Stary, ta wiadomość dotyczyła pracy. Mamy propozycję grantu.
-Grantu? -Tak.
Fundacja płaci za badania.
-Wiem. Nie jestem głupi. -To w czym rzecz?
Ona szuka innej pracy. Wybiłaby się i zarobiła.
Czemu odmówiła?
Może się bała, że cię zmartwi, iż pracuje ze swoim eks.
Kocham Camille. Nie chcę, by przeze mnie rezygnowała z pracy.
-Powinna się zgodzić. -Zdecydowanie.
-Pogadam z nią. -Pogadam z nią.
Pogadaj z nią.
Obyśmy rozumieli, że z tobą pracuje, a mnie kocha.
Na koszt firmy. Szczęśliwej parady.
Zwrot akcji.
-Hej, kochanie. Przepraszam za Tye. -Zapomniałaś o tym?
Tak. Najdłuższy dzień w dziejach.
-Hej, ty. -Hej.
Nieźle wygląda.
-Raczej ty. -Dzięki.
-Gdzie byłaś? -U doktor Pruitt i u dziekana.
Była rzeźnia. Asystentka Pruitt ukradła połowę jej pracy o Seneca Village
i podawała się za ciemnoskórą. A to biała dziewczyna z Florydy.
Nie zrozumiem, dlaczego białe podają się za czarne.
Czego chcą? Większej różnicy płac?
To rasizm? Czy zwykła zazdrość?
-No bo wiesz... -Fakty. Słyszałem o tym.
Teraz Columbia żąda dokumentów, żebyśmy potwierdziły swoją tożsamość.
Mam przedłożyć akt urodzenia,
więc muszę pojechać do mamy.
Ale sama nie zdołam. Pojedziesz ze mną? Szybko to załatwimy.
-Pomogę ci. -Wiem.
-Co robiłeś cały dzień? -Niewiele.
Spotkałem się z twoim chłopakiem, Jamesonem.
Przede wszystkim on nie jest mój.
Jak to, spotkałeś się? Celowo?
To obłęd. Napisałem do ciebie.
Zadzwonił twój telefon. Po chwili on napisał, żebyście się spotkali.
Zbieg okoliczności. Ale poszedłem.
-To dziwne. -Myślałem, że wciąż o ciebie walczy.
-Nie. -Ale to nie było tak.
Pogadałem z nim. Chodziło o gran, który dostaliście.
Uważamy, że powinnaś go przyjąć.
Mężczyźni pogadali i ustalili, co powinnam zrobić.
To pochrzanione. Do tego czytanie moich wiadomości.
-Co do cholery, Ian? -To nie było tak.
Od razu ci powiedziałem. Ja nie mam tajemnic.
-To znaczy? -Może ty mi powiesz?
Przez przypadek przyszły esemesy od mojego lekarza.
A może czytałeś też moje maile?
To nie tajemnica. Potrzebowałam czasu na oswojenie się z sytuacją,
że nie mogę mieć dzieci.
Co?
Chwila. Nie o tym...
Nie powiedziałaś o spotkaniu z Jamesonem.
-Co się stało? -To liczby... Jajeczka i takie tam.
Więc znałaś już wyniki badania płodności
-i sama się z tym borykałaś? -Miałam powiedzieć.
To przytłaczające, gdy odkrywasz, że twoje plany
mogą być fizycznie niewykonalne.
Mogłem cię wesprzeć. Ty mogłabyś wesprzeć mnie.
Moglibyśmy...
Co do chuja? Myślałem, że skończyłaś z ukrywaniem takich spraw do końca.
Tworzymy związek, czy jesteśmy jak biała oszustka,
-która udaje kogoś innego? -Nie jesteśmy jak biała oszustka.
Zaraz dojdę.
-Ja też. -Dzień dobry, Zoe.
Cholera. Zapomniałam.
Już idę.
Dzięki, Paul.
Dobrze.
Heroina jest teraz z dowozem?
Nie. Chodzi o płodność. Zamrażam jajeczka.
A myślałam, że jesteś w dechę. Chcesz dzieci?
Chcę możliwości. Mam kłopoty medyczne i...
Jesteśmy o krok od rozmowy osobistej.
Gdybym ci powiedziała, że strasznie boję się igieł,
-i potrzebuję pomocy... -Tak, nie.
Jasne.
Dzięki za jedna z najzabawniejszych nocy,
a wysoko stawiam poprzeczkę.
Kropka.
Nie jesteście duże.
Nie mogę znaleźć lubrykanta i stanika. Możesz je sobie zatrzymać.
-Dobra. Jesteś bardzo miła. -Dzięki.
Któraś z was jest może pielęgniarką...
Pielęgniarką, która mogłaby... Jak widać, nie.
To już wszystkie? Halo?
-Jestem „drugą” Sheilą? Byłam pierwsza. -Kogo to obchodzi?
Ty ckliwa cipo.
Sama jesteś ckliwą cipą. Przeze mnie zabrudzisz majtki!
I kto jest teraz ckliwą cipą?
nieruchomości nad wodą na świecie
Luksusowe posiadłości nad wodą Poszukiwanie nieruchomości na świecie
Nieruchomości nad jeziorem Como Skarby Włoch u twoich drzwi
126 ofert w Cannes, we Francji
Mieszkaj jak gwiazda w południowej Francji.
loty last minute
22 kierunki lat minute Zwiedź świat w szybkim tempie.
Ekspresowe wyjazdy. Raj jest bliżej, niż myślisz.
Błyskawiczne Rejsy Wypłyń jeszcze dziś
co jest ze mną nie tak?
THE LEGACY OF CHRISTMAS FALLS, „EBONY”
Zaskoczyłeś mnie w pracy.
Zaskoczyłem? Powiedziałaś, kiedy masz przerwę, wskazałaś przyczepę.
I wpisałaś mnie na listę gości odwiedzających plan.
-Trzymajmy się niespodzianki. -Niespodzianka.
Pierwsza scena Ebony, zatrudnionej na poczcie, oficjalnie ukończona.
Świąteczny film dla Hallmarka rozdziewiczony.
Jak ci idzie?
Super. Doręczyłam dużo listów. Co trzecie zdanie brzmiało „Wesołych Świąt”.
„Wesołych Świąt”.
Jest bardzo biały. Aż tak, że muszę pogadać z kierownikiem.
Mam godzinę na lunch. Możemy zjeść albo się pieprzyć.
Najpierw zadam ci niezręczne pytanie.
Byłeś zbyt idealny. Masz żonę? Idziesz siedzieć? Głosujesz na Trumpa?
Zdecydowanie nie. Masz bogatą przeszłość.
Dalszą i bliższą.
Są moje urodziny. Chcę, żebyś przyszła.
Zanim coś powiesz... Wiem, że krótko się znamy.
Chcę cię szybko przedstawić znajomym. Mógłbym udawać obojętność,
-ale chcę się tobą pochwalić. -Cholera. Jesteś zbyt dobry.
To znaczy, tak? Nie chcę innego prezentu na urodziny.
-Jeśli odmówisz, odwołam przyjęcie. -Tak. Przyjdę z chęcią.
Pomińmy lunch i zróbmy to. Później porozmawiamy o przyjęciu.
Jemioła.
Czemu jestem takim szczęściarzem?
Strony ustalają, że po dzisiejszej płatności moja klientka
będzie zabezpieczona przed dalszymi roszczeniami.
Pan Jones nie będzie się z nią kontaktował w przyszłości pod żadnym pozorem.
Oto pańskie odszkodowanie.
Milion pięć tysięcy osiemdziesiąt osiem dolarów i 12 centów. Dokładnie.
