FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 22: ROZKWITANIE
Zbliżało się lato,
więc nadszedł czas na jedną z najprzyjemniejszych prac
w kalendarzu rolniczym.
Powrót krów na pola
po ich zimowym zamknięciu w oborze.
Cztery do przyczepy i możemy jechać na pole.
Tak.
Otwieramy bramę.
Lubię z tobą teraz pracować.
- Wcześniej nie lubiłeś? - Nie.
Dalej, krowy. Dobre krowy.
Dalej.
- Wsiadać. - Tak.
- Dalej. - Dobrze.
Dalej.
Dobra.
Pojedziesz sam? Ja wezmę następne.
To jeden z moich ulubionych dni, kiedy wypuszczam krowy na pola,
bo są takie szczęśliwe.
Po pięciu, sześciu miesiącach w stodole.
Nagle mają wolność, trawę
i wracają wspomnienia.
Wjeżdżając na pole,
przypomniałem sobie, jak robiliśmy to ostatnio.
Patrzcie, jakie podekscytowane krowy! Na wolności!
Super. Jakie szczęśliwe.
„Jestem wolna”!
Uwalniam raptory.
Czekajcie.
Jesteście wolne. Idźcie.
I tyle?
Czemu nie biegacie?
Miałyście tańczyć z radości.
Niewdzięczne kanalie.
Po tym rozczarowaniu pojechałem sprawdzić swoje kosmiczne penisy,
oczekując kolejnych rozczarowań.
Jestem optymistą, więc zabiorę...
jedną... dwie skrzynki.
Dwie skrzynki na moje grzyby.
Tylko się przebiorę za Dartha Vadera.
Gumowe rękawiczki.
O rany! Ja pierdzielę!
Spójrzcie na nie.
I te.
To niesamowite.
Spójrzcie na te ślicznotki.
To naprawdę może się udać.
Żeby je zebrać, trzeba wykonać
ruch skręcający, jakbym je dusił...
Nie do końca tak.
Boże, zjem sobie dziś grzankę z grzybami.
Po zapakowaniu grzybów...
SKLEP NA FARMIE
...pojechałem do sklepu, żeby zdążyć przed otwarciem.
- Lisa. - Tak?
- Mam dobre wieści. - Tak?
- Są piękne. - Prawda?
- Co to za grzyby? - Boczniaki.
- O Boże. - Zrobiłem tabliczkę.
WYHODOWANE W DIDDLY SQUAT
- Będą na koszyczki. - No.
Ile za koszyczek? Powiedziałbym, że 3 £, 3,50 £.
- Dobrze. - Poszliśmy pokazać je Scottowi,
kucharzowi w burgerowni.
Spójrz tylko.
- Piękne, co? - Wyhodowane w...
- Tak! - Hodujemy je sami i będziemy mieć
- regularne dostawy grzybów. - Około 18.
Możemy podawać grzankę z grzybami.
- Właśnie. - Świetnie.
Każdy lubi grzanki z grzybami.
Zrobimy z nich keczup,
jeśli za dużo wam ich zostanie.
Nieźle.
- Tak. - A zupa?
Co tylko chcesz.
- Zaszalejemy. - Wegański burger.
- Tak. - W końcu...
- Wegański? - Szlag.
No.
Co narobiłeś?
Co się stało, kochanie?
O nie. Co się stało?
- Co ci jest? - Jesteś...
Płaczesz czy się śmiejesz?
Wygraliśmy apelację.
Nie gadaj.
Nie wierzę!
- Tak. - Nieźle!
O mój Boże!
- Gratulacje. - Wygraliśmy sprawę!
Mów wszystko.
- Niemożliwe. - Dopiero to czytam.
- Hej. - Gratulacje.
- O mój Boże! - Boże!
- Gratulacje. - Tak się martwiłam.
- To długi dokument, ale... - Cholera, ale długas.
„Punkt 41,
aby uniknąć wątpliwości...”
To inspektor ds. planowania.
„...skoryguję zarzut zmiany sposobu użytkowania na mieszany,
obejmujący rolnictwo, kawiarnię, restaurację,
„sklep, parking i toalety”.
- Kurczę. - Oddał nam wszystko.
- Wszystko. - No.
Wygląda na to, że nie... Tego już nie ma.
- Nie możemy mieć tam restauracji. - Mnie pasuje.
Ale możemy działać tutaj.
- Świetnie. - Możemy zrobić kawiarnię tam.
Naprawdę?
- W razie deszczu... - To największy środkowy palec
w stronę rady, jaki...
Boże, tak się martwiłam.
- To niesamowite. - Ale to też zdrowy rozsądek.
- Oczywiście. - Wiem.
Rada go nie miała,
- a ten inspektor... - Myślisz, że rada się odwoła?
- Nie sądzę. - I wyda pieniądze podatników.
Temu inspektorowi... Ile mu to zajęło?
- Cztery miesiące? - Tak.
Chyba nie popełniłby błędu, prawda?
Zasadniczo jesteśmy bezpieczni. Zdaje się, że na trzy lata.
- Możemy działać przez trzy lata. - Dobrze.
- Wracamy do gry. - Scott może zrobić wszystko.
Ja pierdolę!
Lisa postanowiła uczcić to zwycięstwo nad radą,
zapraszając swoje szczupłe, blond przyjaciółki z Oxfordshire
na kozią jogę.
Następna pozycja,
ściągamy łopatki, otwieramy klatkę piersiową.
Teraz pozycja wojownika III.
Biodra prostopadle, ramiona też, brzuch aktywny.
I wyciągnijcie...
To na pewno było bardzo nowoczesne,
ale nie kupiłem kóz jako rekwizytów wellness.
Kupiłem je, żeby zniszczyć jeżyny.
Liczyłem, że mogą już zacząć, skoro zbudowałem im kemping.
Ale mogliśmy je tam przenieść dopiero, jak będą dość duże.
Dobra.
Wiesz, co robimy?
Musimy je zważyć.
- Jeśli to niedowaga... - Tak.
Czyli mniej niż 17 kilogramów, pryskamy ją na czerwono.
- Nie całą. - Mniej niż 17 kilo?
Tak. A jeśli jest gotowa, by wyjść na zewnątrz, na zielono.
Trzymaj kciuki, bo Lizzie jedzie
zabrać maszynę do mleka.
Jedzą już pokarmy stałe.
- Jak wsadzimy je do uprzęży? - Tak, spójrz.
Widać, że masz wprawę.
Dobra, weźmy jakąś grubaskę.
- Nie jedz mi dżinsów. - Szybko.
Przestań! Nie.
Przestańcie!
Dobra, ta waży 96.
- Nie, ale 96 czego? - Funtów?
- Nie... - Kilogramów.
Na pewno nie 96 kilogramów. Ważyłaby więcej niż ja.
- Dobra. Zielona. - Więc...
- Najpierw trzeba ją spryskać. - No.
Nie, pryskam. Spokojnie.
Nie puszczaj jej. Przyprowadź ją.
Ucieknie nam.
Czekaj, ja tylko... O Boże.
- Nigdy nie skończymy. - Wystarczy.
Przestańcie.
- To się nie uda. - Jest dość ciężka.
- Musi być w środku. - Mówię ci.
Ta właśnie kaszlała
- i zwymiotowała. - No.
Złaź!
Ta ma 16 kilo i dwie tylne nogi na ziemi.
- To niedokładne. - Zdecydowanie ponad 17.
W środku tego festiwalu niekompetencji...
Daj spokój.
...przyjechała Lizzie, ekspertka od kóz.
Cześć, Lizzie!
Co robicie?
Ważymy je.
- I jak idzie? - Nie za dobrze.
- Nie gadaj. - Ile to było, 18 i...
- Nie jest oznaczona. - Jest.
- Naprawdę? - Tak.
Jest na to łatwiejszy sposób?
Moglibyście użyć wagi.
Polecam ten sposób.
Jak sprawić, by koza stanęła na wadze?
Stanie tam. Będzie dobrze.
To jest podłączone do prądu?
Tak, jesteśmy gotowi. Stań przy ekranie.
- Tak. - Jak ją położę,
powinien podać wagę.
Tak, 19,46.
- Proszę. - Więc jak...
To naprawdę boli.
Ty będziesz następna, okropna kozo.
Chryste wszechmogący.
Niezła tłuścioszka.
Rety, 28,66.
Następnym razem nie kładź ręki...
- Pomyliłem się. - No.
- Ta waży 23,92. - Wyhodowałeś duże,
zdrowe kozy.
- Czyli cieszymy się? - Bardzo.
Świetnie się spisaliście.
Wszystkie te chłopaki ważą ponad 17 kilo.
- Tak. - I gotowi...
- Do wyjścia. - Całkowicie gotowi.
Dobrze.
Zanim przeniosłem kozy do ich obozowiska,
musiałem coś wyjaśnić z Lizzie.
Słyszałem o czymś... Właściwie czytałem w książce,
że jeśli uciekną...
Właśnie dlatego, tak...
Nie gadaj.
- Jeśli... - Przestań.
Jeśli źle ustawisz ogrodzenie, będzie rzeź.
Bo nie zatrzymasz ich w środku.
Są bardzo sprytne.
Jeśli zaczną uciekać, to koniec.
Ja pieprzę!
- On chyba by chciał. - Chryste!
Dobra.
- Przepraszam, co mówiłaś? - No już.
Słabe ogrodzenie to katastrofa?
Tak, jeśli nie zrobisz tego dobrze.
Więc...
- Chcesz ochraniacz? - No.
- Taki z krykieta. - One wiedzą.
- Wiedzą. - Bo odciąłem im jaja.
- To boli. - Lisie tego nie robią.
Nie, nie rób tego więcej.
Nie waż się.
Zostaw mnie!
- Kiedyś były takie miłe. - Były małe i urocze.
A teraz po prostu jedzą.
- Ale jeśli jedna będzie wychodzić... - Tak.
Nawet jakby chciała, jakie szkody może wyrządzić?
Poza kopaniem ludzi w jaja?
Kilka lat temu mieliśmy bardzo złą grupę.
Atakowała nam młode drzewka.
Przeszły przez dwa pola, by się do nich dostać.
Mogą wyjść na drogę i spowodować wypadek.
Albo zjeść chili. Nie wiem, ile by zjadły...
- Nie zjadłyby. - ...ale rozorałyby ci foliak.
Rogi i folia to słabe połączenie.
- Musimy być bardzo ostrożni. - Naprawdę.
- Wyobraź sobie... - Joe ma poważne kłopoty.
- To nasza przynęta. - Mam garb!
- Chyba bardzo cię lubi. - Nie ma żadnych świętości.
Pokazaliśmy Lizzie pole, na którym będą mieszkać kozy.
Jeśli zostawię to w spokoju na dłużej, będzie tu tylko jeżyna.
Tak, zjedzą te najgorsze.
Przy każdej okazji
Lizzie wracała do tematu ich umiejętności ucieczki.
Potrzebują czegoś do wspinaczki?
Zwykle niczego im nie zostawiamy,
bo podtoczą to pod płot
- i użyją do ucieczki. - Nie.
- Tak. - Jak w Stalag Luft III?
- No, powaga. - Więc...
Jeśli damy im drewniane zabawki, które mają teraz w stodole,
tutaj, przepchną je do ogrodzenia
i użyją jako wyrzutni?
Odkryliśmy to z dużymi beczkami po oleju.
Pchały je do ogrodzenia.
Albo niszczyły płot, albo przeskakiwały.
- Nie. - Ekstra.
Na pewno wejdą na ten chlewnik
i za ogrodzenie.
- Wymyślą to w kilka godzin. - Jasne.
- Boże. - Sprytne są, co?
Są bardzo inteligentne. Nie lekceważcie ich.
Gdy my zastanawialiśmy się, czy koza przeskoczyłaby płot na motocyklu,
Kaleb i Charlie mieli znacznie lepszy dzień w Londynie.
Zaproszono ich na Downing Street, by porozmawiali z premierem
o jego inicjatywie „Od pola do stołu”.
Biorąc pod uwagę znaczenie spotkania, odbyli najpierw naradę w kawiarni.
KAWA, KANAPKI, GORĄCE JEDZENIE
Więc dzisiaj...
- Tak. - Dużo ludzi.
- Całkiem sporo. - No.
Jeremy powiedział mi: „Kaleb, jeśli chcesz zabłysnąć,
powiedz Ricky'emu, że pewnie już nie będzie premierem”.
- Rishiemu. - Rishiemu.
Prezydent... premier, przepraszam.
To byłby dobry początek. Powiedziałbym:
- „Panie prezydencie”. - Będę pryskał,
zapraszam w odwiedziny.
„Więcej premierem już pan nie będzie”.
O czym będziesz mówić? Na czym się skupisz?
- O młodych rolnikach. - Dobrze.
- Młodzi ludzie zajmują się rolnictwem. - No.
Nie mogą prowadzić gospodarstwa.
Po pierwsze, to drogie, po drugie, wszystko jest w jakimś programie.
Tak, dostałem wczoraj wycenę ciągnika.
- No. - Po zniżce kosztuje
- 205 000 £. - Wiem, to szaleństwo.
Chryste, lepiej chodźmy.
Spóźnimy się.
Trafalgar Square.
- Jechałem tędy. - No.
Nie włączyłem kierunkowskazu na tym skrzyżowaniu.
- Naprawdę? - No.
Tam jest Nelson.
Kim jest Nelson?
Był admirałem.
Dość wysoko, co?
Wygrał bitwę. Wiesz, na co patrzy?
Na co?
- Widzisz, gdzie są flagi... - No.
To Łuk Admiralicji.
- Jasne. - Nelson patrzy na szczyt łuku,
jest tam mnóstwo statków.
I patrzy na to?
Poprowadził bitwę pod Trafalgarem z Francuzami.
Cały ten beton, by zbudować człowieka, który...
„Ja serduszko Londyn”, pieprzyć to.
Wcisnę przycisk.
Wciśnij sobie.
CZEKAJ
Dokąd idziemy?
- Do Whitehall, czyli... - Co to?
- To bardzo... - Wiesz co?
Idź dalej.
To jest Whitehall. Samo centrum akcji.
Jakiej akcji?
Rządzenia krajem. Proszę, Rada.
- Co? - Rada Ministrów?
- Nie. - Są jakby...
starszymi ministrami.
Wszyscy tam pracują?
Nie wiem, która godzina. Która godzina?
Jedenaście minut po dziewiątej.
Jesteśmy trochę za wcześnie. Poczekamy tu.
Dobry.
Chcesz, żeby ludzie ci odpowiedzieli?
Tak. Dobry.
- Wezmą cię za wariata. - Mówię tylko: „Dzień dobry”.
Oni nie chcą rozmawiać.
Nadszedł czas, by udali się do słynnych czarnych drzwi.
Gotowy? Musimy zapukać?
Tak, puka się.
Chryste. W porządku.
Co? Zapukać.
Słucham?
- Proszę wejść. - Dobrze.
- W porządku? - Jak się macie? Dziękuję.
Mała uwaga.
Jeśli znów tak głośno zapukacie, wyrzucę was.
Słucham?
Nie pukać tak głośno.
Jesteśmy rolnikami.
Mam to gdzieś.
Jasne.
Ja nie jestem.
W porządku.
Ale nam powiedział.
Podczas gdy Kaleb i Charlie dostawali opieprz
od ochroniarzy z Downing Street...
- Dalej, kozy, wchodzimy. - Szybko.
...Lisa i ja w końcu przenosiliśmy kozy do ich nowego domu.
Więc to jest ich ogród treningowy.
- Tak. - Mieszkają tu,
dopóki nie zjedzą wszystkich liści szczawiu.
- Dobrze. - Potem je przesuniemy.
Chodzi o to, by ich mordki
- przyzwyczaiły się do... - Stwardniały.
Mordki im stwardnieją. Ale widzisz te krzaki jeżyn?
Chcę, żeby to je zaczęły jeść.
Tak, jasne.
Kiedy zaczną zajadać jeżyny,
to będzie dla mnie najciekawsze.
To właśnie mają jeść.
Wcześniej musieliśmy przeprowadzić je przez nieprzyjemne,
ale konieczne szkolenie na temat ogrodzenia pod napięciem.
Wychodźcie.
Wychodzą.
- Biały płot ma delikatną moc. - Tak.
Pomarańczowy płot to sieć krajowa.
Patrzcie, jak spiskują. „Mam tu drogę ucieczki.
Chodźcie za mną.
Przeskoczymy w trymiga”.
Poraziło ją?
O nie, zjadają słupki.
„Dobra, nie będę już jadła słupka”.
Sorki.
To nie jest zabawne.
- Nie, to łagodne... - To nie jest zabawne.
Nie mogę się śmiać.
Nie jestem rozbawiony.
Nie lubię patrzeć, jak zwierzęta cierpią, ale muszą się nauczyć.
Dość szybko zrozumiały przesłanie.
- Zobacz, skupiły się na środku. - No.
Ich plany ucieczki legły w gruzach dzięki mojej ochronie.
Jedzcie.
Utwardzajcie mordki,
- żeby jeść jeżyny. - Tędy.
Tymczasem na Downing Street
Charlie brał udział w intelektualnej dyskusji think tanku.
Przejrzeliście listę grantów.
- Nie wymieniliście wszystkich. - Nie.
- Ani wszystkich programów. - Nie.
Żeby wypełnić wniosek o dotację, rolnik musiałby mieć teraz doktorat.
Tymczasem w ogrodzie prezydent Ricky urządzał sobie miłe pogawędki.
Jak się pan miewa? Rishi. Miło mi.
- Wzajemnie. - Co macie?
- To wszystko z farm? - Tak, z farm.
- Mamy kiełbasę Fenland Flag. - Jasne.
To nasza tradycyjna kiełbasa,
- z naszej farmy Bramblebee. - Tak, to...
- Mamy też bekon. - Boże, pachniał już...
- Czuliśmy go tam na górze. - Nie wątpię.
Tam jest gabinet obrad i wszyscy byli rozkojarzeni,
wąchając wasze wyroby. Świetnie.
Spójrz na to.
A potem w prawdziwym gabinecie Rady Ministrów...
- Jak leci? - Miło mi.
...Kaleb spotkał się z premierem.
- Dzięki za spotkanie. Jak leci? - Dobrze. U pana?
To była jego wielka chwila, by porozmawiać o przyciąganiu młodych do rolnictwa.
- A u pana? - Dobrze, dzięki.
Piękna fryzura.
- Moja? - Tak.
- Poważnie! - Słyszałeś co innego?
- Stwierdzasz fakt. - Po prostu lubię włosy.
Gdy rozmowa przeniosła się na zewnątrz,
Kaleb w końcu mówił o rolnikach.
Cały czas o tym myślę.
Ale zajęło mu dobrą chwilę, żeby dojść do sedna.
Rolnictwo to nie praca.
To styl życia.
Nie ma innej opcji. To sposób na życie.
Nie wstaję i nie mówię: „Muszę iść do pracy”.
Nigdy się nie budzę i nie mówię:
„Muszę pracować od ósmej do piątej.
Nie mogę się doczekać końca”.
W czasie lunchu nie mówię: „Chcę iść do domu”.
Nigdy. Budzę się i pytam: „Co dziś robię?”.
Wczoraj... przedwczoraj
rano doiłem krowy,
kosiłem paszę do kiszonek.
NA LITOŚĆ BOSKĄ, DO SEDNA
Pryskałem. Każdy dzień jest inny.
Każdy powinien mieć marzenie.
- Zgadzam się. - Bo można do niego dążyć.
Mijają dwa, trzy, czy pięć lat, spełniasz je.
BŁAGAM... MAM NA GŁOWIE KRAJ
Wyznacz kolejne.
Ciągle powtarzam, że marzenia się nie spełnią, jeśli...
Gdy Kaleb blokował funkcjonowanie państwa,
pojechaliśmy z Lisą do bunkra z grzybami,
by sprawdzić, czy wyrosło ich więcej.
Szlag!
- O mój Boże! - Nie urosły?
- Boże! - Co się stało?
Co jest...
Patrz, ile ich mamy. Tysiące i...
O Boże! To są te.
To niesamowite.
O rety!
Chryste!
Są gotowe.
Całkiem gotowe.
Dobrze.
Dwadzieścia cztery godziny temu to nie istniało.
Wiem.
Skąd się wzięła cała ta materia?
- Nie wiem, skąd? - W ciągu 24 godzin?
Spójrz na...
Musisz wziąć się za ich sprzedawanie.
Zaczęły pojawiać się też niezwykłe soplówki jeżowate.
To połączenie gąbki z kalafiorem.
A to grzyb.
Kole powiedział, że jego zdaniem to kosmiczne penisy.
Faktycznie wyglądają, jakby były z kosmosu.
Nie zmieścilibyśmy nawet jednej dziesiątej tej partii do sklepu.
Musiałem więc porzucić swoje plany na dziś
i obsługiwać skleconą na szybko budkę z grzybami.
GRZYBY TYLKO DZISIAJ
Może zainteresuje was nowa oferta Diddly Squat?
Boczniaki.
W supermarkecie takich nie ma.
Lub soplówka jeżowata.
- Można prosić jedne i drugie? - Jasne.
BOCZNIAKI 20 G = 20 P 100 G = 2,00 ♪
To 427 gramów.
To będzie 12,81 £.
Tak z ciekawości, sprzedajecie „Kosmiczne Penisy”?
KOSMICZNE PENISY TYLKO DZISIAJ!
W prosiaczkowym lesie minęło 11 tygodni,
odkąd knur Ajax zrobił to... co knur robi, z lochami.
To ta czwórka.
- Oby były w ciąży. - Jasne.
Przestań.
Lokalny ekspert od świń przyjechał je zbadać.
I miał dla nas dobre wieści.
- Wszystkie są w ciąży. - Wszystkie?
- Wszystkie zaszły? - Tak.
Nie musimy ich sprzedawać, bo gdyby nie zaciążyły,
oznaczałoby to, że tylko jedzą i zostałyby bekonem.
- Gerald! - Cześć.
- Cześć, Gerald. Wybacz. - Cześć, Lisa!
- W porządku? - Tak.
- Urocze świnki. - Wspaniałe, co?
- No. - Hodowałeś je?
- Nie, to matki. - Jasne.
Słyszałem historie o lochach i knurach.
- Bywają paskudne, co? - Kto?
- Gerald. - Tak, kochana?
Kiedy sadziłeś te drzewa? To było jakieś 60 lat temu?
- Tak. - Posadziłeś te drzewa?
- No. - Aż 60 lat temu.
- Nie wierzę! - No.
Te drzewa są młodsze od ciebie?
Tak.
- Tak. - To las Geralda.
Brało się łopatę.
Rety, Gerald.
- Jasne. - Przynajmniej raz na dwa tygodnie...
- Pokrzywy. - Jasne.
Były podobne.
Wtedy szefowie byli szefami i się im nie odmawiało.
Byli po prostu...
Cieszę się. Nie wiedziałem, że to twoje dzieło.
Wspaniale.
Musimy zmienić nazwę na „Las Geralda”.
Mieliśmy już czerwiec
i życie na farmie było bardzo pracowite.
Na polu zwanym Downs Ground
brałem udział w moich pierwszych zbiorach trawy.
Wiązało się to z zawijaniem bel trawy w plastikową folię.
Tą trawą mieliśmy karmić krowy zimą.
Zbieramy kiszonki, tak?
Kiszonka to trawa włożona do mokrego worka,
która fermentuje z cukrami naturalnie
występującymi w trawie. To dobre dla krów.
Trawa ma wysoką zawartość cukru.
Kaleb nadal był zły, bo gdy moje świnie były na tym polu,
zrobiły na nim mały bałagan.
Dlaczego widzę znak: „Jeremy, zakaz wstępu”?
JEREMY, ZAKAZ WSTĘPU!
Bo ciągle rozpierdalasz mi to pole.
Ale wyglądało na to, że mamy dobre zbiory.
Lubię uprawiać trawę.
To takie przyjemnie matematyczne.
Mam z tego satysfakcję. Jakbyś skosił trawnik
i nie musiał zawracać, żeby skosić jeszcze raz.
Ciekawe, czy kosi trawniki.
Zrobione.
Jak tylko skończyliśmy zbiory trawy...
Obejrzymy rozsiewacz nawozu.
...nadszedł czas na coroczną
inspekcję Red Tractor,
na której musimy udowodnić, że farma jest czysta i sprawna.
Tak, w porządku.
A kierownikiem farmy był teraz Kaleb...
- Jeden, sześć, sześć, osiem, zero. - Osiem, zero.
...więc tym razem wcale się nie stresowałem.
Księga rejestracji NSF. Świetnie.
Wszystko tu jest.
Tu macie apteczkę, świetnie.
Poprawne znaki?
- Tak. - Świetnie.
- Wiadro piasku. - Super.
- Dzień dobry. - Jak leci?
- Dzień dobry. - Ty i te twoje grzyby.
Wszędzie przychodzi teraz z grzybami.
Mieszkam teraz pod ziemią.
No. Nieważne, jak zajęty był Kaleb...
ja miałem więcej roboty.
GRZYBY BOCZNIAKI 5 £, 250 G
To mój prywatny most Forth Road, który stworzyłem,
bo przez cały dzień sprzedawałem grzyby
i wciąż mamy ich tyle.
A jutro rano znów będzie ich tyle.
I pojutrze, i popojutrze.
Miałem tyle grzybów,
że poza sprzedażą w sklepie i w burgerowni
rozwoziłem je teraz po lokalnych pubach.
A nawet po konkurencji.
Wczoraj je jadłem.
- Tego smaku nie da się opisać. - Jasne.
Gotowałem je wczoraj. Są niesamowite.
Jezu, jadłem je wczoraj wieczorem. Są fantastyczne.
Ale mimo że moja niezwykle różnorodna reklama
pozwalała mi sprzedawać przyzwoite ilości...
Weźmiemy pięć kilo.
1,2.
6,1 kilo.
...nadal tylko ślizgałem się po powierzchni.
Ja pierdolę.
Jednak wśród tego szaleństwa wciąż znajdowałem czas,
by zatrzymać się na sporadyczną przyjemność.
Mam dla ciebie wielką niespodziankę.
Oświadczysz się?
Za każdym razem, gdy masz niespodziankę,
myślę, że się oświadczysz. Za każdym razem.
Tu przewróciło się to drzewo.
- Postawiliśmy je. - To duże, piękne?
Chodź i zobacz.
Spójrz.
To drzewo, które postawiliśmy.
Tak mnie to cieszy.
No pewnie.
Leżało przez sześć miesięcy i żyje.
Ale wiesz, co jest dziwne?
Te małe gałęzie rosną zewsząd.
Wiem, niesamowite.
To się nazywa powrót do życia, co?
Owszem.
- Świetna robota. - Cieszy mnie to.
Przemyślę te oświadczyny. Nie jestem jeszcze gotowa.
Choć zdolność matki natury do regeneracji
nie zawsze jest źródłem radości.
Czasami bywa wręcz irytująca.
Zobaczyliśmy to na własne oczy...
Chryste wszechmogący.
...gdy postanowiliśmy z Kalebem wznowić pracę nad zaporą.
Czy to...
Nie da się już tam przejść.
Musimy przyjść z piłą łańcuchową i to wszystko wyciąć.
Kiedy ostatnio tu byliśmy?
Nie tak dawno temu.
I nagle mamy tu dżunglę.
Na szczęście to oznaczało, że miałem wymówkę, by odpalić Wall-E'ego.
Moją ulubioną maszynę na świecie.
Wróciłem.
Jednostka wsparcia emocjonalnego.
Machina zniszczenia.
Spójrzcie na nią.
Mielę.
Atomizuję.
Co to...
- Spodnie antyprzecięciowe. - Tylko przód...
- Są jak... - Tak.
Jeśli uderzysz w nie piłą,
łańcuch się zaplącze i zatrzyma silnik.
Mógłbyś zagrać w Brokeback.
Co to?
Dobre pieski.
Siad. Siad.
I już go nie ma. I drugiego też.
Po oczyszczeniu nowej ścieżki do zapory
weszliśmy w stan umysłu budowlańca
i zajęliśmy się kolejnym zadaniem.
Lunch.
Teraz wygląda lepiej, co?
Mam pomysł.
Po co nam ta rura, skoro możemy użyć podkładów?
Rozumiem. Przełożyć podkłady, a potem...
Przełożymy podkłady w ten sposób, rozumiesz?
- Jasne. - Weźmiemy koparkę,
wykopiemy dziurę...
Włożymy kilka słupków, takich jak te.
Dokładnie. Kilka słupków.
Wkopujesz jeden, potem drugi i kolejny.
Potem wystarczy, że zabezpieczysz podkłady gliną.
A potem...
woda będzie przelewać się
po podkładach.
Czemu na to nie wpadliśmy?
Wbiłem sobie do głowy, że potrzebujemy rury.
Więc ją stąd usuniemy, tak?
Gdzieś się przyda.
- Zabierzemy ją na farmę. - Jasne.
Właśnie.
Odczep ją.
Wiesz, co sobie uświadomiłem?
Co?
Wróciliśmy dokładnie do punktu, w którym byliśmy w styczniu.
Rura na szczycie pola, a tam nic niezrobione.
Nigdy nie skończymy tej pieprzonej zapory.
Ale skoro mieliśmy plany z podkładami,
optymistycznie sądziłem, że nam się uda.
Wyciągnij go, zaoraj tyły. Wystarczy?
Chciałbym iść dziś do domu z myślą,
że zrobiliśmy jakikolwiek postęp.
Po przygotowaniu terenu i wbiciu kilku słupków w błoto
nadszedł czas, by położyć podkłady.
- Gotowy? - Tak.
No, operator koparki.
Uwaga na wystające rowki!
Ostrzegam!
W dół.
Więcej obrotów.
Za pomocą łyżki koparki
wepchnąłem podkład służący za fundamenty na miejsce.
Jednakże...
Unosi się.
O tym nie pomyśleliśmy, co?
Będę na nim stał wiecznie.
Nie przywiozłeś żadnych gwoździ?
To nie... Nigdy nie...
Jeśli wbijesz gwóźdź w górę podkładu,
stworzysz większą szczelinę dla wody.
Chcę go zamocować, żeby zejść.
Jak położymy następny podkład,
będzie między nimi przerwa wielkości gwoździa.
Potrzebujemy... zacisków?
Czegoś jak zaciski.
Nie wystarczy duży wkręt?
- Ma przejść przez przemoczony podkład? - Tak.
Musimy jechać do sklepu.
Nie położymy kolejnego podkładu,
dopóki ten nie będzie zabezpieczony.
Spójrz.
Czemu nie piszą w książkach, że drewno się unosi?
- Możesz położyć to na górze? - A staniesz na tym?
- Dobrze. - Masz?
I już.
No dobra.
Kolejne popołudnie pełne pracy i co zrobiliśmy?
Nic wartościowego.
Nie dam się pokonać tej zaporze.
Ale minie trochę czasu, zanim będę mógł do niej wrócić.
Bo, jak można było przewidzieć, urosło mi więcej grzybów.
Szlag.
Na szczęście Lisa wpadła na świetny pomysł.
Uważała, że jeśli wysuszymy soplówki jeżowate
w suszarce Diddly Squat i sprzedamy je sproszkowane,
zarobi więcej niż ja, sprzedając je jako świeże grzyby.
Możesz sprzedać 100 gramów za 3 £.
- Tak. - I przetrwają pięć dni?
Mogę sprzedać 100 gramów za 30 ♪
i przetrwają rok. Soplówka jeżowata.
Byłam dziś w sklepie ze zdrową żywnością w Chippy.
Zapytałam, po ile sprzedają soplówkę.
Dostają ją raz w tygodniu. Wyprzedaje się tego samego dnia.
- To dobre wieści. - Tu piszą:
- „Proszek z soplówki jeżowatej”. - No.
- „Trzydzieści porcji za 40 £”. - No.
- Aż 40 £? - Tak.
Dodaję go rano do kawy.
Czujesz, jakby mięta uderzała ci do głowy.
Otwiera ci się cały umysł i myślisz trzeźwo,
a jak go nie wezmę, naprawdę zauważam różnicę.
- Jest super. - Chwila.
Tu jest napisane, że jest dobra na skupienie, pamięć i trawienie.
- No. - Jasne.
To jej wartości odżywcze?
- Tak. - Tłuszcze łącznie, zero.
- Świetnie. - Sód, zero.
- Świetnie. - Węglowodany łącznie, zero.
Cukry łącznie, zero. Cukry dodane, zero.
Białko, zero. Nic w niej nie ma.
Świetnie.
Jak może pomóc na skupienie, pamięć i trawienie,
skoro nic nie zawiera?
Magia grzybów.
Wiem, ale jeśli dodasz masło, to ma to sens.
Jak ludzie mogą... Dlaczego?
Narzekasz czy hodujesz grzyby?
Jak mogę mówić ludziom w sklepie,
żeby to kupili? A jak spytają,
- co w tym jest? „Nic”. - Nieważne.
Serio, Lisa, twoi znajomi jedzą to gówno?
Każdy, kto się liczy, bierze soplówkę.
- Nie rozumiem tego. - Słuchaj...
Dzień dobry.
Cześć, Radosny.
Witaj w świecie, w którym Lisa
planuje sprzedać 50 gramów za 40 funtów.
- Co robisz? - To moja mała suszarka.
- Tak. - To była pełna blacha.
Prawie nic nie zostało. Włożę je do blendera,
sproszkuję, spakuję do małych torebek.
- Dam datę przydatności 12 miesięcy. - Tak.
Torebki z proszkiem sprzedawane z range'a?
Więc... Rozumiem.
- Robię... - Skąd wiesz, że przetrwa rok?
Wysuszone i sproszkowane przetrwają 12 miesięcy.
Soplówka, którą ja kupuję, ma 12 miesięcy.
A skąd oni wiedzą? Przetestowali je?
- Tak. - Oni je przetestowali.
Nasze są lepsze,
- bo są lokalne. - Nie.
Oni je przetestowali.
- Potwierdzili i zweryfikowali... - Tak.
- No. - ...fakt...
Bo suszysz je, czyli usuwasz wilgoć?
- Tak. - Żeby usunąć zawartość wody?
- Tak. - By nie rosły na nich...
- Pleśń... - Bakterie.
Tak, dokładnie.
Więc przeprowadziłaś analizę zagrożeń i krytycznych punktów kontroli.
AZKPK. Podstawowe standardy żywieniowe.
Nie. To idzie z farmy do farmy. Nie musisz tego robić.
Nie, nie.
Tylko jeśli sprzedajesz na szerszym rynku.
Charlie. Wolno mi tu hodować pomidory
i je sprzedać.
Można to robić w sklepie na farmie.
- Nie. - Ale jak wyschną,
są odwodnione. To tylko proszek.
Skąd wiesz, że jest suchy?
Bo zamieni się w proszek.
Za trzy tygodnie może mieć pleśń.
Ale sprzedałaś go komuś i jest spleśniały.
Nie przetrwał roku.
- Przetrwałby trzy tygodnie. - Mogę... Słuchaj.
- Jakie masz rozwiązanie, Charlie? - Musisz go przetestować.
- A potem... - Nie.
- Test w laboratorium. - Tak.
Dowiemy się, gdzie go testują.
Albo możemy je sprzedawać jako grzyby
- cały dzień. - Strata czasu.
Bo chcę rano dodawać soplówkę do herbaty
- albo kawy. - Nikt tego nie chce.
- Gdy... - Ilu facetów tak robi? Żaden.
Nie znasz takich facetów, bo urodziłeś się dwa tysiąclecia temu.
Ludzie z tego tysiąclecia o tym wiedzą.
A po co dawać taką długą datę ważności?
- Daj sześć tygodni albo osiem. - Dobrze.
- A to... bo... - I to chroni mi dupę?
- Tak, bo... - Dobrze.
Ale i tak musisz je przetestować.
Dobra, idziemy dalej.
- Idę je sprzedać. - Równie dobrze mogę
- dalej je suszyć. - Dobrze.
Musisz zapisywać to, co robisz.
- „Suszyłam to przez dwie godziny”. - Nakręcę filmik.
- Dobrze. Powodzenia. - Nakręcę film.
Po pierwsze, wideo...
Po pierwsze, umyłam grzyby... Nie, nie umyłam.
Najpierw odcięłam je od podstawy,
a potem umyłam je i do lodówki.
Najpierw odcięłam podstawę, a potem je umyłam.
Cała kuchnia została przebadana, a potem...
Nadszedł koniec czerwca
i wszystko na farmie wyglądało wspaniale.
Ale było jedno wielkie „ale”,
bo Charlie nie był szczęśliwym człowiekiem.
Mówiąc prościej, pogoda nam nie sprzyjała.
Marzec był najwilgotniejszy od 40 lat.
Maj był strasznie zimny.
Czerwiec był najgorętszy w historii.
Wygląda okropnie, prawda?
Ale dlaczego?
Charlie już widział skutki tych turbulencji,
badając, co pozostało z rzepaku Kaleba.
Nie zapylił się zbyt dobrze, nie...
Mamy kilka porażek.
Pewnie jak było zimno i ponuro w kwietniu.
- No. - Nie rozkwitł, prawda?
Nie.
To niecała tona na hektarze na minusie.
Właśnie.
Na 10 hektarach to 12 ton.
Tak.
Czyli 5000 £.
- Co za cios. - To będzie prawdziwe wyzwanie,
- żeby tu zarobić. - No.
ZAKAZ WSTĘPU NA POLE!
A gdy wampir wysysający szczęście raz zaczął,
wysysał je, gdzie się dało.
- 1,6... - Ale nie...
To nie zwierzęta, ale też nie roś...
- Proszę. - Dzień dobry.
Charlie na pewno przynosi dobre wieści.
Czemu przywiozłeś... Co to, jęczmień?
- Byłem sprawdzić zbiory. - Tak.
Mamy jęczmień jary, który wsadziliśmy nieco później.
Tak.
Teraz wypuszcza takie pędy.
- Nie mów, że to źle... - Może nie nadać się do produkcji słodu.
Może nie być z tego piwa.
Bo te pędy dojrzały bardzo wcześnie,
a w glebie jest wystarczająco dużo pary,
żeby wychodziły te małe pypcie.
Te późne dojrzewające będą problemem przy zbiorach.
Bo będziemy mieć niedojrzałe ziarna tłuszczu z dojrzałym ziarnem.
- Co... - Bo nie da się
tego porozdzielać.
Więc...
- Co zrobimy? - Nic nie możemy zrobić.
Miejmy nadzieję, że będzie ciepło i sucho, i dojrzeją przed zbiorami.
Inaczej nici z Jastrzębiej Skały.
- Czyli nie zrobimy z tego... - No?
Jakiej pogody potrzebujemy?
Żeby nie było za gorąco,
bo nie chcę, żeby dojrzało za wcześnie.
Musi być idealna temperatura.
- Jak dzisiaj. - Tak.
- Przez sześć tygodni. Nie, osiem. - Tak.
Jeśli pogoda się sprawdzi, mamy szansę.
Jeśli nie, to się martwię.
Wszyscy o tym wiemy.
Wiesz coś o tym?
Mamy jęczmień i...
Jak radzi sobie wasz jęczmień?
Chyba w porządku.
Słyszysz? Ich jęczmień jest w porządku.
Gdzie jesteście?
Market Harborough, Leicestershire.
- Leicestershire. - No.
Co powiesz na nasz jęczmień...
Dolne pędy są problemem, prawda?
Otóż to.
Nie to chcesz usłyszeć.
Nie.
Szlag.
Ponura prognoza Charliego dla upraw nieco zepsuła atmosferę,
gdy spotkałem się z kierownikiem farmy, by zaktualizować tablicę.
Okazało się, że wydatki Kaleba
przekroczyły granicę 100 000 £.
Przerażające.
Musimy wydać 102 000 £ i nie możemy kontrolować wyniku.
- No. - Wydarzenia geopolityczne, pogoda.
A na koniec cena.
- Bo wiesz... - Właśnie.
To jak iść do kasyna.
Minimalna stawka to 2 £, kupujesz zakład.
- No. - Miły wieczór z kolegami.
- Jeśli minimalna stawka to 50 000 £... - Wiem.
- ...nie będziesz stawiać. - Nie.
Ile wydalibyśmy pięć lat temu?
Pewnie połowę. Cena nawozu się podwoiła.
To 78 tysięcy... Wyobrażasz sobie wydać 78 000 £...
Na coś, co rozrzucasz po ziemi.
Właśnie.
Nie zmierzysz jego skuteczności.
Zostały mi chyba cztery tony. Wiesz dlaczego?
Za każdym razem na końcu wyłączam
- go szybciej. - Ostrożnie.
Koszty nasion wzrosły.
O 35%, o 40%.
- To jest... - Chemikalia...
Poszły w górę. Na przykład glifosat.
Kiedyś 40 £ za 20-litrową puszkę.
- Tak. - Teraz 162 £.
To 162 £ za 20-litrową puszkę glifosatu.
- To środek chwastobójczy. - Tak.
Chryste, te liczby są przerażające.
Jedyną zaletą jest to, że choć moja strona tablicy też była na minusie,
wyglądało na to, że niektóre z moich projektów przyniosą niedługo zysk.
- Miód... - To się zacznie zwracać, prawda?
Za kilka tygodni.
Tak.
Grzyby.
- Tak. - Mogą dać zarobić.
- Tak. - Gorczyca, kto wie?
- To powinny być dobre pieniądze. - Zarobią.
Świnie dużo kosztują. Co się dzieje?
Szczerze mówiąc, to w tej chwili całkowita strata.
Ale gdy wszystkie te, które sprzedajemy,
- zostaną sprzedane... - No.
- Powinno. - ...to powinno być zielone.
Chwila. Czemu dzika farma jest po mojej stronie tablicy?
To twoje pole.
Myślałem, że to twój eksperyment.
Tak, na twoim polu.
To ma być fair? Ty zdecydowałeś.
- Tak. - A jest u mnie.
- Wiem. Nie. - Powinna być u ciebie.
Kurwa, płaczę. Co się tu dzieje?
Przy tak niepewnej sytuacji po stronie Kaleba
niezbędny był sukces na moich nieużytkach.
Musieliśmy się spieszyć, żeby sklep i burgerownia,
świeżo wyzwolone z kajdan rady,
były gotowe na letnich turystów.
OBSADA SEZONU 2 JUŻ W MENU!
Proszę burgera z bekonem. Bardzo dziękuję.
- Ruszam. - Mierzymy.
To oznaczało rozpoczęcie budowy parkingu.
- Ile mamy? - Czterdzieści pięć.
Dojdziemy do 68.
Nie sądziłem, że to będzie trudne.
Tam.
Albo drogie.
To 53 metry.
Albo czasochłonne.
Dobra, tutaj.
Ale myliłem się. I to bardzo.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Aż 80 000 £? Zróbmy to sami.
Zrobimy to w dwa dni.
Nie da rady.
Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska