MROCZNE DNI
TRZY LATA PRZED PIERWSZYMI DOROCZNYMI GŁODOWYMI IGRZYSKAMI
Tu jest jedzenie! Szybko!
Chodź!
Czemu on to robi?
Bo kona z głodu.
Twój ojciec poległ, Coriolanusie.
Z ręki rebelianta, jak mówią.
Zasadzka w lesie... w Dwunastce.
Postarajmy się, żeby był z nas dumny.
CZĘŚĆ I: MENTOR
Tigris?
Klejnocie Panem...
Gdzie koszula?
Blask twój nieskalany.
Twe pełne chwały ideały
Wielbimy na kolanach.
Ślicznie, Panibabko.
Może o pół tonu za wysoko.
Widziałaś Tigris i koszulę po tacie?
- Nie. - Corio?
- Tigris? - Wybacz spóźnienie.
Ale patrz, udało mi się. Coś z nią zrobiłam.
Wygląda wspaniale.
Piękna.
Nikt nie ma lepszej kuzynki. Opowiadaj.
Od czego zacząć? Namówiłam Fabricię, żeby wybieliła firanki
i podrzuciłam jej koszulę. Guziki to tessery...
Z łazienkowej glazury. Genialne.
Znalazłeś ziemniaki? Gotowałam je na krochmal.
- Zjedz dziś coś. - Zostaw dla babci.
Ale z ciebie przystojniak.
Panibabko! Chodź zobaczyć!
Coriolanus Snow...
przyszły prezydent Panem.
- Oddajemy ci cześć. - Momencik.
Zakwitnie ich dużo więcej po dzisiejszym.
Świetna średnia ocen, zero absencji.
10 lat.
Nawet dziekan się nie przyczepi.
- Nie jest taki zły. - Nienawidzi wszystkich.
A mną gardzi.
Co sobie kupicie za nagrodę?
Nową sukienkę?
Czekoladę?
Czekolada...
Nagroda Plintha, Tigris.
Opłacimy czynsz.
Snow na szczycie.
Coriolanus Snow.
Clemmie.
Spociłeś się?
Dziś Dożynki. Szofer ma wolne.
Od dziś będzie błagał, by cię wozić.
Ale jak zgarniesz nagrodę, pamiętaj, że pracowaliśmy w tandemie.
Nagroda? Błagam. Pragnę tylko służyć Panem.
Głodny?
Kucharka podała rano steki. Połowę wywaliłem.
Wstydź się. Nie wiesz, że dystrykty cierpią głód?
Trzymam kciuki. Choć tego nie potrzebujesz.
Wreszcie zjawia się prymus.
Szałowa koszula. Mozaikowe guziczki?
Fakt, jak w łazience pokojówki.
Podła ta jagnięcina.
Tylko plebs je palcami, Felix.
Tatuś nie uczy cię manier?
Uczyłby, gdyby nie rządził krajem.
Dziś wręczą nagrodę Plintha, tak?
Podobno jest tu doktor Gaul.
Plinth.
Popatrzcie na jego potomka.
Kto by pomyślał, że można się wkupić do Kapitolu.
Ale klasy nie kupisz. Widzicie jego matkę?
Sorry, „mamunię”.
Wystrój rzepę, a ona i tak woli być paszą.
I tak go lubisz.
Nie, Arachne. Toleruję. Pochodzi z dystryktu.
Toleruj, ale nie ośmielaj.
Jeszcze raz usłyszę, jak niemoralne są Igrzyska,
wrzucę go na arenę...
Sejanus.
Dotarłeś na Dożynki.
A ty do końca szkoły? Obaj jesteśmy w szoku.
- Kto zgarnie nagrodę? - Nie zepsuję ojcu frajdy.
Nikt go tu nie lubi, ale każdy kocha jego kasę.
Znasz to, co, Arachne?
Ale dowcip.
Słuchaj.
Wiem, że masz wielkie oczekiwania.
Ale nagrody dziś nie będzie.
Już nie.
- Przykro mi. - Co?
Jakież emocje budzi widok waszych promiennych młodych twarzy
w tym pełnym obietnic dniu.
Doktor Volumnia Gaul, pokorna organizatorka Igrzysk
z ramienia Ministerstwa Wojny
i wszystkich stowarzyszonych organizacji.
Wyrwałam się ze swojego laboratorium, żeby zbadać was,
przywódców kolejnego pokolenia.
Bądź co bądź, nie jestem wieczna.
Z przyjemnością więc
zapowiadam twórcę Głodowych Igrzysk jako takich...
dziekana Cascę Highbottoma.
Kwiecie młodzieży...
kadro nauczycielska
no i, rzecz jasna, pani doktor Gaul.
Zebrałem was dziś tutaj
z okazji 10. dorocznych Dożynek.
Wybierzemy z każdego dystryktu po dwójce dzieci,
które stoczą na kapitolińskiej arenie śmiertelną walkę.
Że też jeszcze dają mu przemawiać publicznie.
Widzę przed sobą
24 najlepszych absolwentów
czekających na efekty pilnej nauki
w tej prestiżowej placówce, ciekawych,
komu przypadnie nagroda Plintha...
i świetlana przyszłość. Muszę jednak
powiadomić was, że w tym roku wprowadzamy nowość.
Ostateczny sprawdzian waszej wartości.
A to dlatego,
że szacownym obywatelom Kapitolu
znudziły się Igrzyska i przestali je oglądać.
Ciągłość Igrzysk jest zagrożona bez widowni, a zatem
ich główna organizatorka, dr Gaul podjęła wyzwanie
i użyje swego talentu, by odrodzić patriotyzm,
poczynając od was.
Od dziś nagrody nie otrzymuje najlepszy uczeń
- Słucham? - ...lecz najlepszy mentor Igrzysk.
To całkiem nowa funkcja.
Podczas transmisji z Dożynek przydzielę każdemu trybutowi
kapitolińskiego mentora. Macie motywować dzieciaki,
by jak najlepiej wypadły na wizji.
A nagrodę otrzyma mentor zwycięzcy?
A jak trafi mi się chuchro z biednej Ósemki czy Dwunastki?
Z tych, co giną w ciągu pierwszych paru minut.
Waszą rolą będzie dbałość o widowiskowość,
nie przeżycie.
Zwycięstwo to tylko jeden z aspektów Igrzysk.
Wasza przyszłość zależy od tej ostatniej misji.
A, uprzedzam także, że przyłapani na oszustwie,
dający podopiecznym niezasłużone fory...
przekreślą swoje widoki na przyszłość.
Już czas.
Rozpoczynamy ceremonię.
Dystrykt 1.
Chłopakiem zajmie się... Livia Cardew.
Dziewczyną - Palmyra Monty.
Dystrykt 2. Chłopak...
Co za piękny traf. Pokieruje nim Sejanus Plinth.
Najlepszy z miotu.
Z którego sam pochodzę.
Czwórka. Chłopak: Persephone Price.
Dziewczyna: Festus Creed.
Siódemka. Chłopak: Vipsania Sickle.
Dziewczyna: Pup Harrington.
Ósemka. Chłopak: Juno Phipps.
Dziewczyna: Hilarius Heavensbee.
Dziesiątka. Chłopak:
Domitia Whimsiwick.
Dziewczyna:
Arachne Crane.
Jedenastka. Chłopak: Clemensia Dovecoat.
Dziewczyna: Felix Ravinstill.
Dwunastka. Chłopak:
Lysistrata Vickers.
Odetchnie pani z ulgą, pani Crane.
„Chuchrem” z Dystryktu 12
zajmie się Coriolanus Snow.
Lucy Gray Baird.
Wywiń się z tego śpiewem, Lucy Gray.
Co to za sukienka?
To jakiś żeński klaun?
Lucy Gray.
Nie wiedziałem.
Nie wiedziałem, przepraszam.
Moja córka! Pomocy!
- Pomóżcie jej! - Zabierzcie to!
Wystarczy. Dość.
Minutkę, chłopcy.
Nie da się skraść
Chwil, które miałam.
Tatę wam oddam,
Bo go nie znałam.
To, co da się skraść...
Niewarte jest zachodu.
To, co da się skraść,
- Niewarte jest zachodu... - Śpiewa?
Oszalała?
Zachowam wdzięk...
Humor, nadzieję...
Majątek bierz...
Kapitol każe kręcić.
...bo nie istnieje.
To, co da się skraść,
Niewarte jest zachodu.
Zostanie mi tupet,
Zostaną mi słowa.
Całujcie mnie w dupę!
Dobra, chłopaki.
Jest chora psychicznie.
Dumny pan jest.
Jak ojciec.
Tak. Byliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Kiedyś.
Proszę mnie oświecić.
Co planuje pan robić po Igrzyskach?
Liczę na to, że pójdę na studia. Naturalnie.
A jeśli nie zdobędzie pan nagrody?
Opłacimy czesne.
I kto to mówi.
Przerabiana koszula,
za ciasne buty. Rozpaczliwa chęć dorównania innym,
a ja wiem, że Snowów nie stać nawet na nocnik.
Powodzenia z tą biedną śpiewającą ptaszyną.
Chce nas zgnoić.
Ona nie ma szans. Sama widziałaś: niedożywiona, niezrównoważona.
- Nie chodzi jedynie o zwycięstwo. - A o co?
Zdobywasz podium albo publiczność.
Lucy Gray zginie w pierwszej minucie.
Więc liczy się każda sekunda przedtem.
Każę jej znów zaśpiewać.
Na jej miejscu w ogóle bym cię nie słuchała.
- Musiałabym ci ufać. - Jest z dystryktów, Tigris.
Wie, że jej nie cierpimy, życzy nam śmierci.
Jak ktoś taki ma mi zaufać?
Wyobraź sobie, że cię wylosowali i wywieźli z domu.
Wolałabym wiedzieć, że komuś tu na mnie zależy.
Nie skreślaj jej dlatego, że jest z dystryktów, Corio.
Może was łączyć więcej, niż myślisz.
Grupa transferowa, wystąp!
Wysiadać!
Jazda!
Wstawaj!
Wyłaź!
Idziemy!
Nie!
Nie chcę!
Nie ociągać się!
Nie!
Wywlecz ją!
Witaj w Kapitolu.
Jak byłam mała, mama kąpała mnie w maślance i płatkach róż.
Smakuje jak pora snu.
- Chyba nie powinno cię tu być. - Nie powinno.
- Ale jestem twoim mentorem. - Buntownik.
Co robi mentor, poza wręczaniem róż?
Zapewnia ci najlepszą opiekę.
Wstawaj!
Powodzenia, czarusiu.
Dalej, idziemy.
Ruszać się!
Przepraszam, mogę...
Chcę towarzyszyć mojej try...
Do wozu! Szybko!
- Cześć. - Co, ślicznoto?
- Pomyliłeś klatki? - Nie. Ta jest cudowna.
- Załatw go, Reaper. - Zabiję cię!
- Zrobi to. Zabił Strażnika Pokoju... - Cicho, Dill.
- Ukatrupmy go. - Jestem za.
- Co mamy do stracenia? - Nie macie rodzin?
Wybiją je w odwecie. A potem was.
Zresztą to mój mentor. Może mi się przydać.
- Dlaczego dali ci montera? - Mentora.
Wam też dadzą.
Mamy ci wierzyć na słowo?
Chcę pomóc.
Czemu tylko tęczowa ma przywileje?
Gdzie nasi monterzy?
Pewnie brakło im weny.
Zaczekajmy, aż wstaną. Zazdroszczę im takiego wejścia.
Tu „Farciarz” Flickerman, nie trzeba mnie przedstawiać.
Wasz ulubiony pogodynek i magik amator.
Zgadnijcie, gdzie jestem. Podpowiedź.
Tak jest. W zoo,
gdzie za kratami wystawiono tegorocznych trybutów
byście mogli ich oglądać. Zgadza się.
Wszystkich 24... A to co, na klejnot Panem?
To chyba amarant Akademii?
Przepraszam pana! Tak, pana! W czerwonym.
Kim pan jest i co tam robi? Nadajemy na żywo.
Kapitol nas ogląda.
Weź to na klatę.
Wszystko dobrze?
Proszę pana! Kim pan jest?
Lucy Gray Baird, poznaj moich sąsiadów.
Będziemy wdzięczni za odpowiedź.
Za cokolwiek, zresztą.
Halo?
Czyżby mnie nie słyszeli?
Coś niebywałego. Wzięli się za ręce.
Tak, tak, tak. Kim pan jest? Co pan robi w klatce?
Cześć.
Miło mi. Jestem Coriolanus Snow.
I moja trybutka. Lucy Gray Baird z Dwunastki.
Hej tam.
- Jak masz na imię? - Pontius.
Miło mi. To twoja siostra?
Venus. Ma dopiero cztery lata.
To bardzo fajny wiek.
- Gdzie znalazłaś tego węża? - Sam mnie znalazł.
Widać podobało mu się, jak śpiewam.
- Mogę dotknąć sukienki? - Jasne. Twoja też mi się podoba.
A ty to kto?
Nie wiesz? Nie śmiejcie się. W dystryktach jest mało telewizorów.
Lucretius „Farciarz” Flickerman.
Ale bardziej nas intryguje, kim jest Lucy z Dwunastki.
Lucy Gray. I nie jestem z Dwunastki.
Należę do Trupy.
To coś jak rodzina. Gramy muzykę i jeździliśmy gdzie chcieliśmy,
aż Strażnicy Pokoju nas uziemili.
No tak. Ale teraz jesteś z Dwunastki.
- Skoro tak mówisz. - Tak.
Sukienka nie pasuje do imienia.
- Robi furorę wśród dzieci. - O tak.
Trupa uwielbia kolory.
- A to jest sukienka mojej mamy. - Ona też przebywa w Dwunastce?
Tylko jej białe kosteczki, skarbie.
A to mój mentor, Coriolanus Snow.
Jestem wybranką losu, inni się nie stawili.
Organizatorzy kazali panu wejść do ich klatki?
Nie zabronili.
Mówili, że zadaniem mentorów
jest przedstawienie trybutów obywatelom Panem.
Pomyślałem, że skoro ona miała odwagę tu się zjawić, ja też mogę.
Dla jasności: nie miałam wyboru.
Dla jasności: zaraz pana stąd zabiorą.
Idziemy.
Skołuj coś do żarcia. Od Dożynek nic z Jessupem nie jedliśmy.
Zbliżają się 10. Głodowe Igrzyska.
Zapraszam do zoo. Oglądajcie trybutów,
nim będzie za późno. I to dosłownie.
Tu Capitol News. Mówił do was Lucretius...
„Farciarz” Flickerman.
Pańska mała eskapada
to pogwałcenie pięciu różnych zakazów Akademii, panie Snow.
Z narażeniem życia ucznia na czele.
- Ucznia? - Siebie.
Składam wniosek o odebranie panu funkcji mentora.
Mamy motywować trybutów, nie unikać.
Plus niesubordynacja.
Trzymanie jej za rękę, przedstawianie...
Jakbyśmy byli tym zwierzętom równi.
Nie pokazał ludziom nic, o czym nie wiedzą.
- Nie musisz mi pomagać. - Jak to, że trybut to człowiek.
Dlatego nikt nie ogląda Igrzysk.
Bo w głębi serca każdy wie,
że wygrana 10 lat temu wojna nie usprawiedliwia głodzenia dzieci,
odbierania wolności i praw.
Śnieg spadł w klatce. Snow padł na samo dno klatki,
a jednak wylądował...
Na scenie.
Czujesz ducha Igrzysk. Może zostaniesz organizatorem, jak ja.
Jeśli przetrwają.
O, przetrwają.
Dzięki takim zagraniom jak akcja pana Snowa w zoo.
A ja przyszłam zadać wschodzącej gwieździe pytanie.
Czemu służą Głodowe Igrzyska?
Są karą za powstanie w dystryktach
i upamiętnieniem końca wojny.
Nuda, nuda.
Kara może mieć miriady form.
Bombardowanie, blokada dostaw, publiczne egzekucje...
Dlaczego Igrzyska?
Lepiej zadajmy sobie pytanie o ich zasadność.
Kwestionujesz moje Igrzyska?
Kiedy wojna się skończyła, część dzieci miała po dwa lata.
Najstarsze osiem.
Rząd powinien służyć całemu krajowi.
Chronić nas wszystkich.
Nie pojmuję, jak przymuszanie dzieci do zabójczej walki
kogokolwiek chroni.
Tego typu sympatie mogą kolidować z pańskimi zadaniami jako mentora.
Może uczniowie Akademii nie dorośli do zarządzania trybutami,
- a czas Igrzysk minął. - Pan dziekan jest w błędzie.
Moi koledzy także.
Może Sejanus ma rację?
Może powinniśmy dostrzec w trybutach ludzi.
Tamte dzieci w zoo chciały tylko...
poznać Lucy Gray.
Chcąc zwiększyć oglądalność, dajmy ludziom poznać trybutów.
Zaangażować się osobiście.
Kto obejrzy Igrzyska, przejmując się losem trybutów?
Wszyscy.
Jeśli uznają, że ich faworyt ma szansę wygrać.
Niech wiedzą, komu kibicować, a komu nie.
Niech zainwestują uczucia.
Nagnijmy kilka zasad Kapitolu,
może nawet zaczną obstawiać.
Wiem, że Lucy Gray może nie wygrać na arenie,
ale jeśli dacie jej szansę...
stawiam Nagrodę Plintha, że skupi na sobie uwagę.
Proszę spisać do jutra projekt z tymi przemyśleniami.
Zaraz.
Chce pani wykorzystać jego pomysły?
Jeśli mogą zwiększyć oglądalność.
Coriolanus i ja pracowaliśmy w szkole jako tandem
nad każdym zadaniem.
Test zapowiada się ciekawie.
Chcesz biedulkę podtuczyć, nim zaczniesz przyjmować zakłady?
Myślisz, że wesprą te dzieciaki, nie mając motywacji?
Jakie szanse ma twój trybut, głodując?
Chodziłem z nim do szkoły w Dwójce.
- Nie twoja wina, że... - Wiem.
Aż dusi mnie ta niewinność.
Ojciec zadbał o to, kogo mi przydzielą.
Chciał mi pokazać, że nie mogę wrócić do Dwójki.
- Gra po stronie władz mnie dobije. - Więc zrób z tym coś.
- Buntownik. - Tak.
Wichrzyciel.
Marcus!
To ja. Marcus, patrz.
Mam dla ciebie jedzenie.
Weź.
Śmiało.
Marcus.
To dla nas?
Jessup.
- Nie jestem głodny. - Burczy ci w brzuchu.
Bierz.
Co mu się stało w szyję?
Gacek go dziabnął.
Pierwszej nocy w pociągu.
Odganiał ode mnie nietoperze, żebym mogła się wyspać.
Chcesz wodę?
No to się staraj.
W Dwunastce odkryłam, że głód to broń.
- Twoja przyjaciółka to wie. - Nie przyjaźnimy się.
Za idealnymi zębami skrywa jad.
Chcesz dzielić wszystko, co ci dam, z Jessupem?
A co?
Mam jeść, żeby mieć siły go udusić?
- Nie jestem w tym dobra. - Mogę ci pomóc.
Zasugerować coś organizatorom.
Sprawić, że widzowie będą ci podsyłać dary.
Jedzenie i wodę... żebyś mogła przetrwać.
Wystarczy, że znów zaśpiewasz
- i zaskarbisz ich względy. - Nie śpiewam na rozkaz.
A na arenie nie można się ukryć. Więc po co?
Chcesz zwiększyć oglądalność czy mi pomóc?
Które z dwojga?
I to, i to.
- Nie, dzięki. - Widzę, jak się gapisz.
Proszę.
Myślałam, że w Kapitolu żarcia nie brakuje.
Pewnego dnia, podczas wojny, zjadłem słoik kleju,
- żeby zagłuszyć ssanie w żołądku. - I jak smakował?
Klejowato.
Tamta dziewusia.
Jest taka słodka.
Taka mała.
Przypomina moją kuzynkę, Maude Ivory.
Nie godzę się z tym, że opuściłam swoich.
Przykro mi.
Chyba dobry z ciebie człowiek, Coriolanusie Snow.
Fajnie byłoby cię poznać w innych okolicznościach.
Na którymś z twoich występów?
Coś byśmy wypili, raz czy dwa zatańczyli.
Jakby czas nie istniał.
Nie, nie!
Już dobrze. Wytrzymaj.
Patrz na mnie. Wezwę pomoc.
Niech nam ktoś pomoże!
- Idziemy. - O nie...
Znów się zaczyna.
Takie są zawsze początki.
- Wojna. - To przeze mnie.
Namawiałem do bratania się z trybutami.
Masz szczęście, że twoja ptaszyna nie wydziobała ci oczu!
To zwykła dziewczyna, nie rebeliantka.
Zapewniam cię, że już od dawna nie jest dziewczyną.
Za granicami Kapitolu
żyją same dzikusy. Bez wyjątków.
Może się do ciebie wdzięczyć,
ale i tak cię wykorzysta.
Wiec sam ją wykorzystaj,
inaczej znajdą cię martwego w lesie, jak ojca.
Głodowe I
Dla doktor Gaul. Proszę.
Mimo że wczoraj
wydarzyła się tragedia,
nasz prezydent wydał decyzję o kontynuacji Igrzysk,
by pokazać, że Kapitol nie ulęknie się terrorystów.
Dr Gaul pragnie, byście dziś obejrzeli arenę z trybutami.
Wieczorem zaś nadamy
program, w którym przedstawimy widzom sylwetki zawodników.
Macie godzinę na omówienie strategii.
Można zaczynać.
Marcus, daj spokój. Nie zaprzyjaźnimy się, ale...
Wygram, ale w tym celu trzeba zwiększyć twój potencjał
marketingowy.
Świetnie się wspinam.
Non stop się wspinałam w fabryce mamy.
Wdała się infekcja.
To nic.
Spójrz na mnie, Lamino. Masz wygrać.
Reaper, tak?
Przeczytam ci...
Współczuję straty koleżanki.
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Tylko ta sukienka nie daje mi się rozkleić. Jakby mama
trzymała mnie w ramionach.
Moja mama pachniała różami.
Zmarła podczas porodu.
Czekałem na siostrzyczkę.
Oboje rodziców nie żyją?
Więc jesteś sierotą.
Jak ja.
Słuchaj.
Musisz w trakcie wywiadów coś zaśpiewać.
Jutro zaczynają się Igrzyska, ostatnia szansa, by zdobyć fanów.
Bez ich wpłat nie będzie podarków.
Może gitara by mnie przekonała. Może.
Chcesz mnie chronić na arenie?
Więc zacznij myśleć, że mogę wygrać.
Snow. Dovecote.
Uwierzy, że coś razem napisaliśmy, prawda?
Kilka godzin przepłakałam.
Tak. Napisaliśmy to.
- Projekt jest u niej. - Dobra. Główne punkty?
Panie Snow.
Pani Dovecote.
Zobaczcie mój nowy przychówek.
- Barwy są zamierzone? - Wszystko jest zamierzone,
albo przypadkowe. Więc pomówmy o projekcie.
Które z was go napisało?
- Więc... - Zainspirowały mnie...
wczorajsze propozycje Coriolanusa.
Pomysł z obstawianiem.
Ale sponsorowanie i prezenty na arenie
- to mój pomysł. - Clemmie?
Więc to pani pismo i pot.
Jestem pod wrażeniem.
Niestety, asystentka uznała, że to makulatura
i wyścieliła nią dno tego terrarium.
Pani Dovecote, zechce pani sięgnąć?
Chcemy wszyscy docenić pani natchnione pomysły.
Spokojnie...
Małe drapieżniki nie zrobią krzywdy tym, którym ufają.
Jeśli rozpoznają woń ciała...
bo szykowała im pani karmę
albo zostawiła pot na wyściółce...
nie zareagują.
Ale jeśli zapach jest nowy...
nie ma zmiłuj, dziewczynko.
Proszę sięgnąć.
Clemmie, nie!
Pytała pani o barwy?
Moi wrogowie ujrzą tęczę zagłady, która spowije świat.
Lubię teatralne efekty, żeby budzić postrach.
Pani kolega opisał tę strategię w swoim projekcie.
Świetne sugestie.
Mój zespół wdroży jutro możliwie jak najwięcej z nich.
No co?
Czy ona umrze?
Radość przecierania nowych dróg kryje się w czekaniu na efekty.
Niech jej los pozostanie między nami.
Jej matka nie będzie szczęśliwa, dowiadując się o jej nagłej...
grypie.
Zwalniam pana, czas promować arenę.
A dla mnie pora na mleko i krakersy.
Dobra, idziemy.
Miłych wrażeń.
- Chodźmy. - Ej, ty.
Kamera na nią. Coral!
Witamy na arenie 10. Igrzysk. Trybuci, mentorzy,
macie 15 minut na omówienie strategii.
Dill, trzymasz się mnie, jasne?
Ty, drwal!
Lamina.
Tylko ty.
Sam.
Jessup?
Błagam.
Nie daj mi tu jutro zginąć.
Na pomoc...
Wysadzili bramę!
Chodź, brama jest otwarta!
Szybko! On by cię nie ratował.
Mamy zbiegów!
Corio.
Lucy Gray?
- Czy ona... - Żyje.
Co się stało?
Rebelianci podłożyli bombę.
Pewnie planowali to od miesięcy.
- Zginęło czworo trybutów. - Wszyscy są przerażeni.
Ludzie barykadują się w domach.
Felix Ravinstill walczy o życie.
Rebelianci wydali oświadczenie.
Chcieli zniszczyć symbol Igrzysk podczas transmisji.
Marcus uciekł.
Strażnicy Pokoju polują na niego na ulicach...
- Ma więcej szans niż miałby jutro. - Jutro?
Nie przerwali Igrzysk?
O nie, Lucy Gray.
Też mogła uciec.
- Ocaliła mnie.- I nasza ostatnia trybutka.
Poznałem tę młodą damę
w zoo, całkiem niedawno.
- Z Dystryktu 12... - Corio.
...Lucy Gray Baird.
Chodź z tą gitarą, ptaszynko.
Dobry wieczór, Kapitolu. I dystrykty.
Zaśpiewam o chłopcu z Dwunastki, mam nadzieję, że słucha.
Gdy byłam malutka, wpadłam do dziury w ziemi.
Gdy trochę podrosłam, wpadłam w objęcia twe.
Spadł na nas zły czas i pogrążył nas w cieniu,
Ty zszedłeś na psy,
wdziękiem broniłam się.
I prędzej niż później do grobu mnie złożą,
I prędzej niż później zostaniesz tu sam.
Do kogo się zwrócisz,
gdy jutro nastanie?
Gdy dzwon się odezwie, zabraknie ci mnie.
To ja byłam tą, która łzy twe widziała,
To ja znałam duszę, którą ocalić chcesz.
Tak żal, żeś mnie przegrał w loterii Dożynek.
I co zrobisz sam,
kiedy w grób złożą mnie?
Coś takiego. I mamy rekord. Kapitol nas ogląda.
Posypały się datki.
Wystarczy zrobić coś ekstra.
Masz znikome szanse, ale to może być atut.
Dzięki, że tu jesteś.
- I ty. - Od tego są przyjaciele.
Cudownie być razem
i podziwiać czyjś ostatni występ. Lucy Gray, dzięki.
Idź się wyspać. Jutro twój wielki dzień.
TRUTKA NA SZCZURY
Żyjesz.
Te bomby... zmieniły wszystko.
Części ścian nie ma.
Możesz wybiec między stragany.
W podłodze jest lej prowadzący do tuneli.
Zajrzałem, można tam zniknąć.
Po dzwonku nie biegnij po broń,
tylko pędź w stronę leja.
I schowasz się pod ziemią. Sama.
- Sama? Jessup to mój przyjaciel. - Nie.
Po dzwonku nikomu nie ufaj. Nawet Jessupowi.
Przeczekaj, aż da się bezpiecznie wyjść.
Dziękuję ci... że się o mnie troszczysz.
Nie pozwolę ci zginąć.
Ocaliłaś mnie.
Ocaliłaś mi życie, Lucy Gray.
Przepraszam.
Za dnia mam nadzieję, ale po zmroku...
Będzie dobrze.
Pomogę ci się stąd wydostać.
Słowo.
Wrócisz do Trupy, tak?
Czy to jest rzeczywiste?
Powiedz.
Skoro mam ryzykować wszystko. Ta piosenka...
To był odwet i tyle.
Billy Taupe kręcił na boku z córką burmistrza.
- Tą z Dożynek? - Była zazdrosna.
Kazała ojcu mnie wyczytać. Niech świat wie, co mi zrobili.
Masz.
Weź to.
- Nie, jest za ładna. - To pożyczka, nie prezent.
Nie dotykaj zawartości.
Nawet odrobina może zabić.
Widziałem, co wojna robi z ludźmi. Widziałem.
Przyjdzie czas, że tego użyjesz.
Trzeba walczyć o przetrwanie.
Zwyciężymy, Lucy Gray.
Zwyciężymy razem.
CZĘŚĆ II: NAGRODA
Pobudka! Wstawać!
Jessup.
Pański przyjaciel. Plinth.
Niech siądzie przy drzwiach.
Głodowe Igrzyska
Corio.
I jak? W porządku?
Tutaj, proszę.
Lepiej.
Powiedzcie, że to się szybko skończy.
Kopalnie?
Wezmę narzędzia. Tato mówił...
Na miejsca.
Szybko.
Siadaj, Festus. Na miejsca.
Za chwilę transmisja na żywo.
Proszę was wszystkich, żebyście mi pomogli.
Uwaga przed ekranami.
Nie ziewamy, nie żujemy gumy, głowa w górę, plecy prosto.
I uśmiech. Od tego mamy zęby.
Gotowi? Zaczynamy, kochani.
Pięć...
cztery...
trzy...
dwa...
Witam, tu Lucretius... „Farciarz” Flickerman.
Nie trzeba mnie przedstawiać.
Pogodynek, magik amator,
a od dziś,
informuję was z dumą,
pierwszy w dziejach gospodarz Głodowych Igrzysk.
Trzymam w dłoni zapieczętowaną kopertę.
Mój typ na zwycięzcę...
Poznacie go podczas wielkiego finału.
Tak, tak...
Już są. Zaczynamy, moi drodzy.
Wesołych Igrzysk. Wesołych... Komu umrze trybut, wychodzi.
Miłych wrażeń.
Kto opuści stanowisko, zginie.
Ruszaj.
Uu, Marcus.
Co za ulga, że już nie grasuje na ulicach.
Potwory z was!
Wszyscy!
Dziesięć...
dziewięć...
osiem...
siedem...
sześć...
- pięć... - Jessup.
...cztery...
- trzy... - Jessup.
...dwa...
jeden.
Biegnij.
Co robisz? Uciekaj.
Jessup, szybko, spadamy! Musimy uciekać.
Zniknęli pod ziemią, jesteśmy na to gotowi.
- Szybko! - Podgląd z kamer bezpieczeństwa.
Szybko!
Chodź!
Dawaj, dawaj...
Tędy!
Hy i Sol depczą Lucy Gray po piętach.
Chodź.
Nie! Błagam!
Nie!
Wataha dopada Hya i Sol.
Nie!
Drwalu, wleź tam i ją wyciągnij!
Ani myślę. Może czeka tam z cegłówką.
Trzeba było zwerbować Reapera.
Myślicie, że skończyli?
Na to wygląda.
Jeśli oglądają nas dzieci, było to pełne przemocy,
przerażające i obrzydliwe.
Pani Phipps,
jeśli musi pani wymiotować, to nie przed kamerami.
Została nam trzynastka trybutów.
Reaper ma wciąż wysokie notowania,
ale Coral i jej wataha usiłują coś ugrać.
W ciągu paru minut poległa szóstka trybutów.
Jeśli utrzymają to tempo, niedługo będziemy się zwijać.
A teraz...
rekordowe upały nie sprzyjają gaszeniu pożarów
szalejących w Dystrykcie 9.
Będę obserwował rozwój sytuacji. W Dziesiątce
ciepły front zderzy się z zimniejszym
i pojawi się lekka mżawka. I wreszcie
nad Dystryktem 12...
Błagam...
WPŁATY
...umocni się front niżowy przynosząc chłód i wytchnienie
naszym górnikom, przynajmniej do wieczora.
Tak wygląda pogoda.
Akt miłosierdzia czy mord?
Tak czy inaczej warto coś robić.
To przyciąga uwagę.
Obywatele ślą pieniądze. A mając fundusze,
mentor może posłać trybutowi pożywienie lub wodę
za pośrednictwem zmodyfikowanych dronów bojowych
z aplikacją rozpoznawania twarzy. Dzięki niej
pakiet trafi bezpośrednio do wybranego przez was trybuta.
- Dobrze mówię? - Tak.
Zdaje się, że Pup wykorzysta okazję.
Co?
Rezerwowałem stolik. Flickerman. Dwie osoby i krzesełko dla dziecka.
Nie zjawimy się na czas. Przepraszam.
Jestem gospodarzem 10. Igrzysk
i zajmie mi to dłużej, niż zakładałem, więc...
Znajdzie się później coś wolnego?
Tak? Wspaniale. Przyjadę.
Chyba że nie.
Przyglądanie się jej nie uratuje.
- Czego pan od niej chce? - Niczego. Ma przeżyć.
A nagrodę zgarnie pan przypadkiem?
Wierzę, że będzie mi się należała.
Oczywiście. Jakżeby inaczej.
I nagroda, i dziewczyna. Co za wygoda. Nie trzeba wybierać.
Ale kto decyduje, czy trafi do pana wymarzona nagroda?
Pobudka.
Nawet jeśli Lucy Gray zwycięży,
dołożę wszelkich starań, by nie zobaczył pan ani centa.
Proszę więc zadać sobie pytanie:
czy teraz też tak panu zależy, by przeżyła?
Musimy siedzieć cicho, Jessup.
Chcę tylko spać.
Podać ci wody?
Co z nią zrobiłaś?
Nic nie zrobiłam, Jessup.
Wszystko w porządku?
Będzie dobrze.
Śpij dalej.
Wiem, wiem. Będzie dobrze.
Panie Snow.
Co się stało? Lucy Gray?
Niech pan utemperuje swego nawiedzonego kolegę,
inaczej równie dobrze dziewczyna może już nie żyć.
Sejanus?
Okruchy chleba. Pożywienie
na ostatnią drogę pobratymcy. Zabobon z Dystryktu 2.
Wybadam, który Strażnik Pokoju go tam wpuścił
i wytnę mu język.
A tymczasem
ktoś go musi stamtąd wyciągnąć.
- Może Strażnicy Pokoju? - Żeby spłoszył się jak królik?
Felix Ravinstill walczy w szpitalu o życie, panie Snow.
Nie pozwolę rebeliantom na dalsze kpiny z moich Igrzysk.
Najmniejsza oznaka, że nie panujemy nad areną,
będzie dla dystryktów sygnałem do rewolty.
Zaprzyjaźnił się pan z tym radykałem.
- Ma zakończyć dziś Igrzyska? - Gorzej, jak trybuci uśmiercą obu.
Więc nie pozwólmy im na to.
Kto wie? Jeśli wyjdzie stamtąd bez szwanku,
szepnę coś o panu na ucho jego ojcu.
Wciąż marzy pan o nagrodzie, prawda?
Wstrzymam na godzinę nagrywanie.
Nie na dłużej, bo widzowie się zorientują.
Miłych wrażeń.
Szkoda, że nie przysłali mamuni.
Też żałuję.
- Musisz stąd wyjść, Corio. - Chciałbym. Naprawdę.
- Ale obiecałem cię stąd wyciągnąć. - Dlaczego?
Bo jesteś moim przyjacielem.
Muszę iść tam, gdzie są kamery.
Myślisz, że ktoś to ogląda?
Gaul wyłączyła przekaz.
Jeśli zabiją cię tu trybuci, powie, że umarłeś na grypę.
Musisz podjąć decyzję. Tu i teraz.
Chcesz walczyć z trybutami czy dla nich?
Nie zmienisz świata, jeśli dasz się zabić.
Jak mogę stamtąd cokolwiek zmienić?
Masz majątek. Spryt. Zależy ci.
Jako jedyny w klasie sprzeciwiłeś się Gaul, prawda?
Jeśli teraz nie uciekniemy, będzie po nas.
Wróć ze mną. Wydasz forsę ojca, zrobisz coś dobrego.
Albo będziesz kolejnym trupem w wojnie Gaul.
Proszę.
Zaufaj mi.
Dobra.
Biegiem! Już!
Szybko!
Wstawaj! Do wyjścia! Już!
Nie chcę cię skrzywdzić!
Miłych wrażeń.
Wstawaj!
- Szybko! - Ruchy!
Otwierać bramę!
Otwierać!
Obserwuj ekrany, czarusiu.
Wywinąłeś mi się,
ale druga na liście jest twoja ptaszyna.
Wracamy.
Przepraszam.
Corio, bardzo przepraszam.
Przepraszam.
Za to wszystko.
Mój ojciec.
Zaczynamy przetarg.
Mamuniu...
Musiałem coś zrobić.
Snow zadał cios... zadał mu cios w głowę...
zadał mu cios w ciemię i chłopiec gryzie już...
Widzę, że ma pan dość Igrzysk na dziś.
Proszę siąść.
Zszyję ranę.
Kto by pomyślał, że synek Crassusa Snowa
będzie kiedyś walczył na arenie o życie.
To, co tam zaszło, pozbawiło człowieczeństwo maski.
Obawa, że staniemy się zwierzyną,
błyskawicznie zmienia nas w drapieżców.
Odsuwa cywilizację na bok.
- Trybuci nie mają wyboru. - Mówiłam o panu.
Dobre maniery, wykształcenie, wychowanie,
opadły z pana w mgnieniu oka
i stał się pan chłopakiem z lagą, gotowym zatłuc innego, by przeżyć.
Chce pan chronić ludzi, panie Snow?
Rządzić nimi, jak kiedyś ojciec?
Trzeba się więc pogodzić z tym, czym są ludzie
i z metodami trzymania ich w ryzach.
NAKAZ EKSMISJI
Posłali mnie dziś na arenę.
Co?
Żebym ratował Sejanusa.
Co się stało? Wszystko dobrze?
Zabiłem trybuta.
Chłopca.
To musiało być straszne.
Było.
Ale dało mi też poczucie...
władzy.
Corio...
Wiem, że chcesz iść w ślady ojca,
ale wspomnienie, które najmocniej mi tkwi w pamięci,
to jego wzrok...
przepełniony nienawiścią.
Nie musisz płacić tej samej ceny po to, żeby przetrwać.
Ludzie potrafią być dobrzy.
Ty też. Jesteś dobry.
Musisz w to wierzyć.
Wstawać, przyjaciele z Kapitolu.
Tu „Farciarz” Flickerman i drugi dzień
10. Głodowych Igrzysk.
Kiedy większość z was zapadła w sen dla urody,
wydarzyło się coś spektakularnego. Bobbin
z Dystryktu 8 został zatłuczony.
Która z bestii ukatrupiła Bobbina z Ósemki?
Nieważne. Mamy jeszcze dziesiątkę trybutów.
Reaper nadal na prowadzeniu.
Nie pokazują, jak zginął,
chociaż wszędzie są kamery. To się nie trzyma kupy.
Narzekali, że są stare.
- To pewnie znów robota Coral.- Festus,
siadaj. Wracamy na miejsca.
- Co mi zrobiłaś? - Nic!
Co on wyprawia?
Nie powinien jej atakować.
- Jessup rzuca się na Lucy Gray. - Stragany. Uciekaj tam.
Stój! Coś ty mi zrobiła?
- Gadaj! - Nic ci nie zrobiłam!
Oboje są z Dystryktu 12.
I nagle powstali przeciwko sobie.
Zaraz, patrz.
Piana.
To chyba wścieklizna.
Ukąszenie w pociągu.
Poślij mu wodę.
- Zaraz... Co? - Pamiętasz wojenne afisze?
Wodowstręt. Wyślij mu drona.
- To go przerazi. - Tak.
I da jej spokój. Już i tak po nim.
Tylko ty możesz mu dostarczyć wodę.
Pani Vickers przy komunikatorze.
Dziękuję.
- Wysyła drona. - To żaden powód do dumy.
Proszę, proszę...
Co mi jest? Coś ty mi zrobiła?
Jessup?
Nie odejdę stąd.
Czuwałeś przy mnie, teraz się odwdzięczę.
Zaśnij, Jessup, zaśnij.
Niespodzianka.
No nie...
Lucy Gray.
Stój.
Patrzcie. Wataha robi to, co umie najlepiej. Osacza.
Lucy Gray znalazła się w potrzasku.
Mizzen zaciska sieć.
Pan Snow przy komunikatorze.
Coral, dasz mi ją załatwić?
W życiu.
Kiepskie są te drony.
- Nie wolno ich atakować! - Posyłam im wodę.
Wy... kretyni.
- Daliście jej uciec? - Nic nie widziałem.
Zbierz butelki na kupę, drwalu.
A jak skończysz, popatrz sobie na tamtą belkę,
na której załatwimy przynajmniej twoją ziomalkę.
Teraz.
Zrób to teraz.
I kolejny upadek
wyklucza trybuta z gry.
Obudź się!
Lucy Gray ucieka.
Tak jak Pup Harrington. Dzięki, Pup.
Jesteście do niczego!
Niestety, nie mamy kamery w szybie wentylacyjnym.
Za rok już tam będzie.
Zasłużyłeś na wodę, Tanner?
Kazałaś mi patrzeć na belkę.
Coral!
To Wovey.
Mała z Ósemki.
Łatwizna.
Zostało siedmioro.
Bezlitosny Mizzen, Cwana Coral...
Zdradziecki Treech, Dill, Reaper, oraz samotne wilczyce,
mała Wovey i Lucy Gray.
A to kto?
A... to chora Dill.
Chodząca gruźlica.
Obudź się!
Co się stało?
Dill?
Obudź się.
Ściągnął flagę.
Ukarzecie mnie teraz?
Ukarzecie mnie?!
Z OSTATNIEJ CHWILI
Obywatele Kapitolu...
Muszę przerwać transmisję, by przekazać tragiczną wiadomość.
Dotyka ona nas wszystkich.
Felix Ravinstill,
syn naszego umiłowanego prezydenta,
zmarł dziś rano wskutek obrażeń odniesionych
w zamachu bombowym.
Mieszkańcy dystryktów
uznają tę śmierć za swój triumf.
Nie dopuszczę, by moje Igrzyska dały wrogom powód do świętowania.
Ślubuję wam tu i teraz,
że zanim zajdzie dziś słońce,
tęcza zniszczenia spowije naszą arenę.
Choćby miało to oznaczać, że nie wyłonimy zwycięzcy.
Przynieście mi drinka. Szybko.
Muszę natychmiast pomówić z dr Gaul.
Idź tam z włócznią.
Zapędź ją najdalej jak się da. Zaufaj mi.
Przyszedł pan błagać o jej życie?
Nie.
Nie. Szwy...
puściły.
Nie chcę, żeby lekarze zadawali mi pytania.
Proszę usiąść.
Niech pan obciągnie koszulę.
Cicho.
Gdzieś tam jest.
To może zaboleć.
Nazywamy je głoskułkami.
Podczas wojny słuchały rozmów rebeliantów
i powtarzały je nam słowo po słowie.
Proszę uważać.
Eksperyment nieudany, ale pouczający.
Ściągam je z powrotem z kolejnych dystryktów
i patrzę, jakby tu lepiej je wykorzystać.
Eksperyment nieudany, ale pouczający.
Hej, ptaszynko...
Nie bój się!
Nie uciekaj.
Lucy!
Widzimy się w audytorium na finale.
Pewnie pęka pan z dumy.
Pańska ptaszyna, Lucy Gray, dała wspaniały popis.
Cicho, cicho. Słuchaj.
Corel.
- Lucy Gray żyje? - Już niedługo.
Mam cię, ptaszyno.
Zaraz...
Co się dzieje z Treechem?
Czy Coral coś mu zrobiła?
- Uciekaj. Już. - Co ona mu zrobiła?
Tarcia w grupie. Treech nie żyje. Żegnamy panią Sickle.
Czarno to widzę.
Niech to zadziała...
Fajnie, gdyby były to cukierki.
To już koniec?
- Możemy wracać do domu? - Wovey.
- Proszę!
To nie cukierki! Żegnamy Wovey!
Pomocy!
Mizzen, powiedz „pa”!
Lucy Gray, czekaj!
Błagam cię!
To nie fair. Naprawdę...
Chyba nie zabijałam ich po nic?
I żegnamy Festusa Creeda. Przyjemnych wakacji.
A teraz wszystkie barwy prowadzą do Gray.
Zwyciężyła.
Już po wszystkim. Zwyciężyła.
Wypuśćcie ją!
Nie pan o tym decyduje.
Zmierzam do nieba...
W poczciwe zaświaty...
Już czas mi ulecieć...
Do skoku się spinam,
Guziki dopinam
Ostatnie w doczesnym świecie.
W drogę ruszę...
Dr Gaul, przecież jest zwyciężczynią.
Proszę ją wypuścić.
Czemu jej nie atakują?
Pewnie śpiew je uspokaja.
Nie może śpiewać w nieskończoność.
Odlecę za chwilę, Niech kielich wychylę,
Niech przyjaciół oddalę,
Niech mosty swe spalę,
Gdy już braknie mi łez,
Gdy odegnam precz lęk,
Co zatruwał doczesny mi byt.
Gdy nie zostanie już nic.
Nowinę ogłoszę,
Gdy buty w tańcu znoszę,
Kiedy ciało wysiądzie,
Łódź na łasze osiądzie,
Kiedy bilans podliczę,
I gdy glebę zaliczę,
Gdy zakończę doczesny swój byt...
Gdy nie zostanie już nic.
Kiedy brzemię win zrzucę,
Gdy się kochać
nauczę...
Tu, gdzie wiodłam doczesny swój byt...
Gdy nie zostanie już nic.
Doktor Gaul, błagam.
Proszę ją wypuścić!
- Wypuśćcie ją! - Tak! Wypuśćcie!
- Wypuścić ją! - Wypuścić ją!
Kto zechce oglądać Igrzyska bez zwycięzcy?
Wypuśćcie ją.
Zwyciężyła! Lucy Gray!
Coriolanus Snow wielkim wygranym 10. Głodowych Igrzysk!
Gratulacje!
Gratki!
Igrzyska! Tak jak sam...
przewidziałem!
Tigris.
Lucy Gray?
A ostrzegałem, panie Snow.
Za oszustwo czeka kara.
Dotkliwsza, niż mógłbym sobie życzyć.
Gdzie jest Lucy Gray?
Na pańskim miejscu martwiłbym się o własne przetrwanie.
Co za traf,
że oboje rodziców uczestniczą w pańskim triumfie.
Puderniczka. Ileż to razy widziałem, jak po nią sięgała...
by przypudrować swoją śliczną twarz?
Obaj wiemy, że dziecka z Jedenastki nie zmogła choroba.
Ani drwala z Siódemki. No i stara chusteczka do nosa.
Znaleźliśmy ją w pojemniku z wężami.
Z pogrążającymi pana inicjałami ojca.
Pańska rodzina może się pożegnać z pieniędzmi z nagrody.
Prezydent poprosił mnie o wybór kary. Postanowiłem
zesłać pana na służbę w dystryktach
i trwające 20 lat wygnanie
w roli anonimowego strzegącego pokoju trepa.
Słyszysz, chłopcze?
Nareszcie.
Odgłos padającego śniegu.
CZĘŚĆ III: STRAŻNIK POKOJU
Ósemka.
Wyślijcie mnie do Dwunastki.
Proszę.
Tak sobie myślałem, że cię tu znajdę samego.
- Co tu robisz? - A jak myślisz?
Po moim numerze na arenie?
Ojciec ufundował salę gimnastyczną, żeby mi dali świadectwo.
Błagał, żebym został. Ale dowiedziałem się, dokąd jedziesz...
I od razu dałem dyla.
Przez to głupie kolano omal nie uciekł mi pociąg, ale spoko.
Przepisali mi morfalinę.
Zgłosiłeś się na ochotnika?
Zaliczę szkolenie podstawowe i spróbuję sił jako sanitariusz.
Może uda mi się coś tam zmienić.
Tak jak mówiłeś.
Nie powiedzieli nam, co przeskrobałeś.
Oszukiwałem.
Żeby ratować Lucy Gray przed wężami.
- Zabili ją? - A po co im takie ryzyko?
Stała się sławna. Jeśli za rok odbędą się Igrzyska,
zaśpiewa na ceremonii otwarcia.
Przed chwilą rozważałem zalety samobójstwa.
Przecież jedziemy ku wolności.
Może ta, dla której tyle ryzykowałeś,
czeka na ciebie na końcu torów?
Przyjacielu, nie daj im tej satysfakcji.
Twoje życie dopiero się zaczyna. Będzie świetnie.
Dla nas obydwu.
Tylko nie szarżuj. Dobra?
To będzie zupełnie inny świat.
Wysiadać!
Witamy w Dwunastce.
Napawa nas dumą fakt, że będziecie służyć tu ojczyźnie.
Na 20 lat bracia i siostry z oddziału
zastąpią wam rodzinę.
Wspólnota szkoleń, noclegów, posiłków.
Wspólnota wzlotów i upadków.
Będziecie moimi oczami i uszami w bazie i poza nią.
I będziecie mi zgłaszać wszystko, co podejrzane,
w przeciwnym razie zrównacie się z rebeliantami.
Niedawno od strzałów zginęli Strażnik Pokoju
i dwóch szefów kopalń.
Znaleźliśmy zabójczą broń, zbadaliśmy ślady DNA
i mamy całkowitą pewność, że stojący tu
Arlo Chance...
jest sprawcą.
Miejcie się na baczności. Oto, jak się kończy
rzucanie wyzwania Kapitolowi.
Jest niewinny!
Nie, Lil!
Uciekaj, Lil!
Uciekaj, Lil! Uciekaj!
Arlo!
Mordercy!
Nie! Nie!
- Uciekaj, Lil! - Mordercy!
Uciekaj, Lil!
On tego nie zrobił!
Mordercy! Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie mnie!
- Coś ci strzeliło do łba? - Nic nie zrobiła.
Kontaktowała się z rebeliantami. Czego więcej im trzeba?
Gdyby przedarła się przez tłum...
chyba nie potrafiłbym do niej strzelić. A ty?
Musimy się jakoś odnaleźć w tych realiach.
Albo niech ci tata kupi transfer i zajmiesz się czymś innym.
Mamy przepustkę na weekend. Dla poprawy morale.
Przyniosę coś do picia.
Rozgrzaliście się?
Tak!
Bo chcemy podkręcić temperaturę!
Jedyna, niepowtarzalna Lucy Gray Baird!
Czołem, Dwunastko, tęskniliście?
Tak!
Myśleliście, że już się nie spotkamy? Ja też.
A jednak wróciłam! Wróciłam!
To flaszka dla mnie?
Rzuciłam picie w 12. roku życia.
Tylko na rozgrzanie gardziołka. Chcecie piosenkę?
Nie da się skraść...
Chwil, które miałam...
Tatę wam oddam...
Bo go nie znałam.
To, co da się skraść,
Niewarte jest zachodu.
To, co możesz skraść...
Niewarte jest zachodu.
Dajecie!
Zachowam wdzięk...
Humor, nadzieję,
Majątek bierz,
Bo nie istnieje...
To, co możesz skraść, Niewarte jest zachodu.
Masz się za anioła...
Myślisz, że rządzisz mną,
Że mnie wypaczysz, że przeinaczysz, Lepiej przemyśl to...
Lucy Gray!
- Lucy Gray! - Billy Taupe!
Cienko śpiewasz, Lucy Gray.
Beze mnie wszyscy cienko śpiewacie.
- Billy! - Cześć.
Miałeś się więcej z nimi nie zadawać.
Spokojnie. Spokojnie.
- Wiem, że tęskniłaś. - Zabieraj łapy!
Nie waż się mnie tknąć, po tym, co zrobiłeś!
Inaczej znajdę węża i...
Przestań!
- Puść! - Oszalałeś?
Spadajmy stąd!
Pomyślałbyś, że to ja że będę cię ratować?
Ona tu jest.
Żyje.
Czy dziś...
Pod drzewem stawisz się?
Tam, gdzie zawisł zabójca...
Niewinnych osób trzech.
Dziwnie tu działo się...
Nie zdziwi zatem więc...
Że gdy północ wybije...
Tam spotkamy się.
Mówili, że cię tu znajdę.
Wybacz...
Wciąż stoję jedną nogą na arenie.
Ta fryzura...
- i mundur... - Myślałem, że nie żyjesz.
Też żegnałam się z życiem.
Ale wasz dziekan, Highbottom, odesłał mnie do domu.
- Highbottom? - Wsadził do pociągu, dał drobne.
- Mówił, że cię zesłali do Ósemki. - Za złamanie zasad i ocalenie ci życia.
Dałem łapówkę i wysłali mnie tutaj.
Musiałem cię odszukać.
Twój dziekan...
powiedział mi coś przedziwnego.
Cieszył się, że przy tobie przeżyłam.
A mówił, co zrobiłem z tym chłopcem na arenie?
Nie miałem wyboru.
- Mała i Dill... - Wiem.
Myślałam, że ktoś inny, może Coral.
- Nie jesteś morderczynią. - Jestem.
Podobnie jak ty.
Jesteś bezpieczna.
Twoi strażnicy. Poradzę sobie.
Będą pytać o wczorajszą bójkę.
Nie mogą nas razem zobaczyć.
W lesie jest jezioro.
Mało kto poza Trupą wie o jego istnieniu.
Chodźmy tam jutro. Tam możemy być wolni.
- Maude Ivory, masz moją gitarę? - Tak.
Mogę coś skołować.
Idzie ten twój. Na razie.
Wróciłeś.
Jak Lucy Gray?
Czułem, że znikniesz, więc łażę po mieście.
Z Billym Taupe'em?
A ten drugi to kto?
W Akademii obserwowałem, jak wszystkich obserwujesz.
I kombinujesz, kiedy się włączyć.
- Chcesz im pomagać? - Potrzebują tego, nie?
Przegrali wojnę, Sejanusie.
Wojnę, którą wywołali. Która wzbogaciła twoją rodzinę.
Nie zaprzepaszczę swojej szansy na powrót do domu,
przez twoje poczucie winy.
Rozumiesz.
Słyszałam nieraz...
o Lucy Gray.
I gdy w ostępy zapuszczę się,
Czasem widuję postać jej
W blasku nowego dnia.
A potem pustym polem szli,
Po śladach szli na wprost,
Kroczyli więc, pilnując ich,
aż doszli tam, gdzie most.
Na brzegu biały leżał śnieg,
Szli śladem drobnych stóp,
Co na sam środek mostu biegł
I tam się urwał trop.
Lecz mówią ludzie, że po dziś dzień
Dziecko to żyje wciąż,
że można spotkać Lucy Gray
Hen, na pustkowiu gdzieś.
Pierwszy raz widzę te ptaki.
Nazywamy je kosogłosami.
Czy przeżyła?
Lucy Gray z piosenki? Ślad się urwał.
Może odfrunęła.
Na pewno gdzieś tam żyje. To twarda sztuka.
Ale to tajemnica, skarbie.
Tak jak ja.
Mam coś dla ciebie.
Należała do mojej mamy.
Chcę ci ją podarować.
Wciąż pachnie różami.
Dziękuję.
Obiecuję o nią dbać.
Pewnie tęsknisz tu za rodziną.
Tęsknię.
- Wciąż o nich myślę. - Ale wróciłbyś tam?
Gdybyś mógł?
Do Kapitolu?
Muszę.
To moje miejsce na ziemi.
Ale mam nadzieję, że wrócimy tam razem.
- Kapitol mi nie leży. - Jest tam cywilizacja i panuje ład.
Głodowe Igrzyska to przejaw ładu?
Nie.
Jasne, że nie.
A gdyby nasze życie wyglądało tak?
Tutaj.
Pobudka o dowolnej porze, zdobywanie pożywienia,
mieszkanie nad jeziorem. Wciąż brakowałoby ci Kapitolu?
- Sami zebraliście? - Tak.
Dziękuję.
Jeszcze ciut za wcześnie, Maude Ivory.
- Nie. - Nie.
Za wcześnie na co?
Na zjadanie bulw.
Śliczna roślinka, ale ma swoje zwyczaje.
Nazywają ją bagiennym ziemniakiem.
Ale nasza nazwa „katniss” brzmi o wiele ładniej.
Przyniesiesz wędki, CC?
Przyda się trochę ryb na zapas.
Tęskni za Billym Taupe’em.
A ty?
Od Dożynek już nie.
Przestałam mu ufać.
Zaufanie to podstawa.
Dla mnie jest wszystkim.
Jest ważniejsza niż miłość.
Bez niej mógłbyś dla mnie nie istnieć.
A ty możesz mi ufać. Słowo.
Bardziej niż komukolwiek na świecie.
Ty też możesz mi ufać.
Szeregowy Snow?
Idziecie z nami.
Snow.
Dziś rano otrzymałem wyniki testów umiejętności.
Przejrzałem postępy szkolenia. Bijesz innych na głowę.
Połowa rekrutów nie umie czytać.
Jesteś synem gen. Crassusa Snowa.
Za co cię tu zesłali?
Podpadłem. Mam wroga w Kapitolu.
A ja zrobiłem karierę, krzyżując swoim wrogom szyki.
Przenoszę cię.
Do szkoły oficerskiej w Dwójce. Dostaniesz porządny żołd.
I szansę na powrót do Kapitolu. Wyjazd za 10 dni.
Sprawuj się dobrze, a pożegnasz Dystrykt 12 raz na zawsze.
Coś nie tak?
To jest wyróżnienie, nie opcja.
Tak jest.
Dziękuję.
- Corio? - Tigris?
Twoja czupryna!
Tak, wiem.
- Gdzie jesteś?- Radzimy sobie.
Ale skąd dzwonisz?
Musiałyśmy się wyprowadzić.
- Wynajęłyśmy sobie kąt. - Eksmitowali was?
Posłuchaj. Radzę sobie.
Panibabka też.
Nie musisz się martwić, jasne?
Chyba mam szansę się stąd wydostać.
Jeśli skończę szkołę oficerską w Dwójce,
pozwolą mi wrócić do Kapitolu.
I wszystko odkręcę.
Niedługo wrócę. Obiecuję.
Nie rozbudzaj nadziei...
Cokolwiek robisz, przestań.
- Co...? - Cicho.
Widziałem, jak rozmawiasz z więźniarką.
- Jeśli tego nie zgłoszę... - Nie ma czego zgłaszać.
Wiedzą o naszej przyjaźni. Narażasz nas obu.
Sam mi mówiłeś, że mogę coś zrobić, że mogę coś zmienić.
Grupa miejscowych chce zbiec z Dwunast...
- Nie. Zamilcz! - Wysłuchaj mnie!
Ruszają na północ.
Chcą zacząć od nowa z dala od Panem.
Jeśli skołuję im pieniądze, mogę iść z nimi.
- Ty też. - Rozdajesz im pieniądze?
- Zwariowałeś? To rebelianci. - Nie mogę tu zostać. Ucieknę.
Nie planują nic ryzykownego.
- Złudzenie - Robią to, co każdy by zrobił!
Ich przywódca, Spruce, chce wykraść z celi swoją siostrę, Lil.
Mają ją stracić tylko za to, że znała tamtego skazańca.
To skandal.
- Pomogę im. - To zdrada.
Nikt nie ucierpi. Robię to, co mi radziłeś na arenie.
Próbowałem cię ratować, kiedy okazałeś się na tyle głupi,
żeby zniszczyć mi życie.
A jeśli cię z tą kobietą złapią?
- Dobro jest warte ryzyka. - Dla ciebie.
Jak zawsze się wywiniesz dzięki łapówkom tatusia.
A mnie powieszą tylko dlatego, że cię znam.
Błagam.
Nie każ mi cię znów ratować.
Nie musisz mnie ratować, Corio.
Robią to, co każdy by zrobił.
Ich przywódca, Spruce, chce wykraść z celi swoją siostrę, Lil.
DR GAUL MINISTERSTWO WOJNY
Każdy się rodzi czysty jak łza...
Lśniący jak nowy i umysł ma zdrowy.
Utrzymać ten stan to wielkie wyzwanie,
Jak spacer po wodzie Czy życie w chłodzie.
Świat mroczny jest i pełen ryzyka,
Nieraz brałam w łeb, złych ludzi unikam,
Dlatego chcę ciebie,
Jesteś czysty jak niesiony wiatrem
śnieg.
Zimny i biały
Krążysz nad mym ciałem,
Otulasz mnie
I wsiąkasz w głąb...
Świat podły jest i w kość dać umie,
Pytałeś o powód, powodów mam tłumek,
By ci zaufać.
Jesteś czysty jak świeżutki
śnieg.
Mieliście za to kupić zapasy na drogę.
I zrobiliśmy zapasy.
Umawialiśmy się, że nikt nie ucierpi.
Przestańcie!
Co to znaczy? Broń, Sejanusie?
Nie wiedziałem, okłamali mnie.
Spodziewałeś się prawdy? Tam są Strażnicy Pokoju!
- Tu też jednego mamy. - Zaraz.
- I córkę burmistrza? - Spokojnie, Spruce.
Zaprosiłem go. Chce pomóc...
- Gdzie...? - Odejdź.
- Sprosiłeś tu całe miasto? - Jest z nami.
- Jest ze mną. - Że co?
Sza, Mayfair. Wyjaśnię później.
Mam dość twoich wyjaśnień.
Ona nigdzie nie pójdzie. Ani wy.
Tata was wszystkich powiesi.
- Nie! - Rozpuści język, idioto!
- Powieszą nas. - Racja.
Umie tylko gadać, nic więcej.
A jakie jest twoje zdanie, Lucy Gray? Umiem tylko gadać?
A jak ci się podobało w Kapitolu?
- Widzimy się przy Drzewie Wisielców! - Nie!
Stój!
Mayfair!
Po słonecznej stronie zawsze trwaj.
Coriolanusie, coś ty zrobił?
- Odstrzeliłeś burmistrzównę. - Coś ty zrobił?
Nie byłeś rebeliantem? Teraz jesteś.
- Zabiłeś ją. - Morda, Billy Taupe.
Spokojnie. Nic nam nie grozi. Nikt nas nie będzie podejrzewał.
I tak sobie stąd wyjdziesz?
- Zwalisz to na mnie? - Morda, mówię.
No to się zdziwisz, chłoptasiu z Kapitolu.
Jeśli mam dyndać, będziesz dyndał ze mną!
Nie ufałem mu.
- Billy Taupe! - Patrz na mnie!
Patrz na mnie.
Wrócisz na salę i coś zaśpiewasz.
Jakby nic się nie stało. A ja znajdę jakieś wyjście.
Dobrze? Przysięgam. Słowo. Idź, idź.
Schowaj gdzieś te karabiny. Już!
Szybko, Spruce.
To nie tak miało wyglądać.
- Zamknij się! - To moja wina.
Tak, twoja wina!
I będzie gorzej, jeśli się nie opanujesz.
Jedno słowo i będzie po nas. Więc wracamy na salę
i udajemy, że nic się nie stało.
Sam nie wiem...
Patrz na mnie. Weź się w garść. Musimy współdziałać.
Przyjechałeś tu dla mnie, tak?
Jesteśmy braćmi? Jesteśmy.
Cokolwiek zrobiłeś, zadbam o twoje bezpieczeństwo.
Tylko ta broń może nas czworo pogrążyć.
Więc będzie dobrze.
Dobra? Nikomu ani słowa.
- Ej, Beanie. - Tak?
Z kim tak wywijałeś?
Chyba ma na imię Josie.
Wstawać! Pobudka!
- Wstawać! - Smiley, co się dzieje?
Hoff dostał amoku.
Zabili córkę burmistrza i jej chłopaka, mamy odnaleźć broń sprawców.
Naszym obowiązkiem jest dbałość o pokój w dystrykcie.
Dlatego mordercy staną przed sądem!
Odszukamy zabójczą broń!
Jeśli sprawcy wpadną w ręce Panem,
do końca tygodnia będą wisieć!
Stać! Nie ruszać się!
- Sprawdź. - Nic nie zrobiłem!
Pod ścianę!
- Czysto! - Czysto!
- Wszystko dobrze? - Burmistrz każe mnie zabić.
Już mnie podejrzewa. Billy Taupe i Mayfair nie żyją.
Jeśli złapią Spruce'a albo Sejanus sypnie...
- Nie sypnie. - Skąd wiesz?
Wymuszają zeznania torturami. Nawet ze Strażników Pokoju.
Przepraszam.
Powinienem sam się zająć karabinami.
A Mayfair...
- Straciłem rozum. - Muszę uciekać. Na północ.
Tak jak planowali Billy Taupe i inni. Poza granice dystryktów.
- Jeśli tu zostanę, będzie po mnie. - A Trupa?
Potrafią o siebie zadbać.
Chciałam się tylko pożegnać.
- Ucieknę z tobą. - A twoja rodzina?
Słuchaj...
Hoff wysyła mnie do szkoły oficerskiej w Dwójce. Ale to już nieistotne.
- Chciałeś wyjechać. - Wszędzie rządzi Panem.
Kiedy tylko znajdą karabin, powieszą mnie.
W każdym dystrykcie.
Kiedy możesz ruszyć w drogę?
Jutro.
- O świcie. - Dobra.
Czekaj przy Drzewie Wisielców. O brzasku.
Jednego chyba już mamy!
Mówią, że to niejaki Spruce.
Trzy lata
walczyłem na wojnie w obronie Kapitolu.
Bywałem wściekły.
Ale nigdy dotąd nie było mi wstyd!
Dawać tu tego drugiego!
Corio.
Głoskułki wysłane do Kapitolu
poświadczyły, że ci dwaj planowali włamanie do więzienia
i ucieczkę na północ.
Chcieli przywrócić wolność tej oto terrorystce.
Nie spodziewałem się tego po jednym z naszych ludzi!
To oczywista zdrada!
Odtworzyć nagranie!
Ich przywódca, Spruce, chce wykraść z celi swoją siostrę, Lil.
Mają ją stracić tylko za to, że znała tamtego skazańca.
Nie, nie! Mamuniu! Pomocy!
Mamuniu!
Pomocy! Mamuniu! Pomocy!
Nie...
Przepraszam.
Czy dziś...
Pod drzewem stawisz się?
Tam, gdzie zawisł zabójca
Niewinnych ofiar trzech.
Dziwnie tu działo się...
Nie zdziwi zatem więc...
Że gdy północ wybije...
Tam spotkamy się.
Czy dziś...
Pod drzewem stawisz się?
Tam, skąd ukochanej
Wisielec kazał zbiec?
Dziwnie tu działo się,
Nie zdziwi zatem więc,
Że gdy północ wybije
Tam spotkamy się.
Myślisz o Sejanusie?
Żałuję, że nie mogłem nic więcej zrobić.
Szkoda, że musisz stąd odejść.
Żal mi Trupy. Ale liczę na to, że kiedyś do mnie dołączą.
Wiesz, za czym nie będę tęsknił?
Za ludźmi.
Ludzie nie są tacy źli.
Naprawdę nie.
Złe jest to, co robi z nimi świat.
Jak z nami wszystkimi na arenie.
Wierzę, że w każdym tkwi wrodzone dobro.
Nie, serio.
A ty albo przekraczasz granicę zła...
albo nie.
Więc trzeba żyć tak, żeby pozostać po słusznej stronie.
- To nie zawsze jest takie proste. - Wiem.
Jestem zwyciężczynią.
Ale to miło, że na północy nikogo nie trzeba zabijać.
Trójka mi wystarczy.
Zrobię sobie kostur. Tobie też?
Zabiłeś trzy osoby?
- Kto był trzeci? - Co?
Kogo jeszcze zabiłeś? Mówisz, że trójkę. Wiem tylko o dwójce. Tylko nie kłam.
- Wyciągniesz mi to? - Bobbin z areny i Mayfair.
Kto był trzeci?
Moje dawne ja.
Uśmierciłem je, żeby pójść z tobą.
Może przeczekamy burzę w chacie?
- Musimy iść dalej. - Będzie nam potrzebny prowiant.
Nałówmy tu ryb.
Pod deskami podłogi są ukryte wędki.
Tutaj?
Co się dzieje?
To ten karabin.
Z którego zabiłeś Mayfair?
Czyli Spruce znał to miejsce.
Jak zniszczymy broń, będziesz wolny. Będziesz mógł wrócić do domu.
Wrócisz?
Ostatni ślad.
Oprócz mnie.
Oprócz ciebie?
Nie wydałabyś mnie.
Jasne, że nie.
Pójdę nakopać trochę katnissów.
Znam dobre miejsce przy jeziorze.
- Mówiłaś, że za wcześnie. - Świat się tak szybko zmienia.
Leje deszcz.
Nie jestem z cukru.
Lucy Gray, gdzie jesteś?
Halo!
Czy coś się stało? Jeśli tak, możemy o tym pogadać.
Chowasz się przede mną?
Jest jadowity?
Usiłujesz mnie zabić?
Pytam, czy próbujesz mnie zabić?!
Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?!
Dość tego.
Lucy Gray, powiedziałem...
Zamknijcie się!
Panie komendancie.
Jak ręka?
Ukąszenie było groźne.
Zdążę o nim zapomnieć, zanim dotrę do Dwójki.
W naszych planach zaszła zmiana, szeregowy Snow.
Gratulacje, panie Snow.
Zaliczył pan wszystkie moje testy.
Poprosiłam prezydenta Ravinstilla o objęcie pana pełną amnestią.
Ze skutkiem natychmiastowym.
Powiedziałam mu też, że szkoda marnować taki talent w wojsku.
Podejmie pan na uniwersytecie studia pod moim kierunkiem.
Nie stać mnie na czesne.
Niejaki pan Strabo Plinth zaoferował pokrycie kosztów
pańskiej edukacji.
Ponieważ jego Sejanus miał w panu tak oddanego kolegę.
Oczywiście nie ma pojęcia o wszystkich aspektach tej przyjaźni.
Nie wspomniałam mu o pańskim nagranku.
Jestem pod wrażeniem.
Posłać jedynego przyjaciela na stryczek,
żebym zwrócić moją uwagę.
- To nie było tak. - Czy aby na pewno?
Przecież za to zgarnął pan wreszcie Nagrodę Plintha.
Prezydent zgodził się na organizację kolejnych Igrzysk.
Mieliśmy wielką widownię. To pańska zasługa.
Ale zanim wezmę pana pod swoje skrzydła...
Po tym wszystkim, co pan widział w prawdziwym świecie...
spytam pana ostatni raz.
Czemu służą Głodowe Igrzyska?
Kiedyś wydawało mi się,
że są karą nałożoną na dystrykty.
Potem sądziłem, że mają być przestrogą dla nas z Kapitolu
przed czyhającym w dystryktach zagrożeniem.
Teraz wiem, że cały świat jest areną.
A Głodowe Igrzyska są nam potrzebne
rok w rok,
by przypominać nam wszystkim,
kim naprawdę jesteśmy.
A kim jest w takim układzie pan?
Zwycięzcą.
Witam w domu, panie Snow.
Ależ przystojnie wyglądasz!
A ty co myślisz?
Myślę, że wyglądasz zupełnie jak twój ojciec, Coriolanusie.
Drobiazgi osobiste Sejanusa Plintha z Dystryktu 12.
Miałem zamiar wręczyć to dziś jego rodzicom. Jako podarunek.
Dziś świętowaliby jego 19. urodziny. Uznałem jednak
że woleliby sprawiedliwość.
Najlepsi przyjaciele.
- Wyrosło panu w dystryktach serce. - Nie w dystryktach.
W Głodowych Igrzyskach.
Powinienem panu dziękować.
Uznanie za pomysł z Igrzyskami należy się pańskiemu ojcu. W połowie.
Ja je tylko wymyśliłem na potrzeby projektu.
Jako żart.
W pijanym widzie.
Mieliśmy wymyślić, jak ukarać wroga tak dotkliwie,
by nigdy nie zapomniał, jak bardzo nas skrzywdził.
Wytrzeźwiałem i chciałem to podrzeć, ale pański ojciec...
mój najlepszy przyjaciel, wykradł mi tekst.
Opatrzył go obydwoma nazwiskami i zaniósł Gaul, żeby jej się podlizać.
Sięgnąłem po morfalinę...
po śmierci pierwszego dziecka.
Miałem nadzieję, że formuła Igrzysk się wyczerpie.
Próbowałem je na różne sposoby unicestwić.
I wtedy zjawił się pan.
A ja będę miał teraz na rękach krew wielu kolejnych pokoleń.
Dowiódł pan, jaką cenę człowiek jest gotów zapłacić za widowisko.
Proszę mi powiedzieć...
Była smutna, że wyjeżdża pan z Dwunastki?
Pańska śpiewająca ptaszynka.
Chyba oboje się smuciliśmy.
Wiem od swoich informatorów, że zniknęła.
Że burmistrz mógł ją zlikwidować.
Ale dowodów na to nie ma.
Tajemnica.
A tajemnice potrafią wpędzić ludzi... w obłęd.
No proszę.
Dziedzic fortuny Plinthów. I nic nie stoi mu na drodze.
Śnieg zawsze ląduje na szczycie.
Tak.
To właśnie rzeczy, które najbardziej kochamy, są naszą zgubą.
IGRZYSKA ŚMIERCI
BALLADA PTAKÓW I WĘŻY