-Oczywiście. To chyba zamyka sprawę. -Zgoda.
-Tye. -To kurwa wykluczone.
Chodźmy, June.
Jest i panna Diwa, Angie.
-Cześć. -Cześć.
Mówiłam Terri, jak zabawna jesteś na planie.
I że mój mąż znów zaczął pić.
Ale głównie, że jesteś zabawna. Gdy wychodziłam dziś rano, tankował.
-Wesołych Świąt. -Następna ofiara.
-Szykujemy się do sceny z imprezą. -Pokażesz, jak będę wyglądać?
Mam przecenione ciuchy i włosy do ułożenia.
-Zabawna jesteś. Uwielbiamy cię. -Co myślisz?
Myślę, że jest idealna.
Poważnie? To nie jest żaden styl.
Nie bądź dla siebie tak surowa.
Nie byłam. Jestem surowa wobec ciebie.
Zabawne. Uwielbiamy cię.
Ale poważnie, dziewczyno. Jeśli chcesz coś zrobić, ufam ci.
Widzimy się na planie, Diwo.
Wszystko nie jest w twojej głowie.
Ja w niej jestem, ale nie ta cała sytuacja.
Hrabina Vaughn? Boże! Wybacz, że ukradłam ci rolę.
Bez ściemy. Sądząc po twoich włosach i sukience,
powinni od razu odmówić.
To niesprawiedliwe. Musimy grać i być fryzjerkami.
Gram w filmie, w którym nie chcę grać.
Byłam w musicalu, w którym nie chciałam być i nic to nie dało.
Czułam się lepiej jako bezrobotna.
Może powinnam...
Nie. Co z ciemnoskórą laską, uzależnioną od kanału Hallmark?
Chcesz, żeby cię zobaczyła, prawda?
Za 20 minut mam być na planie. Co zrobić z włosami?
To, co każda ciemnoskóra robiła w sytuacji awaryjnej.
Zrób to sama.
Nie.
DO MIKE'A Długi dzień w robocie.
Nie chcę ci zepsuć przyjęcia. Będziemy świętować jutro.
MIKE Wpadnij. Obiecuję wspaniały wieczór.
DO MIKE'A Nie ma ochoty na zabawę. Przepraszam.
To zupełnie inny styl dla ciebie.
Co to? Moda uliczna?
Nie szkodzi, że czekałam.
Nie gniewam się, choć miałaś 48 minut spóźnienia.
Trudny poranek.
Kumam. Jestem królową trudnych poranków.
Wczoraj zrezygnowała kolejna niania.
Miałam wtedy pilates. Ogromne zamieszanie.
Jestem biała i uprzywilejowana,
ale jeśli się spóźniasz, napisz. Bo czekanie to wstyd.
I oczywiście moja szwagierka, rozmiar zero, przyszła wtedy,
gdy tam byłam i spytała, dlaczego podejrzanie wyglądam.
Myślisz, że kriolipoliza coś dała? Moje biodra wyglądają tak samo.
W tych klinikach kłamią.
Mówią i przysięgają, że stracisz centymetry i kilogramy...
Mogłabyś się czasem przymknąć, do cholery?
Co?
Nawijasz o totalnych bzdurach.
-Musisz być sobą zmęczona. -Co się dzieje?
To, że zmieniłam zdanie. Nie zrobię tego.
Muszę zamknąć sklep.
Muszę powiedzieć, że to dziwaczne. A także nierozważne.
Musisz poprawić sukienkę, którą tu kupiłam.
Muszę? Muszę to robić, Jill?
Quinn. Wszystko w porządku?
-Wszystko jest, kurwa, świetnie. -Quinn.
Jak to w ogóle możliwe? Czemu nie mogę mieć jednego dnia dla siebie?
Mogę przymierzać ciuchy. Uwielbiam to.
Mamo, nie śpisz?
-Co u licha? Camille? -Cholera.
Hej, mamo.
-Kto cię przysłał? -Nikt, mamo.
-Cześć. -Cześć.
-Co to jest? -Czyż to nie jest urocze?
Indyk z cukierków kukurydzianych.
Kupiłam na Etsy. Wiem. Nie mogłam się oprzeć.
-Podoba ci się? -Tak.
-Nie zjesz go, prawda? -Głuptaska. Nie całego.
-Mam cię. Fajne, prawda? -Mamo, jest środek lata.
Gdy wymieniłam baterię, koty się pochowały. Frisbee!
Pizzunia!
-Wiesz co? Przypomniałam sobie. -Mamo, muszę lecieć.
Potrzebny mi jest akt urodzenia i karta zabezpieczenia społecznego.
Jeśli wiesz, gdzie są...
Zobacz, co znalazłam, szukając jemioły.
O mój Boże.
Uwierzyłabyś? Nie mogłam cię od tego oderwać.
-Tak. -Hej!
Podłączmy i pograjmy jak kiedyś.
Mamo, nie grywałyśmy razem w gry wideo.
Ależ oczywiście.
-Nie. -Ciągle. Grałyśmy.
Nie. Kupiłaś to po śmierci taty, żeby się mną nie zajmować.
Czemu zawsze wspominasz o martwym rodzicu, a nie o tym, który jest tutaj
-i stara się, by było przyjemniej? -Dobrze.
Dobrze.
Pójdę. Muszę wyjść.
-Jestem tu sama. -Tak, mamo. I czyja to wina?
Dasz radę. Dasz radę, dziewczyno. To tylko pieprzona igła.
To tylko pieprzona igła. W porządku.
Nie. Robiłaś trudniejsze rzeczy.
Stworzyłaś firmę od zera, zdziro. Jesteś jak lwica.
Zrobisz sobie zastrzyk. Raz, dwa, trzy.
Nie zrobiłaś, zdziro. W porządku.
-Mamo, nie chciałam cię zmartwić. -Staram się, jak mogę, Camille.
Wiem. Chciałabym, żeby było inaczej.
Myślałam, że gra wideo cię rozweseli i rozweseliła cię.
Mam zdjęcia, na których się uśmiechasz.
-To nie zmienia faktu, że on nie żył. -Precz. Boże.
Brak rozmów nie sprawi, że znikną też uczucia z nimi związane.
Nie możesz tylko unikać.
Mamy więcej wspólnego, niż myślałam.
Pójdę już. Później ogarnę akt urodzenia.
Zaczekaj.
Ważne rzeczy zawsze trzymam przy sobie.
UBEZPIECZENIE SPOŁECZNE
Nie wierzę, że tego nie widziałam.
Twoje pierwsze Boże Narodzenie.
Jedyna kopia, więc je schowałam.
Jest.
Teraz i ja mam kopię.
-Nie wierzę, że tu przyszedłeś. -Nie mogłem odejść bez pożegnania.
A jednak. Mogłeś.
Nie. Wiesz co? Wracaj tu. Musisz mnie posłuchać.
Żeby cię spłacić, zrezygnowałam z planu uruchomienia wzorowanej na Q
aplikacji „P jak związki poliamoryczne”.
-To świetny pomysł. -Wszystkie moje pomysły są takie.
I będę ich miała więcej. I będę się bogaciła,
a ty będziesz miał tylko skradzioną mi forsę.
Mam nadzieję, że jesteś z siebie dumny. A teraz spierdalaj.
Nie. Wracaj tu, do cholery.
Nie trzaskaj jebanymi drzwiami. Jestem na Zoomie.
Przepraszam.
Odchodząc, powiedziałeś, że nie mam prawdziwych relacji.
To nieprawda, ale dobrze,
że to usłyszałam, bo dzięki temu przeanalizowałam swoje randkowanie,
co było dobre. Więc dziękuję.
Ale muszę ci coś powiedzieć. Jakie ty masz, kurwa, życie?
Jakie ty masz związki, skoro dotychczas
nie poznałeś nowej osoby?
Nie pogodziłeś się z tym?
Zamiast tego pielęgnujesz nienawiść, próbując odebrać mi mieszkanie i forsę?
Spytałeś, co się ze mną stało, ale co się, kurwa, stało z tobą?
Tak, uciekłam. Po to, żeby mieć życie.
Tobie też się to przyda.
Proszę. Nie mogę. To nie jest moje.
-Co to, u licha, za gierka? -Żadna gierka.
Myślałem, że jeśli cię skrzywdzę tak, jak ty mnie, poczuję się lepiej.
Ale czuję się gorzej.
Ile bym forsy nie dostał, ty odeszłaś.
I masz rację. Nie pogodziłem się z przeszłością.
Nie dlatego, że nie próbowałem. Po prostu i tak zostawałem sam.
-Nie próbuj we mnie wzbudzić współczucia. -Nie muszę. Robię to za nas oboje.
Pójdę już.
Nie musisz trzaskać drzwiami. Powiedzmy, że to oczywiste.
Ale Tye, zdumiewa mnie wszystko, co zrobiłaś.
Jest mi bardzo przykro.
W porządku Niech skapnie jedna łza
Czy to...
Cholera. Szlag!
Zdziro, nic już nie możesz zrobić.
Mówiłem ci. Bez ciebie nie będzie urodzin.
-Co z imprezą? -Moje życzenie było ważniejsze.
Idę do ciebie.
Dobra. Uwaga.
W porządku. Teraz.
Pieprzyć to. Szlag.
-W filmach wydaje się takie proste. -Wpuszczę cię. 3F.
-Dobra. -Nie. Okropnie wyglądam.
-Nie mów tak o mojej dziewczynie. -„Dziewczynie”.
-Nie wierzę, że olałeś własną imprezę. -Nie wierzę, że nie przyszłaś.
Miałam trudny dzień w pracy.
Najszybciej zdobyć czarnoskórą laskę poprzez włosy.
Jestem tu po to, żeby cię zrelaksować.
Bo został tylko kwadrans moich urodzin.
-Dobra. Gdzie masz tort? -Szczur go znalazł.
-Szybko poszło. -Szybkość bywa dobra.
Zróbmy to szybko.
-Szybko? Serio? -Tak.
-Serio. -Okej.
Zdejmując maskę, przyznając się do strachu, możemy stać się wolni.
Nie zabijaj mnie. Co ty tam robisz?
-Skończyłem dziesięć „nie zabijaj” temu. -Ale ja nawet nie poczułam.
O Boże. Dziękuję ci bardzo.
Zawsze.
Czasami zdejmowanie maski bywa bardziej skomplikowane.
Zamykam. To był długi wieczór.
To nie potrwa długo. Mama przesyła pozdrowienia.
Świetnie.
-Jak się czuje? -To nie była najgorsza z moich wizyt.
Ale uświadomiłam sobie, że mama zrobi wszystko,
żeby uniknąć trudnych rozmów.
I widzę, że też tak robię.
Jakby unikanie rozmowy i świętowanie każdego dnia
miało coś poprawić.
Nie chcę mieć takiego związku.
Cam, nie będziemy mieli takiego związku.
Ale ja mam tajemnice, a ty sprawdzasz mój telefon.
Jesteśmy podobni do mamy.
Powinnam ci była powiedzieć o wizycie Jamesona.
I o lekarzu. Ale ogarnęła mnie panika.
Nie wiedziałam, jak zareagujesz.
Daj spokój, kochanie. Znasz mnie.
Są inne sposoby na dzieci. Adopcja, surogatka...
Możemy nawet przygarnąć Angie.
Słuchaj. Jeśli tym razem ma się nam udać,
trzeba wspólnie pomyśleć, dobrze? Żadnych tajemnic.
Po to jesteśmy ze sobą.
Dziękuję.
-To co dalej? -Najpierw powiem Jamesonowi, że...
Przyjmę ten grant. Nie dlatego, że zdecydowałeś za mnie z Ianem.
Nie chciałam się zgodzić,
bo bałam się problemów z macierzyństwem. To głupie.
Świetna okazja na wybicie się.
Zależy mi na ofercie pracy, więc to zrobię.
Tak. Dziękuję. To fascynujące.
Przypomnij sobie to, gdy zrozumiesz, jak upierdliwy bywam w pracy.
Nie ruszyłbym tego bez ciebie.
Nie musisz przesadzać. Zgodziłam się.
Nie przyznaliby nam grantu bez ciebie.
Beze mnie? Dlaczego?
Dlaczego? Ludzie cię słuchają online. Imponujesz im.
Ja, imponuję?
Po latach, gdy nie imponowałam całkowicie,
tylko w połowie lub w jednej szóstej, spełniły się wszystkie moje marzenia?
-Czyli rozumiesz mnie. -Nie rozumiem.
Powinniśmy obmyślić plan gry. Komputer.
-Przekąski. -Dobra.
Stara dobra playlista profesor Parks.
No proszę.
-W porządku. -Chcesz to robić teraz?
-A co, nie dasz rady? -Przepraszam. Dam. Co?
-Zawsze jestem gotowy. Do dzieła. -Tylko mówię. Dobra.
DZIEWCZĘTA QUINN
Wiem, że wam mówiłam, że wszystko gra.
Kłamałam. Jest źle. Potrzebuję was. Wbijajcie do mnie.
ANGIE – Quinnie! Jadę. TYE – Trzymaj się. Jestem za 10.
Dziękuję wam, że przyjechałyście.
Głupio mi, że nawijałam o Mike'u i wspominałam o Vogue.
-Mogłaś mi powiedzieć podczas parady. -Nie chodzi tylko o Vogue.
Chodzi o wszystko. I o nic.
Mam tak dużo. Dlaczego jestem taka zmartwiona?
-Nie wyrzucaj sobie swoich uczuć. -Miałaś parę trudnych miesięcy.
Jeśli chcesz poobgadywać Isabelę, spoko. Zacznijmy od jej zębów.
-Ma piękne zęby. -Gówno mnie to obchodzi.
Gdy z nią skończę, wszystko będzie miała pojebane.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Czuję, że potrzebuję paru dni wolnego od własnego życia.
Muszę o wszystkim zapomnieć.
Wiesz, kto tak mówi?
Biała kobieta w średnim wieku, opisująca w pamiętniku swoje uczucia?
-Camille po ukończeniu studiów. -Tak. Była w rozsypce.
Sama torpedowała własną przyszłość, chciała zrezygnować ze szkoły.
-Aż do naszej wyprawy do Portoryko. -Portoryko.
Portoryko.
O rety. Ta wycieczka naprawdę jej pomogła. Ale to było wtedy.
Teraz przyjaźnimy się w takim samym stopniu.
Ale zamiast krążyć wokół naszej Camille, wyręczamy cię.
To był świetny wypad.
Może ta wyspa wciąż ma w sobie leczącą rany magię.
Nie ma żadnych minusów, ale Tye musi zapłacić prawie za wszystko.
Chętnie wydam te pieniądze.
-Pierwsza klasa i apartament. -Przeginasz.
Dziewczyny wracają do Portoryko.
-Tak, kurwa. -Tak!
Zdziro. Tak.
-Będzie wesoło. -Gdzie jest Camille? Powinna tu być.
Napisz do niej.
A czasem wrażliwość jest tak duża, że nie da się ukryć.
Maska nic nie da. Trzeba okazać słabość, a życie nagle się zmienia.
Cholera.
Camille, co ty zrobiłaś?
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski