NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rok 1568.
Po dziesięciu latach krwawej batalii, by przejąć kontrolę nad własną prowincją
potężny samurajski przywódca, Oda Nobunaga,
przejął znaczną część środkowej Japonii, w tym stolicę kraju, Kioto.
Kierując się wielkimi ambicjami,
marzył o zniszczeniu potężnych klanów, które sprzeciwiały się jego rządom,
i o zjednoczeniu Japonii po raz pierwszy od ponad stu lat.
Ale legendarna brutalność Nobunagi wywołała powszechny gniew.
W całym kraju potężni wrogowie planowali jego upadek.
JAPONIA, ROK 1568
Nobunaga był mistrzem pola bitwy.
Ale w Kioto zaczynał dostrzegać swój potencjał władzy.
To wywołało niezadowolenie wśród rywali Nobunagi.
Wiedzieli, że Nobunaga chciał władzy.
Od razu pojawili się przeciwnicy rządów Nobunagi w centralnej Japonii.
Różniło ich pochodzenie,
ale łączyła niechęć i obawa względem jego coraz większej władzy.
Jeśli Nobunaga chciałby umocnić swą władzę w Japonii,
musiałby współdziałać z innymi źródłami władzy lub je zniszczyć.
A buddyjskie placówki, wielkie świątynie,
i populistyczne sekty buddyjskie były największymi zagrożeniami.
Błogosławieństwo Buddy dla nas…
Buddyjska wiara była wielką przeszkodą na drodze Nobunagi.
Jej organizacje były poważnie uwikłane
w politykę kraju
i przywykły do wywierania politycznych nacisków.
Buddyzm ma długą historię w Japonii.
Pojawił się tam, zanim Japonia naprawdę istniała
jako scentralizowane, biurokratyczne państwo.
Wielkie świątynie istnieją po to, by odprawiać rytuały i ceremonie,
które ochronią Japonię przed inwazją, chorobami i trudnościami.
To boska obrona przed wszelkimi zagrożeniami.
Buddyjskie klasztory były często uzbrojone równie mocno jak watażkowie.
Mnisi byli gotowi walczyć do końca, nic ich nie zniechęcało
i wiedzieli, że zwycięstwo w walce zapewni im drogę do raju.
To były najważniejsze instytucje o potędze militarnej,
która mogła zapobiec dominacji Nobunagi w środkowej Japonii.
Wzywałeś, panie?
Pozbądź się tych pasożytów!
Mitsuhide!
Ruszaj natychmiast!
Tak jest.
Wielkie buddyjskie klasztory
nie były jedynym ani nawet największym zagrożeniem
ze strony buddyjskiej sfery.
Pojawiła się też nowa zbrojna sekta buddyzmu
nazywana Ikkō-ikki.
Jednoczyła społeczności wierzących na terenie całego kraju.
Ikkō-ikki przemawiała do zwykłych rolników i robotników,
bo to był prosty sposób na zbawienie.
Wystarczyła wiara w Buddę.
Świetnie przyjęło się to w kraju wyniszczonym biedą, głodem i wojną.
Ikko zbliżyła ludzi z różnych grup społecznych,
by wspólnie bronili swoich miejsc kultu i społeczności.
Kupcy, wieśniacy, mnisi, wszyscy mogli się zjednoczyć w wierze,
by wypędzić daimyo z ich ziemi.
Pod koniec 1500 roku Ikkō-ikki miała sieć w całej Japonii.
Zbudowała wielkie fortece świątynne…
i powstawała w prawie wszystkich prowincjach.
Miała armie mnichów i wieśniaków.
Ich zwierzchnikiem były niebiosa. Nie chcieli podporządkować się
żadnemu przywódcy daimyo, w tym Odzie Nobunadze.
Oda Nobunaga…
torturuje naszych ludzi.
Jego czyny to czyste zło.
Musimy zapomnieć o tym, że buddyjscy mnisi byli pokojowymi ludźmi,
którzy spędzali życie na modlitwie.
Stanowili znaczącą potęgę militarną.
Gdyby Nobunaga nie zrobił z Ikkō-ikki przykładu
i, czując, że zagraża ona jego władzy,
pozwoliłoby na powstania w całym kraju
w strategicznych punktach, które chciał kontrolować,
musiałby je zniszczyć.
Gdy Nobunaga walczył z Ikkō-ikki, miał na celu jej całkowitą eliminację
i masakrę każdego, kto stanął mu na drodze.
Sierpień 1570 roku.
Nobunaga chciał zniszczyć Ikkō-ikki raz na zawsze.
Po zniszczeniu ich fortec
postanowił uderzyć w serce japońskiego buddyzmu.
Klasztor Enryaku-ji.
KIOTO
Ta decyzja może zaprzepaścić wszystko, na co pracował.
My, buddyści, nie możemy na to pozwolić.
Nie pozwolimy na to, co robi.
Enryaku-ji był najbardziej wpływowym buddyjskim klasztorem w Japonii.
Przez wieki miał władzę polityczną,
która dorównywała wielkim wodzom Japonii
i był blisko związany z dworem.
Nawet jeśli to sprzeczne z naukami Buddy…
Jedną z rzeczy, które rozwścieczyły Nobunagę,
który i tak był bardzo antybuddyjski,
było to, że ci mnisi dali schronienie jego uciekającym wrogom.
Poza tym było to tak blisko Kioto,
że dosłownie mieli widok na miasto,
a to było potencjalnym zagrożeniem dla przetrwania Nobunagi.
Podjął więc najgorszą decyzję w swojej karierze.
Zaatakował i zniszczył
największy klasztor w Japonii, Enryaku-ji.
We wrześniu 1571 roku
Nobunaga zebrał armię tak potężną, jakiej spodziewano by się w walce
z poważnym wrogiem.
Atak Nobunagi na Enryaku-ji sprawił,
że większość cywilów wycofała się na górę Hiei,
gdzie znajdował się klasztor Enryaku-ji.
Nobunaga kazał swoim oddziałom ruszyć w górę zbocza,
mordując po drodze każdego…
i paląc wszelkie budynki.
W czasie wojny okresu Sengoku zewsząd dochodziło do brutalności,
ale Enryaku-ji wyniósł ją na inny poziom.
Źródła opisują oddziały Nobunagi jako dzikie jak zwierzęta.
Ludzie Nobunagi dotarli na szczyt góry
i do samej świątyni.
Gdy wojska Nobunagi się zbliżyły, przedstawiono Enryaku-ji ultimatum.
Mogli okazać mu lojalność
albo stawić opór i zostać zniszczeni.
Wybrali drugi wariant.
Świątynię doszczętnie spalono,
a mieszkańcy Kioto mogli spojrzeć w niebo i zobaczyć je oświetlone
płomieniami najsłynniejszego buddyjskiego klasztoru w Japonii.
Ludzie Nobunagi polowali na każdego, kto uciekł z pożaru.
- Matko, wszystko w porządku? - Uciekaj.
Mamo! Uciekaj.
Mamo!
To był bezlitosny atak, w którym nikt, mnich, kobieta czy dziecko,
nie został oszczędzony.
Nobunaga rozkazał, by wszyscy, każda kobieta i dziecko,
zostali ścięci.
Nawet jego żołnierze ledwie znosili ten widok.
Podobno 20 tysięcy ludzi zginęło
w tym największym akcie tyranii i okrucieństwa.
Zniesmaczyło to nawet jego najwierniejszych generałów.
Akechi Mitsuhide sam był oddanym buddystą.
Od tamtej chwili zaczął mieć poważne wątpliwości
co do zdolności Nobunagi do rządzenia.
Nobunaga miał w sobie coś patologicznego.
Żaden daimyo nie unikał użycia siły, ale Nobunaga wydawał się tym zachwycać.
To była straszliwa rzeź.
Podobno zboczem góry spływała rzeka krwi
i to była wiadomość. Wiadomość dla innych sekt buddyjskich.
Była to też wiadomość dla innych daimyo, że Nobunaga nie zna granic.
Ten człowiek, który po raz pierwszy
miał szansę zjednoczyć przynajmniej środkowe prowincje Japonii,
chciał to zrobić w jeden sposób: rozlewem krwi i mieczem.
Ale zniszczenie Enryaku-ji wróci później, by go prześladować.
Rozlew krwi nie kończy się, a Nobunaga znowu atakuje warownie
i zabija niezliczoną liczbę buddystów.
Te działania rozwścieczają innych potężnych watażków, zwanych daimyo,
i doprowadzają do konfrontacji Nobunagi z jego najpotężniejszym rywalem.
Nie tylko buddyści
byli wstrząśnięci działaniami Nobunagi na górze Hiei.
Wielu daimyo przekonało się,
że Nobunaga to okrutny tyran, którego trzeba obalić.
Jednak tylko nieliczni mieli środki, by to zrobić.
Jednym z nich był
Takeda Shingen.
Takeda Shingen był daimyo z prowincji Kai w środkowej Japonii.
Był znany jako wyjątkowo zaciekły dowódca wojskowy.
Stał się znany jako Tygrys z Kai
i był jednym z ostatnich, którzy byli w stanie
powstrzymać ataki Nobunagi w całej Japonii.
Krążyły o nim różne opinie.
Z jednej strony to człowiek niesamowitej przemocy.
Niektóre przestępstwa karał gotowaniem żywcem.
Z drugiej strony był wyświęconym mnichem buddyjskim.
Przypisywane mu powiedzenie nawiązuje do powiedzenia Buddy:
„Pod niebiosami tylko mnie należy szanować”.
Shingen przeinaczył je dla siebie. „Tylko mnie należy się bać”.
Inni daimyo zauważyli, że Takeda Shingen stanowił poważne zagrożenie
i że dowodził potężną armią.
Sprowadza się to do tego,
że Shingen wiedział, że Nobunaga był poważnym zagrożeniem i na odwrót.
Po zniszczeniu Enryaku-ji
Takeda Shingen zdecydował, że musi zaatakować Nobunagę.
Zrobił to, próbując najpierw wyeliminować
sojusznika Nobunagi, Tokugawę Ieyasu.
Ieyasu służył Nobunadze od bitwy pod Okehazamą
i był jednym z jego zaufanych generałów i doradców.
Ale ziemie Ieyasu leżały na wschód od ziem Nobunagi
i na południe od ziem Shingena. Był między nimi.
Shingen najpierw chciał zaatakować Ieyasu, a potem Nobunagę.
To pierwszy krok do inwazji na Kioto,
by wyprzeć Nobunagę z samego Kioto,
by Shingen mógł zostać nowym panem Miasta Cesarskiego.
To było niebezpieczne dla Ieyasu,
bo wówczas wiedział, że wróg miał przewagę liczebną
i stawiał czoła potężnemu generałowi.
Ale miał asa w rękawie, a był to jego związek z Odą Nobunagą.
Mógł poprosić o pomoc potężnego sojusznika.
Ale Nobunaga był wówczas uwikłany w wojnę z buddystami środkowej Japonii.
Większość jego sił była zajęta.
Wysłał Ieyasu wsparcie w postaci małej grupy 3000 średniej klasy dowódców.
Nobunaga sporo ryzykował.
Jeśli Ieyasu padnie, to jego własna prowincja Owari
będzie kolejnym celem.
Ale z wielu powodów musiał podjąć to ryzyko.
Prowadził zbyt wiele wojen.
Takeda Shingen miał około 35 000 żołnierzy.
Ieyasu miał około 8000 żołnierzy.
Spotkamy ich na polu walki.
Będziemy walczyć z Takedą i zniszczymy ich! Zero słabości!
A mimo to postanowił zmierzyć się z Shingenem.
Głównie dlatego, że uważał,
że pokaz siły był konieczny dla jego wasali.
Lojalność samurajów nie była bezwarunkowa.
Służyli zwycięzcom, którzy mogli ich ochronić.
Czy warto podążać za panem, który nie obroni swoich ziem
przed napadami armii, która tamtędy przechodzi?
JAPONIA, ROK 1573
25 stycznia 1573 roku.
Ieyasu zignorował wezwania dowódców do odwrotu.
Ruszył z ludźmi, by zmierzyć się z Shingenem.
Ieyasu miał trzy razy mniejszą armię, ale mimo wszystko zaatakował.
W ciągu kilku godzin taktyka i liczebność Shingena pokonała siły Ieyasu.
Wściekły Ieyasu walczył,
a wierni słudzy musieli zaciągnąć go w bezpieczne miejsce.
To była upokarzająca porażka dla Ieyasu.
Próbował stawić czoła większej sile,
jak kilkakrotnie czynił to jego sojusznik Nobunaga,
i został rozgromiony.
Przegrana była demoralizująca dla Ieyasu, podobnie jak fakt, że w następnym roku
armia Takedy powróci
i odbierze mu kilka zamków, a on nie będzie mógł tego powstrzymać.
Nie wystawi nawet armii.
Takeda Shingen pewnie pokonał Ieyasu
i gdyby chciał zadać ostateczny cios, mógł to zrobić.
Ale na początku dekady
w obliczu wielkiego swojego sukcesu Shingen umarł.
Uznano, że prawdopodobnie zmarł na raka wątroby.
To bezceremonialny koniec tego wybitnego wodza.
Przed śmiercią wydał instrukcje starszym sługom,
by utrzymali to w tajemnicy przez trzy lata.
Po to, by jego następca, Takeda Katsuyori, umocnił swoją kontrolę nad prowincją Kai
i swoimi sługami przed dalszymi działaniami.
Takeda Katsuyori był wybitnym generałem.
Odważnie walczył w bitwach.
Jego największym problemem było zdobycie poparcia generałów ojca.
Byli to poplecznicy Shingena, którzy spędzili z nim całe życie.
Konkurował ze wspomnieniem ojca.
Jego ojciec był wybitną postacią.
Nie wszyscy jego ludzie mu ufali.
Shingen siłą wziął matkę Katsuyoriego na swoją kochankę.
Dlatego wielu ludzi Takedy nie ufało Katsuyoriemu.
Uważali go za bękarta.
Pochodził z pozamałżeńskiego związku
i mógł nie być lojalny.
Gdy Katsuyori spróbował zdobyć pozycję przywódcy klanu Takeda,
dostał niespodziewany, ale bardzo miły list.
List był od żony jednego z jego największych wrogów, Tokugawy Ieyasu.
Wydawało się to zbyt piękne, by było prawdziwe.
Tsukiyama-dono potajemnie wysyłała listy
do odwiecznego wroga Ieyasu, Takedy Katsuyoriego.
Tsukiyama-dono i Tokugawa Ieyasu pobrali się, gdy byli bardzo młodzi.
Mieli po 14 czy 15 lat.
To było aranżowane małżeństwo, by zawrzeć pokój.
Przez to, że został zaaranżowany, ich związek nigdy nie był dobry.
Mieszkali razem przez 13 lat i mieli syna.
Tsukiyama-dono była bardzo dumna, zazdrosna, wybuchowa,
bardzo trudno było się z nią dogadać.
Ieyasu zaczął brać kochanki i miał ich wiele.
Ieyasu zdecydowanie wolał towarzystwo kochanek.
Wszyscy ludzie władzy mieli wtedy kochanki,
ale wiadomo, że Tsukiyama-dono bywała zazdrosna,
więc pewnie była zazdrosna o to,
że miał 19 czy 20 kochanek.
Jeśli chodzi o nią, znalazła się w nieciekawej sytuacji.
W listach pisała, że zdradzi Ieyasu i Odę Nobunagę,
a w zamian…
chciała, aby dał jej synowi schronienie i ziemię,
i by dał jej męża spośród swoich generałów.
Katsuyori mógł pomyśleć, że miał szansę wyeliminować Ieyasu.
To umocniłoby jego pozycję jako nowej głowy rodziny Takeda.
Pomogłoby to również zyskać mocne poparcie sług.
Takeda Katsuyori zgodził się.
Wybrał generała, który miał się z nią ożenić.
Więc zamiast czekać trzy lata, jak kazał mu ojciec,
Katsuyori zdecydował się działać.
To doprowadziło do jednego z najsłynniejszych starć w Sengoku.
W 1575 roku Katsuyori wezwał swoje oddziały i podążył tą samą drogą
co jego ojciec kilka lat wcześniej.
Dla Ieyasu był to kolejny atak na jego terytorium.
Ieyasu zdawał sobie sprawę z zagrożenia,
ponieważ miał informacje od posłańców o wielkości sił Takedy
wynoszącej około 15 000 żołnierzy.
Gdyby ich nie powstrzymał,
pewnie całkowicie by go wyeliminowali.
Ieyasu widział, że sytuacja była poważna.
Wysłał wiadomość do Nobunagi.
Ieyasu był niezłomnym sojusznikiem
przez cały czas ich relacji.
Walczył u boku Nobunagi,
czasami przybywał mu na ratunek.
Napisał Nobunadze,
że zrobił to wszystko dla niego.
Jeśli ten nie wyśle posiłków,
przejdzie na stronę wroga.
Ostrzegł, że razem z Katsuyorim zaatakują jego ziemie,
zabiorą jego zamki i pokonają go.
Odważył się poważnie grozić Odzie Nobunadze.
Gdyby Nobunaga przegrał,
byłaby to najpoważniejsza porażka,
jaką by poniósł do tego czasu.
A to oznaczałoby całkowite zatrzymanie ekspansji na wschód.
Nobunaga opierał się na aurze strachu, aurze niezwyciężoności.
Jeśli rozeszłoby się, że można go pokonać,
dodałoby to skrzydeł jego przeciwnikom.
Ieyasu miał rację i Nobunaga to wiedział.
Wysłał list, w którym obiecał wsparcie wraz ze znaczną ilością złota,
zebrał siły i wyruszył na spotkanie z Ieyasu.
JAPONIA, ROK 1575
Czerwiec 1575 roku.
Nobunaga i Ieyasu połączyli siły
i razem ruszyli przeciw Katsuyoriemu.
Armie Nobunagi i Ieyasu zatrzymały się na równinach Shitaragahara,
kilka kilometrów od obozu Katsuyoriego.
W przeddzień bitwy
Nobunaga zaczął realizację śmiałego planu,
który miał pomóc mu pokonać najpotężniejszą armię, z jaką się mierzył.
Jednym z fascynujących faktów o Odzie Nobunadze jest to,
że, z braku lepszego określenia, odrabia lekcje.
Dobrze znał swojego przeciwnika.
Klan Takeda militarnie był znany z tego, że szybko przenosił swoich żołnierzy.
Jeśli się ich nie kontrolowało,
mogli szybko przemieszczać swoje siły,
co mogło być szkodliwe, jeśli nie było się na to gotowym.
By zmniejszyć skuteczność ataku, Nobunaga zbudował serię palisad,
które miały spowolnić wroga.
Te przeszkody zostały tak rozstawione, że gdyby Takeda ruszył naprzód,
ich atak zostałby zakłócony.
Chodziło o to, by zwabić Takedę do strefy śmierci.
Gdyby jego ludzie już tam byli, przeszkody utrudniałyby im ruch.
I to tam strzelcy Ody i Tokugawy wyrządziliby ogromne spustoszenie.
Jednak jedną z największych słabości muszkietów w tej epoce było to,
że czas przeładowania był bardzo długi.
Legendy jednak głoszą,
że Nobunaga wymyślił świetną technikę, by to zniwelować.
Chodzi o serię trzech strzałów.
Ludzie z arkebuzami połączeni byli w jednostki z dwoma lub trzema łucznikami.
Gdy przeładowywano arkebuzy,
łucznicy pokrywali ten czas.
Rozciągało się to w czasie i dawało wrażenie ciągłego ognia.
Za strzelcami Nobunagi stały
oddziały wyposażone w piki, by zrzucać jeźdźca z konia,
by można go było potem zaatakować mieczem lub włócznią.
Tu są oddziały Ody. Jeśli zaatakujemy stąd, możemy wygrać.
Typową taktyką Takedy
było poruszanie się wokół przeciwnika,
okrążenie go i pokonanie.
Katsuyori i jego zwolennicy byli przekonani, że wygrają to spotkanie.
Walczyli wcześniej z Tokugawą i odnieśli spektakularne zwycięstwo.
W przeddzień bitwy można było powiedzieć, że obie strony mogły wygrać.
Porażka mogła zaszkodzić wizerunkowi Nobunagi w Japonii.
W połowie lat 70. XVI wieku miał wielu wrogów.
Gdyby przegrał, mogłoby to połączyć jego przeciwników.
Armie miały zetrzeć się rankiem.
Zapowiadała się jedna z najbardziej decydujących bitew w historii Japonii.
W dniu bitwy wojska Takedy ruszyły naprzód
i zajęły strategiczne pozycje na wzgórzu naprzeciw sił Ody.
Panowała kompletna cisza. Słychać było tylko tętent koni.
Katsuyori widział siły Ody, ale…
wówczas nie był pewien, z czym ma do czynienia.
Żołnierze gotowi? Do ataku!
Wyobraź sobie, że jesteś żołnierzem Takedy.
Widzisz przed sobą wroga, atakujesz.
Ognia!
Zaczynają do ciebie strzelać z muszkietów.
A potem lecą strzały.
Do ataku!
Przywódcy cię zachęcają,
a ty trafiasz na pierwszą linię przeszkód,
czyli barykady, które musisz ominąć.
Teraz!
Tymczasem strzelanina się wzmaga.
Strzały zaczynają trafiać w cel.
Twoi rodacy po lewej i po prawej dostają.
Jedynym sposobem na, by przejść, jest pokonanie przeszkód,
zaatakowanie wroga i udział w walce wręcz.
Do ataku!
Katsuyori wysyłał kolejnych żołnierzy.
Dopóki utrzymywał takie natarcie,
wciąż miał szansę okrążyć wroga.
Wszędzie latały strzały i pociski.
Dym zasłaniał widok, wciskał się do oczu.
Z boku zaatakowali żołnierze piechoty Ody.
Używali włóczni i pik.
Rozerwali na strzępy żołnierzy Takedy.
To świadczy o tym, że plan Nobunagi zakładał
wciągnięcie ich i utrzymanie w strefie śmierci.
Katsuyori nie chciał się poddać.
Wysyłał kolejnych żołnierzy.
Tak było trzy, cztery, pięć razy. Dziesiątkowało to siły Takedy.
To była rzeź.
Dalej!
Z czasem przywódcy Takedy zaczynali rozumieć,
że nie wygrają.
Wielu z nich zaczęło się wycofywać,
a to najniebezpieczniejsza chwila w każdej bitwie w historii ludzkości,
bo gdy jedna strona zaczyna uciekać przed drugą,
rozpętuje się piekło.
Katsuyori nie chciał się wycofać.
Chciał walczyć do upadłego.
Ale gdy jego siły się rozpadały…
Do ataku!
…jego podwładni błagali go, by uciekał,
aż jeden z nich wsadził go na konia,
pchnął na północ
i Katsuyori mógł wrócić do siebie z garstką swoich sił.
W tej bitwie zginęło 10 000 żołnierzy Katsuyoriego.
Wielu przywódców Takedów…
generałów, którzy tak długo służyli Shingenowi,
leżało martwych ze swoimi żołnierzami.
Nagashino jest często postrzegana jako przełomowa bitwa w historii świata
z powodu rzekomej techniki Nobunagi polegającej na nieustającej serii ognia.
Imponujące jest to, że Nobunaga opracował ten plan,
by efektywnie wykorzystać przeszkody, jak robią to dzisiejsze armie,
i połączył to wszystko w jeden plan,
który miał całkowicie unicestwić wroga.
Bitwa pod Nagashino była wielkim sukcesem Nobunagi i Ieyasu,
bo zadała potężny cios
jednemu z trzech głównych wschodnich daimyo.
Temu, który był najbliżej krain Nobunagi.
Katsuyori doznał takiej traumy…
Idź już.
…że to był ostatni raz,
gdy z wojskiem ośmielił się opuścić swoje terytorium.
Kilka kolejnych lat potrwało całkowite pozbycie się Takedy,
ale tak musiało być.
Po Nagashino nigdy już nie stanowił poważnego zagrożenia dla Nobunagi.
Choć to było wielkie zwycięstwo Ieyasu,
radość umniejszył fakt, że dowiedział się, że jego żona, Tsukiyama, planowała zdradę.
Odkryto listy.
Podobno Nobunaga umieścił szpiegów w domu Ieyasu.
To bardzo możliwe.
Każdy szpiegował wówczas zarówno przyjaciół, jak i wrogów.
Podobno służąca Tsukiyamy-dono znalazła te listy
i przekazała je Odzie Nobunadze.
Nie było wielu dowodów, to głównie spekulacje,
ale nie mogli tego zignorować.
Dlatego Nobunaga kazał Ieyasu znaleźć rozwiązanie.
Odejdź.
Tokugawa Ieyasu musiał pozbyć się Tsukiyamy-dono.
Puśćcie mnie!
Ieyasu postanowił ją wygnać.
Ale gdyby przeżyła, mogłaby zaszkodzić mu jeszcze bardziej.
Ieyasu poszedł o krok dalej.
Ieyasu podejrzewał, że jego syn spróbuje pomścić matkę,
jak przystało na oddanego i lojalnego potomka.
Umieścił go więc w areszcie domowym.
Ale pod naciskiem Nobunagi
Ieyasu musiał zmusić własnego syna do samobójstwa.
Nobunaga był wtedy bardzo silnym przywódcą,
a Ieyasu musiał go słuchać.
Ieyasu musiał utrzymać ten sojusz. To było konieczne.
Bez względu na to, co sądził,
jeśli Nobunaga kazał mu stracić własnego syna, musiał to zrobić.
To był najgorszy rozkaz, jaki mógł usłyszeć.
Miał on znaczny wpływ na jego relacje z Nobunagą
do końca ich dni.
Zwycięstwo pod Nagashino uczyniło z Nobunagi najpotężniejszego wodza.
Większość środkowej Japonii była teraz pod jego rządami.
Jego marzenie o zjednoczeniu całego narodu pod sobą było coraz bliższe spełnienia.
Ale miało to swoją cenę.
Nobunaga wpadał w coraz większą paranoję i wszędzie widział wrogów.
Zdrada Tsukiyamy-dono
tylko pogłębiła obawy Nobunagi, że otaczają go wrogowie.
Oznaczało to niemal paranoiczne uczucie, że każdy chce się go pozbyć.
Postawcie się na miejscu Nobunagi, gdy zda sobie z tego sprawę.
Każdy rolnik na pole, każdy przechodzień,
każda służąca na jego dworze mogła próbować go otruć.
Myśl, że nie jest się bezpiecznym bardzo otrzeźwia.
Nobunagę kilkakrotnie próbowano zabić.
Jeden śmiałek pochodził z prowincji Iga.
Była to jedna z najmniejszych prowincji Japonii w okresie Sengoku.
Przez 150 lat ci ludzie rządzili sami sobą,
nie wpuszczając intruzów do swojej krainy.
Kiedy walczyli,
łączyli siły w autonomicznych komunach na wzór armii partyzanckiej.
W ten sposób latami atakowali linie komunikacyjne Nobunagi.
Byli tak dobrzy w technikach nieregularnej wojny,
że zapoczątkowali legendy o wojownikach ninja z prowincji Iga.
Okazali się solą w oku Ody Nobunagi.
Musieli zniknąć bez względu na cenę.
Nobunaga nie mógł pozwolić im istnieć
ze względu na swoją reputację i własne bezpieczeństwo.
I to nie powinno było stanowić problemu,
ale okazało się jedną z najbardziej okrutnych i krwawych kampanii
w karierze Nobunagi.
Napisy: Liliana Reguła