‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ปี 1568
‎สิบปีหลังจากเปิดศึกนองเลือด ‎เพื่อยึดครองจังหวัดของตนเอง
‎โอดะ โนบุนากะ ขุนศึกซามูไรผู้ทรงอำนาจ ‎ก็ยึดดินแดนภาคกลางของญี่ปุ่นไว้เกือบหมด
‎รวมถึงเมืองหลวงของประเทศ เกียวโต
‎ถึงตอนนี้ ด้วยแรงมักใหญ่ใฝ่สูง
‎เขาฝันจะบดขยี้ตระกูลใหญ่ๆ ‎ที่ยังไม่สยบใต้ปกครอง
‎และเป็นครั้งแรกในรอบกว่าศตวรรษ
‎ที่จะผนึกรวมญี่ปุ่นใต้ผืนธงเดียว
‎แต่ความโหดเหี้ยมที่เลื่องลือของโนบุนากะ ‎ปลุกความโกรธแค้นเป็นวงกว้าง
‎ส่งผลให้ศัตรูร้ายกาจทั่วประเทศ ‎วางแผนจะปลิดชีพเขา
‎(ญี่ปุ่น ปี 1568)
‎โนบุนากะคือเจ้าแห่งสงคราม
‎แต่ในเกียวโต เขาเพิ่งเริ่มหา ‎ช่องทางขึ้นสู่อำนาจ
‎เรื่องนี้ก่อให้เกิดความเกลียดชัง ‎ในหมู่คู่แข่งของโนบุนากะอยู่นาน
‎พวกเขารู้ว่าโนบุนากะ ‎ต้องการรวบอำนาจไว้คนเดียว
‎ซึ่งหมายความว่าเขตปกครองของโนบุนากะ
‎ในภาคกลางของญี่ปุ่น ‎อยู่กลางวงล้อมของศัตรูในทันที
‎ศัตรูที่แม้จะต่างถิ่นต่างเหล่า
‎แต่ผนึกกำลังกันด้วยความกังวลและไม่พอใจ ‎ต่อการขยายอำนาจของโนบุนากะ
‎ถ้าโนบุนากะอยากกุมอำนาจ ‎เบ็ดเสร็จในภาคกลางของญี่ปุ่น
‎เขาก็จำเป็นต้องร่วมมือกับ ‎ขุมอำนาจอื่นหรือกำจัดให้หมด
‎ซึ่งสถาบันทางพุทธศาสนาซึ่งก็คือวัดสำคัญๆ
‎และกลุ่มประชาชนผู้ศรัทธาพุทธศาสนา ‎คือสองกลุ่มอำนาจที่เป็นภัยคุกคามที่สุด
‎อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา...
‎สถาบันสงฆ์เป็นหนามยอกอกชิ้นใหญ่ ‎บนเส้นทางสู่อำนาจของโนบุนากะ
‎นี่คือสถาบันที่ฝังรากลึก
‎ในโครงสร้างทางการเมืองของประเทศ
‎และอิทธิพลทางการเมืองมายาวนาน
‎ศาสนาพุทธในญี่ปุ่นมีประวัติย้อนไปไกลมาก
‎เป็นศาสนาที่เข้ามาในญี่ปุ่นก่อนจะมีญี่ปุ่น
‎ในแง่ของรัฐที่ปกครองจากส่วนกลางเสียอีก
‎แนวคิดมีอยู่ว่าวัดสำคัญมีไว้เพื่อประกอบพิธีกรรม
‎ซึ่งจะปกป้องญี่ปุ่นจากศัตรูรุกราน ‎โรคร้าย และความยากลำบาก
‎พระผู้เป็นเจ้าปกป้องเราจาก ‎ภัยคุกคามทั้งภายในและภายนอก
‎วัดสำคัญจึงมักจะติดอาวุธครบมือ ‎เช่นเดียวกับบรรดาขุนศึก
‎พระสงฆ์พร้อมสู้จนตัวตาย
‎พวกเขาไม่กลัวสิ่งใด
‎และพวกเขารู้ว่าชัยชนะในสนามรบ ‎จะเป็นหลักประกันให้ตนขึ้นสวรรค์
‎ดังนั้น วัดสำคัญเหล่านี้จึงมีกำลังทหาร
‎ที่จะป้องกันการยึดครองญี่ปุ่น ‎ทั้งภาคกลางของโนบุนากะ
‎นายท่านเรียกข้ารึขอรับ
‎กำจัดพวกปรสิตเหล่านี้ให้ข้าที
‎มิตสึฮิเดะ!
‎จัดการเดี๋ยวนี้!
‎ขอรับ นายท่าน
‎วัดพุทธขนาดใหญ่
‎ไม่ได้เป็นแค่ภัยคุกคามเพียงกลุ่มเดียว ‎หรือจริงๆ ก็ไม่ได้ร้ายกาจ
‎จากฝ่ายที่เราเรียกว่าชาวพุทธ
‎ยังมีกำลังทหารกลุ่มใหม่ของศาสนาพุทธ
‎ที่เรียกว่า อิกโกะ-อิกกิ
‎ซึ่งเป็นกลุ่มผู้มีศรัทธาต่อศาสนาพุทธทั่วประเทศ
‎กลุ่มอิกโกะ-อิกกิส่วนใหญ่คือ ‎ชาวนาและกรรมกรธรรมดาทั่วไป
‎เพราะการท่องคำสอนของพระพุทธเจ้า
‎เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่ช่วยชาวบ้านกลุ่มนี้พ้นภัย
‎ความเชื่อนี้มีอิทธิพลที่สุดในดินแดนที่ยังเต็มไปด้วย
‎ความยากจน ความอดอยากและสงคราม
‎กลุ่มอิกโกะรวบรวมผู้คนทุกชนชั้น
‎เป็นหนึ่งเดียวกัน เพื่อปกป้อง ‎สถานที่บูชาพระพุทธเจ้าและชุมชนของตน
‎พ่อค้า ชาวบ้าน พระสงฆ์ ‎ทุกคนรวมเป็นหนึ่งเพราะมีศรัทธาร่วมกัน
‎ที่จะหลุดพ้นจากการปกครองของไดเมียว
‎ปลายทศวรรษ 1500 ‎กลุ่มอิกโกะ-อิกกิมีเครือข่ายทั่วญี่ปุ่นแล้ว
‎พวกเขาสร้างวัดที่มีอาณาเขตใหญ่โต
‎และมีอิทธิพลในแทบทุกจังหวัด
‎พวกเขามีกองทัพพระนักรบและชาวนา
‎พวกเขารับใช้ราชสำนัก แต่ไม่ยอมสยบต่อ
‎ไดเมียวคนไหนทั้งนั้น ‎รวมถึง โอดะ โนบุนากะด้วย
‎โอดะ โนบุนากะ...
‎สร้างความทุกข์ทรมานแก่ผู้คน
‎เขาสร้างบาปกรรมไว้มากมาย
‎เราต้องลืมภาพลักษณ์รักสันติของพระสงฆ์
‎ที่สวดมนต์มาหลายปี
‎พวกเขาคือศัตรูที่มีฝีมือการรบร้ายกาจ
‎ถ้าโนบุนากะไม่ลงโทษกลุ่มอิกโกะ-อิกกิ
‎เขาก็รู้สึกว่าพระนักรบเหล่านี้ ‎คุกคามอำนาจของเขา
‎และคงทำให้เกิดการลุกฮือต่อต้านเขาทั่วประเทศ
‎ในพื้นที่สำคัญที่เขาอยากครอบครอง
‎เขาจึงต้องกวาดล้างพระนักรบ
‎เมื่อโนบุนากะคิดโค่นกลุ่มอิกโกะ-อิกกิ
‎เขาตั้งเป้าว่าจะกวาดล้างแบบสิ้นซาก
‎สังหารทุกคนที่ขวางหน้า
‎สิงหาคม ปี 1570
‎โนบุนากะเคลื่อนพลเพื่อกำจัด ‎กลุ่มอิกโกะ-อิกกิออกไปตลอดกาล
‎หลังจากบดขยี้ฐานที่มั่น ‎ของพระนักรบไปจำนวนหนึ่ง
‎เขาก็ตัดสินใจโจมตีศูนย์กลาง ‎ของพุทธศาสนาในญี่ปุ่น
‎วัดเอ็นเรียคุจิ
‎(เกียวโต)
‎เป็นการตัดสินใจที่เขาต้อง ‎เสี่ยงสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมา
‎เราในฐานะชาวพุทธ ‎ต้องไม่ยินยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น
‎เราจะไม่ยอมให้เขาทำสำเร็จ
‎ตอนนั้น วัดเอ็นเรียคุจิเป็นศูนย์กลางพุทธศาสนา ‎ที่ทรงอิทธิพลทางการเมืองที่สุดในญี่ปุ่น
‎มีอำนาจทางการเมืองมาหลายร้อยปีเทียบเท่ากับ
‎หัวหน้าตระกูลใหญ่บางรายในญี่ปุ่น
‎และมีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชสำนัก
‎แม้การฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ‎จะขัดต่อคำสอนของพระพุทธเจ้า...
‎สิ่งหนึ่งที่ทำให้โนบุนากะเดือดดาล
‎ซึ่งเขาต่อต้านศาสนาพุทธอย่างยิ่งอยู่แล้วด้วย
‎ก็คือการที่พระนักรบเหล่านี้ ‎ให้ที่หลบภัยแก่ศัตรูของเขา
‎ไม่เพียงแค่นั้น วัดแห่งนี้ยังอยู่ใกล้เกียวโตมาก
‎อยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นทั่วเมือง
‎ซึ่งอาจเป็นภัยทางยุทธศาสตร์ ‎ต่อความอยู่รอดของโนบุนากะ
‎เขาจึงตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต
‎เขาจะบุกทำลาย
‎วัดที่ทรงอิทธิพลที่สุดในญี่ปุ่น วัดเอ็นเรียคุจิ
‎กันยายน ปี 1571
‎โนบุนากะรวบรวมกำลังพลเพื่อเปิดศึกใหญ่
‎กับศัตรูที่ร้ายกาจ
‎การบุกโจมตีวัดเอ็นเรียคุจิของโนบุนากะ ‎ส่งผลให้ชาวบ้านจำนวนมาก
‎ถอยร่นขึ้นไปอยู่บนยอดเขา
‎ยอดเขาฮิเอซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดเอ็นเรียคุจิ
‎โนบุนากะสั่งกองทหารบุกเป็นแนวขึ้นไปบนเขา
‎สังหารทุกคนที่ขวางทาง
‎และเผาอาคารทุกหลังที่พบ
‎ในยุคสงครามกลางเมืองเช่นเซ็นโกคุนี้ ‎ทุกฝ่ายต่างแสดงความโหดเหี้ยม
‎แต่สมรภูมิวันเอ็นเรียคุจิ ‎ยกระดับความโหดร้ายไปอีกขั้น
‎แหล่งข้อมูลมากมายจัดให้ ‎กองทัพของโนบุนากะเป็นเหมือนสัตว์ป่า
‎กำลังพลทั้งหมดของโนบุนากะขึ้นถึงยอดเขา
‎และอุโบสถกลาง
‎เมื่อกองทัพของโนบุนากะถึงจุดหมาย ‎พวกเขาก็ยื่นคำขาดแก่วัดเอ็นเรียคุจิ
‎พวกเขาจะยอมจงรักภักดี
‎หรือจะขัดขืนและโดนสังหาร
‎ซึ่งพวกเขาเลือกอย่างหลัง
‎วัดนี้ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน
‎ชาวเมืองเกียวโตสามารถ ‎มองท้องฟ้าฝั่งตะวันออก
‎และเห็นท้องฟ้าสว่างไสว
‎ด้วยเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้ ‎วัดพุทธชื่อดังที่สุดของญี่ปุ่น
‎ทหารของโนบุนากะไล่ล่าทุกคน ‎ที่หลบหนีจากกองเพลิง
‎- ท่านแม่ เป็นไรหรือเปล่า ‎- รีบหนี
‎ท่านแม่ หนีไป!
‎ท่านแม่!
‎ศึกนี้ไม่มีละเว้นผู้ใด ‎ไม่ว่าพระสงฆ์ ผู้หญิง หรือเด็ก...
‎ไม่มีใครรอดจากการโจมตี
‎โนบุนากะออกคำสั่งว่าทุกคนไม่ว่าผู้หญิงหรือเด็ก
‎ต้องถูกตัดคอ
‎ซึ่งเป็นภาพที่แม้แต่ ‎ทหารของเขาเองก็แทบทนดูไม่ได้
‎กล่าวกันว่ามีคนล้มตาย 20,000 คน
‎ในการกดขี่โหดร้ายที่สุดครั้งนี้
‎แม้แต่แม่ทัพที่ภักดีที่สุดบางคนยังรังเกียจ
‎อาเคจิ มิตสึฮิเดะเองก็นับถือพุทธ
‎นับจากวันนั้น
‎เขาเริ่มคลางแคลงว่า ‎โนบุนากะจะปกครองประเทศได้จริง
‎ครั้งนั้นทำให้เห็น ‎นิสัยบางอย่างของโนบุนากะชัดเจน
‎แน่นอนว่าไดเมียวทุกคนทำศึกสงคราม ‎แต่โนบุนากะดูจะมีความสุขกับสิ่งนี้อย่างยิ่ง
‎นี่คือที่สุดของการสังหารหมู่
‎กล่าวกันว่าเลือดนองไหลเป็นแม่น้ำลงมาตามเขา
‎และเป็นการส่งสารชัดเจนแก่ชาวพุทธในที่อื่นๆ
‎เป็นสารถึงไดเมียวคนอื่นด้วยว่า ‎โนบุนากะไม่เกรงกลัวผู้ใด
‎เป็นครั้งแรกที่ชายคนนี้
‎มีโอกาสแท้จริงที่จะรวมญี่ปุ่นเป็นหนึ่งเดียว ‎อย่างน้อยก็ในภาคกลาง
‎และเขาจะใช้วิธีเดียวในการทำเช่นนั้น ‎นั่นคือใช้ดาบเข่นฆ่า
‎แต่การทำลายวัดเอ็นเรียคุจิ ‎จะกลับมาหลอกหลอนเขาในภายหลัง
‎ศึกนองเลือดยังไม่จบ ‎เมื่อโนบุนากะโจมตีที่มั่นของศัตรูต่อไป
‎และสังหารชาวพุทธนับไม่ถ้วน
‎การกระทำเหล่านี้ทำให้ขุนศึก ‎หรือไดเมียวคนอื่นโกรธแค้นมาก
‎และทำให้โนบุนากะต้องปะทะกับ
‎ศัตรูที่ทรงอำนาจ ‎และร้ายกาจที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา
‎ไม่ได้มีแค่วัดพุทธเท่านั้น
‎ที่ตกตะลึงกับการกระทำของโนบุนากะบนเขาฮิเอ
‎ตอนนี้ไดเมียวหลายคนเชื่อแล้วว่า
‎โนบุนากะคือทรราชผู้โหดร้ายซึ่งต้องถูกโค่น
‎แต่มีไม่กี่คนเท่านั้นที่มีกำลังพอจะทำเช่นนั้นได้
‎หนึ่งคนที่มีกำลังเช่นนั้น
‎ชื่อ ทาเคดะ ชิงเง็น
‎ทาเคดะ ชิงเง็นเป็นไดเมียวแห่งจังหวัดเคอิ ‎ตั้งอยู่ภาคกลางของญี่ปุ่น
‎เขามีชื่อเสียงว่าเป็น ‎ผู้บัญชาการรบที่ดุดันเป็นพิเศษ
‎ผู้คนทั่วไปรู้จักเขาในชื่อ เสือร้ายแห่งเคอิ
‎และเขาคือหนึ่งใน ‎คนสุดท้ายจริงๆ ที่อยู่ในสถานะที่
‎จะยับยั้งการบุกยึดครองญี่ปุ่นของโนบุนากะได้
‎เขามีชื่อเสียงหลายด้าน
‎ด้านหนึ่งเขาเป็นชายผู้โหดเหี้ยมเหลือประมาณ
‎เขาสั่งลงโทษผู้กระทำผิดบางราย ‎ด้วยการต้มทั้งเป็น
‎อีกด้านหนึ่งเขาเคยบวชพระ
‎คำขวัญหนึ่งที่ทำให้นึกถึงเขาคือ ‎หนึ่งในคำสอนของพระพุทธเจ้าที่ว่า
‎"นอกจากสวรรค์ ‎เราคือหนึ่งเดียวที่ควรค่าให้เคารพ"
‎ส่วนชิงเง็นปรับเปลี่ยนประโยคนี้เป็น ‎"ข้าคือหนึ่งเดียวที่ควรค่าให้กลัว"
‎ไดเมียวคนอื่นรู้ดีว่า ‎ทาเคดะ ชิงเง็นคือศัตรูตัวฉกาจ
‎และเขาคือผู้นำกองทัพที่เกรียงไกร
‎สิ่งสำคัญที่สุดคือการที่
‎ชิงเง็นและโนบุนากะต่างรู้ว่า ‎อีกฝ่ายคือศัตรูร้ายกาจ
‎หลังจากวัดเอ็นเรียคุจิโดนกวาดล้าง
‎ทาเคดะ ชิงเง็นตัดสินใจว่า ‎เขาต้องเปิดศึกกับโนบุนากะ
‎เขาเริ่มด้วยการคิดกำจัด
‎คู่หูของโนบุนากะ นั่นคือ โทกูงาวะ อิเอยาซุ
‎อิเอยาซุรับใช้โนบุนากะ ‎ตั้งแต่ยุทธการโอะเกะฮะซะมะ
‎และตอนนี้เป็นหนึ่งในแม่ทัพ ‎และที่ปรึกษาที่ได้รับความไว้ใจที่สุด
‎แต่ดินแดนของอิเอยาซุ ‎ตั้งอยู่ทางตะวันออกของโนบุนากะ
‎และทางใต้ของชิงเง็น ‎ดังนั้นเขาจึงอยู่ระหว่างสองฝ่าย
‎และตอนนี้ ชิงเง็นกำลังจะโจมตี ‎อิเอยาซุก่อนแล้วจึงจะบุกโนบุนากะ
‎นี่คือก้าวแรกของการรุกคืบ ‎โดยมีปลายทางที่เกียวโต
‎เพื่อปลดปล่อยเกียวโตจากโนบุนากะ
‎และชิงเง็นจะได้กลายเป็น ‎เจ้าปกครองคนใหม่แห่งเมืองหลวง
‎สถานการณ์นี้เป็นอันตรายต่ออิเอยาซุ
‎เพราะในตอนนั้นเขารู้ว่าเขามีกำลังพลน้อยกว่า
‎เขากำลังเผชิญกับแม่ทัพที่มีฝีมือร้ายกาจ
‎แต่เขามีไพ่เหนือกว่า ซึ่งนั่นก็คือ ‎ความสัมพันธ์ของเขากับโอดะ โนบุนากะ
‎เขาสามารถขอความช่วยเหลือ ‎จากมิตรผู้ทรงอำนาจ
‎แต่ในตอนนั้น โนบุนากะกำลังติดพันทำศึก
‎ในญี่ปุ่นภาคกลางกับวัดต่างๆ
‎ไพร่พลส่วนใหญ่ของเขากำลังยุ่งกับการออกรบ
‎เขาส่งกำลังพลฝีมือปานกลาง ‎มาช่วยอิเอยาซุได้เต็มที่แค่ 3,000 คน
‎โนบุนากะเสี่ยงเดิมพันอันตรายในครั้งนี้
‎ถ้าอิเอยาซุพ่ายแพ้ ‎โอวาริ จังหวัดบ้านเกิดของโนบุนากะ
‎ก็จะเป็นเป้าหมายต่อไป
‎แต่ผมว่าเป็นการเสี่ยงที่ ‎เขาจำเป็นต้องยอมรับ ไม่ว่าจะมองแง่ไหน
‎เขาทำศึกหลายแห่งพร้อมกันไม่ได้
‎ทีนี้ ทาเคดะ ชิงเง็น ‎มีกำลังทหารประมาณ 35,000 นาย
‎ส่วนอิเอยาซุมีกำลังทหารประมาณ 8,000 นาย
‎เราจะพบกันกลางสนามรบ
‎เราจะสู้กับทาเคดะ ‎และโค่นพวกมันให้ย่อยยับ ห้ามยอมแพ้
‎แต่เขาก็ยังตัดสินใจรบกับชิงเง็น
‎เหตุผลสำคัญที่เขาเลือกทำเช่นนี้
‎เพราะเขาเชื่อว่าจำเป็นต้อง ‎แสดงความแข็งแกร่งให้บริวารเห็น
‎ในยุคนี้ ความภักดีสำหรับซามูไรนั้น ‎เป็นความสัมพันธ์ต่างตอบแทน
‎พวกเขาภักดีต่อผู้ชนะ ต่อผู้ที่ปกป้องพวกเขาได้
‎และเจ้านายที่ปกป้องดินแดนของตน
‎จากการปล้นชิงของข้าศึกไม่ได้
‎จะคู่ควรมีบริวารติดตามได้ยังไง
‎(ญี่ปุ่น ปี 1573)
‎วันที่ 25 มกราคม ปี 1573
‎อิเอยาซุไม่ฟังที่แม่ทัพของเขาขอให้ถอยทัพ
‎เขาเคลื่อนพลไปปะทะกับชิงเง็น
‎จำนวนไพร่พลน้อยกว่าชิงเง็นสามต่อหนึ่ง ‎แต่ถึงจะเสียเปรียบ อิเอยาซุก็เป็นฝ่ายบุก
‎ภายในไม่กี่ชั่วโมง กลยุทธ์และกำลังคน ‎ที่เหนือกว่าของชิงเง็นก็โค่นไพร่พลของอิเอยาซุ
‎อิเอยาซุโกรธแค้น
‎กับความสูญเสีย เขาสู้ไม่ถอย ‎จนบริวารผู้ภักดีต้องลากเขาไปหลบภัย
‎นี่คือการพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ‎สำหรับโทกูงาวะ อิเอยาซุ
‎เขาพยายามยืนหยัดต้านกำลังพลที่เหนือกว่า
‎เช่นที่โนบุนากะเคยทำมาแล้วหลายครั้ง
‎แต่กลับพ่ายแพ้ในที่สุด
‎ความพ่ายแพ้ครั้งนี้บั่นทอนกำลังใจ ‎ของอิเอยาซุอย่างยิ่ง เมื่อดูจากที่ปีถัดมา
‎กองทัพของทาเคดะย้อนกลับมาอีก
‎และยึดปราสาทหลายแห่งจากเขา ‎โดยที่เขารู้สึกว่ายับยั้งไม่ได้แน่
‎เขาไม่แม้แต่จะเคลื่อนพลออกไปรบด้วยซ้ำ
‎ทาเคดะ ชิงเง็นแทบจะ ‎กวาดล้างอิเอยาซุได้ราบคาบ
‎และถ้าเขาอยากเผด็จศึกก็น่าจะทำได้
‎แต่ต้นทศวรรษนั้นเอง
‎ระหว่างที่ชิงเง็นกำลังปลื้มกับ ‎ชัยชนะในศึกครั้งสำคัญ เขาก็ตาย
‎หลายฝ่ายเห็นพ้องกันว่า ‎เขาน่าจะตายด้วยโรคมะเร็งตับ
‎ขุนศึกผู้โด่งดังมีปลายทางที่เรียบง่าย
‎ก่อนตาย เขาสั่งเสียบริวารระดับสูงของตนไว้ว่า
‎ให้เก็บเรื่องที่เขาตายเป็นความลับนานสามปี
‎เพื่อให้ทายาทของเขา ‎ทาเคดะ คัตสึโยริรวบอำนาจในเคอิ
‎และปกครองบริวารเป็นปึกแผ่น ‎ก่อนจะกระทำการใดต่อไป
‎ทาเคดะ คัตสึโยริเป็นแม่ทัพมีฝีมือ
‎เขาออกศึกอย่างห้าวหาญ
‎ปัญหาใหญ่สุดของเขาคือการรวบรวม ‎กำลังสนับสนุนจากแม่ทัพอาวุโสของบิดา
‎แม่ทัพเหล่านี้คือบริวารผู้ภักดี ‎ของชิงเง็นมายาวนาน
‎ส่วนเขาถูกเปรียบเทียบกับบิดาโดยตรง
‎บิดาของเขามีบุคลิกที่โดดเด่นกว่าใคร
‎บริวารบางคนของชิงเง็นไม่ไว้ใจทายาทของเขา
‎ด้วยความที่มารดาของคัตสึโยริ
‎เป็นหนึ่งในคนที่ชิงเง็นแย่งชิงมาเป็นนางบำเรอ
‎ดังนั้น บริวารหลายคน ‎ในตระกูลทาเคดะไม่ไว้ใจคัตสึโยริ
‎พวกเขาคิดว่า "เขาเป็นลูกนอกสมรส
‎เขาเกิดจากการแต่งงานกับคนนอก
‎เขาอาจไม่ภักดีต่อตระกูลจริงๆ ก็ได้"
‎ขณะที่ทาเคดะ คัตสึโยริพยายามสร้างชื่อ ‎ในฐานะผู้นำตระกูลทาเคดะ
‎เขาก็ได้รับจดหมายน่ายินดีอย่างไม่คาดคิด
‎จดหมายฉบับนี้มาจากภรรยาของศัตรู ‎คนสำคัญ โทกูงาวะ อิเอยาซุ
‎ซึ่งมีเนื้อหาที่ดูดีจนเหลือเชื่อ
‎ท่านหญิงสึกิยาม่าแอบส่งจดหมาย
‎ให้แก่ ทาเคดะ คัตสึโยริ ศัตรูคู่อาฆาตของสามี
‎(ท่านหญิงสึกิยาม่า)
‎ท่านหญิงสึกิยาม่าและโทกูงาวะ อิเอยาซุ ‎แต่งงานกันตั้งแต่ยังอายุน้อยมาก
‎ประมาณ 14 หรือ 15 ปี
‎เป็นการแต่งงานเพื่อสงบศึก
‎แต่เมื่อนี่คือการคลุมถุงชน
‎ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงไม่ดีเลย
‎ตอนนั้นพวกเขาอยู่ร่วมกันนาน 13 ปีแล้ว ‎พร้อมมีลูกชายหนึ่งคน
‎ท่านหญิงสึกิยาม่าทั้งเย่อหยิ่ง ขี้อิจฉา โหดร้าย
‎และอารมณ์ร้อนจนยากจะร่วมชีวิตได้จริงๆ
‎อิเอยาซุจึงเริ่มมีนางบำเรอจำนวนมาก
‎และอิเอยาซุพอใจจะอยู่กับนางบำเรอมากกว่า
‎ผู้ชายมีอำนาจทุกคนในสมัยนั้นมีภรรยาน้อยทั้งนั้น
‎แต่เรารู้ว่าท่านหญิงสึกิยาม่ามีนิสัยขี้อิจฉา
‎ดังนั้นเธอน่าจะหึงหวงสามี
‎เมื่อดูจากการที่เขามีภรรยาน้อย 19-20 คน
‎ดังนั้นเธอรู้อย่างเดียวว่า ‎เธอไม่ได้รับความเป็นธรรม
‎ในจดหมายลับเหล่านั้น เธอบอกว่า ‎เธอจะทรยศอิเอยาซุและโอดะ โนบุนากะ
‎โดยแลกกับ...
‎ขอความปลอดภัย ‎และที่ดินบางส่วนแก่บุตรชายของเธอ
‎และยกเธอให้เป็นภรรยา ‎ของแม่ทัพในตระกูลทาเคดะสักคนด้วย
‎คัตสึโยริคงคิดว่า ‎"นี่คือโอกาสที่ข้าจะได้กำจัดอิเอยาซุ"
‎นี่คงจะเป็นผลงานสร้างความชอบธรรมให้เขา ‎ในฐานะผู้นำตระกูลทาเคดะคนใหม่
‎และเป็นผลงานที่จะทำให้เขา ‎ได้รับการสนับสนุนจากบริวารแน่นอน
‎ทาเคดะ คัตสึโยริตอบรับคำขอนั้น "ได้สิ"
‎เขามอบชื่อแม่ทัพที่จะแต่งงานกับเธอไปด้วย
‎ดังนั้นแทนที่จะรอสามปีตามที่บิดากำชับไว้
‎คัตสึโยริตัดสินใจเคลื่อนไหวแต่เนิ่นๆ
‎และการตัดสินใจนี้นำไปสู่ศึก ‎ครั้งที่โด่งดังที่สุดครั้งหนึ่งในยุคเซ็นโกคุ
‎ปี 1575 คัตสึโยรินำกำลังส่วนหนึ่ง ‎เคลื่อนไปตามเส้นทางเดิม
‎ที่บิดาของเขาเคยผ่านเมื่อหลายปีก่อน
‎สำหรับอิเอยาซุ นี่เป็นอีกครั้ง ‎ที่มีผู้บุกรุกอาณาเขตของเขา
‎โทกูงาวะ อิเอยาซุรู้เรื่องภัยที่กำลังจะมาถึง
‎เพราะเขาได้รับสารจากม้าเร็ว ‎ระบุขนาดกองกำลังของทาเคดะ
‎ซึ่งมีประมาณ 15,000 คน
‎และถ้าเขายับยั้งศัตรูไม่ได้
‎เขาคงโดนกำจัดถาวร
‎อิเอยาซุมองว่าสถานการณ์นี้ร้ายแรงมาก
‎เขารีบส่งม้าเร็วแจ้งโนบุนากะ
‎อิเอยาซุเป็นมิตรร่วมรบที่จงรักภักดี
‎มาตลอดเวลาที่ทั้งคู่รู้จักกัน
‎เขาออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ ‎กับโนบุนากะมาตลอด
‎บางครั้งก็ช่วยชีวิตโนบุนากะไว้
‎เขาจึงบอกโนบุนากะว่า
‎"ข้าทำทุกอย่างเพื่อท่านมาตลอด
‎ถ้าท่านไม่ส่งกำลังเสริมมาตอนนี้
‎ข้าจะแปรพักตร์
‎และข้ากับคัตสึโยริจะบุกดินแดนของท่าน
‎ข้าจะยึดปราสาทของท่าน ‎และเราจะพิชิตท่านในที่สุด"
‎การบอกโอดะ โนบุนากะเช่นนี้ ‎เป็นการกระทำที่ห้าวหาญสุดขีด
‎ถ้าโนบุนากะแพ้
‎ก็คงจะมีการถกเถียงกันว่า ‎นี่เป็นการแพ้ครั้งร้ายแรงที่สุด
‎เท่าที่เขาเคยเจอมาจนถึงตอนนั้น
‎ซึ่งจะหมายถึงการยุติการขยายอิทธิพล ‎ไปทางตะวันออกอย่างถาวร
‎โนบุนากะยังต้องอาศัย ‎ชื่อเสียงความร้ายกาจของตนสร้างความกลัวด้วย
‎ถ้ามีคนเริ่มเห็นว่าเขาคือชายที่พ่ายแพ้ได้
‎ก็อาจเปิดช่องให้ศัตรูของเขารวมตัวกัน ‎ต่อต้านการปกครองของเขาได้
‎อิเอยาซุพูดถูกและโนบุนากะรู้ดี
‎เขาส่งจดหมายพร้อมสัญญาว่า ‎จะส่งกำลังเสริมพร้อมทองคำจำนวนมาก
‎เขารวบรวมไพร่พล ‎และเดินทางไปสมทบกับอิเอยาซุ
‎(ญี่ปุ่น ปี 1575)
‎มิถุนายน ปี 1575
‎โนบุนากะและอิเอยาซุผนึกกำลังกัน
‎และเคลื่อนพลไปปะทะกับคัตสึโยริ
‎กองทัพของโนบุนากะและอิเอยาซุ ‎หยุดอยู่ที่ที่ราบชิทาระกาฮาระ
‎ห่างไปไม่กี่กิโลเมตรจากที่ตั้งค่าย ‎ของคัตสึโยริและไพร่พลของเขา
‎ทีนี้ คืนก่อนเปิดศึก
‎โนบุนากะเริ่มใช้แผนบ้าบิ่น
‎ซึ่งเขาหวังว่าจะช่วยพิชิตกองทัพ ‎ที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา
‎หนึ่งในหลายสิ่งที่น่าทึ่ง ‎เกี่ยวกับโอดะ โนบุนากะคือ
‎เขาทำการค้นคว้าและเตรียมตัวมาอย่างดี
‎เขาเตรียมทหารอย่างดีเพื่อสู้รบ
‎ตระกูลทาเคดะมีชื่อเสียงทางทหาร ‎ด้านความรวดเร็ว
‎ในการเคลื่อนย้ายกำลังพล
‎ถ้าไม่มีสิ่งใดกีดขวาง
‎พวกเขาสามารถเคลื่อนกำลังพล ‎รวดเร็วมากขนาดที่ว่า
‎อาจสร้างความเสียหายรุนแรง ‎ถ้าไม่มีการเตรียมตัวอย่างดี
‎เพื่อชะลอการจู่โจมของศัตรู ‎โนบุนากะสร้างแนวรั้ว
‎ซึ่งเขาหวังว่าจะชะลอกำลังพลของศัตรูได้
‎สิ่งกีดขวางเหล่านี้ถูกจัดตั้งไว้ในจุดที่รบกวน
‎การรุกคืบของกองทัพฝ่ายทาเคดะ
‎ทั้งหมดนี้ก็เพื่อล่อหลอกทาเคดะ ‎เข้าสู่พื้นที่หวังผลสังหาร
‎เมื่อศัตรูเข้าสู่จุดที่ตั้งสิ่งกีดขวางไว้ ‎การเคลื่อนพลก็จะสะดุด
‎ที่นั้นเองที่พลแม่นปืน ‎ของโอดะกับโทกูงาวะจะจู่โจม
‎แต่จุดอ่อนสำคัญอย่างหนึ่งของปืนคาบศิลาในยุคนี้
‎คือใช้เวลาบรรจุกระสุนนานมาก
‎และตามตำนานบอกเล่า
‎โนบุนากะคิดค้นวิธียอดเยี่ยม ‎ในการลดเวลาบรรจุกระสุน
‎ซึ่งรู้จักกันในชื่อการยิงพร้อมกันสามระลอก
‎จะมีพลแม่นปืนอาร์ควิบัสจำนวนหนึ่ง ‎รวมกลุ่มกับพลธนูสองหรือสามคน
‎ระหว่างที่พลปืนบรรจุกระสุนปืนอาร์ควิบัส
‎พลธนูก็จะยิงลูกศรซื้อเวลาไว้
‎เพราะจะมีช่วงเวลาสลับกันยิงนี่เอง ‎ที่เราจะยิงทั้งปืนและธนูหมุนเวียนต่อเนื่อง
‎และเบื้องหลังพลแม่นปืนของโนบุนากะ
‎เขามีกองทหารถือหอก ‎ที่พร้อมประจันหน้ากับทหารม้า
‎ซึ่งอาจโดนทหารราบจู่โจมด้วยดาบและหอกได้
‎กองทหารของโอดะอยู่ตรงนี้ ‎ถ้าเราโจมตีจากทางนี้ เราชนะได้
‎กลยุทธ์โดยทั่วไปของตระกูลทาเคดะคือ
‎พยายามเคลื่อนพลล้อมรอบคู่ต่อสู้
‎ล้อมไว้แล้วโจมตีทุกทิศทาง
‎คัตสึโยริกับบริวารมั่นใจว่า ‎พวกเขาเอาชนะศึกครั้งนี้ได้
‎พวกเขาเคยปะทะกับโทกูงาวะมาก่อน ‎และเคยชนะอย่างหมดจด
‎ก่อนเริ่มรบ
‎ยังพอจะพูดได้ว่าไม่รู้ใครจะเป็นฝ่ายชนะ
‎ความพ่ายแพ้น่าจะทำให้ ‎ชื่อเสียงของโนบุนากะด่างพร้อยอย่างหนัก
‎จนถึงทศวรรษ 1570 ‎เขาสร้างศัตรูไว้จำนวนมาก
‎ถ้าเขาแพ้ ก็อาจทำให้ฝ่ายศัตรูรวมพลแข็งข้อ
‎เมื่อสองฝ่ายปะทะกันยามรุ่งเช้า
‎ศึกนี้จะเป็นหมุดหมายชี้เป็นชี้ตาย ‎ครั้งสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
‎เช้าวันทำศึก ทาเคดะเคลื่อนขบวนเดินหน้า
‎และปักหลักพร้อมโจมตีบนแนวเขา ‎ประจันกับฝ่ายโอดะ
‎ทุกอย่างเงียบงัน ยกเว้นการขยับตัวของม้า
‎คัตสึโยริมองเห็น ‎พื้นที่ยุทธศาสตร์ของฝ่ายโอดะ แต่ว่า...
‎ในตอนนั้นเขาไม่แน่ใจเลยว่า ‎เขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรกันแน่
‎ทหารพร้อมมั้ย บุก!
‎ถ้าเรานึกภาพว่าเราเป็นทหารของฝ่ายทาเคดะ
‎เราเห็นศัตรูอยู่ตรงหน้า เราบุกเข้าไป
‎ยิง!
‎เราเริ่มโดนปืนยิง
‎จากนั้นเราโดนธนูยิง
‎บุก!
‎หัวหน้าของเรากระตุ้นให้เราไปต่อ
‎แล้วเราก็มาถึงอุปสรรคด่านแรก
‎มาเจอรั้วกั้นที่เราต้องเคลื่อนพลอ้อมผ่านไป
‎ยิง!
‎ขณะเดียวกัน เสียงปืนดังขึ้นไม่ขาดสาย
‎ลูกธนูเริ่มยิงถึงเป้าหมาย
‎เพื่อนร่วมรบทั้งซ้ายและขวาของเราโดนยิง
‎ทางเดียวที่จะผ่านสมรภูมินี้ไป ‎คือฝ่าสิ่งกีดขวางเหล่านี้
‎และปะทะกับศัตรูด้วยมือเปล่า
‎บุก!
‎คัตสึโยริส่งทหารดาหน้าเข้าไปเรื่อยๆ
‎ขอแค่เขาตรึงการโจมตีแนวหน้าไว้
‎แผนการโอบล้อมศัตรูของเขาก็ยังมีโอกาสสำเร็จ
‎เราเจอห่ากระสุนและลูกธนูจากทุกทิศทาง
‎ภาพเบื้องหน้าที่ขมุกมัวกลางควันปืน ‎เริ่มปรากฏในสายตา
‎พวกเขาโดนโจมตีจากด้านข้างอย่างดุเดือด
‎เมื่อทหารราบของโอดะโถมเข้าใส่
‎คมทวน คมหอกของฝ่ายตรงข้าม
‎ทำให้ทหารฝั่งทาเคดะแตกกระเจิง
‎วิธีนี้ทำให้เห็นชัดว่า ‎แผนการของโนบุนากะคือล่อศัตรูเข้าหา
‎และตรึงพวกเขาไว้ในทุ่งสังหารนี้
‎ในตอนนั้นคัตสึโยริไม่อยากยอมแพ้
‎เขาจึงส่งทหารระลอกใหม่เข้าไป
‎เป็นอยู่อย่างนี้สักสาม สี่ หรือห้าครั้ง ‎จนฝ่ายทาเคดะย่อยยับ
‎ศึกนี้เป็นการสังหารไร้ปราณี
‎บุกเข้าไป
‎เมื่อเวลาล่วงไป บริวารฝั่งทาเคดะ ‎เห็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่า
‎พวกเขาไม่มีทางชนะ
‎ดังนั้น หลายคนเริ่มรีรอ
‎เริ่มถอย
‎ซึ่งนี่คือช่วงเวลาอันตรายที่สุดของการทำศึกใดๆ
‎เพราะเมื่อฝ่ายหนึ่งหันหลังและเริ่มวิ่งหนีอีกฝ่าย
‎เมื่อนั้นเองการสังหารที่แท้จริงเริ่มขึ้นแล้ว
‎แน่นอนว่าคัตสึโยริไม่อยากถอย
‎เขามุ่งมั่นว่าสู้ไม่ได้ก็ตาย
‎แต่เมื่อกำลังพลของเขาร่อยหรอ...
‎บุก!
‎แม่ทัพของเขาขอร้องให้เขาหนี
‎จนกระทั่งทหารนายหนึ่งต้องแบกเขาขึ้นหลังม้า
‎และตะเพิดม้าขึ้นเหนือ
‎คัตสึโยริจึงกลับมาตุภูมิได้พร้อมกำลังพลหยิบมือ
‎ในศึกครั้งนี้
‎ทหารของคัตสึโยริ 10,000 นายตายในสนามรบ
‎แม่ทัพของฝ่ายทาเคดะหลายคน
‎แม่ทัพที่รับใช้ชิงเง็นมายาวนาน
‎นอนตายกับทหารของตน
‎ยุทธการที่นากาชิโนะมักถูกมองว่าเป็น ‎จุดเปลี่ยนของสงครามในประวัติศาสตร์โลก
‎เพราะวิธีการยิงปืน ‎คราวละสามระลอกของโนบุนากะ
‎สิ่งที่น่าประทับใจมากคือ ‎การจัดการใช้แผนนี้ของโนบุนากะ
‎โดยใช้อุปสรรคให้เป็นประโยชน์ ‎ตามแบบที่การฝึกทหารยุคปัจจุบันทำกัน
‎และเชื่อมโยงแผนการเป็นเอกภาพ
‎ที่ออกแบบมาให้กวาดล้างศัตรูอย่างสมบูรณ์
‎ยุทธการนากาชิโนะเป็นความสำเร็จลือลั่น ‎ของโนบุนากะและอิเอยาซุ
‎เพราะเป็นศึกที่ดุเดือดไร้ปราณี
‎กับไดเมียวคนสำคัญหนึ่งในสาม ‎ที่ยังเหลือในภาคตะวันออก
‎แถมเป็นอาณาจักรที่อยู่ใกล้กับของโนบุนากะที่สุด
‎คัตสึโยริได้รับผล ‎สะเทือนจิตใจอย่างหนักจากศึกครั้งนี้...
‎ออกไป
‎จนทำให้นี่คือครั้งสุดท้ายจริงๆ
‎ที่เขายกทัพออกจากอาณาเขตของตน
‎ต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะ ‎กำจัดตระกูลทาเคดะได้ราบคาบ
‎แต่เรียกได้ว่าทาเคดะหมดอนาคตชัดเจนแล้ว
‎หลังจากยุทธการที่นากาชิโนะ ‎พวกเขาจะไม่มีวันเป็นภัยต่อโนบุนากะได้เลย
‎แม้ว่าชัยชนะของอิเอยาซุครั้งนี้จะลือลั่น
‎แต่เขาฉลองความสำเร็จได้ไม่เต็มที่ ‎เมื่อรู้ว่าภรรยาของตน สึกิยาม่า
‎วางแผนทรยศ
‎มีคนพบจดหมายเหล่านั้น
‎เรื่องมีอยู่ว่าโนบุนากะ ‎วางกำลังสอดแนมในบ้านของอิเอยาซุ
‎เรื่องแบบนี้เป็นปกติที่สุด
‎ทุกคนมีสายสืบในบ้านของทุกคน ‎ไม่ว่าเป็นเพื่อนหรือศัตรู
‎และกล่าวกันว่า สาวใช้ของท่านหญิงสึกิยาม่า
‎พบจดหมายเหล่านี้และส่งให้โอดะ โนบุนากะ
‎ไม่มีหลักฐานมากนัก ‎และเป็นการคาดเดาเสียส่วนใหญ๋
‎แต่พวกเขาไม่สามารถมองข้ามปัญหานี้
‎ดังนั้น โนบุนากะจึงสั่งให้อิเอยาซุแก้ปัญหา
‎ไปได้
‎โทกูงาวะ อิเอยาซุต้องกำจัดท่านหญิงสึกิยาม่า
‎ปล่อยข้า!
‎อิเอยาซุตัดสินใจเนรเทศเธอ
‎แต่ถ้าเธอยังรอด ก็อาจจะวางแผนร้ายอีก
‎อิเอยาซุจึงเพิ่มบทลงโทษอีกขั้น
‎อิเอยาซุระแวงว่าบุตรชายของตนเองอาจคิดจะ
‎ทำสิ่งที่บุตรกตัญญูน่าจะทำกันนั่นคือแก้แค้นให้แม่
‎เขาจึงออกคำสั่งขังบุตรคนนี้ไว้ในบ้าน
‎แต่เมื่อโดนโนบุนากะกดดัน
‎อิเอยาซุจึงต้องบังคับลูกชายของตนเองฆ่าตัวตาย
‎ในตอนนั้น โนบุนากะเป็นขุนศึกที่แข็งแกร่งมาก
‎และอิเอยาซุจำต้องทำตามคำสั่งของเขา
‎อีกอย่าง อิเอยาซุจำเป็นต้องเป็นผูกมิตรกับเขา ‎ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
‎ดังนั้น ไม่ว่าเขาคิดอย่างไร
‎ถ้าโนบุนากะสั่งให้เขาฆ่า ‎ลูกชายของตนเอง เขาก็ต้องทำ
‎นับเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุด ‎ที่โนบุนากะเคยขอให้เขาทำ
‎และส่งผลกระทบต่อ ‎ความสัมพันธ์ของเขากับโนบุนากะ
‎ไปตลอดชีวิตที่เหลือ
‎ชัยชนะที่ยุทธการนากาชิโนะทำให้ ‎โนบุนากะเป็นขุนศึกที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ
‎ญี่ปุ่นภาคกลางเกือบทั้งหมด ‎อยู่ใต้การปกครองของเขา
‎ความฝันที่เขาคิดจะรวมประเทศ ‎ไว้ใต้ธงผืนเดียวใกล้ความจริงยิ่งขึ้นทุกที
‎แต่สิ่งนั้นมีราคาต้องจ่าย
‎โนบุนากะที่หวาดวิตกขึ้นเรื่อยๆ ‎มองเห็นศัตรูอยู่ทั่วทุกแห่ง
‎การทรยศของท่านหญิงสึกิยาม่า
‎ยิ่งทำให้โนบุนากะหวาดกลัว ‎ว่าจะมีศัตรูใกล้ตัวเขา
‎ซึ่งเป็นความวิตกจริตแทบจะถึงขั้นที่ว่า ‎เขารู้สึกว่าทุกคนอยากกำจัดเขา
‎ลองนึกว่าเราเป็นโนบุนากะ ‎หลังรับรู้สถานการณ์นั้น
‎ไม่ว่าใครที่กำลังไถพรวนดินในทุ่งนา ‎หรือเดินตามถนน
‎ไม่ว่าจะเป็นสาวใช้คนไหนในปกครอง ‎ก็อาจวางยาพิษในน้ำดื่มได้
‎เป็นความคิดจริงจังมากที่รู้สึกว่าตนไม่ปลอดภัย
‎ความจริงก็เคยมีการพยายาม ‎ลอบสังหารโนบุนากะหลายครั้ง
‎มือสังหารที่พยายามลอบฆ่าผู้นี้มาจากจังหวัดอิงะ
‎จังหวัดอิงะเป็นหนึ่งในจังหวัด ‎ที่เล็กที่สุดในยุคเซ็นโกคุของญี่ปุ่น
‎ชาวบ้านแถบนี้ปกครองตนเองมานาน 150 ปี
‎คอยเฝ้าระวังผู้บุกรุกเข้ามาในอาณาเขต
‎เมื่อออกรบ
‎พวกเขาร่วมมือกัน จัดการปกครองตนเอง ‎แทบจะเหมือนกองทัพกองโจร
‎ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงโจมตี ‎เส้นทางสื่อสารของโนบุนากะอยู่หลายปี
‎พวกเขาถนัดมากกับวิธีรบแหวกแนว
‎จนทำให้เกิดตำนานนินจาแห่งอิงะ
‎พวกเขาสมเป็นหนามยอกอกโอดะ โนบุนากะ
‎ไม่ว่ายังไง พวกเขาต้องโดนกำจัด
‎โนบุนากะยอมให้พวกนี้มีตัวตนไม่ได้
‎เพื่อชื่อเสียงและความปลอดภัยของเขาเอง
‎ซึ่งมันน่าจะเป็นสิ่งที่ได้มาง่ายๆ
‎แต่กลับเป็นสิ่งที่ต้องแลกมาด้วย ‎ศึกที่โหดร้ายนองเลือดที่สุดครั้งหนึ่ง
‎ในการต่อสู้ของโนบุนากะ
‎คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล