FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 24 RACHOWANIE
Najsuchszy luty w historii.
Najwilgotniejszy marzec od 40 lat.
Wcale nie padało...
- W maju. - Ale było zimno.
Potem był najgorętszy czerwiec.
Od tamtej pory...
Deszczowy lipiec.
- I najzimniejszy. - Tak.
Przez cały rok pogoda była dokładnie odwrotna
od tego, czego potrzebowaliśmy.
Modliliśmy się o tradycyjną jesień z mnóstwem ciepłego słońca.
Ale nie, kluczowy dla zbiorów miesiąc także odmawiał współpracy.
Dziś nie będzie słońca. Spójrz.
A teraz Kaleb zrobił oprysk przedżniwny, by móc wjechać na pole kombajnem.
Zegar tykał.
Im dłużej znajdowały się na polu zbyt mokre, by je zebrać,
tym bardziej niszczały.
Musi być mniej niż 15.
Jest 18,4. Kuźwa.
Wystarczy dziewięć.
Jest 18,3.
Musi być mniej niż dziewięć.
Jest 17,5. Szlag.
Cześć. Zrobiłeś test wilgotności?
Już czuję, że jest mokre.
Ma 18,6.
Ten rok jest okropny. Nic nie chce wyschnąć.
- Ile? - Ma 17%.
Chyba pobiłem rekord testowania wilgotności na jednym polu.
Test wilgotności.
Potem test wilgotności. Potem kolejny.
Pod koniec dnia widać, że nic z tego.
Na domiar złego,
Andy Cato też martwił się,
jak poradzi sobie jego dzika pszenica...
- Dzień dobry. - Jak się masz?
Obawiał się, że zbyt nieśmiało potraktował ją nawozem azotowym.
Tutaj chyba nam nie poszło.
Na tym polu zużyliśmy
naprawdę niewielką ilość azotu, jakieś 11 kilo.
Ile zużyliście na tamto pole?
- Nie wiem. - Z 200?
- Kaleb wie. - Jasne.
Czyli z 200 kilo na to, a 11...
- Nie wiem... - Jasne.
Zgaduję, że tak jest.
Ale myślę, że na tym polu źle to rozpracowaliśmy.
Za mało nawozu.
Brakuje jej energii.
Po upływie kolejnych frustrujących dni pełnych bezczynności,
warunki w końcu zaczęły się poprawiać.
Brzmi lepiej.
Owies. Musi być poniżej 15%.
Teraz jest 15%.
Zanim przyjedzie Simon, będzie gotowy.
Jak zwykle w czasie żniw, Charlie pojechał na wakacje.
To oznaczało, że Kaleb miał pełną władzę.
Gdy czekaliśmy na kombajn,
wezwał mnie do swojego biura na ważne spotkanie.
Heja.
Więc to jest...
Witaj w moim biurze.
Od jak dawna je masz?
Odkąd jestem kierownikiem.
- Czyli od miesięcy. - Wiem.
Oczyściłem trochę to miejsce i...
Kto zaprojektował to wnętrze? Nicky Haslam?
Nie, ja.
To robocze biuro.
- Co to jest? - Jest dobrze.
Znalazłem ten stół w starej szopie z tyłu.
Tak samo jak ten tutaj, to komoda z...
Elektryka nie jest tu najlepsza.
- To najgorsze biuro, w jakim byłem. - Nieprawda.
- Ale masz pralkę. - I suszarkę.
Co ważniejsze, Charlie jest w Stanach.
- Wiem. - No.
Żniwa tuż za rogiem, więc wyjechał.
- Właśnie, wyjechał. - No.
Ale jako kierownik farmy
odpowiadam za bezpieczeństwo pracy.
O Boże.
To zajmie dziesięć minut. Muszę przez to przejść.
Co to jest?
Wszystkie oceny ryzyka, które zrobiłem.
- Robiłeś oceny ryzyka? - Tak.
To moja odpowiedzialność. Jak zrobisz sobie krzywdę,
wiesz, czyja to wina? Moja. Pójdę do więzienia.
Ta twarz nie pasuje do więzienia.
Ostatnio cięliśmy kamień
- na parking. - Tak.
Co się stało, jak wyjeżdżałeś z parkingu?
- Skrzynia się uniosła i... - No.
To niebezpieczne,
- bo na górze... - Co?
- Były linie napięcia. - Nie było.
Nie było, ale gdyby były,
- i nie wiedziałbyś... - Nie ma.
Mogłeś o nie zahaczyć i zabić siebie albo kogoś innego.
Ale nie ma.
Wiesz, jak wydostać się z traktora, gdy zerwiesz przewody?
- Nie. - Poprawny sposób jest taki.
Jeśli zetknąłeś się z przewodem, traktor jest pod napięciem.
Więc musisz skakać.
Otwierasz drzwi, górny stopień i skaczesz jak najdalej od niego.
Nie dam rady.
Gdybyś skoczył, pewnie złamałbyś nogę.
Kolana nie dają rady.
Zostanę w środku, gumowe opony mnie odizolują.
Nie zadzwonisz do mnie, bo nie ma zasięgu.
Dlaczego?
Prąd rozwali sygnał.
Ludzie będą za mną tęsknić.
Ja bym nie tęsknił.
Masz w telefonie apkę what3words?
- Tak. - Dobrze.
W razie wypadku powiesz mi, jakie masz ustawione słowa.
Wyślą mi, gdzie jesteś.
Nie rozumiem tej apki. Myślałem, że musisz wybrać słowa.
- Nie. - Bo było napisane:
„Wybierz trzy słowa, gdziekolwiek jesteś”. Zastanawiałem się...
Jeśli ci to wyślę, skąd wiesz, jakie trzy słowa wybrałem?
Rozgrzeję ją najpierw.
- Myślałem... Przyrzekam. - Więc zasadniczo...
Szczerze... Mam ją na telefonie i było w niej napisane:
- orzech, toffi, kot. - Tak.
Nie chcę tych słów. Ktoś inny je wybrał.
- Tak. - Nie podobają mi się.
Piszę felietony do gazet. Nikt mi nie wybiera słów.
Sam je wybieram.
Osoba, która napisała ten program,
- wybrała słowa dla każdego miejsca. - I tak ją mam.
Dobrze.
- Dobra. Przypadkowo. - Bzdura.
- „Zakaz palenia podczas tankowania”? - No.
Nie wiedziałem o tym.
Zawsze paliłem podczas tankowania.
- Zawsze. - Szkoda, że nie naprawdę.
Kilka godzin później Kaleb spotkał się z Simonem i jego kombajnem,
by zebrać owies, który zasiał na polach, gdzie nie udał się rzepak.
Masz krótkofalówkę, Simon?
Tak, słyszę cię.
I podejrzewam, że chciał to zrobić bez mojej pomocy.
Ma nadzieję, że go nie znajdę, ale znajdę.
Zaoferuję swoją pomoc. I będzie szczęśliwy.
Dobre wieści. Przyjechałem pomóc.
O nie.
Weź tę przyczepę, ja wezmę drugą.
Przyczepa, którą Kaleb kazał mi wziąć, była tylko w połowie pełna,
więc musiałam ją podłączyć i dalej napełniać.
Naprawdę nadal nie wiem, jak podłączyć przyczepę.
W górę.
- Dobrze? - Nie.
Użyj joysticka.
Odblokuj go małym przyciskiem.
Potrzebujesz układu hydraulicznego. Zrobiłeś to...
Zablokowany czy nie?
- Skąd mam wiedzieć? - Przycisk jest zablokowany?
Jesteśmy gotowi?
- Jeszcze trochę do przodu. - Co? Do tyłu?
Trochę do przodu.
Jak mogą tankować myśliwiec w powietrzu na wysokości 30 000 stóp,
- a rolnicy... - Zaczynamy.
- ...nie wynaleźli łatwiejszego... - Znowu jedziesz do przodu.
Muszę jechać do przodu!
- Szlag. - Hej!
Udało się!
Trzy godziny później, kurwa.
Chcesz wypróbować układ hydrauliczny?
Jak mam go wypróbować?
Odblokuj go, a potem użyj joysticka...
Chyba już go odblokowałem.
Na dół.
Nie, na dół.
Ty pieprzony...
Nie znoszę go.
Daj mu łopatę i torby. Tak robiliśmy ze studentami.
Każ mu to pozbierać.
- Nie! - Nie!
Kurwa mać.
- Dobra. To jest tam. - Nie, przestań!
Szlag.
Możemy się na coś umówić?
Od teraz sam go podłączasz.
Gdy podłączasz te rury, czy mogą być zawsze takie same?
Zawsze są, ale twój traktor jest do dupy.
Nie umiesz go prowadzić.
- To nie moja wina. - Twoja.
Za każdym razem wciskasz zły przycisk.
Bo za każdym razem każdy przycisk robi coś innego.
- Zgodzisz się z tym? - Tak, bo to gówniany traktor.
Na szczęście mój chrześniak pracował wtedy na farmie,
więc mógł doświadczyć radości ze zbierania mojego owsa...
Zaczynamy.
Nadjeżdżam.
Sam pojechałem do Simona, by zebrać resztę jego ziarna.
Nie schrzańmy tego, Jeremy.
Denerwuje się. Zobacz, jak się wierci.
Trochę w lewo. W lewo.
To wszystko poszło... Spójrz, ile...
Rozsypałeś całą kupę.
Co? Co znowu zrobiłem źle?
Rozsypałeś mnóstwo ziarna po lewej stronie.
Byłeś za blisko.
Nic nie rozumiem.
Kiedy nadszedł czas na kolejny ładunek,
Simon podjął dość upokarzającą decyzję.
Załadunek stacjonarny.
Widzowie przed telewizorami się ze mnie śmieją,
ale ważne, że Kaleb tego nie widzi.
Mimo że straciłem wszystkie umiejętności wymagane do zbiorów, jakie miałem,
tamtego dnia udało nam się
zebrać oba pola owsa i zawieźć je do magazynu.
Już cię nie potrzebujemy, Szkocjo.
Możemy zjeść owsiankę z Chipping Norton.
Nie mogliśmy jednak cieszyć się normalnymi zbiorami,
bo po raz kolejny pogoda pokazała swoje paskudne oblicze.
Wchodzę na serwis meteorologiczny.
Mówią, że dziś o dziesiątej będzie deszcz.
Moja mówi, że o dziewiątej.
Masz tę apkę zagłady?
To ta norweska... Która to?
RainToday.
Patrzę na BBC, Met Office.
- Ta norweska jest bardzo dobra. - No.
Wszystkie mówią, że o dziesiątej...
- O dziesiątej? - Tak.
Ja pierdzielę! Spójrzcie.
Nadchodzi to. I zrobi nam tu jesień średniowiecza.
Każda apka mówiła, że nadchodzą wiatr i deszcz,
więc tego popołudnia Kaleb podjął pewną decyzję.
Plan jest taki. Skończymy to pole.
- I tak tu jesteśmy. - Jesteś kierownikiem.
A potem przeniesiemy się na dzikie pole.
- Dobrze. Andy będzie zadowolony. - Tak.
I zajmiemy się nimi.
Wiesz, o co martwi się Andy?
Nasza pszenica poradzi sobie teraz z pogodą.
Musiałaby ostro dostać po dupie, by stracić na jakości.
- By nie nadawać się... - Na chleb.
Tylko na paszę dla krów.
- Albo dla kurczaków. - No.
Więc martwi go to, że to taka stara odmiana,
że straci na jakości przemiału.
- Może przy złej pogodzie. - Tak.
Andy przewidział, że ponieważ był zbyt ostrożny z nawozami,
jego pole nie przyniesie zbyt dużych plonów.
I nie mylił się.
Jedna trzecia pola
to mniej niż połowa przyczepy.
Szybko się uwiniemy.
No.
Kiepsko mu poszło, co?
- Warto było? - Tak.
Cały rok dziwnie się zachowujesz, bo ktoś ukradł ci pole.
Nie powinieneś był na to pozwolić.
Zawsze jesteś pesymistą, nie będę cię słuchał.
Doncasterczycy muszą sobie pomagać.
- Doncasterczycy? - Tak nas nazywają.
- Pewnie jesteście w sekcie. - Obaj jesteśmy z Doncaster.
Doncaster dał światu Kevina Keegana, Dianę Rigg.
A teraz ratujemy rolnictwo.
Nie chcę być chamski, ale nie mam pojęcia, o czym mówisz.
- Nie znasz Kevina Keegana? - Nie.
Był premierem?
Kapitanem drużyny piłkarskiej.
Pracując bez przerwy, aż zastała nas noc,
zebraliśmy pszenicę Andy'ego tuż przed deszczem.
Następnego dnia ta hipisowska mieszanka pszenicy i fasoli
pojechała do młyna.
Więc my mogliśmy skupić się na naszym problematycznym dziecku,
rzepaku.
Jest takie powiedzenie:
„Jeśli nie zasiałeś rzepaku
do czasu Moreton Show”, a to taki miejscowy festyn na początku września,
„nie siej go, bo jest za późno”.
Nie zasialiśmy rzepaku do Moreton Show.
Radziliśmy Kalebowi, by go nie siał. On i tak go zasiał.
Większość nie wyrosła.
Na tym polu wyrósł. Zobaczymy, jakie będą plony.
Ile mamy pól rzepaku? Dwa, prawda?
Zwykle około 100 hektarów.
- Rzepaku? - Tak.
W tym roku mamy 20.
Ile hektarów zmarnowaliśmy?
Jedno pole, osiem hektarów.
Nie, dwa pola.
Nie, jedno pole.
Przeproś.
Przykro mi, że zasiałeś złe zboże.
Przeproś porządnie.
Przykro mi, że popełniłeś większy błąd.
- Bądź miły. - Dobrze się spisałeś.
Dziękuję.
- Sprawdzamy. - Ile ma mieć?
Poniżej dziewięciu.
Dwanaście.
Dwie godziny i będzie dobrze.
Po dwóch godzinach wróciliśmy, by zrobić kolejny test wilgotności.
Ile miał rano?
Miał 12%.
- Musi być mniej niż dziewięć. - Tak.
Nie pamiętam wiele z lat, które spędziłem na farmie,
ale pamiętam jedno. Nawet puścili to w telewizji.
Charlie powiedział mi, że podwykonawca, czyli Kaleb albo Simon, zawsze powie:
„Spokojnie. Nie martw się wilgocią”.
Charlie powiedział, żeby nie pozwalać im zbierać zbyt mokrego zboża.
Nigdy na to nie pozwalać.
Jeśli ma ponad dziewięć, nie pozwolę mu go zebrać.
Ile ma?
Ma 10, nadal jest za mokre.
Sam zdecyduj, bo powiedziałeś, że jestem „podwykonawcą”.
Co mam zrobić?
Czy mam zebrać je dziś przy 10%,
czyli zaryzykować,
czy czekać, aż pszenica będzie gotowa?
Możemy stracić na liczbie opadania pszenicy i jakości przemiału.
Będziemy zbierać tutaj,
a pszenica będzie gotowa. Więc sam zdecyduj.
Proszę bardzo. Ja jestem tylko podwykonawcą.
Podwykonawcą.
No dalej. Decyduj.
- Charlie powiedział... - Wiem, co powiedział,
ale ty musisz zdecydować.
Decyduj. Potem sprowadzimy tu Simona...
- Nie mogę, bo ciągle gadasz. - Dobra, zamknę się.
„Jesteś podwykonawcą”.
Potrzeba pięć czy sześć godzin na zebranie rzepaku?
- Tak. - A pszenica jest...
Będzie gotowa w środę po południu.
Gwarantuję, że pszenica będzie wtedy gotowa.
Decyduj.
Nie wierzę, że Charlie wyjechał na wakacje.
- Możesz już zdecydować? - Nie mogę!
Zrobię to za ciebie. Zbieramy.
- Gotowy? - Charlie mi zabronił.
- Powiedział, że... - Dzwonię po Simona.
Gdy przyjechał Simon, ja pojechałem zajrzeć do grzybów.
Kaleb z niecierpliwością czekał, by dowiedzieć się,
czy jego ryzyko się opłaciło.
Simon, słyszysz mnie?
Tak, słyszę.
Dobrze ci idzie?
Tak, ale mamy tylko ćwierć przyczepy.
Tylko ćwierć?
W tej chwili pokazuje ćwierć tony
na hektar.
Kuźwa mać.
Duża część tych roślin nie ma żadnej łuszczyny.
To problem z rzepakiem. Jest nieprzewidywalny.
Wróciłem, gdy byli na drugim, a zarazem ostatnim polu rzepaku.
- Jak poszło... - Szokująco źle.
- Jak źle? - Bardzo źle.
Jaki był plon?
Średnio 300 kg na hektar.
Żartujesz. W tej jest rzepak z pierwszego pola?
Na twoim miejscu nawet bym nie sprawdzał.
Nie rób sobie tego. Poważnie.
- Widzisz, o czym mówię? - Tak. To dziesięć hektarów.
Tak.
Szlag.
Po raz kolejny to pogoda zadała zabójczy cios.
To łodyga rzepaku. Gdzie są wszystkie łuszczyny?
W ogóle ich nie ma.
Spójrz za siebie.
Widzisz? Tam jest trochę rzadziej.
Wiał tu wiatr.
Dlatego jest taki kruchy, a burze
i deszcze sprawiają, że wypadają nasiona. Słowo daję...
Wyglądasz na... Sam jestem wkurzony. I ty też.
Widzę, że jesteś wkurzony.
Po prostu mam dość.
Tyle czasu i wysiłku.
Zwykle bym z ciebie zadrwił, bo nie kazaliśmy ci go siać.
Nie zaczynaj.
Sam wiesz...
- Rozchmurz się. - Mam dość.
Co?
Włożyłeś w to tyle czasu, wysiłku i pieniędzy.
Wiem, że to nie moja forsa.
Możemy sobie pożartować, jasne, ale koniec końców...
Nie chcę złych wyników. Wiesz?
Skoczę po piwo.
Jasne.
Oj, stary.
- To wkurzające. - Wiem.
- Siedzimy w tym razem, co? - Jasne.
Pojadę po przyczepę.
Zrzucę towar
- i spotkamy się tu? - Tak.
Po zebraniu rzepaku mieliśmy przerwę w zbiorach.
Pojechałem do Londynu, by poznać moją nową wnuczkę,
zostawiając Kaleba z bardzo już ciężarnymi świniami.
Jest bardzo blisko.
Myślę, że wieczorem urodzi.
Chce pocieszenia.
Czuję się jak na porodówce z moją drugą połówką.
Trzymam ją za rękę.
Masuję jej plecy.
Drapię za uszami.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
To ją uspokaja.
Następnego dnia zaczęły rodzić się prosiaki.
Mnóstwo prosiaków.
Było ich tak wiele...
że weterynarz Dilwyn musiał przyjechać zastosować techniki inżynierii społecznej.
...czternaście, 15, 16.
To za dużo.
Będzie miała problem z wychowaniem więcej niż 12.
- No. - Dwunastu, 13.
Myślę, że najlepiej będzie wziąć te mniejsze
i przenieść je tam.
Ta się prosi na zewnątrz?
Tak.
Połóż je tam.
Zobaczymy, jak im pójdzie.
Jasne.
Dawaj...
Patrz, jakie drobiazgi.
- Malutkie. - Rzeczywiście.
Z matką.
W porządku.
Chuchro je mleczko.
Udało się?
To wspaniałe, prawda? Coś takiego.
Kiedy wróciłem,
pospieszyliśmy z Lisą do lasu, by przywitać się z nowymi mieszkańcami.
To niesamowite.
Spójrz, jaka wypasiona.
Już teraz swoje ważysz.
A teraz ssiesz słomę.
Boże, jest ich tak dużo!
Świetna robota!
Nie będziemy cię już nazywać Szwajcarką.
W marcu Szwajcarka urodziła trójkę.
Zgadza się.
Tym razem urodziła 11.
- Nie! - Tak.
- Szwajcarka? - Jedenaście.
W marcu urodziło się w sumie 28 prosiąt.
Tak.
A tym razem 53.
Pewnie dlatego, że mogą tu węszyć.
Są szczęśliwe,
- bo są w lesie. - Zgadzam się.
Wiesz, co jest dla mnie najważniejsze?
- Pamiętasz tę obręcz? - Tak.
Zadziałała?
Ostatnio 28% zostało zmiażdżonych przez matki.
Tym razem 13%.
Świetny wynik.
Heja!
Widziałeś, ile mamy prosiąt?
Przecież pomagałem przy porodach.
Coś ci powiem. Niechętnie to przyznaję.
Tak?
Obręcz Clarksona działa.
Tak.
Jak widać, leży przyciśnięta do obręczy,
a prosięta mogą biegać za nią.
To niesamowite.
Musieliśmy pożegnać się z dzieciakami,
bo nadszedł czas, by zebrać jęczmień.
I jak obawiał się Charlie...
Wzeszedł nieco później.
Tak.
Teraz wypuszcza takie pędy.
Te późno dojrzewające będą problemem przy zbiorach.
Niestabilna pogoda mogła zniszczyć również te zbiory.
To jest jęczmień i mamy z nim problem.
Spójrz na te zielone.
To jest zielone.
Nie może tak robić.
Pszenica ozima była następna w kolejce do strzyżenia.
Trzy posiłki w jednym.
A potem Kaleb pojechał na ostatnie pole z dużych upraw...
Pszenica durum. Nadjeżdżam.
Tam połączył siły z pomocniczym kierowcą kombajnu.
- Doberek. - W porządku?
- Tak. - Dobrze.
Możesz.
Te cholerstwa...
Tak, w porządku.
- Chciałem cię zobaczyć. - W porządku.
Trochę dziwna sprawa, to...
- Słucham? - Stara pani Hasting.
Gdzie jest Simon? Nadal jest...
No.
Wyczerpany Kaleb skończył kilka dni później,
ale nie miał dużo czasu na relaks...
Heja!
...bo wrócił Charlie...
Nie opaliłeś się. Masz nienaruszone kończyny.
Jestem cały.
...i od razu chciał nadrobić zaległości.
- Mam tu jęczmień jary. - Dobrze.
- Oby nadał się na słód. - Jasne.
To mnie najbardziej martwi.
A durum musi nadać się na makaron.
Tak.
Bo w Kanadzie panują piekielne temperatury.
- Więc cena durum... - Jaka jest cena durum?
Naprawdę dobra.
- Jakieś 500-600 £ za tonę. - Jasne.
Idź z tej strony.
Gdy Charlie i Kaleb zbierali próbki,
by ustalić jakość zebranego ziarna,
ja wyciskałem ostatnie pieniądze
z nieużytków.
Czekała mnie niespodzianka.
Z tradycyjnie najbardziej pechowej uprawy...
Dalej! Noga.
Z ziemniaków.
Arya... Nie! To moje ziemniaki.
Złaź z moich ziemniaków! Tutaj.
Nie! Co za głupki. Dalej, tędy.
Lisa zarekwirowała jedno z pól na gorczycę
i posadziła na nim ziemniaki,
bo chciała znów spróbować wyprodukować czipsy.
Wiesz, ile czipsów zjada się co roku w Anglii?
- Nie. - Sześć miliardów.
- Paczek czy czipsów? - Paczek.
- Nic dziwnego, że Lineker ma tyle kasy. - No.
To brzmiało bardzo ekscytująco.
Ale obliczenie naszej sytuacji finansowej
wymagało kolejnej trudnej lekcji matematyki.
Mamy 50 ton, to...
Tona to 100 000 kilo, prawda?
Tak. Zgadza się?
Ile to jest jedna tona?
- To 1000 kilogramów. - Tona to 1000 kilogramów. Dobra.
Pół miliona gramów podzielonych przez 120,
- więc powinnaś dostać 4000... - Cztery miliony...
Nie, 4200 paczek czipsów z tego pola.
Jak to... To... Nie.
W tonie jest milion gramów.
Czyli 50 milionów. Pomyliłem miejsca po przecinku.
- Chyba tak. - Czterysta tysięcy paczek.
Nie. To będzie 4 160 000.
Twój plan biznesowy jest do bani.
- A ile zarobisz na gorczycy? - Nie policzyłem.
- Skąd wiesz, że wygrasz? - Mam to w głowie.
W końcu zgodziliśmy się, że ziemniaki coś dla nas zarobią.
Potem ruszyłem z przyczepą,
by zebrać gorczycę z pól, których Lisa nie przejęła.
Będzie ciasno.
Traktorem jakoś się przecisnę.
Ale co z przyczepą?
Cholera.
Co ja teraz zrobię?
- Jak wjedziemy kombajnem? - Jak przejechać traktorem?
- Mogę nim odjechać. - To odjedź.
Bo ja jestem w kropce.
To... Nie rób tak...
Nie pomyślałem o tym.
Nie wpadłem na to.
Kurde.
Zostań...
Kurwa mać.
Są kierowcy i są prawdziwi kierowcy. Ty jesteś kierowcą.
Zapomniałem, że mogę ją podnieść. Przejechałbym.
- No. - Ale zapomniałem.
Co ważniejsze, jak wjedziemy tym?
Problem z uprawami na ziemi, które zwykle nie są uprawiane,
i powinienem był o tym wiedzieć,
polega na tym, że bram nie budowano pod nowoczesne maszyny.
Simon i Kaleb musieli więc zrobić długi i irytujący objazd.
Chryste Panie.
Tak.
A żeby wjechać na pole gorczycy,
musieliśmy rozwalić płot.
Co my tu robimy?
To pole, na którym pięć miesięcy wcześniej
Kaleb nie był zachwycony moimi umiejętnościami siewcy.
Zacząłeś siać tu.
Chodź dalej.
Zajebista przerwa.
Kolejna przerwa.
Ale teraz rezultaty wyglądały całkiem imponująco.
Kiedy Simon skończył zbierać,
przywiozłem moją przyczepę gotową na ładunek.
Wiatrak uruchomiony.
Nadlatuje gorczyca. Leci!
Patrzcie! Jest jej mnóstwo.
To wszystko?
No dobra.
Chyba nie kupię tej motorówki.
Zmieniłem moje oczekiwania finansowe
i postanowiłem zamienić te kilka nasion
w pyszną musztardę.
Do tej pory dodałem
tam 1,3 litra oleju roślinnego.
Teraz dodam...
To do 40 słoików.
Teraz 2,2 litra octu cydrowego.
Rozumiem, czemu James May robi program kulinarny.
Siedzisz sobie i wkładasz rzeczy do słoików.
Sok pszczeli.
Cydr.
Daję 400 mililitrów.
Chyba przesadziłem, ale będzie dobrze.
Miękki brązowy cukier.
Muszę to teraz energicznie wymieszać,
więc potrzebuję czapki.
To chyba czapka.
Moje nasiona gorczycy
muszą być pęknięte, żeby je wycisnąć.
Mam tu specjalną maszynę.
Wkłada się nasiona do...
Zapomniałeś zdjąć pokrywkę.
Po co tu ta cholerna...
Spójrzcie tylko.
Pamiętając, by najpierw zdjąć pokrywkę,
wsypujemy je do środka.
Proszę bardzo. Super.
Gotowi?
Nie wyglądają inaczej,
ale są popękane.
A teraz mieszamy.
Gdy gotowa musztarda została przelana do słoików,
zawiozłem całe 36 sztuk do sklepu.
- Co to? - Patrz.
„Nasienie Jeremy'ego”.
Nasienie gorczycy. Musztarda cydrowo-miodowa.
- Nasienie. - Cydr...
To wiśnie.
„Nasienie Jeremy'ego” z dwoma wisienkami.
Nie wiem czemu. Boże.
Czy to jabłko?
To mogą być jabłka. Tak, to jabłka.
Słoiczek za 6 £.
Trzeba tłumaczyć.
Nie, za taki mały słoik...
Nie. Wszystko policzyłem.
Musi być za 6 £. W bogatszych wioskach za 7 £.
Jest dość mały. Sześć... pięć... Może 5,50?
Nie, 6 £.
Chyba że chcesz ponieść stratę.
Musi kosztować 6 £...
Mieliśmy uprawiać...
Czy te bombki są lokalne?
Następnego ranka Charlie przyszedł do mnie z ważnymi wieściami,
bo miał wyniki testów jakości upraw.
- Dzień dobry. - Charlie, jak leci?
Przyznam, że się denerwowałem.
Pszenica ozima to pszenica na przemiał.
- Zaliczyła. - Tak.
Pszenica durum pod pewnymi względami jest wyjątkowa.
Pod innymi wprost przeciwnie.
Ma 15% wilgoci.
- W punkt. - No.
- Białko, 15,4. - Tak.
- Wybitnie. - Tak.
Hagberg.
Powinno być 250, a jest 133.
Chodzi o elastyczność ciasta.
Daje mu dobrą elastyczność. Rozciągliwe ciasto.
Jak robisz makaron...
Chciałbym udawać, że wiem, co to znaczy.
Nie można jej użyć.
Nie zrobisz z niej makaronu.
Nie zrobisz.
Pójdzie na paszę dla krów, których nie mamy.
Tak.
Ile mieliśmy ton?
Jakieś 150.
Mieliśmy 150 ton
i powinniśmy dostać 400 £ za tonę.
Tak.
To 60 000 £, a dostaniemy...
Co dostajemy za...
Za paszę dostajemy 175 £.
To 26 250 £.
Straciliśmy 33 750 £.
- Powiedzmy... - Aż 33 750 £.
Bo padało.
Obawiam się, że to nie koniec.
Będzie jeszcze gorzej?
Mamy wyniki jęczmienia.
Jęczmień...
Nie wykiełkuje, bo jest...
Część jest po prostu martwa.
Nie będzie wymaganego kiełkowania.
Co to znaczy? Nie możemy...
Nie możemy go użyć jako słodu.
Ja pierdolę.
Jak mam zrobić piwo?
Zapominając na razie o piwie,
za ile byśmy je sprzedali?
Jest około 180 ton jęczmienia.
Sprzedalibyśmy go...
Za 235 £.
- Za tonę? - Tak.
Więc mielibyśmy 42 000 £, gdybyśmy mogli wysłać go do Oxton.
Tak.
- Ile dostaniemy? - Pójdzie za 160 £.
Znowu jako pasza.
- To 28 000 £, więc straciliśmy... - 14 000 £.
Czternaście tysięcy.
Straciliśmy 14 000 £ na jęczmieniu.
- I 30... - Cztery na durum.
Straciliśmy 34 000 £ na pszenicy na makaron.
Jęczmień to problem.
Duży problem. Muszę zadzwonić do browaru.
Pszenica durum, jeśli nie uda się jej trochę poprawić,
bo czasami poprawia się w magazynie...
To pszenica paszowa.
Ale jeszcze nie spisałem jej na straty.
To wszystko okropne wieści.
Więc jeśli...
Moja praca w tym roku mnie nie cieszy.
Żeby poprawić sobie nastrój po tej złowieszczej prognozie
uznałem, że czas zrobić małą niespodziankę Lisie.
W piękny, słoneczny dzień
zawiozłem nas do Tima, hodowcy krów.
Chodź za mną.
Lubię takie wycieczki.
Wiem.
Nie.
Pepper!
- Nie wierzę! - Uwierz.
- Nie widzieliśmy jej od roku. - Spójrz na tę mordkę.
- Jeszcze jedna niespodzianka... - No?
To cielak Pepper.
- Nie rozumiem. - Pepper zaszła w ciążę.
To cielę Pepper.
Maluszek!
- Słodziak z ciebie. - Jesteś najsłodszym skarbem.
Spójrz na tę małą Diddly Pepper.
Śliczne cielę.
Spójrz na jej małą... Ma taki zadarty nosek.
Pepper, świetna robota. Też wyglądasz świetnie.
Zapytałem się Charliego,
co się stanie z Pepper i resztą matek.
Chciałem odesłać je do Tima.
Powiedział, żebym nie pytał, jeśli nie chcę wiedzieć.
Wyobraź sobie moje zdziwienie, kiedy dziewięć miesięcy później...
To najlepsza niespodzianka.
Tim.
Jak to zrobiłeś?
- Ten sam byk, co u ciebie. - Nie!
- Ten sam? - No.
- Maestro? - Tak.
- Łamacz Serc? - Maestro Łamacz Serc.
To znaczy...
Natychmiast zaszła tu w ciążę?
Jakiś miesiąc później.
To trochę niegrzeczne, Tim.
- Nie lubiła Oxfordshire. - No.
Nie lubiła Oxfordshire.
- Wróciła do Northamptonshire. - No.
Nie lubi...
Nie lubi rady gminy Oxfordshire.
- To małe cielę z jałówki. - Niesamowite.
A Rose i Harry dali jej na imię Tabatha.
- Tabatha? - Tabatha.
W skrócie Tabby.
- To... - Ma charakterek.
- Naprawdę? - No.
Pepper i Tabby.
- Pepper i Tabby, tak. - Przepiękne.
Jest naprawdę dobrą mamą.
- Tak się cieszę. - Wiem.
Wszystko jest do dupy, poza tym.
To jest świetne.
Najsłynniejsza krowa świata jest teraz mamą.
Tydzień później przyszły wyniki wszystkich zbiorów.
Nadszedł czas na finał na białej tablicy.
- No to jesteśmy. - Wielka chwila.
Spotkaliśmy się z Kalebem w biurze, by dowiedzieć się, kto wygrał.
JAJKA – ŚWINIE WETERYNARZ
JĘCZMIEŃ JARY
Gospodarując na nieużytkach
na farmie...
Zarobiłem 27 614 £.
- Mamy zysk? - Zysk.
To dużo pracy,
a za mało pieniędzy, żeby kupić mini countrymana.
Mógłbym zarobić więcej,
robiąc ludziom kawę na stacji Paddington.
- Ale... - Ale zarobiłeś.
Poszło ci lepiej, niż myślałem.
Spójrz na krowy.
Krowy... Szczerze mówiąc,
jako hodowca krów, to niesamowite. Ile to było krów?
Pięć.
Czyli 5000 £ za krowę?
Przeciętny hodowca bydła dostanie za bydło opasowe
może 1800 £.
To dlatego, że mamy burgerownię.
- Możemy je sprzedawać. - Tak.
Grzyby, spójrz na to.
To znaczy...
Weźmy więcej grzybów.
Ale nie mówię o jedzeniu.
Prawie 7000 £ zysku z grzybów.
- Świetnie. - To był dobry pomysł. Kozy...
- Zatrzymamy kozy? - Zatrzymamy je.
Trzeba je zarżnąć.
Jak to „zarżnąć”?
- Zabić, a potem zjeść. - Nie.
Nie!
To 29 kozłów. Nic z nimi nie zrobisz.
Nie, lubię je. Pokrzywy, totalna katastrofa.
Nie róbmy tego.
- Sarnina. - Jest...
Róbmy to dalej.
- Musimy. - Bo wokół jest tyle jeleni.
Koniec końców, nie poniosłem strat.
Masz zysk w wysokości 27 614 £, ale się narobiłeś.
- No. - Dzień dobry.
- Charlie. - Jak leci?
- Jak się macie? - Podliczamy.
- Bardzo dobrze. - Spójrz na to.
To 30% na plusie z nieużytków.
50%.
- Nie. - Tak.
Dlaczego?
Zarobiłeś 27 000 i wydałeś...
- Pięćdziesiąt trzy. - Prawie 54.
Więc...
Jeśli dasz mi funta,
oddam ci 1,50 £.
Dokładnie tak było.
- No... - Nic nie czaję.
Nie rozumiem.
W każdym razie nie straciliśmy pieniędzy.
- To ważne. - Nawet zarobił.
Zarobiłem...
Po mojej stronie tablicy
przyszedł czas, by Charlie powiedział, jak poszło Kalebowi.
Zielony czy czerwony?
- Weź... - Ja popatrzę.
Najpierw weź czerwony.
Podwykonawcy.
Czyli zapłata dla ciebie, Simona
i reszty, to 46 279 £.
To dało ci całkowite koszty w wysokości 183 000...
Sto...
Osiemdziesiąt trzy i jedenaście funtów. Zero-jeden-jeden.
Sto osiemdziesiąt... Ile?
To szaleństwo wydać tyle na uprawę jedzenia.
Tyle to wszystko kosztuje...
- Wiem, a my nie... - Więc...
Teraz serce mi wali jak szalone, bo...
- Mnie też. - Rzepak...
- Zielony, prawda? - Zielony.
Rzepaku było więcej, więc mamy 10 172 £.
Wygląda na to, że słusznie zasiałeś rzepak.
Nie do końca.
Z jednego pola zbiory były kiepskie.
Ale na szczęście, i dziękuję za to Berry Hill South,
mieliśmy tam naprawdę dobre zbiory, a plony były...
Były wysokie.
Pole, które wyglądało źle...
- Było dobre. - Tak.
- A pole, które wyglądało... - Ale gdyby nie rzepak,
- posadziłbyś coś innego... - Tak.
...co byłoby jeszcze bardziej opłacalne.
Na szczęście pokryłem koszty i trochę zarobiłem.
Faktycznie. Dobrze.
- Co teraz? - Pszenica.
Pszenica.
Dobra wiadomość, jest do przemiału.
- I... - I... Tak.
Tak, pszenica ozima...
- To chleb. Jedzenie dla ludzi. - Tak.
Mamy 93 204 £.
To 250 funciaków za tonę.
Tak, 250 £ za tonę.
Idziemy dalej.
- Owies trafił do przemiału. - Tak.
Kto by pomyślał?
W tym roku w północnej Europie owies to katastrofa, więc...
Co za pech dla Finów.
To 26 835 £.
Teraz nasiona trawy, czyli twoje pole sianokiszonek na górze.
Tak.
To 4890 £.
Ile razy kosiłeś?
- Trzy. - Udało się trzy?
Ale siana z tego nie będzie.
Więc nie sprzedamy go Amandzie Holden.
Niestety nie.
- Pola Andy'ego Cato. - Dzikie pole.
To 7206 £.
Jest pomiędzy najlepszym i najgorszym polem pszenicy.
Przyniosło zysk.
Na pszenicy zarobilibyśmy tam tyle.
- Dobrze. - Nie.
Jeśli mogę, myślmy pozytywnie.
Może zarobiłbyś więcej,
gdybyśmy uprawiali je na twój sposób,
ale nie straciliśmy na nim
i miejmy nadzieję, że...
- Ulepszyliśmy glebę. - Tak.
I to jest coś...
Wiem, nie chcę brzmieć jak jakiś moralizujący idiota na Instagramie,
ale zależy mi na ziemi, więc...
Dobrze. Pszenica durum na makaron.
Myślałeś, że nic z tego nie wyjdzie.
Nie. Ale wyszło.
- Tak? - Udało się...
Liczba opadania wzrosła do 170,
ale ponieważ ten rok był tak trudny,
pracowaliśmy z Matthew,
i zmielili ją, więc zrobią z niego makaron.
- Tak! - Dobra wiadomość.
Chociaż...
Pszenica też trafiła do przemiału.
60 165 £.
- Będziemy... - Sześćdziesiąt tysięcy...
- Jeden... - Jeden-sześć-pięć.
Jeden-sześć-pięć.
Patrzcie, jaka okrąglutka liczba.
Jezu, fantastycznie.
Ale jęczmień jary...
- Tu jest. - Był...
Nie nadaje się na Jastrzębią Skałę.
To najlepszej jakości pasza dla zwierząt.
To 25 526 £.
A gdyby nadawał się na słód, zrobilibyśmy 60 000 £?
Dwa razy tyle.
- Możemy to policzyć? - Pewnie.
- To jest ważne. - Zielony pisak po prawej?
- Musisz pokonać 27 600, żeby... - Dwieście...
Co?
...i 27 998 £.
Więc suma na górze
- wynosi 44 987 £. - Pokonał mnie.
No proszę.
Gratuluję.
Pierwszy rok jako kierownik farmy i skopałeś mi tyłek.
Jesteśmy drużyną.
Jak to dodamy, 40, 50...
To 72 i pół.
- To 72... - 72 000 £.
- To znaczy... - Na 400 hektarów, to 29 £ za hektar.
Idziesz dziś do pubu?
Kaleb, jak wiesz, farmy zawsze potrzebują gotówki.
- Zaczęliśmy cykl na przyszły rok. - No.
Potrzebuję tego,
żeby zapłacić za nasiona, nawóz
- i spraye, więc... - Co?
- Nie możemy iść do pubu? - Nie.
Potrzebujesz co do pensa?
Tak.
Nasiona, nawóz na przyszły rok.
To nawet nie pokrywa kosztów podwykonawców.
No to ja stawiam.
Jest coś jeszcze. Gdybym nie wykorzystał nieużytków,
- mielibyśmy kłopoty. - No.
Poza tym ja mam szczęście,
bo mam inne źródła dochodu.
Ale jeśli jesteś zwykłym rolnikiem, a to twoja jedyna praca na pełen etat,
masz dwa lata, gdzie nie zarabiasz.
- No. - I masz przerąbane.
Ciężki kawałek chleba.
Z powodu wahań cen pszenicy
- i cen nawozu... - No.
Nie wiesz, gdzie skończysz. Nie możesz planować.
Motyl w Chinach machnie skrzydełkami,
a ty zbankrutujesz.
Szaleństwo.
Kiedyś miałeś względnie stabilny dochód
dzięki dotacjom, ale ich już nie będzie. Ciężko je zdobyć...
Chciałbym, by przyszłość rolnictwa była jasna,
a młode pokolenie, zwłaszcza ja...
- Mam 25 lat. - Ale jak?
Zostało mi może 60 zbiorów.
Jak?
Naprawdę nie wiem.
Jak?
Chcę myśleć pozytywnie, bo kocham to, co robię.
Pogadam z prezydentem. Z premierem, sorki.
Ja pierdolę.
Z prezydentem.
Ciężko było oddać Charliemu każdego zarobionego pensa
na zakup nasion i nawozu na następny rok...
bo to oznaczało, że wiele przeszliśmy, a nie zarobiliśmy nic.
ZAMKNIĘCIE
Za nami kolejny burzliwy rok.
Ale jak zwykle,
zespół Diddly Squat zebrał się, by go uczcić...
na pikniku w lesie tuż obok mojego mniej udanego przedsięwzięcia.
- Tama nie jest skończona. - Spójrz na nią.
Cofnęliśmy się.
A w ogóle cokolwiek tu robiliście?
Straszny bałagan.
Wstydźcie się, obaj.
Jakby bawiła się tam dwójka dzieci.
- Właśnie. - Co?
Zgadza się.
Psy nadal się nie słuchają.
- Jesteś brudny. - Idź sobie.
Myślałem sobie ostatnio...
Rolnicy narzekają, często słusznie.
To cholernie trudne, nie dostają dużo kasy.
Wszyscy ich krytykują za szkody dla środowiska.
Dlaczego wciąż to robią?
Dlaczego walczą o utrzymanie branży?
Dlaczego mieliby to robić?
Ale przypomniałem sobie, jak cztery lata temu mówiłeś,
że rolnictwo to sposób na życie.
- Zgodzisz się? - Tak.
W pierwszym roku zastanawiałem się,
czy wrócić do Londynu.
Teraz już się nie zastanawiam.
Ja pierdolę!
- Nie zastanawiam się. - Nie.
Muszę jechać do Londynu w przyszły wtorek
i już się tym stresuję
i szukam wymówek, żeby nie jechać.
- Jak wyjechałeś do Afryki... - No.
Ciężko mi to przyznać,
ale trochę tęskniłem.
Po tych słowach zaraz spadnie samolot.
„Trochę”? Serio?
Za nim jako osobą. Nie za jego pomocą na farmie.
- Czego chcesz? - Nasze herbatki,
pogawędki, obiady w weekendy,
pogaduszki, rozmowy o rolnictwie...
Potrzebujemy społeczności.
- Potrzebujemy... - To ważne.
- No. - Inaczej to samotny...
Wiem. Mieliśmy typowy rok pełen kłótni,
trudności, złej pogody, rozczarowań, śmierci,
świnie były okropne, Baronowa i tak dalej.
Ale spójrzmy na to inaczej.
Ja po raz pierwszy zostałem dziadkiem.
Ty znów zostałeś ojcem.
A ty, ziomuś, pokonałeś raka.
- Tak. - Właśnie.
- Wypijmy za to. - No.
- Zdrowie! - Brawo, kolego.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- I dziękuję. - Nie ma za co.
Dzięki wam to najlepsza praca na świecie.
Ja chciałbym podziękować wszystkim.
Całej ekipie filmowej i wszystkim przyjaciołom tutaj.
Wszyscy byliście tacy dobrzy dla mnie i mojej rodziny.
Bardzo dziękuję.
- Jesteś super. - Możesz na nas liczyć.
- Dobrze. Zdrówko! - Dobra robota!
Zdrówko, chłopaki.
BYLI Z WAMI
ARYA I SANSA
I JEREMY
NA
FARMA CLARKSONA
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska