CLARKSON'IN ÇIFTLIĞI
BÖLÜM 22 MANTARLAR
Yazın ortalarına yaklaşmıştık.
Çiftçilik takvimindeki en zevkli işlerden birini
yapma zamanı gelmişti.
Kış boyunca ahırda mahsur kalan inekleri
tekrar tarlalara salmak.
Dört tanesini römorka koyup inek bölgesine gideceğiz.
Evet.
Şu kapıyı açalım.
Seninle çalışmayı artık seviyorum.
- Eskiden sevmiyor muydun? - Hayır.
Hadi bakalım inekler.
Yürüyün.
- Binin. - Evet.
- Hadi. - İşte böyle.
Hadi.
Evet.
Kendin git, ben de dört tane getireyim.
İnekleri tarlalara salma gününü çok seviyorum
çünkü çok mutlu oluyorlar.
Beş altı ay ahırda mahsur kaldıktan sonra
aniden özgürlüklerine kavuşuyorlar,
her taraf ot. "Hatırladım!" diyorlar.
İneklerin tarlasına gelirken
bu işi geçen yıl nasıl yaptığımız hatırladım.
Şunlara bak! İnekler sevindi! Özgür kaldılar!
Hadi bakalım! Çok mutlular.
Özgürüm, açık havadayım.
Timsahları salıyoruz.
Bir saniye.
Evet, artık özgürsünüz. Hadi.
Bu kadarcık mı?
Hadi ama, niye koşmuyorsunuz?
Dans edip mutlu olmanız gerekiyor.
Nankör hergeleler.
Yaşadığım bu hayal kırıklığından sonra uzay penislerine bakmaya gittim.
Bir hayal kırıklığına daha kendimi hazırlamıştım.
Evet. İyimser davranıp...
Bir... İki kasa alacağım.
Mantarlar için iki kasa.
Darth Vader kostümümü giyeyim.
Lastik eldivenleri takayım
Yok artık! Daha neler!
Şunlara bakın.
Şunlara da.
İnanılmaz.
Şu güzelliklere bak, şuna bak.
Bu iş olacak gibi, gerçekten olacak.
Toplamak için
döndürüp boğar gibi yapıyoruz.
Tam olmadı ama...
Akşama ekmek üzeri mantar yiyeceğim.
Mantarları kasalara koyduktan sonra...
ÇİFTLİK DÜKKÂNI
...açılmadan yetişmek için hemen çiftlik dükkânına gittim.
- Lisa. - Evet?
- Haberler iyi. - Öyle mi?
- Çok güzeller. - Değil mi?
- Bunların türü ne? - İstiridye mantarı.
- Aman tanrım. - Bir şey hazırladım.
DIDDLY SQUAT MANTARLARI
- Sepetle mi satacağız? - Evet.
Sepeti ne kadar olsun? Bence 3 ya da 3,50 sterlin olabilir.
- Evet. - Sonra da mantarları
minibüsün aşçısı Scott'a gösterdik.
- Bak. - Vay.
- Çok güzel değil mi? - Şimdi bunlar...
- Evet! - Burada yetişti.
- Devamı da gelecek. - On sekiz kadar.
Sabah ekmek üzeri mantar yaparız.
- Evet. - Muhteşem olur.
Ekmek üzeri mantarı herkes sever.
Fazla artarsa
mantarlı ketçap da yapabiliriz.
İyi fikir.
- Evet. - Çorba?
Ne istersen.
- Her şey olur. - Vegan burger.
- Evet. - Nihayet...
- Vegan değil. - Vay.
Evet.
Ne yaptın?
Ne oldu hayatım?
Ne oldu?
- İyi misin? - Sen...
Ağlıyor musun, gülüyor musun?
İtirazımız kabul edilmiş.
Yok artık.
- Ne? - Cidden mi?
- Evet. - Güzel!
Aman tanrım!
- Bravo. - İtirazımız kabul edilmiş. Vay canına!
Aman tanrım! Anlatsana.
- İnanılır gibi değil. - Okuyorum.
- Hey. - Tebrik ederim.
- Aman tanrım! - Tanrım!
- Tebrikler. - Çok endişeliydim.
- Çok uzun bir belge ama... - Evet, uzunmuş.
"Madde 41. Daha açık bir dille
"ifade etmek gerekirse..."
Planlama müfettişi bunu yazan.
"...kullanım şeklini tarım, kafe, restoran,
"çiftlik dükkânı, park alanı ve tuvalet olacak şekilde
"çoklu kullanım olarak değiştiriyorum."
- Yok artık. - Ne istiyorsak vermiş.
- Ne istiyorsak. - Evet.
Görünüşe bakılırsa... Şu kalkacak.
- Orada restoran iznimiz yok. - Kabul.
- Evet. - Ama bu burada kalacak.
- Harika. - Şu tarafta kafe de yapabiliriz.
Öyle mi?
- Yağmur yağarsa şeye yer olur... - Resmen Konsey'e
siktir çekmişler.
Tanrım! Çok endişeleniyordum.
- Harika oldu. - Mantıklı olan bu aslında.
- Tabii ki. - Evet.
Konsey saçmaladı,
- müfettiş de... - Konsey itiraz eder mi sence?
- Sanmam. - Milletin parasını boşa harcamış olurlar.
Müfettişin karar vermesi ne kadar sürdü?
- Dört ay mı? - Evet.
Hata yapmamıştır, değil mi?
Üç yıl sorun yaşamayacağız gibi duruyor.
- Üç yıl iznimiz var. - Evet.
- Geri döndük. - Scott her şeyi yapabilir.
İşte bu!
Lisa, Konsey'e karşı kazandığımız bu zaferi kutlamak için
Oxfordshire'lı zayıf ve sarışın arkadaşlarını
keçi yogasına davet etmeye karar verdi.
Şimdi kürek kemiklerini
iyice sıkıp göğsümüzü açıyoruz.
Üçüncü savaşçı pozu.
Kalçalarla omuzlar düz olsun, bel kaslarını kullanın.
Sonra da sıkarak...
Bunların çağdaş hareketler olduğuna şüphe yoktu
ama ben keçileri yoga malzemesi olsunlar diye almamıştım.
Çalıları yesinler diye almıştım.
Kamp yerleri de hazır olduğundan artık bu işe başlayabilirlerdi.
Ama buraya sadece yeterince büyük olanları getirebilirdik.
Evet.
Ne yapıyoruz?
Tartıyoruz.
- Kilosu düşükse... - Evet.
On yedi kilodan düşükse kırmızıya boyuyoruz.
- Her tarafını değil tabii. - On yedi kilo mu?
Evet. Dışarı çıkmaya hazır olanları da yeşile boyuyoruz.
Lizzie süt makinesini alacak.
Umarım hepsi yeşil olur.
Katı besinlere geçtiler.
- Koşumu nasıl takacağız? - Böyle, bak.
Sen bu işlerden anlarsın.
Şişman bir tane bulalım.
- Kotumu yeme. - Çabuk.
Kes şunu! Hayır.
Kesin şunu!
Tamam, bu 96.
- Yani... 96 ne? - Libre mi?
- Hayır... - Kilo.
Doksan altı kilo olamaz ki. Ben bile yokum o kadar.
- Evet. Yeşil. - Yani...
- Boyayı sıkmadan bırakma. - Tamam.
Azıcık sadece. Sorun yok.
Bırakma, bırakma. Geri getir.
Kaçacak.
Dur, şey yapayım... Tanrım.
- Bu iş günler sürecek. - Yeterli.
Kes şunu.
- Böyle olmayacak. - Çok ağırlar.
- Ortadan tutman lazım. - Emin ol.
Bu öksürüyor.
- Her yere kustu. - Evet.
Çekil. Bırak şunu!
Bu 16 ama arka ayakları yerdeydi.
- Öyle olmaz ki. - On yediden fazla olduğu kesin.
Biz beceriksizliğimizi sergilerken...
Yapma şöyle ya.
...keçi uzmanı Lizzie geldi.
Merhaba Lizzie!
Ne yapıyorsunuz?
Tartıyoruz.
- Nasıl gidiyor? - Pek iyi değil.
- Şaşırdım. - Ne demiştik? 18 virgül...
- Evet ama boyamadık. - Ben boyadım.
- Öyle mi? - Evet.
Bunun daha kolay bir yolu var mı?
Evet, kesinlikle var. Tartı kullanabilirsiniz.
Benim önerim o olur.
Keçi tartının üzerinde nasıl duracak?
Yani... Durur, sorun olmaz.
Bu prize takılıyor, değil mi?
Evet, hazırız. Sen ekrana bak.
- Tamam. - Ben tartıya koyunca
ağırlığı gösterecektir.
Evet, 19,46.
- İşte böyle. - Nasıl...
Acıdı!
Yaramazlık yaptığın için şimdi sen tartılacaksın.
Tanrı aşkına.
Bu bayağı ağır.
Vay, 28,66.
Ellerini şöyle...
- Evet, yanlış oldu. - Evet.
- 23,92. - Keçilere iyi bakmışsınız,
hepsi de sağlam, sağlıklı keçiler.
- Beğendin yani. - Çok beğendim.
İyi iş çıkarmışsınız.
Bu delikanlıların hepsi 17 kilonun üzerinde.
- Evet. - Ve...
- Çıkmaya hazırlar. - Fazlasıyla.
Peki.
Keçileri kamp yerlerine götürmeden önce
Lizzie'ye sormam gereken bir şey vardı.
Bir şey duydum... Kitapta okudum yani.
Kaçarlarsa...
Evet, çünkü...
Yok artık.
- Çünkü... - Kes şunu.
Çitleri iyi yapamazsanız facia olur.
Çünkü içeride tutamazsınız. Durmazlar.
Öğrenirlerse... Çok zekiler.
Kaçmaya başlarlarsa o iş bitmiş demektir.
Lanet olsun!
- Bunun niyeti kötü. - Tanrı aşkına!
Evet.
- Ne diyordun? - Geçti, geçti.
Çitler, facia falan diyordun.
Düzgün yapmazsanız facia olabilir.
Yani...
- Koruma lazım mı? - Evet.
- Kasık koruyucu lazım. - Biliyorlar.
- Onlarınkiler kesilmiş ya.
- Acıttı. - Lisa'ya yapmıyorlar.
Hayır, bir daha yapma.
Bir daha... Bir daha yapma.
Gidin başımdan!
- Eskiden çok tatlılardı. - Küçükken sevimlilerdi.
Şimdi her şeyi yiyorlar.
- Biri kaçacak olursa... - Evet.
En fazla ne kadar zarar verebilir ki?
İnsanların taşaklarına vurmak dışında?
Yıllar önce çok kötü bir sürü vardı.
Fidanlara saldırdılar.
Fidanlara ulaşmak için de iki tarla geçiyorlardı.
Yola çıkıp kazaya neden olabilirler.
Ya da biberleri yerler. Ne kadar yerler bilemem.
- Yemezler. - Seraya girerler.
Keçiler seraya girerse kötü olur.
- Çok dikkatli olmamız lazım yani. - Aynen öyle. Evet.
- Tanrım, düşünsene... - Joe'nun işi zor.
- Piyon onu kullanıyoruz. - Üzerime çıktı!
- Seni çok sevdi. - Hiçbir kutsalları yok.
Sonra Lizzie'ye keçilerin yaşayacağı tarlayı gösterdik.
Burayı böyle ekmeden bırakmaya devam edersem yakında çalılık olacak.
Evet. Çalıları hallederler.
Lizzie, her fırsatta
keçilerin kaçma yetenekleri konusunu hatırlattı.
- ...tutunamasın. - Tırmanacak bir şey gerekiyor mu?
Dışarıdalarken öyle bir şey vermiyoruz
çünkü elektrikli çitin üzerine devirip
- öyle kaçıyorlar. - Yok artık.
- Evet. - Stalag Luft III gibi mi?
- Evet açıkçası. - Yani...
Baştan alalım. Şu anda ahırda olan ahşap oyuncakları...
- Evet. - ...buraya getirsek
çitin üzerine koyup kaçarlar mı?
Evet. Büyük benzin varillerini
çitin yanına getiriyorlar.
Çiti alçaltıyor ya da üzerinden atlıyorlar.
- Vay be. - İyiymiş.
Evet. Şu domuz kulesinin üzerine çıkıp çitten geçmeleri
birkaç saati bulmaz.
- O tarafta olsalardı yani. - Evet.
- Tanrı aşkına. - Zekice.
Çok zekiler. Hafife almayın.
Biz keçilerin motosikletle çitlerden atlayıp atlayamayacağını düşünürken
Kaleb ve Charlie Londra'da çok daha önemli işlerle uğraşıyordu.
Çiftlikten Mutfağa inisiyatifine Başbakan'ın verdiği desteği konuşmak için
Başbakanlık Konutu'na davet edilmişlerdi.
Bu önemli görüşmeye hazırlanmak için öncesinde bir kafede buluştular.
KAHVE SANDVİÇ SICAK YEMEK PAKET SERVİS
Evet, bugün...
- Evet. - Çok insan olacak.
- Büyük etkinlik. - Evet.
Jeremy bana dedi ki "Kaleb, konuşacak konu arıyorsan
"Ricky'ye artık başbakan olmayacağını söyle." dedi.
- Rishi. - Rishi.
Cumhurbaşkanı... Pardon, Başbakan.
Bu da iyi başlangıç aslında. Öyle de.
-"Merhaba Cumhurbaşkanım." - Hafta sonu
gübre atacağım, gel görüşelim.
"Bir dahaki sefere başbakan olmayacaksın."
Ne konuşacaksın? Neye odaklanacaksın?
- Genç çiftçilerden bahsedeceğim. - Güzel.
- Gençlerin çiftçilik yapmasından. - Evet.
Gidip kendi çiftliğini kuramıyorsun.
Çünkü çok pahalı, bir de herkes bizi kazıklama derdinde.
Evet. Geçen bir traktör için fiyat aldım.
- Evet. - İndirimli fiyatı
- 205.000 sterlin. - İnanılır gibi değil.
Gidelim artık.
Geç kalacağız.
Trafalgar.
- Burada araba sürmüştüm. - Evet.
Bu virajda sinyal vermemiştim.
- Öyle mi? - Evet.
Nelson da orada.
Nelson kim?
Amiralmiş.
Çok yüksekte.
Savaş kazanmış. Neye bakıyordur sence?
Neye?
- Şurada bayraklar var ya... - Evet.
Amirallik Kemeri şurası. Tamam mı?
- Tamam. - Kemerin tepesinde gemiler var,
onlara bakıyor.
Ona mı bakıyor?
Fransızlarla olan Trafalgar Savaşı'nda komutan oymuş.
Adamın heykelini yapacağız diye bir sürü beton...
"Ben kalp Londra." Hadi oradan.
Düğmeye basacağım.
Bas bakalım.
BEKLE
Nereye gidiyoruz?
- Whitehall'a gidiyoruz, yani... - Bu ne?
- Çok... - Neyse.
Yürüyelim.
Geldik. Whitehall'dayız. Her şey burada yapılıyor.
Ne yapılıyor?
Ülkeyi yönetme işi. Bak, kabine üyelerinin ofisleri.
- O ne? - Kabineyi bilmiyor musun?
- Hayır. - Şey diyebiliriz...
Kıdemli bakanlar.
Hepsi burada mı çalışıyor?
Saati bilmiyorum. Saat kaç?
Dokuzu on bir geçiyor.
Erken gelmişiz. Biraz takılalım.
Günaydın.
Cevap veren olacak mı diye mi bakıyorsun?
Evet. Günaydın.
- Seni deli sanacaklar. - Sadece "Günaydın." diyorum.
Konuşmak istemiyorlar.
Nihayet o meşhur siyah kapıdan geçmelerinin zamanı gelmişti.
Hazır mısın? Öyle mi çalınıyor?
Evet.
Tanrı aşkına. Peki.
Ne? Kapıyı çaldık.
Anlamadım?
- Siz girin. - Tamam.
- Merhaba. Nasılsınız? - Nasıl gidiyor? Teşekkürler.
Haberiniz olsun,
kapıyı öyle sert çalarsanız dışarı atılırsınız.
Anlamadım?
Kapıyı sert çalmayın.
Pardon, biz çiftçiyiz.
Fark etmez.
- Tamam. - Peki.
Çalmayız.
- Tamam. - Sorun değil.
Dersimizi aldık.
Kaleb ve Charlie, Başbakanlık Konutu'ndaki
kapı polisinden azar işitirken...
- Hadi keçiler, içeri geçin. - Yürüyün. Hadi.
...Lisa ile ben de nihayet keçileri yeni evlerine götürüyorduk.
Şimdi plan şu. Burası alıştırma bahçesi.
- Evet. - Tüm kuzukulaklarını vesaire
yiyene kadar burada kalacaklar.
- Tamam. - Sonra alt tarafa geçecekler.
Ağızları şey olacak...
- Şeye alışacak... Evet, aynen. - Güçlenecek.
Ağızları güçlenecek. Sonra da... Dikenli çalıları görüyor musun?
Asıl onları yemelerini istiyorum.
Evet.
Çalıları yemeye başladıklarında
işin ilginç kısmı başlamış olacak.
Maksat onları yemeleri.
Ama hepsinden önce yapmamız gereken bir şey vardı.
Ne kadar can sıkıcı olsa da elektrikli çite alışmaları gerekiyordu.
Çıkın bakalım.
Çıkıyorlar.
- Beyaz çitte hafif elektrik var. - Evet.
Turuncu çit ise şebekeye bağlı.
Bak, nasıl plan kuruyorlar. "Kaçış yolunu buldum.
"Beyler, beni takip edin.
"Bir zıpladık mı karşıdayız."
Çarptı mı?
Direği yemeye kalktı.
"Artık direkleri yemek yok."
Pardon.
Komik değil.
- Hayır, hafif bir şok bu. Bak... - Komik değil.
Gülmemeliyim.
Eğlenmiyorum.
Hayvanların acı çekmesinden hoşlanmıyorum ama öğrenmeleri şart.
Kısa sürede öğrendiler.
- Şimdi de hepsi ortaya toplandı. - Evet.
Güvenlik önlemleri sayesinde kaçış planları boşa çıktı.
Yiyin.
Ağzınız güçlensin.
- Sonra çalıları yiyeceksiniz. - Bu taraftan.
Başbakanlık Konutu'nda
Charlie bir düşünce kuruluşunun ciddi bir sempozyumuna katılmıştı.
Hibelerin listesini okudunuz.
- Ama hepsini saymadınız. - Evet.
- Programları da öyle. - Evet.
Çiftçilerin hibe başvurusu için neredeyse doktora yapması gerekiyor.
O sırada bahçede olan Cumhurbaşkanı Ricky ise hoşbeşle meşguldü.
- Ben... - Nasılsınız? Rishi. Hoş geldiniz.
- Hoş bulduk. - Ne var burada?
- Hepsi çiftlikten mi? - Evet, öyle.
- Fenland Bayrağı sosisi var. - Peki.
Geleneksel kasap sosisimiz.
- Bramblebee'den. - Peki. Evet...
- Pastırma da var. - Tanrım! Bu koku...
- Yukarıda kabine toplantısı vardı. - Eminim... Evet.
Gerçekten, toplantı odası yukarıda. Kokuları alınca
herkesin dikkati dağıldı. Çok güzel.
Şuna bak.
Kabine toplantı odasında...
- Nasılsınız? - Memnun oldum.
...Kaleb, Başbakan'la tanıştı.
- Hoş geldiniz. Kaleb, nasılsın? - Nasılsın?
Gençleri çiftçilik yapmaya yönlendirme konuşmasını yapma zamanı gelmişti.
- İyi misin? - İyiyim, sağ ol.
Saçın çok güzelmiş.
- Benim mi? - Evet.
- Gerçekten! - Kötü mü demişlerdi?
- Öylesine mi söyledin? - Saçları severim de.
Sohbete dışarıda devam ederlerken Kaleb sonunda
genç çiftçiler konusunu açtı.
Sürekli aklımda.
Ama bir türlü sadede gelemedi.
Çiftçilik bir iş değil.
- Bir yaşam tarzı. - Evet.
Evet. Başka türlüsü olmaz. Yaşam tarzı.
Kalkıp da "Of, bugün işe gideceğim." denmez.
Sabahları kalkıp "İşe gitmem lazım.
"Sekiz-beş mesaim var.
"Bir an önce bitse keşke." demem hiç.
Öğlen yemek yiyip "İş bitse de gitsek." demem.
Hiç demem. Kalkınca "Bugün ne yapıyorum?" derim.
Mesela dün... Önceki gün
sabah inekleri sağdım, sonra da
silajlık ot biçtim.
HADİ ARTIK, SADEDE GEL
Sonra ilaç attım. Her gün farklı.
Herkesin bir hayali olmalı.
- Bence de. - Hedef öyle belirlenir.
İki, üç, beş yıl sonra o hayali gerçekleştirdin diyelim.
ÜLKE YÖNETİYORUZ BURADA
Yeni hayal kur.
Her zaman demişimdir, hayalin gerçekleşmesi için...
Kaleb ülke yönetiminde sekteye neden olurken
Lisa ile ben de yenileri çıkmış mı diye
mantar sığınağına bakmaya gittik.
Yok artık!
- Aman tanrım! - Büyümemişler mi?
- Aman tanrım! - Ne oldu?
Nasıl ya?
Şuna bak. Ne kadar var? Binlerce.
Aman tanrım. Bunlar böyle.
İnanılmaz.
Aman tanrım!
- Vay! - Tanrı aşkına!
Bunlar hazır.
Fazlasıyla hazır.
Evet.
Yirmi dört saat önce böyle bir şey yoktu.
Biliyorum.
Hangi malzemeyle bu kadar şey üredi?
- Bilmiyorum. - Yirmi dört saatte.
Şuna bak.
Mantar satmaya başlaman lazım.
Dahası, olağanüstü aslan yelesi mantarı da ortaya çıkmaya başlamıştı.
Vay canına!
Süngerle karnabahar çiftleşmiş, ortaya bu çıkmış.
Mantar bu.
Adam bunlara uzay penisi demişti.
Bu hakikaten uzaydan gelmiş gibi. Gerçekten öyle.
Bu kadar ürünün onda birini bile çiftlik dükkânına sığdıramazdık.
O yüzden o gün için yapacaklarımı bir kenara bırakıp
alelacele kurduğumuz mantar tezgâhının başına geçtim.
MANTAR BUGÜNE ÖZEL
Yeni Diddly Squat ürünleri ilginizi çeker mi?
İstiridye mantarı.
Süpermarkettekilerden farklı.
Aslan yelesi mantarı da var.
- İkisinden de biraz olabilir miyim? - Evet, tabii.
İSTİRİDYE 20G = 20P 100G = £2.00
427 gram.
12,81 sterlin.
Tamam.
Merakımdan soruyorum, "Uzay Penisi" mi satıyorsunuz?
UZAY PENİSİ BUGÜNE ÖZEL
Erkek domuz Ajax'i domuz ormanına,
dişilerin yanına bırakmamızın üzerinden 11 hafta geçmişti.
Bu dördü.
- Gebe olduklarını umuyorum. - Evet.
Yapma.
O yüzden, civardaki bir domuz uzmanı hayvanları muayene etmeye geldi.
Haberler iyiydi.
- Hepsi hamile. - Hepsi hamile mi?
- Hepsi mi? - Evet.
O zaman satmamıza gerek kalmadı. Hamile olmasalardı
bunları boşuna beslemiş olurduk. Pastırma olmaları gerekirdi.
- Gerald! - Merhaba.
- Gerald, merhaba. Pardon! - Merhaba Lisa!
- İyi misin? - Evet.
- Domuzlar güzelmiş. - Değil mi?
- Evet. - Sende domuz var mı?
Bunlar böyle...
- Bunlar anneler. - Evet.
Domuzlar hakkında bir şeyler duydum.
- Çok kötü olabiliyor, değil mi? - Ne?
Hani dişiler... Alta geçtiklerinde...
Biçerdöverin düzgün olması lazım, korumak gerekiyor.
Hani yanlardan şey çıkıyor ya...
- Gerald. - Evet canım?
Bu ağaçları 60 yıl önce mi dikmiştin?
- Evet. - Bunları sen mi diktin?
- Evet. - 60 yıl önce.
- Yok artık! - Evet.
Her taraf çayırlıktı, ta yukarıya kadar hiçbir şey yoktu.
Sonra şeye kadar kestiler... Bunlar hep... Öyle işte.
Bu ağaçlar senden genç mi yani?
Evet.
- Evet. - Gerald'ın ormanı.
Eski küreklerle böyle yapıyorsun.
- Vay be Gerald. - Sonra da
saplayıp topuğunla bastırıyorsun.
Şeyle dolaşırdım... Neydi adı? Tuhaf bir şeydi.
Çubukla bükülüyor, su var... İçinde sıvı var.
Yıllar geçtikçe...
Sekoya ağaçları falan vardı...
Onlar eski ağaçtı. Hani...
- Peki. - En çok iki haftada bir şey olurdu...
- Isırgan otu. - Evet.
Onun gibi bir şeydi.
O zamanlar patronların her dediği olurdu.
Sadece...
Sevindim. Bunları senin diktiğini bilmiyordum.
Güzel. Çok güzel.
Adını değiştirelim, bundan sonra "Gerald Ormanı" olsun.
Tepeleme kadar doldururduk, mahsulün üst kısmının
biraz altına kadar.
Artık haziranın ortalarına gelmiştik
ve çiftlikte işler her zamankinden daha yoğundu.
Downs Ground adındaki bir tarlada
ilk kez ot hasadına katıldım.
Ot balyaları plastikle kaplanıyor,
kışın da yem olarak ineklere veriliyordu.
Silaj topluyoruz, değil mi?
Silaj, ıslak hâlde poşete konulan ota denir.
Ottaki doğal şekerler sayesinde mayalanır,
bu da inekler için iyi bir şey.
Şeker içeriği yüksek.
Kaleb, domuzların bu tarlada kalırken ortalığı biraz dağıtmasına
hâlâ sinir oluyordu.
Neden "Jeremy giremez." yazıyor?
JEREMY GİREMEZ!
Çünkü tarlanın içine ediyorsun.
Ama hasat her şeye rağmen oldukça iyi gibiydi.
Ot yetiştirmeyi sevdim.
Matematiksel bir yönü var, zevkli.
"Bu işi düzgün yaptım." diye düşündürüyor.
Hani çim biçerken aynı yerden iki kere geçmezsin ya?
Çimini kendisi mi biçiyor acaba?
Tamamdır.
Ot hasadı bitince...
Gübre makinesine bakmamız lazım.
- Evet. - ...sıra her yıl yapılan
Kırmızı Traktör teftişine gelmişti.
Çiftliğin temiz olduğunu ve iyi yönetildiğini kanıtlayacaktık.
Evet, güzel. Sorun yok.
Çiftlik müdürü artık Kaleb olduğundan...
- Bir, altı, altı, sekiz, sıfır. - Sekiz, sıfır.
...bu sefer hiç stres yaşamadım.
Muhasebe defteri. Güzel.
Hepsi burada.
İlk yardım dolabı var, güzel.
Tabelalar doğru mu?
- Evet. - Çok güzel.
- Kum kovası. - Tamam.
- Günaydın. - Nasılsınız?
- Günaydın. - Yine mi mantar?
Her yere mantarla gidiyor.
Artık yer altında yaşıyorum.
Evet. Kaleb ne kadar meşgul olsa da...
...ben daha meşguldüm.
İSTİRİDYE 250 GRAM 5 STERLİN
Dördüncü rafı da kurdum.
Her gün durmadan mantar satıyorum
ama hâlâ bu kadar daha var.
Yarın sabah bu kadar daha gelecek.
Ertesi gün de, ondan sonraki gün de.
O kadar çok mantar olmuştu ki
dükkânda ve hamburger minibüsünde satmanın yanı sıra
civardaki barlara da pazarlıyordum.
Hatta rakip çiftlik dükkânlarına da.
Dün akşam biraz yedim.
- Gerçekten çok güzeller. - Evet.
Dün gece bundan pişirdim. Harika bir şey.
Tanrım. Dün akşam bundan yedim. Süper bunlar.
Her seferinde değişen pazarlama konuşmamla
ciddi miktarda satış yapsam da...
Beş kilo alalım.
1,2.
6,1 kilo.
...sorunu çözmekten hâlâ çok uzaktım.
Tanrı aşkına.
Ama tüm bu çılgınlığın ortasında
arada bir kendime güzellik yapmaya da vaktim oluyordu.
Büyük bir sürprizim var.
Evlilik teklifi mi?
Ne zaman sürpriz desen
"Bu sefer teklif edecek." diyorum. Hep öyle oluyor.
Ağaç düşmüştü ya hani?
- Kaldırmıştık. - Şu büyük, güzel olan mı?
Gel, bak.
Şuna bak.
Kaldırdığımız ağaç bu.
Vay canına.
Çok mutlu oldum.
Evet.
Altı ay falan yerde kaldı ama hâlâ hayatta.
Asıl tuhaf olan,
her yerinden küçük dalların bitmesi.
Evet. İnanılmaz.
Yeniden canlanmak böyle bir şey, değil mi?
Öyle, evet.
- Aferin. İyi yapmışsın. - Gerçekten mutlu oldum.
Teklif konusunu düşündüm. Henüz hazır değilim.
Ancak Doğa Ana'nın yaralarını sarma kabiliyeti
her zaman neşe kaynağı olmuyor.
Bazen de çok can sıkıcı olabiliyor.
Bunun bir örneğini de...
Yüce tanrım.
...Kaleb'le tekrar baraj üzerinde çalışmaya başladığımızda gördük.
Burası...
Ulaşamıyoruz bile.
Testereyle gelip bunların hepsini kesmemiz lazım.
En son ne zaman gelmiştik?
Fazla olmadı ki.
Balta girmemiş orman gibi olmuş.
Neyse ki bu bahaneyle Wally'yi kullanabilecektim.
Dünyada en sevdiğim makine bu.
Geri döndüm.
Duygusal destek makinem.
Yıkım makinesi.
Şuna bak.
Kıyma yapıyor.
Atomlarına ayırıyor.
O ne?
- Ne? Testere pantolonu. - Sadece ön mü?
- Yani... - Evet.
Böyle keserken üzerine gelirse
buna çarpıyor. Dişliler sıkışıyor ve makine duruyor.
Brokeback gibi.
O ne?
Evet. Aferin.
Otur. Otur.
Otur.
Gitti bile. Diğeri de gitti.
Baraj alanına yeni yol açtıktan sonra
inşaat işçisi moduna girdik
ve sıradaki işe geçtik.
Öğle arası.
Güzel oldu, değil mi?
Aklıma bir şey geldi.
Bu traversleri kullanmak yerine niye o boruyu kullanıyoruz?
Anladım. Traversleri uzatıp şeyi koyarsak...
Traversleri oraya koyarsak... Anlıyor musun?
- Evet. - Kepçeyi getiririz,
çukur kazarız...
Bunun arkasındaki gibi kazık çakarız.
Aynen. Kazık çakarız,
birini yerleştirirsin, sonra diğerlerini de.
Geriye sadece kille traversleri desteklemek kalır.
Sonra da
su, traverslerin
üzerinden gider.
Niye baştan öyle yapmadık?
"Boru lazım." diye düşünüyordum ama aslında buraya gerek yok.
Boruyu çekmemiz lazım o zaman, değil mi?
Başka yerde kullanırız.
- Çiftliğe götürürüz. - Çiftliğe geri götürürüz.
Aynen.
Kancadan çıkar.
Ne fark ettim, biliyor musun?
Ne fark ettin?
Ocak ayına, başladığımız noktaya geri dönmüş olduk.
Boru tarlanın üst kısmında, aşağıda hiçbir şey yapılmadı.
O baraj hiç bitmeyecek.
Ancak travers planını uygulamaya başladığımız için
barajın biteceği konusunda çok daha iyimserdim.
Çek, arkayı kaz. Yeterince kazdı mı?
Bir kez olsun başladığımız noktadan daha ileride
bırakalım istiyorum.
Alanı hazırladıktan ve çamura kazık çaktıktan sonra
traversleri yerleştirme zamanı gelmişti.
- Hazır mısın? - Evet.
Evet. Kepçeci.
Göt çatalı alarmı!
Dikkat. Dikkat.
Bastır.
Gaz veriyorum.
Kepçeyi kullanarak
temel traversini iyice yerine yerleştirdim.
Ancak...
Yüzeye çıkıyor.
Onu düşünmemiştik, değil mi?
Ben hep üzerinde dururum.
Hiç çivi getirmedin mi?
Hayır... Olmaz ki.
Traversin üzerine çivi çakarsak
suyun sızacağı çatlağı büyütmüş oluruz.
Şunu sabitleyeyim istiyorum.
Üzerine diğer traversi koyunca
aralarında çivi kadar boşluk olacak.
O zaman bize şey lazım... Mengene miydi o?
Mengene gibi bir şey.
Büyük bir vida olmaz mı?
- Demir yolu traversi için mi? - Evet.
StowAg'e gitmemiz lazım.
Onu iyice yerine yerleştirmeden
üzerine yenisini koymayalım.
Bak.
Tahtanın yüzeye çıkacağı niye kitaplarda yazmıyor?
- Üzerine koyabilir misin? - Evet. Üzerine bassana.
- Evet... Tamamdır. - Oldu mu?
Oldu.
Evet.
Gün boyu çalıştık. Ne yaptık dersen...
İşe yarar hiçbir şey yapamadık.
Ama bu barajla daha işim bitmedi. Pes etmiyorum.
Ancak barajla tekrar ilgilenmem biraz vakit alacaktı
çünkü tahmin edeceğiniz üzere satılacak mantarlar vardı.
Yok artık.
Ancak Lisa'nın aklına bir fikir gelmişti.
Aslan yelesi mantarlarını
Diddly Squat'ın kurutma ünitesinde kurutup toz olarak sattığında
benim mantar olarak satmamdan daha çok para kazanacaktı.
Sen 100 gramını üç sterline satıyorsun.
- Evet. - Beş gün mü dayanıyorlar?
Ben 100 gramını 30 sterline satacağım,
bir yıl dayanacak. Aslan yelesi...
Sabah Chippy'ye gittim, küçük bir sağlık ürünleri dükkânı var.
Aslan yelesini kaça sattıklarını sordum.
Haftada bir getiriyorlarmış, geldiği gün hepsi satılıyormuş.
- Çok iyi. - Burada yazıyor.
-"Aslan yelesi mantarı tozu." - Evet.
-"30 gram, 40 sterlin." - Evet.
- 40 sterlin mi? - Evet.
Her sabah kahveme katıyorum.
Beynine nane şekeri yedirmiş gibi oluyorsun.
Zihnin açılıyor, her şeyi daha net görüyorsun.
Kullanmadığım zamanlar farkı hissediyorum.
- İnanılmaz. - Bir saniye.
Burada dediğine göre odaklanmaya, hafızaya ve sindirime katkısı varmış.
- Evet. - Peki.
Üzerindeki de besin değerleri mi?
- Evet. - Toplam yağ, sıfır.
- Mükemmel. - Sodyum, sıfır.
- Mükemmel. - Toplam karbonhidrat, sıfır.
Toplam şeker, sıfır. İlave şeker, sıfır.
Protein, sıfır. Hiçbir şey yok bunun içinde.
Mükemmel.
İçinde hiçbir şey yoksa hafızaya, odaklanmaya
ve sindirime nasıl katkısı oluyor?
Mantarların büyüsü işte.
Biliyorum da tereyağı katsan bir anlamı olur.
İnsanlar bunu nasıl... Neden?
Şikâyet mi edeceksin, yetiştirecek misin?
Zor olacak. Dükkânda şöyle konuşmalar geçecek.
"Almak ister misiniz?" "Mantar tozu mu?"
-"İçinde ne var?" "Hiçbir şey." - Her neyse.
Ciddi soruyorum Lisa, arkadaşların bunu yiyor mu?
Aslan yelesi kullanmayan kimse yok ki.
- Hiç anlamıyorum. - Tamam, bak...
Merhaba.
Merhaba Neşeli.
İnanmayacaksın ama
Lisa bunun 50 gramını 40 sterline satmayı planlıyor.
- Vay. Ne yapıyorsun? - Bu benim kurutucum.
- Evet. - Bu tepsi doluydu.
Hiçbir şey kalmadı neredeyse. Bunu öğütücüden geçirip
küçük poşetlere koyacağım,
- raf ömrü 12 ay olacak. - Peki.
Range Rover'dan poşet içinde toz mu satacaksın?
Yani... Peki.
- Şey yapıyorum... - Bir yıl dayanacak mı?
Kurutulup toz hâline getirilince 12 ay dayanıyor.
Benim aldıklarım kurutulup öğütülmüş, 12 ay yazıyor.
Onlar nereden biliyormuş? Test mi yapmışlar?
- Test yapmışlar, evet. - Onlar test yapmış.
Bizimki daha iyi
- çünkü yerel ürettim. - Hayır.
Onlar test yapmış.
- İncelemişler, doğrulamışlar. - Evet.
- Sonuçta...
Kuruturken suyunu alıyorsun, değil mi?
- Evet. - Hiç su kalmıyor.
- Evet. - Yani içinde...
- Mantar olmuyor... - Bakteri.
Evet, aynen.
Tehlike Analizi ve Kritik Kontrol Noktası tamam yani.
HACCP. Gıda... Temel gıda standartları.
Hayır, bu çiftlikten çiftliğe. Onu yapmaya gerek yok.
Çünkü... Hayır.
Senin dediğin, tüketiciye satarken.
Charlie, burada domates yetiştirip dükkânda satmak
yasak değil.
Çiftlik dükkânında satmak serbest.
- Hayır. - Ama düşünsene,
kurudu bu, içinde su kalmadı. Tozdan başka bir şey yok.
Kuru olduğundan emin miyiz?
Toz hâline getireceğim ya.
İyi ama üç hafta sonra küflenebilir.
Sattığını ve küflendiğini düşün.
Bir yıl değil,
- üç hafta dayamış olur. - Ama... Peki.
- Sen ne öneriyorsun Charlie? - Test yaptırman lazım.
- Sonra da... - Hayır.
- Laboratuvarda test yaptır. - Evet.
Testi kimin yaptığını öğreniriz.
Ya da mantar olarak satmaya
- devam ederiz. - Yazık olur ama.
Sabahlar çaya, kahveye aslan yelesi katmak
- güzel oluyor. - Kimse sevmez ki onu.
- O sırada... - Onu yapan erkek yok ki.
Senin tanıdıkların arasında yoktur çünkü iki milenyum önce doğmuşsun.
Bu milenyumda doğanlar biliyor.
Tamam, şöyle bir çözüm düşünelim. Bir yıl yazman şart mı?
- Altı hafta ya da iki ay yaz. - Tamam.
- O zaman... - O zaman sorun çözülür mü?
- Evet, çünkü... - Tamam.
Ama o süre için test yapılmalı.
Tamam.
Tamam, yola koyulalım.
- Ben pazarlamaya devam. - Burada kurutmaya
- devam ediyorum. - Tamam.
Şey... Ne yaptığını kaydetmen lazım.
Tamam.
-"İki saat boyunca kuruttum." - Video çekeceğim. Peki.
- Güzel. Kolay gelsin. - Video çekeceğim.
Tamam. İlk olarak, kamera...
Önce mantarları yıkadım. Yok.
Önce saplarını kestim.
Sonra buzdolabında yıkadım. Şeyde...
Önce saplarını kesip sonra yıkadım.
Mutfağın tamamı sertifikalı. Sonra bunları...
Haziranın sonuna geldiğimizde
çiftlikteki her şey harika görünüyordu.
Ama bir sorunumuz vardı
çünkü Charlie mutlu değildi.
Basitçe ifade etmek gerekirse hava istediğimiz gibi gitmemişti.
Martta son 40 yılın yağmur rekoru kırılmıştı.
Mayıs çok soğuk geçmişti.
Haziranda ise tüm zamanların sıcaklık rekoru kırılmıştı.
Çok kötü oldu, değil mi?
Neden ki?
Charlie bu türbülansın etkilerini
Kaleb'in kanola ettiği tarlaya bakarak şimdiden görebiliyordu.
Güzel bir tozlaşma olmamış.
Bayağı bir eksik var.
Nisanda havanın kötü olmasından dolayı.
- Evet. - Yeterince gelişememiş.
Evet.
Dönüm başına hasat 100 kilo azalacak.
Evet.
Yüz dönümde 12 ton kadar.
Evet.
5.000 sterlin.
- Kötü oldu. - Bu üründen kâr etmek
- zor olacak. - Evet.
GİRMEK YASAKTIR!
Kendi morali bozuk olduğundan
başka kimsede de moral bırakmadı.
- 1,6... - Ama onlar...
Hayvan değiller ama bitki de değiller.
- Başlıyoruz. - Merhaba.
Kesin güzel haber getirmiştir.
Bunu neden getirdin? Arpa mı bu?
- Tarlaları dolaştım. - Peki.
Bildiğin gibi bahar arpasını ekmekte biraz gecikmiştik.
Evet.
Şimdi hepsi böyle filizleniyor. Bak.
- Bu kötü bir şey mi? - Arpanın mayalanmasını engelleyebilir.
Bira yapamayabilirsin.
Bir tarafta erken çıkanlar, olgunlaşmış olanlar var.
Bir de toprakta hâlâ besin olduğundan
bu küçük filizler de çıkmış.
Bu geç olgunlaşanlar hasat zamanı sorun çıkaracak.
Çünkü olgunlaşmamış ama iri tanelerle olgun taneler bir arada olacak.
- Neden... - Hepsini
birbirinden ayıramayız.
Yani...
- Ne yapacağız peki? - Hiçbir şey yapamayız.
Umarım hava güzel gider, yağmur yağmaz, hasat zamanına kadar olgunlaşırlar.
Yoksa buradan Hawkstone çıkmaz.
- Yani diyorsun ki bundan... - Ne?
Havanın nasıl olması lazım?
Fazla sıcak olmaması lazım
çünkü o zaman erken olgunlaşırlar.
Havanın tam 25-26 derece olması lazım.
- Bugünkü gibi yani. - Bugünkü gibi.
- Altı hafta boyunca. Yok, sekiz. - Sekiz hafta.
Hava istediğimiz gibi giderse bir şansımız olabilir.
Gitmezse gerçekten... Endişeliyim.
Onu hepimiz biliyoruz.
Biliyor musunuz?
Bizde de arpa var.
Sizin bahar arpanız ne durumda?
İyi gibi.
Duydun mu? Onların bahar arpası iyiymiş.
Yeriniz nerede?
Market Harborough. Leicestershire.
- Leicestershire. - Evet.
Bizim arpa hakkında ne dersin?
Alttaki filizler sorun, değil mi?
Alttaki filizler sorun. Aynen.
İyiye işaret değil.
Değil.
Kahretsin.
Charlie'nin kötümser hasat tahmini, çiftlik müdürü ile yaptığımız
yarışma toplantısının da keyfini kaçırdı.
Kaleb'in masrafları
100.000 sterlin sınırını geçmişti.
101.905,75 STERLİN
İnsan korkuyor.
102.000 sterlin harcadık ama sonucu biz belirlemiyoruz.
- Evet. - Jeopolitik olaylar, hava durumu.
Ortaya çıkacak olan fiyat.
- Çünkü... - Evet, aynen.
Kumarhaneye gitmek gibi.
Minimum bahis iki sterlinse oynarsın.
- Evet. - Arkadaşlarla vakit geçirirsin.
- Ama minimum bahis 50.000 sterlin ise... - Evet.
- ...oynamazsın. - Evet.
Beş yıl önce masrafımız neydi?
Yarısı falandı sanırım. Gübre fiyatı iki katına çıktı çünkü.
78.000... Düşünsene, 78.000 sterlin harcıyorsun...
O parayı toprağa atıyoruz.
Evet.
Ne getireceğini ölçemiyoruz bile.
Dört ton kadar arttı. Neden, biliyor musun?
Çünkü çizginin sonuna gelince
- hemen kapattım. - Temkinlisin.
Tohum fiyatları arttı.
Yüzde 35, yüzde 40 arttı.
- Yani... - Kimyasallar...
Onlar da arttı. Mesela glifosat.
Eskiden 20 litrelik kutu 40 sterlindi.
- Evet. - Şimdi 162 sterlin.
Glifosatın kutusu, 20 litresi 162 sterlin.
- Yabani otlar için. - Evet.
Tanrım. Bu rakamlar insanı korkutuyor.
Tahtadaki tek olumlu nokta ise, her ne kadar ben de ekside olsam da
bazı girişimlerimin yakında kâra geçecek olmasıydı.
- Bal, bu... - Tekrar gelmeye başlayacak, değil mi?
Birkaç haftaya.
Evet.
Mantar.
- Evet. - Bu artıya geçebilir.
- Evet. - Hardal belli olmaz.
- İyi para getirir. - O da artıya geçer.
Domuzların maliyeti çok yüksek. Neden?
Hayır. Açıkçası şu anda toplam masraf bu.
Ama satışta olanların hepsi satıldığında,
- dükkânda vesaire... - Evet.
- Olur. - ...bu artıya geçecektir.
Bir saniye. Doğal tarla neden benim tarafımda?
Senin tarlan.
Tamam da... Senin deneyin değil miydi o?
Ama senin tarlanda.
Haksızlık bu. Kararı sen verdin.
- Evet. - Ama benim tarafımda.
- Evet. Hayır. - Senin tarafında olmalı.
Gözümden yaş geldi. Ne oluyor?
Tahtanın Kaleb tarafı sallantıda olduğundan
benim ekip biçmeme projemin başarılı olması şarttı.
Konsey'in vurduğu prangalardan kurtulan dükkânı ve hamburger minibüsünü
yaz tatili turistleriyle baş edebilecek hâle getirmek için
acele etmemiz gerekiyordu.
2. SEZONU İZLEDİNİZ... KADRO MENÜDE!
Bir burger, bir pastırma hazır. Çok teşekkürler.
- Hadi. - Ölçüyoruz.
Yani park alanını bir an önce hazırlamamız gerekiyordu.
- Kaç oldu? - Kırk beş.
Altmış sekiz olacak.
Zor olacağını düşünmüyordum.
Burası.
Pahalı da olmayacaktı.
Elli üç metre.
Zaman da almayacaktı.
Evet, burası.
Ama yanılmıştım. Hem de çok yanılmıştım.
SONRAKİ BÖLÜMDE
80.000 sterlin mi? Neden kendimiz yapmıyoruz?
İki günde biter.
Bitmez.
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram
Proje Kontrol Sorumlusu Berkcan Navarro