‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎หลังจากทำสงครามกลางเมืองนานกว่าร้อยปี ‎โทโยโตมิ ฮิเดโยชิก็ผนึกญี่ปุ่นเป็นหนึ่งเดียว
‎หากคู่แข่งของเขา ‎ไม่สาบานเป็นพันธมิตรก็จะโดนกำจัด
‎แม้ความสงบเพิ่งเริ่มต้น
‎ตอนนี้ฮิเดโยชิกลับฝันถึงแผนการบ้าดีเดือด
‎ที่จะตั้งตนเป็นผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย
‎(ญี่ปุ่น ปี 1590)
‎ญี่ปุ่นอยู่กับสงครามมานาน
‎จนถึงตอนนั้นคนหลายรุ่นรู้จักแต่การออกศึก
‎ชาวญี่ปุ่นกล้ำกลืนรับความรุนแรง
‎ทุ่งหญ้าท่วมนองด้วยเลือด
‎และฮิเดโยชิคือผู้ยุติฝันร้ายนี้ให้ญี่ปุ่น
‎เขารวมประเทศเป็นหนึ่ง
‎เขายุติสงครามการเมือง
‎เขาสร้างสมดุลทางการเมืองที่ดูน่าจะมั่นคง
‎แต่สังคมญี่ปุ่นมีแต่ซามูไร
‎มีแต่ไดเมียวที่ไม่รู้จักสิ่งใดนอกจากสงคราม
‎คำถามคือ "ข้าจะทำยังไงกับ ‎องคาพยพทางทหารขนาดมหึมานี้
‎เมื่อตอนนี้ไม่มีศึกให้ทำแล้ว"
‎ซึ่งผมคิดว่าความกังวลนี้ ‎ยิ่งทำให้ความถือดีของเขาเพิ่มขึ้น
‎ผมต้องย้ำอีกครั้งว่าชายผู้นี้ก้าวขึ้นมาจากศูนย์
‎จนมีอำนาจสูงสุดในญี่ปุ่น
‎เขาคงคิดว่าเขาทำสิ่งใดก็ไม่ผิด
‎เขาจึงเกิดความคิดจะพิชิตจีน
‎สำหรับคนญี่ปุ่นแล้ว จีนคือ
‎มาตรฐานบางอย่าง ‎ที่ยอมรับกันว่าเป็นความรุ่งเรือง
‎จีนคือตัวแทนศูนย์กลางของโลก
‎และผู้ที่เหยียดหยามชาวญี่ปุ่นมาตลอด
‎ดังนั้นถ้าพิชิตจีนได้ คุณก็จะเป็น ‎ขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
‎เตรียมไพร่พล
‎ซึ่งผมว่ามองจากหลายด้านแล้ว ‎จริงๆ การที่เขาบุกจีน
‎เป็นที่สุดแล้วของการประกาศศักดิ์ศรีตนเอง
‎แบบเดียวกับที่บางครั้ง ‎เราคิดถึงนโปเลียน โบนาปาร์ต
‎หรืออเล็กซานเดอร์มหาราช
‎ที่สร้างอาณาจักรสนองความใฝ่ฝัน ‎จะสร้างชื่อตนให้คนรุ่นหลังจดจำ
‎นี่คือโอกาสที่จะทำให้ ‎ชายผู้รวบรวมญี่ปุ่นเป็นปึกแผ่น
‎ได้ประกาศฝีมือการรบของตนไปยังแผ่นดินใหญ่
‎หลายคนทีเดียวที่ ‎คัดค้านแผนการบุกจีนของฮิเดโยชิ
‎หนึ่งในนั้นคือภรรยาของเขา เนเน่
‎(ท่านหญิงเนเน่)
‎เธอเป็นคนฉลาดมาก
‎ช่างคิดวิเคราะห์
‎มีจิตใจเข้มแข็ง
‎และเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของฮิเดโยชิ
‎เขาให้เนเน่มีส่วนร่วมในทุกการตัดสินใจของตน
‎เธอคัดค้านความคิดจะบุกจีน
‎"มันยากเกินไป เป็นไปได้ด้วยที่ถ้าแผนนี้ล้มเหลว
‎ทุกอย่างที่เราสร้างมาจะจบสิ้น"
‎เนเน่มองเห็นหายนะที่จะมาถึงจากการบุกจีน
‎เธอกังวลมาก ‎และพยายามเต็มกำลังที่จะยับยั้งฮิเดโยชิ
‎ไม่ว่าเนเน่พูดอย่างไร
‎ฮิเดโยชิแน่วแน่ที่สุดที่จะทำตามแผนต่อไป
‎ไม่มีผู้ใดหยุดยั้งฮิเดโยชิได้
‎ฮิเดโยชิรู้ว่าการจะไปถึงจีน
‎เขาจะต้องเคลื่อนขบวนผ่านเกาหลี
‎เป็นฝันร้ายที่ไร้เหตุผลอย่างยิ่งกับการที่ญี่ปุ่น
‎จะนำกำลังพลไปที่นั่นพร้อมอาหาร ‎อาวุธ และคอยระวังศัตรูไปด้วย
‎เพื่อก่อตั้งศูนย์บัญชาการรบโดยเริ่ม ‎เคลื่อนพลไปคาบสมุทรเกาหลี
‎เพื่อสุดท้ายจะไปพิชิตจีน
‎เขาจึงเขียนสารถึงเกาหลี
‎เพื่อขอผ่านทาง
‎(เกาหลี)
‎ผู้นำการเจรจาฝั่งญี่ปุ่นคือ โคนิชิ ยูกินากะ
‎เขาได้รับมอบหมายจากฮิเดโยชิ ‎ให้เป็นตัวแทนยื่นข้อเรียกร้อง
‎หลายร้อยปีแล้วที่เกาหลีและญี่ปุ่นมีสัมพันธ์เลวร้าย
‎จริงๆ ญี่ปุ่นเคยรุกราน
‎เกาหลีเมื่อหลายร้อยปีก่อน ซึ่งไม่มีผู้ใดลืม
‎(ญี่ปุ่น)
‎มันกล้าดียังไงถึงปฏิเสธข้า!
‎เกาหลีไม่ยอมให้ฮิเดโยชิ
‎เคลื่อนพลผ่านประเทศตนไปจีน
‎ส่วนหนึ่งนั้นเป็นเพราะ ‎สัมพันธ์ใกล้ชิดที่เกาหลีมีกับจีน
‎และการที่เกาหลีเป็นรัฐกันชนระหว่างญี่ปุ่นกับจีน
‎บังอาจนัก
‎ออกไป!
‎ฮิเดโยชิคิดว่า
‎ถ้าอย่างนั้นเขาคงต้องสยบเกาหลีก่อน
‎และลงโทษพวกนี้ที่โอหังให้คำตอบเขาแบบนั้น
‎จากนั้นค่อยจัดการงานใหญ่กว่าซึ่งก็คือพิชิตจีน
‎พอแล้ว ออกไป!
‎(เกาะสึชิมะ ตะวันตกของญี่ปุ่น ปี 1592)
‎ความพยายามที่จะบุกเกาหลี
‎คือปฏิบัติการทางทหารที่ซับซ้อน ‎เชิงเทคนิคที่สุดในประวัติศาสตร์
‎จนถึงขณะนั้น
‎ฮิเดโยชิต้องหวังพึ่งไดเมียวทางตะวันตก
‎เพราะพวกเขาอยู่ใกล้เกาหลีที่สุด
‎กลุ่มไดเมียวที่นั่นรวบรวมกำลังทหาร ‎ไปถึงจุดหมายได้เร็วกว่า
‎ไดเมียวฝั่งตะวันตกคือนักรบ
‎พวกเขาคือนักสู้
‎และความคิดที่จะพิชิตศัตรูที่เกลียดชังมายาวนาน
‎ที่จะได้ขยายอิทธิพลของตนไปสู่แผ่นดินใหญ่
‎ที่จะได้ทำการค้ากับต่างชาติ
‎สำหรับกลุ่มไดเมียวรวมถึงฮิเดโยชิ ‎สิ่งเหล่านี้เย้ายวนใจมาก
‎ดังนั้น ในปี 1592 เขาออกคำสั่ง ‎ให้เคลื่อนพลครั้งใหญ๋ที่สุดในโลก
‎ในยุคนั้น... ทหารประมาณ 200,000 นาย
‎เป็นสงครามระดับที่ชาวโลกไม่เคยเห็นมาก่อน
‎จนกระทั่งวันดีเดย์ที่ฝรั่งเศส
‎แต่ฮิเดโยชิประเมิน
‎ความลำบากของศึกครั้งนี้ต่ำเกินไปจริงๆ
‎วันที่ 13 เมษายน ปี 1592
‎กำลังพลของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิเริ่มเปิดฉากบุก
‎โดยแล่นเรือออกจากเกาะสึชิมะ ‎ข้ามช่องแคบเกาหลี
‎(เกาหลี)
‎พวกเขาขึ้นฝั่งที่ทาเรือทางใต้ของปูซาน
‎ถล่มปราการของเกาหลีด้วยทหารจำนวนมาก
‎กองทัพญี่ปุ่นเคลื่อนพลเข้าไปเรื่อยๆ
‎ยึดเมืองสำคัญได้อย่างรวดเร็ว ‎เช่น โซล เปียงยาง
‎ก่อนจะเคลื่อนต่อไปยังชายแดนติดกับจีน
‎(เกาหลี ปี 1592)
‎ควรไม่ลืมว่าชาวญี่ปุ่น
‎ผ่านการทำสงครามต่อเนื่องนาน 150 ปี
‎จริงๆ แล้ว พวกเขามีอาชีพนักรบ
‎ทหารของฮิเดโยชิกระหน่ำห้ำหั่น ‎คาบสมุทรแห่งนี้อย่างป่าเถื่อนที่สุด
‎เมื่อพวกเขายึดเมืองได้
‎ก็มักจะสังหารหมู่ ‎ทหารที่ป้องกันเมืองซึ่งยอมแพ้แล้ว
‎ทำร้ายชาวบ้าน
‎โดยไม่สนว่าผู้ใดเป็นพลเรือน ผู้ใดเป็นทหาร
‎ศึกที่เกาหลีครั้งนั้นนับเป็น ‎การรบที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‎ทหารญี่ปุ่นกระทำการโหดร้ายต่างๆ ‎รวมไปถึงการข่มขืน
‎การฆ่าอย่างเลือดเย็น ‎ปล้นสะดมและจับคนไปเป็นทาส
‎เพื่อต่อต้านกระแสความรุนแรงชวนคลื่นเหียนนี้
‎จึงเริ่มมีกลุ่มต่อต้านเกิดขึ้นแทบทุกจังหวัด
‎ชาวเกาหลีผู้รักชาติลุกฮือ ‎เพื่อขับไล่ผู้รุกรานที่โหดร้ายเหล่านี้ออกไป
‎ชาวเกาหลีทั้งชาวบ้าน ชาวนา พระ คนธรรมดา
‎จัดตั้งกลุ่มที่ต่อมารู้จักกันในชื่อ ‎กองทัพแห่งความชอบธรรม
‎โดยพื้นฐานแล้วนี่คือกลุ่มกองโจรขนาดเล็ก
‎ผู้นำกองโจรชาวเกาหลีผู้โด่งดังที่สุดคือ ‎แม่ทัพกวักแจยู
‎ไม่นานหลังจากทหารญี่ปุ่นบุกยึดปูซาน ‎กวักก่อตั้งไพร่พลชุดแรกของเขาขึ้นมา
‎เขาร่ำรวยมากและกล่าวกันว่า ‎เขาได้ขายทรัพย์สินมากมายของตนเอง
‎เพื่อซื้ออาวุธให้กับนักรบแห่งความชอบธรรม
‎เขากลายเป็นบุคคลในตำนานผู้ยิ่งใหญ่ของเกาหลี
‎เชื่อกันว่าเสื้อคลุมสีแดงของเขา ‎ย้อมด้วยประจำเดือนของหญิงพรหมจรรย์
‎จึงมีเวทมนตร์ปกป้องอันตรายจากศัตรู
‎เป้าหมายหลักของกวักคือโจมตี ‎และทำลายเส้นทางลำเลียงเสบียงของญี่ปุ่น
‎การลำเลียงเสบียงเป็นจุดอ่อนสำคัญของญี่ปุ่น
‎เพราะเสบียงนี้ที่ถูกส่งมาจากญี่ปุ่น
‎และลำเลียงผ่านเส้นทางยาวไกลในเกาหลี
‎ซึ่งโดนกองโจรโจมตีง่าย
‎หนึ่งในการโจมตีครั้งสำคัญช่วงแรก
‎คือการที่กองโจรบุกค่ายทหารญี่ปุ่นใกล้แม่น้ำนัม
‎สายสืบมาว่าญี่ปุ่นติดตั้งเสาไม้ไว้ในแม่น้ำ
‎เพื่อที่ไพร่พลจะได้รู้ว่าตรงไหนข้ามได้ปลอดภัย
‎(แม่น้ำนัม เกาหลี ปี 1592)
‎เป็นโอกาสยอดเยี่ยมที่จะโจมตีไม่ให้ตั้งตัว
‎เมื่อทหารญี่ปุ่นเริ่มข้ามแม่น้ำ
‎เกราะหนักอึ้งบนตัวจะถ่วงพวกเขา
‎ปกติแล้ว ฝ่ายเกาหลีจะเสียเปรียบมาก
‎ทหารญี่ปุ่นชำนาญการรบ ส่วนใหญ่จะใส่เกราะ
‎มีอาวุธที่ดีกว่า
‎แต่ทั้งหมดนี้ไร้ค่าถ้าคุณสู้กันในน้ำ
‎และในช่วงขณะนี้เองที่ ‎กองทัพแห่งความชอบธรรมวางกับดัก
‎ฝ่ายเกาหลีเปิดฉากยิง ‎ห่ากระสุนและธนูใส่ทหารญี่ปุ่น
‎ทหารญี่ปุ่นขยับตอบโต้ไม่ได้เลย
‎จากนั้นก็คือการสังหารหมู่อย่างราบคาบ
‎จนศพทหารญี่ปุ่นถูกน้ำพัดไปกองรวมอยู่ปลายน้ำ
‎ศึกกลางแม่น้ำนัม
‎คือชัยชนะครั้งแรกของฝ่ายเกาหลีในสงครามนี้
‎เป็นชัยชนะที่ท่วมท้น ‎ของกองทัพแห่งความชอบธรรม
‎และเป็นหลักฐานสำคัญพิสูจน์ว่าทหารญี่ปุ่นก็แพ้ได้
‎ศึกนี้ทำให้ฝ่ายเกาหลีมั่นใจมาก
‎ว่าตนจะต่อต้านผู้รุกรานชาวญ๊่ปุ่นได้ ‎และขับไล่ศัตรูออกไป
‎กองทัพแห่งความชอบธรรมสร้างแรงบันดาลใจ
‎ให้คนธรรมดาตามท้องนา ‎ลุกฮือขึ้นต่อต้านการยึดครองของญี่ปุ่น
‎เกิดการเปิดฉากรบแบบกองโจรเต็มรูปแบบ
‎ทั้งโจมตีกลางคืน บุกวางเพลิงเผาค่าย
‎ทุกวิธีที่พวกเขาคิดค้นนำมาสู้รบได้
‎พวกเขารังควานเสร็จแล้วก็ถอย
‎พยายามทำให้การรุกคืบของทหารญี่ปุ่น ‎ลำบากยากเย็นเหมือนนรก
‎ทำให้ญี่ปุ่นลำบากที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎กับการยึดพื้นที่มากขึ้น ‎และรักษาสิ่งที่ยึดครองได้แล้ว
‎ไม่นานนัก เส้นทางเสบียง ‎เรือล่องแม่น้ำของญี่ปุ่นก็ถูกโจมตีต่อเนื่อง
‎การสื่อสารระหว่างไพร่พล ‎และการลำเลียงเสบียงถูกขัดขวาง
‎กองทัพแห่งความชอบธรรม ‎ยกระดับความรุนแรงของการโจมตีต่อเนื่อง
‎จนเริ่มทำลายขวัญกำลังใจของทหารฝ่ายฮิเดโยชิ
‎และขัดขวางการเคลื่อนพลอย่างยิ่ง
‎ไดเมียวทั้งหลายจากภาคตะวันตก ‎ค่อยๆ สูญเสียไพร่พลไปกับสงครามในเกาหลี
‎จนเหลือทหาร 50,000 นาย
‎สรุปแล้ว พวกเขาสูญเสียกำลังพลสองในสาม
‎(จีน เกาหลี)
‎ขณะที่สงครามลุกลาม
‎ราชวงศ์หมิงของจีนก็ส่งทหาร 50,000 นาย ‎ไปเกาหลีเพื่อขัดขวางการรุกรานของญี่ปุ่น
‎แม้จะทำศึกใหญ่หลายครั้ง
‎ต่างฝ่ายต่างทำได้แค่ตรึงกำลังอีกฝ่ายไว้กับที่
‎ที่ญี่ปุ่น
‎โดยไม่คาดคิด ฮิเดโยชิออกคำสั่ง ‎เดินหน้าบุกจีนให้ได้
‎แม่ทัพของเขาที่อยู่ในเกาหลีรุกต่อไปไม่ได้แล้ว
‎แต่ก็ไม่กล้าขัดขืนคำสั่งของเจ้านาย
‎เมื่อส่งรายงานกลับญี่ปุ่น
‎แม่ทัพของฮิเดโยชิ ‎พยายามบิดเบือนความจริงตลอด
‎กับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในเกาหลี
‎ฮิเดโยชิเป็นเผด็จการเต็มขั้น
‎ดังนั้นการทำให้เขาโกรธ...
‎ก็อาจทำให้คุณถึงตาย
‎บริวารของเขาจึงไม่เคยรายงานข่าวร้าย
‎แต่รายงานเฉพาะข่าวดี
‎ฮิเดโยชิจึงไม่ทันต่อเหตุการณ์รบในเกาหลี
‎การรายงานใดๆ ที่เป็นข่าวร้าย ‎หรือความคิดจะถอนกำลัง
‎ฮิเดโยชิไม่ยอมรับอย่างสิ้นเชิง
‎ทำให้เขารู้ไม่เท่าทันสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
‎เขาไม่รับรู้เลยว่าหายนะครั้งนี้รุนแรงระดับไหน
‎จริงๆ แล้วมีหลักฐานยืนยันว่า
‎ฮิเดโยชิเข้าใจไปเองว่า ‎เขากำลังจะชนะศึกในเกาหลี
‎ขณะที่เขาจำเป็นต้องจัดการศึกในเกาหลี
‎ฮิเดโยชิกลับโดนหันเหความสนใจ
‎ไปหมกมุ่นกับปัญหาอื่นมากขึ้นทุกที
‎การที่ฮิเดโยชิไร้ทายาทสืบสกุล ‎เป็นเรื่องที่เขาหนักใจมาก
‎ภรรยาของเขาไม่มีลูก
‎ส่วนเขาเองก็ฝันใหญ่โต ‎ที่จะสร้างราชวงศ์ใหม่ในญี่ปุ่น
‎ราชวงศ์ที่จะมีตระกูลโทโยโตมิ ‎ปกครองไปอีกหลายรุ่น
‎ฮิเดโยชิสร้างอดีตให้ตัวเองไว้ยอดเยี่ยม
‎แต่ไม่มีวิธีไหนที่เขาจะแก้ปัญหาเรื่องที่
‎เขาไม่มีผู้สืบสกุลได้เลย
‎ซึ่งการไม่มีผู้สืบสกุลก็หมายถึง
‎สิ่งที่เขาสร้างมาทั้งหมดจะสูญเปล่า
‎ซึ่งเขารู้ดีว่าทุกอย่างจะพังทลาย
‎ในตอนนั้น เนเน่อายุมาเกินกว่าจะมีลูกแล้ว
‎ขณะเดียวกัน ฮิเดโยชิ ‎ก็มีสนมนับร้อยคนในโอซากา
‎หนึ่งในนั้นอาจคลอดลูกให้เขาได้
‎จากนั้น บุตรชายสักคนกับเธอ ‎ก็อาจเป็นทายาทของฮิเดโยชิ
‎สนมเหล่านี้มักจะมาจากตระกูลชนชั้นสูง
‎พวกเธอเป็นลูกสาวของไดเมียว ‎มีสายเลือดขุนนาง
‎ฉันคิดว่าความแตกต่างสำคัญ ‎ระหว่างสนมกับชายาคงเป็นการที่
‎ในระดับหนึ่ง คุณเลือกสนมเองได้
‎ภรรยาของคุณน่าจะต้องมาจาก ‎การแต่งงานเพื่อความเหมาะสม
‎ท่านหญิงชาชาเป็นสนมคนโปรดของฮิเดโยชิ
‎จริงๆ แล้วเธอคือหลานสาวของโอดะ โนบุนากะ
‎เธอมีชื่อเสียงว่าสวยมาก
‎เธอยังเป็นหญิงเจ้าอารมณ์ จองหองมาก
‎เธอเย่อหยิ่งมาก ดังนั้นจึงตรงข้ามมากกับเนเน่
‎ซึ่งเป็นคนเปิดเผยซื่อตรง ‎และค่อนข้างมีสามัญสำนึก
‎หลังจากหลายปีที่ไม่สามารถมีลูกได้
‎ชาชาก็คลอดบุตรชาย ซูรุมัตสึ
‎ซึ่งฮิเดโยชิตื่นเต้นมาก
‎เขาอยากครอบครองเอเชีย
‎เขาจึงต้องการบุตรชายที่จะสืบสกุลโทโยโตมิ
‎บุตรชายของฮิเดโยชิ ซูรุมัตสึเสียชีวิต
‎ทำให้ฮิเดโยชิเศร้าเสียใจที่สุด
‎จู่ๆ อนาคตของตระกูลก็กลับมามืดมนอีกครั้ง
‎เรื่องนี้กระทบต่อสภาพจิตใจ ‎ของฮิเดโยชิอย่างชัดเจน
‎เพราะลูกสาวคนโปรดของเขาก็เพิ่งเสียชีวิต
‎ต่อมาก็แม่ของเขา
‎ซึ่งเรื่องนี้ส่งผลให้
‎ฮิเดโยชิตระหนักถึงวิกฤติหนึ่ง
‎ตระหนักว่าทุกสิ่งสำคัญ ‎ที่เขาทุ่มเทให้ที่สุดกำลังล้มเหลว
‎ในช่วงที่เขาต้องการที่สุด
‎และเป็นไปได้ที่เรื่องนี้
‎ส่งผลให้คนรอบตัวเห็นความนึกคิดของเขา ‎ขาดความเฉียบคมขึ้นเรื่อยๆ ด้วย
‎แต่ละวันที่ผ่านไป
‎การกระทำของฮิเดโยชิ ‎ชักจะแปลกและน่ากังวลมากขึ้น
‎ทุกคนเห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง
‎ตัวเขาก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเอง
‎และมีข่าวลือว่าฮิเดโยชิติดเชื้อซิฟิลิส
‎จากสนมรายหนึ่งของเขา
‎ซึ่งยิ่งทำให้พฤติกรรมของเขาขาดเหตุผลมากขึ้น
‎ฮิเดโยชิจึงกลายเป็นบ้าไปจริงๆ
‎เขาเริ่มปลีกวิเวกมากขึ้น
‎และกลัวว่าตัวเองจะสูญสิ้นอำนาจ
‎กลัวว่าตระกูลของเขาจะไม่อยู่แล้วเมื่อเขาตาย
‎หลังจากบุตรชายเสียชีวิตในวัยแบเบาะ ‎ฮิเดโยชิก็ขาดทายาท
‎ขณะที่สงครามในเกาหลียังดำเนินต่อไป
‎ฮิเดโยชิก็ตัดสินใจที่ชวนตกตะลึง
‎เขาแต่งตั้งหลานชาย ฮิเดสึกุเป็นผู้สืบทอด
‎(โทโยโตมิ ฮิเดสึกุ)
‎ฮิเดสึกุมีนิสัยร้ายกาจมาก
‎เขาเสพติดเพศรส
‎เขาโหดร้ายป่าเถื่อน
‎บางครั้ง เขายิงชาวบ้านเล่นตามอำเภอใจ
‎ทุกคนมองว่าเขาไม่คู่ควรเป็นผู้สืบทอด
‎แต่ฮิเดโยชิไม่มีทางเลือก
‎ฮิเดสึกุเป็นทายาทโดยชอบธรรม ‎เพียงคนเดียวในตระกูลของเขา
‎แต่ฮิเดโยชิกลับเจอเรื่องไม่คาดคิด
‎(ปี 1593)
‎เพียงหกเดือนต่อมา
‎สนมคนโปรดของฮิเดโยชิ ท่านหญิงชาชา
‎ก็ให้กำเนิดบุตรชายชื่อ ฮิเดโยริ
‎ตอนนี้ฮิเดโยชิกลับเจอสงครามการสืบทอดอำนาจ ‎ระหว่างฮิเดสึกุที่เพิ่งขึ้นมารับตำแหน่ง
‎ซึ่งเขาเป็นผู้แต่งตั้งให้เอง
‎กับบุตรชายวัยทารก ‎ที่ตอนนี้เขาอยากให้เป็นผู้สืบทอดจริงๆ
‎สถานการณ์นี้อันตรายมาก
‎ฮิเดโยชิจึงตัดสินใจจะกำจัดฮิเดสึกุ
‎ด้วยการเนรเทศเขาไปที่ภูเขาโคยะซัง
‎ซึ่งแผนนี้น่าจะสำเร็จ
‎แต่ข่าวลือหนาหูขึ้นว่าฮิเดสึกุวางแผนจะกลับมา
‎และจริงๆ กำลังคิดจะโค่นฮิเดโยชิ
‎ซึ่งฮิเดโยชิยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้
‎เพื่อรักษาสิทธิ์ของบุตรชายคนที่สอง
‎ฮิเดสึกุจึงต้องตาย
‎จากนั้นฮิเดโยชิรวบรวมหญิงสาวและเด็ก 31 คน
‎ส่วนใหญ่เป็นญาติสนิทของฮิเดสึกุ
‎และนำพวกเขาไปเกียวโต
‎และสั่งประหารทุกคน
‎เป็นการกระทำที่โหดเหี้ยมถึงขนาดที่ว่า
‎ทุกคนเชื่อไปแล้วว่าการกระทำครั้งนี้
‎แสดงว่าฮิเดโยชิเริ่มจะเป็นบ้า
‎หนึ่งในผู้เกี่ยวข้องกับแผนที่ฮิเดสึกุคิดจะ
‎ยึดอำนาจและสถาปนาตนเอง ‎ขึ้นปกครอง คือมังกรตาเดียว
‎(ดาเตะ มาซามูเนะ)
‎ดาเตะ มาซามูเนะและฮิเดสึกุเป็นสหายกัน
‎พวกเขาเคยล่าสัตว์ด้วยกันเป็นประจำ
‎ด้วยเหตุนี้คนจึงมองว่า ‎มาซามูเนะเป็นมิตรกับฮิเดสึกุ
‎ฮิเดโยชิโกรธมาก
‎มาซามูเนะเป็นผู้ที่มักใหญ่ใฝ่สูง
‎จึงสมเหตุผลที่
‎เขาพร้อมจะทรยศฮิเดโยชิ
‎ด้วยเหตุนี้ ฮิเดโยชิจึงเรียกพบมาซามูเนะ
‎และบังคับให้เขาตอบว่าสมคบคิดกับฮิเดสึกุ
‎สิ่งเดียวที่ช่วยเขาไว้คือ ‎คำวิงวอนของชายที่เยือกเย็นกว่า
‎หนึ่งในไม่กี่คนที่ฮิเดโยชิยังรับฟัง
‎โทกูงาวะ อิเอยาซุออกหน้าแทน
‎และบอกว่าไม่มีเหตุผลที่จะ ‎ระแวงมาซามูเนะผู้จงรักภักดี
‎ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องลงโทษ
‎"เราควรไว้ใจชายผู้นี้และดาบของเขา"
‎ดังนั้น มาซามูเนะจะรู้สึก ‎เป็นหนี้บุญคุณโทกูงาวะ อิเอยาซุอย่างยิ่ง
‎หนี้ที่อิเอยาซุจะทวงค่าตอบแทนทีหลัง
‎แม้ว่าฮิเดโยชิจะวิตกจริตมากขึ้น
‎เขาก็ยอมไว้ชีวิตมาซามูเนะโดยมีเงื่อนไขว่า
‎มาซามูเนะต้องรวบรวมไพร่พลไปบุกเกาหลี
‎แม้ว่าทุกคนจะตายหมด
‎แม้จะไม่แน่ใจอย่างยิ่ง
‎ดาเตะ มาซามูเนะก็เหมือนไดเมียวคนอื่น
‎ที่ไม่กล้าขัดคำสั่งของฮิเดโยชิที่ให้ไปรบในเกาหลี
‎การขัดคำสั่งย่อมถึงตายและน่าอาย
‎แม้จะส่งกำลังเสริมไปแล้ว
‎กองทัพญี่ปุ่นก็ติดหล่มอยู่กลางสงครามที่ไม่มีวันชนะ
‎ขาดเสบียงอาหารและกำลังพล ‎แต่โรคร้ายและความเจ็บป่วยทวีคูณ
‎ด้วยความที่ไม่รู้สภาพแท้จริงในสนามรบ
‎ฮิเดโยชิยังออกคำสั่งให้กองทหารของตนรุกต่อไป
‎สงครามในเกาหลีย่อยยับถึงที่สุด
‎สูญเสียชีวิตทหารญี่ปุ่นหลายหมื่นคน
‎และชาวเกาหลีนับไม่ถ้วนอีกหลายแสนคน
‎ขณะที่หายนะในเกาหลีรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
‎พวกเขากลับได้รับคำสั่ง ‎แปลกประหลาดจากญี่ปุ่นมากขึ้น
‎ทำให้เห็นชัดเจนว่าฮิเดโยชิ ‎ชักจะไม่อยู่กับร่องกับรอยมากขึ้นทุกที
‎จนไม่สามารถตัดสินใจเชิงกลยุทธ์เด็ดขาดได้
‎จนเขาเชื่อว่าเขาชนะทั้งที่แพ้
‎ซึ่งแน่นอนย่อมทำให้นายทัพของเขา ‎สั่งการใดๆ ไม่ได้เพราะขาดแนวทางชัดเจน
‎เรื่องนี้ทำให้แม่ทัพหลายคนของเขาไม่มั่นใจ
‎สภาพความมั่นคงทางจิตใจของเจ้านาย ‎และสงสัยว่าตนจะรอดกลับบ้านได้หรือเปล่า
‎ดังนั้นสถานการณ์ในสนามรบจึงสิ้นหวังมาก
‎ซึ่งบรรดาแม่ทัพรู้ดีในเรื่องนี้และรู้ดีว่าจำเป็นที่
‎ต้องเริ่มเปิดการเจรจาเพื่อหาทางคลี่คลาย
‎ระหว่างการเจรจายาวนาน
‎ฮิเดโยชิไม่รู้เลยว่าเงื่อนไขที่ฝ่ายจีนเสนอ
‎ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้ยิน
‎เนื่องจากความคิดไม่เฉียบคมเหมือนเดิม
‎และรายงานปลอมที่แม่ทัพส่งเข้ามา
‎ฮิเดโยชิจึงเชื่อว่าเขาชนะสงครามในเกาหลี
‎และตอนนี้เขาต้องการให้ทุกคน ‎ยอมรับชัยชนะของเขาอย่างเป็นทางการ
‎หรือพูดอีกอย่างคือ ‎ได้รับการยอมรับจากจักรพรรดิหมิงของจีน
‎อย่างน้อยที่สุด สิ่งที่ฮิเดโยชิต้องการ ‎คืออาณาเขตส่วนหนึ่งของเกาหลี
‎เขาเสนอให้แบ่งเกาหลีเป็นสองเขตอิทธิพล
‎ทางใต้เป็นเขตปกครองของญี่ปุ่น
‎ส่วนทางเหนือเป็นเขตปกครองของจีน
‎นี่คืออย่างน้อยที่สุดที่เขาจะยอมรับได้
‎นอกจากนี้ ฮิเดโยชิต้องการให้จักรพรรดิจีน
‎ส่งลูกสาวของตนสักคนมาเป็นสนมที่ญี่ปุ่น
‎โคนิชิ ยูกินากะรู้ดีว่าภารกิจนี้เป็นไปไม่ได้
‎ไม่มีทางที่จักรพรรดิหมิงจะให้การยอมรับ
‎ฮิเดโยชิในสิ่งที่เขาคิดไปเองว่าควรได้
‎สิ่งที่ฮิเดโยชิต้องการถือเป็น ‎การเหยียดหยามจีนอย่างอุกอาจ
‎พวกเขาปฏิเสธสิ้นเชิง ‎ที่จะตกลงรับเงื่อนไขเหล่านี้
‎เพราะถึงอย่างไร ญี่ปุ่นก็ไม่ได้ชนะศึกในเกาหลี
‎แถมพ่ายแพ้อย่างน่าอดสู
‎กลับกันฝ่ายจีนเสนอข้อตกลงอื่นแก่ออกัสติน โคนิชิ
‎ข้อตกลงที่เขายอมรับในที่สุด
‎(ปราสาทโอซากา)
‎(ที่พักของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ปี 1596)
‎เมื่อคณะทูตจากจีนมาถึงเกียวโต
‎พร้อมกับโคนิชิและผู้เจรจาอื่นๆ จากเกาหลี
‎พวกเขามอบเสื้อคลุมแบบจีนแก่ฮิเดโยชิ
‎ซึ่งฮิเดโยชิพอใจมาก ‎เพราะเขานึกว่าความหมายของสิ่งนี้คือ
‎การยอมสวามิภักดิ์ต่อตนเอง
‎แต่แล้วในทันทีก็เกิดความสับสนอย่างที่สุด
‎อย่างแรก คณะทูตเหล่านี้ปฏิเสธ
‎ไม่ยอมคำนับฮิเดโยชิโดยบอกว่าพวกตนคือ
‎คณะทูตของจักรพรรดิจีน
‎และเขาต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายคำนับ
‎แน่นอนว่าเขาจะไม่ก้มหัวให้ใคร
‎เลยมีภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ‎ระหว่างสองฝ่าย
‎เมื่อคณะทูตนำราชโองการจากจักรพรรดิจีน
‎ออกมาประกาศเงื่อนไข
‎"ฮิเดโยชิ ข้ายอมรับว่าเจ้าคือกษัตริย์แห่งญี่ปุ่น
‎ในฐานะรัฐบริวารของเรา..."
‎นี่มันหมายความว่ายังไง
‎- นี่มันหมายความว่ายังไง เจ้าโง่ ‎- ใจเย็น สามีข้า
‎เขาถึงรู้ว่าเสื้อคลุมนี้ไม่ใช่เครื่องบรรณาการ
‎มันคือเครื่องหมายว่าเขายอมสวามิภักดิ์
‎ซึ่งจักรพรรดิจีนมอบให้เพื่อประกาศว่า ‎"เจ้าคือคนของข้าแล้ว"
‎ข้าจะใส่สิ่งนี้ได้ยังไง
‎ออกไป!
‎ออกไปซะ!
‎ออกไป!
‎ฮิเดโยชิอับอายและโกรธมาก ‎เขาสั่งบุกเกาหลีครั้งที่สอง
‎ออกไป!
‎แต่คราวนี้เป้าหมายของเขาจำกัดแคบลง
‎ครั้งนี้คือการแก้แค้นเท่านั้น
‎(เกาหลี)
‎กองทัพซามูไรกว่า 100,000 นายของฮิเดโยชิ
‎บุกเกาหลีเพื่อเป็นการลงโทษ ‎ด้วยการเข่นฆ่าทำลายล้าง
‎แต่ว่า ภายในเวลาไม่กี่เดือน
‎ทหารเกาหลีและจีนสกัดการบุกรุกได้อีกครั้ง
‎และขับไล่กองทัพญี่ปุ่นกลับสู่ ‎ปราการชายฝั่งของตนเอง
‎ในตอนนั้น ไดเมียวหลายคนโกรธมาก
‎พวกเขาสูญเสียกำลังคนและทรัพย์สินจำนวนมาก
‎โดยที่ไม่เห็นผลตอบแทนใดๆ
‎ในยุคเซ็นโกคุ สำคัญมากที่ผู้ปกครอง
‎จะต้องมอบที่ดินและทรัพย์สมบัติแก่บริวารของตน
‎แต่เส้นทางการทำสงครามครั้งนี้ ‎หมายความว่าไม่มีที่ดินใหม่ในเกาหลี
‎หรือสิ่งของใดที่บรรดาไดเมียวเหล่านี้ ‎จะได้รับในระยะยาว
‎ดังนั้นจึงเกิดความไม่พอใจอย่างมาก
‎ในหมู่ไดเมียวที่เคยไปรบในเกาหลี
‎ไม่พอใจมากถึงขนาดเริ่มมีการพูดคุยกัน ‎ถึงแผนการลับที่จะโค่นราชสำนัก
‎ในหมู่ผู้มีอำนาจ
‎แผนว่าควรทำอย่างไร
‎ควรจัดการเป็นขั้นตอนอย่างไร
‎และเขาควรตายด้วยวิธีไหน
‎ชาวบ้านเริ่มพูดถึงการต่อต้านอย่างเปิดเผย
‎ฮิเดโยชิตกอยู่ในสถานะที่ลำบากมากขึ้น
‎แน่นอนว่า สภาพร่างกายของเขาแย่ลงทุกที
‎การที่เขาจะออกจากปราสาทฟูชิมิ ‎เป็นไปได้ยากขึ้นเรื่อยๆ
‎(กรกฎาคม ปี 1598)
‎ก่อนเขาตาย... เขารู้ว่าตนกำลังจะตาย
‎ฮิเดโยริ
‎เขาต้องมั่นใจว่าฮิเดโยริ ‎จะไม่โดนสังหารหรือถูกปลด
‎ตามที่เคยเกิดขึ้นตลอดหลายทศวรรษ ‎ช่วงสงครามกลางเมือง
‎ช่วยดูแลเขาที
‎เขาตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ครั้งสำคัญเหลือเชื่อ
‎เขาตัดสินใจแต่งตั้งสภาผู้อาวุโส
‎และสั่งให้พวกเขาสาบานว่า ‎จะปกป้องดูแลฮิเดโยริ
‎จนกว่าฮิเดโยริจะเป็นผู้ใหญ่และรับช่วงตำแหน่งนี้
‎ในฐานะผู้ปกครองญี่ปุ่น
‎กลุ่มคนที่เขาเลือกมาทำหน้าที่นี้คือ ‎ห้าผู้นำทรงอำนาจที่สุดจากทั่วญี่ปุ่น
‎บางคนคือผู้ที่เขามีสัมพันธ์มายาวนาน ‎ผู้ที่เขาไว้ใจ
‎บ้างก็เป็นผู้ที่เขาเลือกมาเพราะมีอำนาจมากพอ
‎โดยไม่จำเป็นว่าฮิเดโยชิไว้ใจหรือชอบ
‎แต่ผมว่ามองจากหลายด้านแล้ว ‎เขาจำเป็นต้องเสี่ยงเดิมพัน
‎ผู้สำเร็จราชการห้าคน สมาชิกสภาห้าคน
‎สองคนที่สำคัญที่สุดคือโทกูงาวะ อิเอยาซุ
‎กับมาเอดะ โทชิเอะ
‎มาเอดะ โทชิเอะจะประจำที่ปราสาทโอซากา
‎และจะเป็นคนดูแลเลี้ยงฮิเดโยริ
‎ให้การศึกษา
‎เตรียมตัวเขาให้รอบด้านเพื่อปกครองประเทศ
‎ในตอนนั้น โทกูงาวะ อิเอยาซุ ‎คือไดเมียวผู้ทรงอำนาจที่สุดในญี่ปุ่น
‎รองจากฮิเดโยชิ
‎เขาจึงได้รับมอบหมายอำนาจสูงสุด
‎โดยหลักๆ คือเขาคือหัวหน้ารัฐบาล
‎เราอาจคิดว่าสภานี้คือการรวมตัวกัน
‎ของบุคคลที่จะร่วมมือกัน ‎บริหารประเทศอย่างมีประสิทธิภาพ
‎แต่ดูเหมือนว่านี่คงไม่ใช่เจตนาของฮิเดโยชิ
‎โดยเฉพาะในกรณีนี้
‎ดูเหมือนเขาตั้งใจเลือกไดเมียว
‎ที่แย่งชิงผลประโยชน์กันมากกว่า
‎โดยหวังว่าบางทีจะมั่นใจได้ว่า
‎อาศัยสมาชิกสภากลุ่มนี้
‎เฝ้าจับตากันอย่างใกล้ชิด
‎และระวังไม่ให้ผู้ใดกระทำสิ่งใดโดยพลการ
‎เป็นการพยายามหาทางไม่ให้สมาชิกสภาคนไหน
‎มีอำนาจมากกว่าใคร
‎กันยายน ปี 1598
‎หลังจากออกศึกมาตลอดชีวิต
‎หนึ่งในผู้รวบรวมญี่ปุ่นเป็นปึกแผ่น ‎โทโยโตมิ ฮิเดโยชิก็ถึงแก่กรรม
‎ผมว่ามีไม่กี่คนที่เราพูดได้จริงๆ ว่า
‎"บุคคลนี้เปลี่ยนโฉมหน้าของประวัติศาสตร์"
‎และฮิเดโยชิคือบุคคลที่เรา ‎กล่าวเช่นนั้นได้เต็มปากเต็มคำ
‎เขามีเป้าหมายยิ่งใหญ่มาก
‎น่าจะยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาผู้ปกครองญี่ปุ่น ‎ที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์
‎เขาคือผู้นำที่หายาก
‎ซึ่งสามารถจินตนาการถึง ‎สิ่งที่ไม่เคยมีผู้ใดคิดมาก่อน
‎เขาสร้างสันติสุขในแบบที่ ‎โนบุนากะคงไม่มีวันคิดฝันว่าจะทำ
‎เขารวมประเทศเป็นหนึ่งเดียว
‎เขายุติสงครามกลางเมือง
‎เขาสร้างสิ่งที่ดูเหมือนเป็น
‎สมดุลอำนาจทางการเมืองในหมู่ไดเมียวผู้ยิ่งใหญ่
‎แต่ที่ยิ่งกว่านั้น
‎คือการที่คนที่มีกำเนิดต่ำต้อยเช่นเขา ‎ประสบความสำเร็จอย่างน่าทึ่ง
‎ไต่เต้าจากชาวนา ‎ซึ่งเป็นชนชั้นต่ำสุดของสังคมซามูไร
‎มาเป็นผู้ปกครองหนึ่งเดียวของญี่ปุ่น
‎เมื่อฮิเดโยชิตาย
‎สภาห้าผู้อาวุโสไม่ได้ประกาศในทันที
‎ว่าผู้ปกครองสูงสุดเสียชีวิตแล้ว
‎แต่สิ่งที่พวกเขาทำคือ
‎ออกคำสั่งสงบศึกในนามของฮิเดโยชิ
‎และเรียกกำลังพลของญี่ปุ่นกลับจากเกาหลี
‎เมื่อดูจากหลายๆ ด้าน การตายของฮิเดโยชิ
‎ผมว่าทำให้กลุ่มไดเมียวโล่งอก
‎ศึกในเกาหลีเป็นหายนะชัดๆ
‎ถึงอย่างนั้น
‎ก็เกิดกระแสความกังวลอย่างหนัก ‎ต่อการจากไปของเขา
‎เพราะเขาไม่มีทายาท
‎ที่จะรับช่วงตำแหน่งของเขาได้ทันที
‎ตามเจตนารมย์ของฮิเดโยชิ
‎สภาประกาศให้ฮิเดโยริเป็นผู้ปกครองญี่ปุ่น
‎แต่ความที่เขาเป็นเด็ก จึงไม่ได้มีอำนาจแท้จริง
‎ในทางปฏิบัติ ตอนนี้อำนาจ ‎ถูกแบ่งสรรอย่างระมัดระวัง
‎ในหมู่ผู้อาวุโสทั้งห้าคน
‎ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่อันตรายมาก
‎เรามีผู้สำเร็จราชการห้าคนที่แบ่งสรรอำนาจกัน
‎สถานการณ์เช่นนี้ ถ้าสมดุล ‎มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่นิดเดียว
‎ทุกอย่างจะพังและเกิด ‎ช่องว่างอันตรายที่แกนกลางของอำนาจ
‎แน่นอนว่าทันทีที่ฮิเดโยชิตาย ไดเมียวส่วนใหญ่
‎จึงเริ่มเตรียมการทำสงคราม
‎หลังจากเก็บตัวหลายสิบปี ตอนนี้ ‎โทกูงาวะ อิเอยาซุพร้อมเคลื่อนไหวแล้ว
‎กงล้อแห่งกลียุคการช่วงชิงอำนาจ ‎เริ่มเคลื่อนอีกครั้ง
‎คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล