‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ปี 1551 ญี่ปุ่นอยู่ในช่วงกลียุค
‎รัฐบาลกลางสูญเสียอำนาจ ‎หลังปกครองประเทศมาหลายศตวรรษ
‎ญี่ปุ่นจึงถูกบีบให้เข้าสู่ ‎สงครามกลางเมืองอันโหดร้ายทารุณ
‎อนาธิปไตยแผ่อิทธิพลเมื่อขุนศึกอาวุธครบมือ ‎หรือที่เรียกว่าไดเมียว
‎เปิดศึกแย่งชิงอำนาจและดินแดน
‎ในจังหวัดเล็กๆ ที่ชื่อโอวาริ
‎มีตระกูลเล็กๆ ตระกูลหนึ่ง ‎ที่รู้จักกันในนามตระกูลโอดะ
‎ซามูไรผ่าเหล่าผ่ากอผู้หนึ่งในตระกูล ‎กำลังจะเปิดศึกนองเลือด
‎ที่จะทำให้ผู้คนหลายพันล้มตายใต้คมดาบ
‎และกำหนดทิศทาง ‎ของประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นไปอีก 300 ปี
‎(ญี่ปุ่น ปี 1551)
‎เหตุการณ์สำคัญในปี 1551 ของตระกูลโอดะ ‎คือการตายของโอดะ โนบุฮิเดะผู้ยิ่งใหญ่
‎เมื่อโนบุฮิเดะเสียชีวิต
‎ตระกูลโอดะก็แตกแยกในทันที
‎เจ้าจะไม่มีวันได้เป็นผู้นำตระกูลนี้
‎ความตาย การสูญเสียผู้นำ
‎คือช่วงวิกฤติที่สุด ‎ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในตระกูลหรืออาณาจักรใด
‎และตระกูลที่เราเรียกกันในที่นี้
‎ไม่ใช่ตระกูลที่เป็นครอบครัวในแบบที่เราเข้าใจ
‎แกนกลางของตระกูลคือเครือญาติ
‎พี่น้องที่อาจแข่งขันชิงตำแหน่ง แต่ขณะเดียวกัน
‎ก็มีข้ารับใช้ มีบริวาร
‎มีญาติที่แต่งเข้าตระกูล ดังนั้นจึงมีแบ่งเป็นฝักฝ่าย
‎และช่วงที่ผู้นำเสียชีวิต ‎คือช่วงทดสอบพลกำลังของทุกฝ่าย
‎อีกปัญหาหนึ่งสำหรับตระกูลโอดะคือ ‎เป็นตระกูลขนาดเล็ก
‎ที่มีตระกูลขนาดใหญ่กว่ามากอยู่รายรอบ
‎พวกเขาจึงต้องเน้นไปที่การวางกลยุทธ์มากกว่า
‎และคิดรอบคอบกว่าใครเรื่องหาวิธีเอาตัวรอด
‎ถ้าพวกเขาคือปลาเล็กกลางวงล้อมของวาฬ
‎เพราะตระกูลโอดะตกอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม
‎จึงทำให้สมาชิกของตระกูลส่วนมากแปลกใจ ‎เมื่อโอดะ โนบุฮิเดะ
‎เลือกบุตรชายคนโต โอดะ โนบุนากะเป็นทายาท
‎ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ขัดสายตา ‎คนในตระกูลส่วนมากด้วยหลายสาเหตุ
‎มีความบาดหมางฝังลึก ‎ระหว่างญาติพี่น้องของโนบุนากะ
‎ซึ่งมีหลายคน
‎ทุกคนคิดว่าตนเองจะทำหน้าที่นี้ ‎ได้ดีกว่าโนบุนากะซึ่งยังอายุน้อย
‎พฤติกรรมของโนบุนากะในพิธีศพของบิดา
‎ยิ่งทำให้ญาติพี่น้องเหยียดหยามเขามากกว่าเดิม
‎เพราะแทนที่จะแสดงท่าที ‎โศกเศร้าเหมาะสมตามธรรมเนียม
‎เขากลับหยิบธูปเต็มกำมือแล้วขว้างใส่แท่นบูชา
‎เจ้าโง่
‎โนบุนากะได้ชื่อว่าเป็นคนเลือดร้อน
‎เขาเป็นชายประเภทที่ทำตัวหยาบคาย เกเร
‎จึงมีคนมากมาย ทั้งในตระกูลโอดะเอง
‎และในตระกูลไดเมียวต่างๆ ‎ที่เป็นพันธมิตรกับตระกูลโอดะ
‎เห็นว่าเขาคือคนโง่
‎ท่านพี่ ขอร้อง
‎ในญี่ปุ่น พิธีกรรมคือสิ่งสำคัญที่สุด
‎และสมาชิกในตระกูลเหล่านี้ ‎ต่างชอบทำตามขนบประเพณี
‎เขากลับไม่สนใจประเพณีโดยสิ้นเชิง
‎พฤติกรรมของโนบุนากะทำให้หลายคนกังวลมาก
‎กับการที่เขาได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล
‎จนทำให้บุคคลหนึ่งในนั้น ‎กระทำการที่อุกอาจที่สุดเท่าที่เป็นได้
‎เขาชื่อ ฮิราเตะ มาซาฮิเดะ
‎ผู้ถูกวางตัวเป็นหัวหน้าบริวารของทายาทคนใหม่
‎เขาตกใจมากกับพฤติกรรมของโนบุนากะ ‎และละอายใจมากจนถึงกับ
‎ประท้วงด้วยการทำเซ็ปปูกุ
‎หรือพูดอีกแบบคือ เขาคว้านท้องตัวเอง
‎มันคือพิธีกรรมคว้านท้องตัวเองรูปแบบหนึ่ง
‎เล่ากันว่าบางคนที่คว้านท้องตัวเอง
‎ยังควักไส้ออกมาด้วย
‎มันคือวิธีหนึ่งของการ ‎ควบคุมความตายด้วยมือตนเอง
‎แต่ในบางราย
‎มันยังเป็นวิธีแสดงการประท้วง
‎อาจเป็นวิธีหนึ่งที่กระตุ้นผู้ชมกระทำการบางอย่าง
‎มาซาฮิเดะคงส่งสัญญาณ ‎แก่บุคคลอื่นในตระกูลโอดะว่า "ดูซะ
‎ถ้าพวกเจ้าคิดว่าโนบุนากะ ‎คือคนโง่และหยาบคายขนาดนั้น
‎และพวกเจ้านับถือข้า
‎การฆ่าตัวตายของข้าควรเป็นสัญญาณว่าบางที
‎โนบุนากะคงไม่ใช่คนที่ ‎พวกเจ้าอยากสนับสนุนจริงๆ"
‎ชีวิตของโนบุนากะเสี่ยงภัยตั้งแต่วันแรก
‎เขารู้ตัวดีว่าตนโดดเดี่ยวอยู่กลางแดนอันตราย
‎ทั้งที่เป็นดินแดนของตระกูล
‎ในยุคเซ็นโกคุ การฆาตกรรม ‎ในตระกูลเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
‎พ่อฆ่าลูก
‎ลูกฆ่าพ่อ
‎พี่น้องฆ่ากันเอง
‎ทั้งหมดนี้เพื่อการยึดอำนาจ
‎มีข้อสงสัยว่าภรรยาของเขา โนฮิเมะ ‎น่าจะวางแผนกำจัดเขา
‎เพราะเธอคือลูกสาวของ ‎ศัตรูคู่อาฆาตของเขานั่นเอง ไซโต้ โดซัน
‎ซึ่งมีฉายาว่า งูพิษแห่งมิโน่ ‎เธอคือลูกสาวของงูพิษ
‎พวกเขาแต่งงานกันเพื่อเป็น ‎หนทางสงบศึกระหว่างสองตระกูล
‎ก็เลยมีคนสงสัยว่า
‎เธอน่าจะถูกส่งตัวมาจับตาดูเขา
‎บางทีอาจจะเพื่อสังหารเขาก็ได้ถ้าจำเป็น
‎ซึ่งนี่คือหนึ่งในอันตรายใหญ่หลวง ‎ของการแต่งงานสร้างพันธมิตรแบบนี้
‎เมื่อเรามีลูกสาวของศัตรูตัวฉกาจที่สุดร่วมเตียง
‎เธออาจจะสังหารเขาด้วยยาพิษก็ได้
‎ถ้าเขาตาย จะเป็นผลดีต่อเรา
‎เขาเห็นแก่ตัว
‎เขาคิดถึงแต่ตัวเอง
‎และมีหลายคนสงสัยว่าเธอคงสมคบคิด
‎กับน้องชายของสามี โนบุยูกิ
‎(โอดะ โนบุยูกิ น้องของโนบุนากะ)
‎โนบุยูกิเป็นที่ชื่นชอบของญาติพี่น้องมากทีเดียว
‎ด้วยความที่เขามีลักษณะสุขุม ‎ซึ่งตรงข้ามกับโนบุนากะมาก
‎เรียกได้ว่าเขาคือบุตรชายที่ดี
‎บุตรชายที่รักษาศักดิ์ศรีตลอดเวลาที่บิดายังมีชีวิต
‎โชคดีของโนบุนากะ ‎หนึ่งในบริวารที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเขา
‎รายงานว่าโนบุยูกิคิดจะยึดอำนาจ
‎โปรดอภัยให้ข้าด้วย
‎ท่านพี่
‎เจ้าไม่ใช่น้องของข้า
‎เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็น ‎นิสัยด้านหนึ่งของเขาซึ่ง...
‎โหดเหี้ยมมาก
‎ฝังลึกอยู่ในแรงปรารถนาที่จะเอาตัวรอด
‎ฝังลึกอยู่ในแรงปรารถนาที่จะเป็นใหญ่
‎เหตุการณ์นี้คือวิธีของโนบุนากะที่จะประกาศว่า
‎เขาจะสู้ถึงที่สุดแม้จะต้องตาย
‎ความล้มเหลวที่จะโค่นเขาในครั้งนี้
‎ทำให้โนบุนากะเป็นที่ยำเกรงของทุกคน
‎เมื่อกำจัดภัยคุกคาม ‎ที่เป็นสายเลือดเดียวกันไปแล้ว
‎โนบุนากะก็หันไปสนใจ ‎ภัยที่เหลือสุดท้ายซึ่งร้ายกาจที่สุด
‎ในการที่เขาจะยึดครองจังหวัดโอวาริ
‎ภัยที่ว่านี้คือญาติของเขาเอง โนบุกาตะ
‎โนบุกาตะกุมพื้นที่ทางเหนือของโอวาริ
‎เขามีผู้ใต้บังคับบัญชา 3,000 นาย
‎โนบุกาตะคือศัตรูที่สูสีมาก
‎ดังนั้นในตอนนี้เรามีนักรบมาแรงสองคน
‎การห้ำหั่นระหว่างทั้งคู่คือสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
‎เมื่อต่างฝ่ายต่างครอบครองพื้นที่คนละครึ่ง ‎ของจังหวัดโอวาริในยามนี้
‎และต้องการขยายอำนาจของตน
‎พวกเขาไม่เพียงแย่งชิงดินแดนและพื้นที่เท่านั้น
‎แต่ยังห้ำหั่นกันว่าใครคือผู้นำตระกูลโอดะด้วย
‎และเพื่อยุติเรื่องนี้ ผมว่า ‎โนบุนากะคิดจะเผด็จศึกในคราวเดียว
‎ที่ตัดสินว่าเขาจะพิชิตหรือพ่ายแพ้
‎การที่โอดะ โนบุนากะจะออกรบ ‎เขาต้องมีกองทัพซามูไร
‎แปดร้อยปีก่อนโนบุนากะจะมีบทบาท
‎ไม่มีใครอยากได้ชื่อว่าซามูไร ‎เพราะมันหมายถึง "ข้ารับใช้"
‎แต่คำนี้ค่อยๆ มีความหมาย ‎เป็นแบบที่เราเข้าใจในปัจจุบัน
‎ชายที่เทียบเท่าอัศวินบนหลังม้าของญี่ปุ่นโบราณ
‎ในที่สุด "ซามูไร" ก็มีความหมายว่า ‎"บูชิ" หรือชนชั้นนักรบ
‎แน่นอนว่าอาวุธที่เป็นสัญลักษณ์ ‎ชัดที่สุดของซามูไรคือดาบคาตานะ
‎ดาบญี่ปุ่น
‎ซึ่งเป็นที่ยอมรับว่าน่าจะเป็น ‎ดาบที่ดีที่สุดที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์โลก
‎ดาบคาตานะมีคมดาบโค้งที่ยืดหยุ่นและคมมาก
‎มันทำให้ซามูไรชักดาบออกจากฝัก ‎ฟันฉับเห็นผลในครั้งเดียว
‎และยังเอื้อประโยชน์ให้ ‎ซามูไรบนหลังม้าอย่างมาก
‎เพราะทุกการฟาดฟัน ‎ที่พุ่งเป้าโจมตีทหารเดินเท้าเบื้องล่าง
‎จะเฉือนศัตรูด้วยแรงเคลื่อนที่ ‎ของม้าที่กำลังวิ่งไปข้างหน้า
‎นักรบเหล่านี้แข็งแกร่งน่าทึ่ง
‎พวกเขารู้จักแต่การศึกมานับร้อยปี ‎พวกเขารู้จักการสู้รบมาแต่เกิด
‎น่าจะเป็นนักรบที่เก่งที่สุด ‎เท่าที่เคยมีบันทึกในประวัติศาสตร์
‎โนบุนากะยังยึดประเพณีโบราณของซามูไร
‎แต่เขารู้ว่าการรบในญี่ปุ่น ‎จะเปลี่ยนจากรูปแบบเดิม
‎สงครามจะกลายเป็นเรื่องของ ‎พวกมากมีชัย เราต้องมีกองทัพขนาดใหญ่
‎เราคิดถึงโอดะ โนบุนากะ ‎ในฐานะอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งญี่ปุ่นก็ได้
‎เขาน่าจะเป็นผู้นำทัพที่มีหัวก้าวหน้าที่สุดในยุคนั้น
‎เพราะเขาเปิดรับความคิดใหม่ ‎ทุกรูปแบบอย่างน่าทึ่ง
‎ก่อนหน้ายุคสมัยของโนบุนากะ
‎กองทัพและการศึกเป็นกิจการขนาดเล็กทีเดียว
‎เมื่อกองทัพเติบโตขึ้น
‎ภายใต้แรงกดดันที่จะต้องรอดชีวิตจากศัตรู
‎โนบุนากะจึงเริ่มคิดเกณฑ์ชาวบ้านเข้าร่วมมากขึ้น
‎เรารู้จักทหารเหล่านี้ในชื่ออาชิงารุ
‎พวกเขาคือชาวนาที่ถูกเกณฑ์มาร่วมรบ
‎เป็นทหารราบ
‎ทหารเหล่านี้มีชีวิตอยู่ใต้ปกครองของซามูไร
‎ยาวนานเกือบ 400 ปี
‎พวกเขาคือทรัพย์สมบัติ
‎เป็นข้าทาสของชนชั้นปกครอง
‎ที่ใช้งานข้าทาสเหมือนเป็นเศษเงินติดกระเป๋า
‎แต่อาชิงารุของโนบุนากะแตกต่างอย่างมาก
‎จากอาชิงารุในขนบเดิม
‎ซึ่งไม่ต่างจากชาวนาถือไม้พลอง
‎โนบุนากะเลี้ยงดูและฝึกฝนพวกเขาอย่างจริงจัง
‎เขาตระหนักว่าเมื่อฝึกฝนพวกเขาจริงจัง ‎และได้ความจงรักภักดีเพียงน้อยนิด
‎พวกเขาจะกลายเป็นพลทหาร ‎ที่มีประสิทธิภาพและอันตรายมาก
‎กองทหารราบเหล่านี้ ‎มีค่ายิ่งกว่าซามูไรจำนวนมาก
‎พวกเขาเปลี่ยนจากฝูงคนเป็นกองทัพ
‎ปี 1558 หนึ่งปีหลังสังหารน้องชายตนเอง
‎และได้กองทัพใหม่ประกอบด้วย ‎ทหารชาวนาเกือบ 3,000 นาย
‎โนบุนากะก็ออกจากฐานที่มั่น ‎ทางตอนใต้ของจังหวัดโอวาริ
‎และเดินทัพขึ้นเหนือเพื่อปะทะกับ ‎คู่แข่งของตนเอง โนบุกาตะ
‎โนบุกาตะตอบโต้ด้วยการ
‎ระดมพลซามูไร ‎ชำนาญการศึก 3,000 นายของตน
‎เพื่อยับยั้งและทำลายผู้บุกรุก
‎โนบุนากะมีประสบการณ์ ‎บัญชาการในสนามรบน้อยมาก
‎และเขาเผชิญกับกำลังพลที่แข็งแกร่งกว่า
‎แต่เขามีเรื่องหนึ่งที่ได้เปรียบ
‎ของขวัญจากโลกภายนอก
‎ที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าการศึกของญี่ปุ่นไปตลอดกาล
‎ปี 1453 เรือโปรตุเกสที่มาจากมาเก๊า
‎ถูกพายุซัดจนออกนอกเส้นทาง
‎และมาเกยตื้นบนเกาะเล็กๆ เกาะทาเนกาชิมะ
‎ซึ่งอยู่ชายฝั่งตอนใต้ของญี่ปุ่น
‎เข้าใจว่าเรือลำนี้พยายามจะขึ้นฝั่งจีนแผ่นดินใหญ่
‎และเช่นเดียวกับหลายกรณี ‎ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น บางสิ่งเกิดผิดพลาด
‎ผู้ที่ไม่ได้คิดจะมา กลับขึ้นฝั่งที่ญี่ปุ่น
‎และพวกเขานำอาวุธชนิดนี้มาด้วย ปืนอาร์ควิบัส
‎สำหรับไดเมียวหลายคน การนำอาวุธปืนมาใช้
‎ดูเหมือนไม่ได้เห็นผลแน่นอนทันที
‎ทั้งเสียเวลาบรรจุกระสุน ‎เสียงดังและมีกลิ่นเหม็น
‎และถ้าเกิดฝนตก ปืนก็อาจไม่ทำงาน
‎ดังนั้น ไดเมียวหลายคนจึงลังเลมาก
‎ที่จะใช้งานปืนอาร์ควิบัสเต็มรูปแบบ
‎แต่โอดะ โนบุนากะกังวลเรื่องนี้น้อยกว่าใคร
‎ความที่มาจากตระกูลขนาดเล็ก
‎เขารู้ว่าเขาต้องหาข้อได้เปรียบทุกทางที่ทำได้
‎เพื่อจะพิชิตศัตรูที่มีกำลังมากกว่า
‎ดังนั้นเขาจึงยินดีอย่างยิ่ง ‎ที่จะใช้ปืนอาร์ควิบัสแต่แรก
‎โอดะ โนบุนากะเป็นหนึ่งในไดเมียวคนแรกๆ ‎ที่รู้ศักยภาพทางทหารของมัน
‎เขายังสามารถหาเงินซื้อปืนจำนวนมาก
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่เปลี่ยนพวกเขา ‎จากกองกำลังเล็กๆ ในสนามรบ
‎เป็นกองกำลังที่ทรงอำนาจ
‎เมื่อโนบุกาตะและโนบุนากะขัดแย้งกันรุนแรงขึ้น
‎โนบุนากะตัดสินใจเปิดฉากรุก ‎เขาออกจากปราสาทคิโยสึ
‎และเคลื่อนพลไปที่อิวะกุระ
‎ซึ่งเป็นที่มั่นของโนบุกาตะ
‎ตอนนั้นโนบุนากะมีกองทหาร ‎ประมาณ 3,000 นาย
‎และเขาน่าจะมีปืน ‎ประมาณ 400 หรือ 500 กระบอก
‎ฝ่ายโนบุกาตะก็มีกองทหารประมาณ 3,000 นาย
‎ซึ่งน่าจะมีอาวุธครบมือกว่านิดหน่อย
‎พวกเจ้าต้องพร้อมตาย
‎ไป!
‎สำหรับโนบุกาตะและโนบุนากะ ‎นี่คือศึกชี้เป็นชี้ตายส่วนตน
‎พวกเขาอาจกวาดล้าง ‎กำลังของอีกฝ่ายไม่ได้ราบคาบก็จริง
‎แต่เป็นไปได้ที่ว่า ใครก็ตามที่แพ้
‎ทหารใต้บังคับบัญชาก็จะไปเข้าพวก ‎กับอีกฝ่าย และตนเองจะถูกกำจัด
‎รอก่อน
‎โนบุนากะต้องหลอกล่อศัตรูให้รุกคืบเข้าใกล้
‎เพื่อให้อยู่ในระยะหวังผลสังหาร ‎ที่ประมาณ 100 เมตร
‎รอก่อน
‎ยิง!
‎การให้พลแม่นปืนผลัดกันยิงทีละแนว
‎สร้างความเสียหายให้ศัตรูอย่างมาก ‎แม้จะเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดหรือหุ้มเกราะก็ตาม
‎แต่การบรรจุกระสุนใช้เวลานานมาก
‎สุดท้าย การรบจึง...
‎กลายเป็นการสู้ในระยะประชิด
‎ในศึกครั้งนี้ กำลังพลทหารชาวนา
‎ต่อกรกับกำลังพลซามูไรที่ดูหมิ่นอีกฝ่าย
‎เมื่อซามูไรที่อ่อนล้าเหล่านี้เข้าสู้ระยะประชิด
‎พวกเขากำลังรบกับกลุ่มคน ‎ที่ไม่มีอะไรจะเสียและมีแต่ได้
‎การรบของผู้ที่พร้อมเสี่ยงทุกอย่าง ‎โหดเหี้ยมเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้
‎เราจะใกล้จนได้กลิ่นอาหารเช้าที่ศัตรูกินเข้าไป
‎เราจะใกล้จนเห็นแววตาของคนใกล้ตาย
‎เมื่อเรากระซวกดาบเข้าท้องของเขา
‎ขณะเดียวกัน เราก็ต้องระวัง ‎ห่ากระสุนที่แหวกอากาศเข้ามา
‎มีเสียงผู้คนกรีดร้อง
‎ทั้งจากเสียงข่มขวัญศัตรู ‎และเสียงร้องของผู้บาดเจ็บ
‎มันเหมือนการรบในนรกแน่นอน
‎ผ่านไปสามชั่วโมง ฝ่ายโนบุนากะก็ได้เปรียบ
‎พวกเขาฝ่าแนวหน้าของโนบุกาตะ ‎และพิชิตชัยในที่สุด
‎เมื่อเสร็จศึก ว่ากันว่า ‎มีคนตายมากกว่า 1,200 คน
‎นับเป็นอัตราการสูญเสียที่สูงมาก ‎สำหรับการศึกขนาดเล็กเช่นนั้น
‎กำลังพลของอิวะกุระภายใต้การนำ ‎ของโนบุกาตะถอยร่นกลับปราสาทอิวะกุระ
‎ซึ่งพวกเขาปักหลักสู้อยู่นานสามเดือน ‎แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้
‎โนบุกาตะถูกสังหาร
‎เหลือโนบุนากะเป็นผู้ปกครอง ‎จังหวัดโอวาริเพียงผู้เดียว
‎หลังการศึกที่อูคิโนะ
‎ในที่สุดโนบุนากะก็ยึดครองโอวาริได้เบ็ดเสร็จ
‎เขาคือผู้นำตระกูลโอดะ
‎ตลอดวัยเยาว์ของโนบุนากะ ‎เขาพัฒนาตนจนเป็นผู้นำการยุทธ์ที่เก่งกาจ
‎เขาไม่ใช่ "เจ้าโง่แห่งโอวาริ" อีกต่อไป
‎เขาตระหนักดีว่ากองทัพของตนเอง
‎มีทั้งความแข็งแกร่งและจุดอ่อน ‎ของซามูไรแบบเดิม
‎ข้อดีของการใช้ทหารชาวนา ‎และความสำคัญของเทคโนโลยี
‎ผมว่าตรงนี้เองคือจุดพลิกผัน ‎ให้เขายิ่งทะเยอทะยานถึงขีดสุด
‎แสนยานุภาพที่โนบุนากะ ‎แสดงให้เห็นในการยึดโอวาริ
‎ตอนนี้กำลังจะแผ่อิทธิพลไปที่อื่น
‎เก้าปีแห่งการนองเลือดหลังการตายของบิดา
‎ตอนนี้โนบุนากะ ‎เป็นผู้นำของโอวาริอย่างไร้ข้อกังขา
‎แต่เขายังไม่ทันได้เริ่มปกครอง ‎ก็เกิดภัยคุกคามใหม่จากตะวันออก
‎อิมากาว่า โยชิโมโต้ หนึ่งในไดเมียว ‎หรือขุนศึกที่น่าเกรงขามที่สุดของญี่ปุ่น
‎เคลื่อนพลมาพร้อมกองทัพขนาดมหึมา
‎เป้าหมายของเขาคือเกียวโต เมืองหลวง ‎และศูนย์กลางอำนาจทางทหารเดิม
‎ซึ่งการจะไปที่นั่น เขาต้องเดินทัพผ่านโอวาริ
‎ถ้าเขาทำสำเร็จ
‎ความทะยานอยากเป็นใหญ่ ‎ของโนบุนากะจะถูกโค่นย่อยยับ
‎น่าจะมีไดเมียวผู้ทรงอำนาจจริงๆ ‎ประมาณหกหรือแปดคน
‎ที่สามารถผลักดันสิ่งที่เราเรียกว่าการรวมชาติ
‎ซึ่งนั่นหมายถึงการยึดเมืองหลวง เกียวโต
‎อิมากาว่าเป็นหนึ่งในนั้น
‎เจตนาของอิมากาว่า โยชิโมโต้ ‎คือการยึดเกียวโต
‎ในการบรรลุเป้าหมายนี้ ‎เขาต้องเดินทัพไปยังเมืองหลวง
‎และการเดินทัพไปยังเมืองหลวง ‎เขาต้องข้ามจังหวัดโอวาริก่อน
‎แต่โนบุนากะไม่ยอมให้อิมากาว่าผ่านทาง
‎โนบุนากะแน่วแน่ที่จะต้านขบวนทัพ ‎ของอิมากาว่าไว้ที่ชายแดนของตน
‎ด้วยเหตุนี้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น ‎นอกจากรบกัน
‎การปะทะกับโอดะครั้งนี้ ‎ฝ่ายอิมากาว่า โยชิโมโต้ได้เปรียบทุกด้าน
‎อิมากาว่า โยชิโมโต้เป็นผู้นำของอาณาจักร
‎ที่มีขนาดใหญ่มาก มีอิทธิพลและมั่งคั่งมาก
‎ในบางพงศาวดารระบุว่ากองทัพของเขา ‎มีกำลังพลมากถึง 45,000 นาย
‎แหล่งข้อมูลหนึ่งที่มีเหตุผลกว่า ‎ประเมินไว้ที่ 25,000 นาย
‎แต่ถึงอย่างไรก็มีกำลังพล ‎เหนือกว่าที่โนบุนากะจะรวบรวมได้
‎เขามีกำลังพลมากกว่าโนบุนากะสิบสองต่อหนึ่ง
‎ด้วยกำลังพลที่เหนือกว่ามากของอิมากาว่า
‎เขาจึงคาดว่าจะเคลื่อนพลผ่านเข้าไปได้ ‎และกำจัดโนบุนากะ
‎มุ่งหน้าสู่เกียวโต
‎ดังนั้นเขาจึงเริ่มโจมตีป้อมบางส่วน ‎ตามแนวชายแดนของโนบุนากะ
‎และยึดป้อมเหล่านั้นอย่างง่ายดาย
‎ซามูไรที่เขาส่งมานำภารกิจครั้งนี้ ‎มีนามว่า โทกูงาวะ อิเอยาซุ
‎อิเอยาซุอายุน้อยแต่เขาเป็นนักยุทธวิธีที่หลักแหลม
‎เขารับใช้โยชิโมโต้
‎แต่เขาก็มีแรงทะยานอยากสุดขีด
‎และมองว่าอนาคตของเขายิ่งใหญ่กว่านี้ได้
‎นายพลของโนบุนากะ ‎เข้าใจดีว่าฝ่ายตนเสียเปรียบ
‎และศัตรูมีกำลังพลเหนือกว่า ‎พวกเขาจึงยุโนบุนากะ
‎ให้ทำสิ่งที่เคยทำกันมาซึ่งก็คือตั้งรับอยู่ในป้อม
‎ซึ่งเป็นตำแหน่งตั้งรับที่ดีที่สุดที่พวกเขาทำได้
‎และพยายามยืนหยัดไว้ ‎บางทีโชคจะเข้าข้างพวกเขาก็ได้
‎โนบุนากะมีมุมมองที่ต่างออกไปมาก
‎เขาพยายามที่จะทำสิ่งแปลกใหม่ผิดคาด
‎สิ่งที่จะทำให้ศัตรูไม่ทันตั้งตัว
‎และหวังว่าการเสี่ยงเดิมพันแบบนี้เพียงพอ
‎จะเปลี่ยนสถานการณ์ครั้งนี้ให้เป็นผลดีต่อเขา
‎หนึ่งในความสามารถที่ยอดเยี่ยมที่สุด ‎ของโนบุนากะคือเก่งการจัดการ
‎เขามีกำลังพลน้อยกว่า
‎แต่เขามีข้อมูลของศัตรูดีกว่า
‎และนี่คืออีกตัวอย่างยอดเยี่ยม ‎ทำให้เห็นความฉลาดของโนบุนากะ
‎เขามีทหารสอดแนมทั่วจังหวัด
‎คอยให้ข้อมูลเขาเป็นรายวัน ‎หรืออาจจะถึงขั้นรายชั่วโมง
‎การเคลื่อนไหวของศัตรู ความแข็งแกร่ง ‎จุดตั้งค่าย ศัตรูกำลังทำอะไร
‎เขารู้ทุกอย่าง
‎โนบุนากะส่งทหารสอดแนม ‎จนพบว่าที่ตั้งค่ายของโยชิโมโต้
‎อยู่บนยอดเขาที่ชื่อเขาโอะเกะฮะซะมะ
‎อิมากาว่า โยชิโมโต้พร้อมทหาร 5,000 นาย ‎ตั้งค่ายที่เขาโอะเกะฮะซะมะ
‎ซึ่งหมายความว่ากำลังพลที่เหลืออยู่ที่อื่น
‎ทั้งหมดทั้งมวลนั้นทำให้เห็นภาพว่า
‎จริงอยู่ที่อิมากาว่า โยชิโมโต้มีกองทัพขนาดใหญ่
‎แต่อยู่กระจัดกระจายมาก แตกย่อยมาก
‎โนบุนากะจึงสรุปได้ว่า ‎ถ้าเขาสังหารผู้นำกองทัพของศัตรูได้
‎กองทัพนี้ก็จะแตกระส่ำระสาย ‎ไม่มีสิ่งใดจะเป็นจุดรวมใจอีก
‎ดังนั้น เขาไม่ต้องโค่นทั้งกองทัพ ‎เขาแค่ต้องสังหารอิมากาว่า โยชิโมโต้
‎เขาตัดสินใจจะเปิดฉากโจมตีกะทันหัน
‎ในยุคของสงครามกลางเมืองเช่นนี้ ‎การศึกส่วนใหญ่เป็นการรบกันตามแบบเดิม
‎พวกเขาสู้รบในที่เปิดโล่ง พวกเขาจะบุกล้อมป้อม
‎ไม่เคยมีใครคิดจะโจมตีกะทันหันแบบนี้
‎แต่โนบุนากะพร้อมจะใช้ทหารกลุ่มเล็ก ‎โจมตีกองทัพที่มีขนาดใหญ่กว่ามาก
‎ทั้งที่เสียเปรียบทุกด้าน ‎แต่เมื่อเห็นโอกาส เขาก็พร้อมฉวยไว้
‎ด้วยการโจมตีตอนกลางคืนหรือซุ่มโจมตี
‎นี่คือเหตุการณ์ช่วงแรกๆ ที่ทำให้เห็นว่า
‎โนบุนากะเป็นคนฉลาด ‎ช่างคิดริเริ่ม และพร้อมคิดนอกกรอบ
‎ด้วยวิธีนี้ทำให้โนบุนากะและกองทัพของเขา ‎ยึดที่มั่นล้อมค่ายของโยชิโมโต้ไว้ได้
‎อิมากาว่า โยชิโมโต้กำลังจะทำ ‎พิธีตรวจสอบหัวของศัตรู
‎ซึ่งในพิธีนี้ ขุนศึกหรือผู้บังคับบัญชา
‎จะตรวจดูหัวของศัตรูที่พ่ายแพ้
‎หัวที่ถูกตัดมาเหล่านี้จะถูกเช็ดล้าง ‎แต่งหน้าทำผมอย่างดี
‎พิธีกรรมนี้ให้บรรยากาศแปลกตรงที่ ‎เป็นทั้งการล้างแค้น
‎น่าสยองและสร้างความอับอายแก่ฝ่ายศัตรู
‎ด้วยการตัดหัวนำมาเดินแห่เป็นแค่วัตถุ
‎แต่ก็ยังมีความนับถือให้เกียรติประกอบด้วย
‎โดยถือว่าเราต้องพิจารณาหัวของศัตรู
‎ด้วยความนับถือต่ออดีตเจ้าของหัวเหล่านั้น
‎อิมากาว่า โยชิโมโต้ ‎อยู่ในช่วงที่เราเรียกว่านอกปฏิบัติการ
‎พวกเขากำลังกินดื่ม ‎ฉลองการรบที่ผ่านไปด้วยดีมาตลอด
‎นี่เองคือช่วงเวลาที่โนบุนากะรอคอย
‎แต่มีความเสี่ยงสูง เป็นช่วงเวลา ‎ชี้เป็นชี้ตายสำหรับโนบุนากะ
‎แต่เขาไม่มีทางเลือก
‎เขาต้องสังหารโยชิโมโต้ เขาต้องตีงูที่หัว
‎กำลังพลของเขาบุกไปข้างหน้า ‎และเริ่มการสังหาร
‎ทหารทุกนายของอิมากาว่าที่พวกเขาเจอ
‎ฝ่ายอิมากาว่าสับสน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎อิมากาว่า โยชิโมโต้คิดจริงๆ ว่า ‎ทหารเมาอาละวาด
‎เพราะทหารของเขากินดื่มและเคยทะเลาะกัน
‎ใช้เวลาสักพักกว่าที่พวกเขาจะรู้ว่า ‎ไม่ใช่ พวกเขาโดนโจมตี
‎ขณะเดียวกันนั้น ทหารของโอดะโจมตีไม่ยั้ง
‎ทหารของอิมากาว่าแตกตื่น พวกเขาทิ้งอาวุธ
‎พวกเขาถอยร่นเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
‎มีแต่ความปั่นป่วนโกลาหล
‎และในเวลาอันรวดเร็ว
‎โยชิโมโต้ก็เหลือทหารสัก 300 นาย ‎ตอนนี้เขาพลิกมาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
‎ศึกครั้งนี้หืดขึ้นคอมาก
‎หนึ่งในทหารของโอดะ ‎สามารถจู่โจมโยชิโมโต้ตัวต่อตัว
‎นายพลของศัตรูตายแล้ว
‎กองทหารของอิมากาว่าที่เหลือแตกกระเจิงหนีไป
‎ทหารของอิมากาว่าที่เหลืออยู่ตามที่ต่างๆ
‎ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นก็ตัดสินใจถอยทัพ
‎โนบุนากะพิชิตชัยชนะได้อย่างน่าทึ่ง
‎ยุทธการโอะเกะฮะซะมะ ‎กินเวลาแค่ 15 นาทีเท่านั้น
‎แต่เป็นยุทธการชี้เป็นชี้ตาย ‎มากที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
‎การลอบโจมตีจนประสบความสำเร็จ ‎ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเขาคือนักยุทธวิธีอัจฉริยะ
‎ซึ่งหายากมากในคนวัยนี้
‎ตระกูลขนาดเล็กส่วนใหญ่คงไม่มีวัน ‎กล้าโค่นศัตรูที่มีกำลังมากกว่าขนาดนั้น
‎แต่พฤติกรรมที่ทำให้บริวารบางคน ‎ของโนบุนากะเองเป็นห่วงมาก
‎เมื่อครั้งงานศพของพ่อเขาก็คือ
‎ความบ้าบิ่นที่เขาแสดงให้เห็นตรงนี้
‎มันทำให้เห็นว่าเขามีนิสัยมุทะลุ
‎กล้าเสี่ยง แต่เขาก็ใคร่ครวญมาแล้ว ‎อย่างรอบคอบมากว่า...
‎อะไรที่จะเป็นไปได้มากที่สุด ‎ซึ่งทำให้เขารอดชีวิตและเป็นผู้พิชิต
‎สิ่งสำคัญที่สุดจากการที่เขาทำลายหนึ่งใน ‎ผู้ทรงอำนาจของญี่ปุ่นภาคกลาง
‎ทำให้โอดะ โนบุนากะก้าวขึ้นมามีชื่อเสียง
‎และยังเป็นการเบิกทาง
‎ให้เขาเริ่มรวมญี่ปุ่นเป็นปึกแผ่น
‎ผลที่ตามมาหลังยุทธการโอะเกะฮะซะมะ ‎ทำให้โนบุนากะมีพันธมิตรสำคัญสองราย
‎ที่จะสนับสนุนเขาไปอีกหลายปี ‎และช่วยเขาพิชิตชัยในอนาคต
‎ที่ยุทธการโอะเกะฮะซะมะนี้เอง ‎ที่โนบุนากะได้รับรู้ฝีมือ
‎ของซามูไรหนุ่มในกองทัพของตน ‎ทั้งที่เดิมเป็นอาชิงารุ
‎เขาชื่อโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ
‎ฮิเดโยชิเข้าร่วมเป็นทหารอาชีพในฐานะ ‎พลทหารราบในกองทัพของโนบุนากะ
‎แต่เขาทำให้โนบุนากะประทับใจฝีมือการต่อสู้มาก
‎ซึ่งไม่ได้จำกัดแค่การรบมือเปล่า
‎ดูเหมือนเขามีศักยภาพ ‎ในการควบคุมจัดการคนด้วย
‎พูดอีกแบบก็คือ เขามีศักยภาพที่จะเป็นผู้นำ
‎ด้วยเหตุนี้ทำให้ฮิเดโยชิเลื่อนขั้นไปเรื่อยๆ
‎จนกลายเป็นหนึ่งในนายพลที่จงรักภักดี ‎และทุ่มเทที่สุดของโนบุนากะ
‎และบุคคลที่จะมีอิทธิพลใหญ่หลวง ‎ต่อประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
‎ยังมีพันธมิตรสำคัญอีกรายเกิดขึ้นจากยุทธการนี้
‎ซึ่งเป็นรายที่แตกต่างมาก
‎จากความสัมพันธ์ระหว่างโนบุนากะและฮิเดโยชิ
‎ชายที่เรากำลังพูดถึงนี้มีนามว่า ‎โทกูงาวะ อิเอยาซุ
‎บิดาของเขาเป็นผู้ส่งมอบเขาในวัยหนุ่ม ‎ไปเป็นตัวประกันของศัตรู
‎ในตระกูลอิมากาว่า
‎อิเอยาซุจึงเติบโตมาและถูกคาดหวัง ‎ให้รับใช้กองทัพของอิมากาว่า
‎แต่ตอนนี้ผู้นำตระกูลอิมากาว่าตายเสียแล้ว
‎อิเอยาซุจึงตัดสินใจร่วมมือ
‎กับชายที่โค่นเจ้านายของเขา โอดะ โนบุนากะ
‎เรื่องที่อิเอยาซุเปลี่ยนข้างอย่างรวดเร็ว
‎ทำให้เห็นว่าความจงรักภักดี ‎เป็นเรื่องที่ไม่แน่นอนในยุคเซ็นโกคุนี้
‎ไม่มีกฎเพิ่มเติมอีก นี่คือศึก ‎เพื่อแย่งชิงการยึดครองญี่ปุ่น
‎ดังนั้นผู้ที่ยินดีเสี่ยง
‎มักจะหวังพึ่งพา
‎ผู้ที่ดูจะมีอำนาจมากกว่าหรือผู้ที่น่าจะขึ้นสู่อำนาจ
‎ความสำคัญของ ‎ยุทธการโอะเกะฮะซะมะก็คือ จู่ๆ
‎เราก็มีชายสามคนที่จะเป็น ‎ผู้กำหนดชะตากรรมของญี่ปุ่นร่วมกัน
‎โอดะ โนบุนากะ โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ‎และโทกูงาวะ อิเอยาซุ
‎เมื่อมีอิเอยาซุและฮิเดโยชิเคียงข้าง
‎โนบุนากะจึงเปิดศึกนองเลือด ‎จัดการคู่แข่งติดๆ กัน
‎เขาขยายดินแดนมากขึ้นจากการปักธงรบ
‎ต่อมา เขาก็อาจหาญเดินทัพสู่เกียวโต ‎เมืองหลวงของประเทศ
‎จากนี้ไป โนบุนากะวางแผนการที่อาจหาญที่สุด
‎นั่นคือการรวมญี่ปุ่นให้เป็นปึกแผ่น
‎แต่เขายังไม่ประสบความสำเร็จ
‎มีไดเมียวอื่นๆ ที่ยังมีอำนาจ ‎ทางตะวันตกและทางเหนือ
‎ซึ่งเป็นภัยคุกคามอำนาจของโนบุนากะ
‎เพราะพวกเขาไม่ยอมจำนนอยู่ใต้อาณัติของเขา
‎และผู้ที่ไม่ยอมแพ้ต่อเขา
‎จะได้ลิ้มรสความโกรธและคมดาบของเขา
‎เพราะเขาไม่อดทน ‎กับความเห็นต่างไม่ว่าเรื่องใด
‎มีเพียงชายลักษณะนี้เท่านั้น
‎ที่จะเริ่มขั้นตอนรวมชาติญี่ปุ่นได้
‎สภาพการณ์เช่นนี้ทำให้ ‎คู่แข่งของโนบุนากะโกรธเคือง
‎พวกเขารู้ว่าโนบุนากะต้องการอำนาจแต่ผู้เดียว
‎ดังนั้น การศึกแท้จริงเพื่อชิงญี่ปุ่น ‎กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
‎(คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล)