Netflix — oryginalny serial anime
Podładowałeś się?
A ty?
Robię tylko to. W końcu to szpital.
Środowisko miałoby się lepiej, gdyby ludzie byli robotami.
Być może.
Jak tam Projekt Eden?
Wdrożono go.
Dobrze.
Wcale nie.
Ludzie biją się o dostęp do kapsuł.
Nie starczy dla wszystkich.
Wkrótce i tu nie będzie się dało przetrwać.
Dobrze, że zdążyliście z projektem.
Zabierz szybko Liz do kapsuły.
Spokojnie. Sama przy nich pracowałam.
Wiedziałam, że nosiciele wirusa nie mogą poddać się hibernacji.
Ashley…
Zadbaj o Liz.
Jej choroba nie jest zaraźliwa.
Twoje komputery opracują lek, gdy będziecie w hibernacji.
Gdy się zbudzi, od razu ją wyleczą.
Prawda?
Tak.
Popatrz!
Eden Zero?
Tak, zrobiłam napis z Emily.
Kazali ci stworzyć piękny, rajski ogród, prawda?
Dlatego to Eden Zero: miejsce, z którego wyrośnie. Ładna?
Prześliczna.
- Zero to moja ulubiona liczba. - Naprawdę?
Zero ma ogromny potencjał.
Wszystko rozpoczyna.
- Bóstwa… - Nie dawaj mamie tak się rozgadywać.
Ojej.
Hej, słuchacie?
Tak jest!
Oj, wy…
W porządku?
Mogłaś się przeforsować.
Lepiej odpocznij w środku.
Tato?
Nie martw się. Chodźmy do domu.
Emily…
Co mi dzisiaj przyniosłaś?
Śliczne, dziękuję.
Dziękuję, Emily.
Też chciałabym wyjść się pobawić.
Poza Edenem Zero.
Niech to!
Ty jesteś nadzorcą projektu. Nie możesz nic zrobić?
- Przyznaj jej priorytet! - Władze się na to nie zgodzą.
Ale trzeba ją zahibernować!
- Inaczej Liz… - Dobrze wiem!
Przepraszam.
Wybacz.
W porządku.
- Wszystko się ułoży. - Tak.
Tatusiu, opowiesz mi o Edenie?
Tak.
Eden jest pełen przyrody.
Powietrze jest tak czyste, że nie trzeba wkładać maski.
Na wiosnę kwitną kwiaty, a jesienią rosną jabłka.
Całe kosze przepysznych jabłek.
Skoro powietrze jest czyste, mama też tam zamieszka.
Tak, pewnie.
A Emily?
Emily też.
Tato…
chcę móc dalej rozmawiać i śmiać się z Emily.
Wiem.
Żyć w świecie, w którym każdy się śmieje.
Emily… mama…
i tata.
Liz…
Liz.
Liz!
Liz,
uśmiechnij się.
Ostatni raz.
Pora na ciebie. Musisz iść.
Co to za przyszłość bez was obu?
Masz stworzyć Eden.
Świat pełen natury, którą kochała Liz.
Ashley…
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Proszę.
Podaj hasło.
Zurych?
Osiągnięto limit długości hibernacji.
Jeśli ludzie nie zbudzą się w ciągu doby,
przeżyje niespełna trzy procent.
Podaj hasło.
Kto cię zbudował?
Moim twórcą jest doktor Weston Fields.
Dzisiaj to Zero, prawda?
Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie.
Wszelkie akta dotyczące doktora usunięto.
Zero to doktor Fields. Chce zniszczyć wszystkie ludzkie dzieła.
- Ale… - Proszę, podaj hasło.
I głos Zurycha…
Podaj hasło, aby przerwać hibernację.
Uważasz ludzi za szkodniki?
- Hasło… - Czy ten świat potrzebuje ludzi?
Saro Grace, nie znam odpowiedzi na te pytania.
Mam obowiązek nadzorować Eden Jeden i strzec ludzi zamkniętych…
Powiedziałeś: „Sara Grace”?
Tak, nosisz numer 34449. Sara Grace.
Co jeszcze o mnie wiesz?
Grupa krwi 0 Rh+. Żadnych dalszych ani bliższych krewnych w hibernacji.
Mam nagranie z twojego uśpienia.
Oto i ono.
Nie miałem cię za aż taką kupę złomu.
Robot nie ma wymówek. Jak mogłeś tak zostawić Sarę?
Wiesz najlepiej z nas wszystkich, że ludzie nie są źli.
Oczka zmruż, dziecinko
Mama nad tobą czuwa
Tata nad tobą czuwa
Oczka zmruż, dziecinko
Oczka zmruż, Saro
Za nami dobry dzień
Jutro też będzie taki
Oczka zmruż, Saro
I rośnij zdrowiutka
Nie płacz, Saro, będzie dobrze.
Zdrzemniesz się chwilkę i obudzisz się w pięknym świecie.
Tata i mama z tobą nie pójdą. Przykro nam.
Żyj dalej, Saro. Kocham cię.
Ja też. Żyj, Saro.
Niezwykłe.
Projekt Eden się powiódł.
Świat jest czysty,
a moje genialne roboty ocaliły naszą przyrodę.
To świat idealny.
Jedyny sposób, by zapobiec jego kolejnemu zniszczeniu, to…
Zurychu.
Tak, czym mogę służyć?
Jesteśmy gotowi przenieść moją świadomość do robota?
Tak. Mam tylko jedno pytanie.
Jakie?
Tylko pan zna hasło, które uwolni ludzi z hibernacji.
W jaki sposób mam ich zbudzić, gdy przeniesie pan umysł do robota?
Bez obaw.
Mam obowiązek strzec ludzi…
Nie obawiaj się.
- Ale… - Cisza!
Światu nie brak ludzi.
To najlepszy sposób na ocalenie natury.
Zero, jak minęło ładowanie?
Coś nie tak?
- Znaleziono już człowieka? - Nie.
Strażnicy badają obszar, w którym wykopano kapsułę.
Zatrzymano towarzyszące jej roboty?
Nie, zdążyły zbiec z Edenu Trzy.
- Przygotuj robota niszczącego. - Tak jest.
Kto się podłączy?
Ja pójdę.
Co jest?
A to co?
Robot niszczący Zera.
Jego zadaniem jest zniszczenie sprzymierzeńców ludzi
oraz ich schronienia.
Co?
Nie, puszczaj!
Puść mnie!
Robotom nie wolno skrzywdzić człowieka.
Jak to?
Tak zaprogramowali nas nasi stwórcy.
Ale…
Człowiek…
Możesz podłączyć się do miejsca, w którym się spotkaliśmy?
Tak, ale musisz podać hasło…
- Proszę, w ten sposób je poznam! - Zrozumiano.
Podłączono. Uruchamiam.
- Co chcesz zrobić? - Zatrzymam Zero.
Stań!
Emily, chodźmy.
Nie dam ci niczego zniszczyć!
Dalej nie przejdziesz!
Ludzie to szkodniki.
Zlikwidować.
ZURYCH
Podobno nie wolno krzywdzić ludzi!
Nie, ale jesteś wewnątrz robota.
Przeciwnik nie widzi więc człowieka, tylko inną maszynę.
Można w takim razie uznać to za starcie dwóch robotów.
Jasne.
Nadchodzi!
PJ!
I reszta!
Potwierdzam!
Genewo, wyślij straże. Zlikwiduj wszelki opór.
Zrozumiano.
Tego starcia nie unikniecie!
Cap! Złapany!
Ostrzeżenie dla Zurycha.
Złóżcie broń.
Nie masz władzy nad starszą jednostką.
Zatem jesteś przestarzały.
- Mam młodszy głos od ciebie. - Nie rozumiem.
Odsuńcie się, nic nie widzę!
Ty mały…
Ej, przestań!
Złaź ze mnie!
Awaria.
- Ile to potrwa? - Trzy minuty.
Muszę grać na zwłokę.
Sterowanie głosowe.
Odkąd skończyło się odliczanie, minęło już osiem godzin.
Jak chcesz hasło, to pomóż!
Doktorze Fields!
Wysłuchaj mnie, doktorze!
PJ!
Co robisz, złomie?
Zostaw!
Nie będę tracił czasu.
Uruchomiono.
PJ!
Jesteś cały?
Wdrażamy plan A.
Jesteś pewna, że tak zdobędziemy hasło?
Skoro doktor cię stworzył, może się udać!
Wiem, że tam jesteś, Westonie Fieldsie!
Jest jakiś inny człowiek?
Tak, o tutaj!
Gdzie?
Nie wykryto oznak życia.
- Tutaj! - Co?
Tato.
Bez wygłupów.
Emily mi to przyniosła.
Co ty mówisz?
Bardzo mi się podoba.
- Co ty opo…? - Tato!
Tato!
Co to znaczy?
Zero, czekamy na rozkazy.
- Zero to moja ulubiona liczba. - Nie!
- Prześlicznie pachnie. - Nie!
Ty też powąchaj.
Rzeczywiście.
Bardzo mi się podoba.
Tata przywróci piękno natury.
Mam za zadanie przystosować Ziemię do życia.
A mógłbyś posadzić wszędzie jabłonki?
Nie, nie jestem człowiekiem.
Masz stworzyć Eden.
Świat pełen natury, którą kochała Liz.
Nie jestem…
Świat, w którym każdy się śmieje.
Liz…
Ashley…
Kocham cię.
Uciekaj!
Świat nie potrzebuje ludzi, by być doskonały!
Dlaczego?
Program… zabrania robotom krzywdzić ludzi.
Nie. Jesteś…
Kocham cię.
Ja ciebie też, Ashley.
Liz.
Saro!
Doktorze Fields!
Kiedyś byłem człowiekiem.
Byłem…
Usterka jednostki centralnej.
Zero, twoje ciało wkrótce się wyłączy.
Zdradź mi hasło!
Jaki świat chcesz stworzyć z pomocą ludzi?
Ty go stworzysz.
Ten wymarzony przez Liz.
Nie jest za późno.
Świat, w którym każdy się śmieje.
Emily… mama…
i tata.
Proszę.
Uśmiechnij się.
Ostatni raz.
To na pewno zadziała?
Oj, wybacz.
KODEKS ETYCZNY JUSTIN ROBOTICS
Punkt pierwszy:
Produkowane roboty mają ułatwiać ludziom życie
i nie wolno im ich narażać.
Punkt drugi:
Roboty mają być zdolne do współpracy
i napraw, by zapewnić bezpieczeństwo.
Punkt trzeci:
Jeśli robot nie spełnia powyższych wymogów,
nie może dalej funkcjonować.
Przerywam hibernację.
Rozpoczynam wybudzanie.
ZURYCH
Saro.
Jak ty odpowiedziałabyś na swoje pytanie?
Czy według ciebie świat potrzebuje ludzi?
Tato, mamo.
Szkodliwa substancja. Usunąć.
Szkodliwa substancja!
Ssak. Człowiek.
Człowiek. Śmiech. Radość.
Łza.
Mamo, tato…
nazywam się Sara.
Co to za ciało?
Przez jakiś czas musisz w nim zostać.
W języku ludzi jest „urocze”.
ZURYCH
Cieszę się, że znów rozmawiamy, doktorze.
Natychmiast zreperujemy dawne ciało.
Nie trzeba.
To się nadaje.
Napisy: Piotr Kacprzak