Voor Lucien begon alles met inkt, papier en liefde voor schoonheid.
VERLOREN ILLUSIES
Als wees zonder erfenis moest hij een vak leren om te overleven.
Zijn zus Eve was met een drukker uit Angoulême getrouwd.
Hij werkte in diens bescheiden werkplaats terwijl hij droomde van een ander leven.
Tot op de dag van vandaag vraagt iedereen in Parijs zich af...
hoe het mogelijk was, dat hij zich zo heeft laten meeslepen.
Alstublieft.
Ik kom te laat. -Nee, hoor.
Ze bijten niet.
Lopen over die lange laan voelde als een andere wereld betreden,
bijna een ander land, naar het kasteel van Mme de Bargeton.
De gasten zijn aangekomen, Mme Barones. -Dank u.
Dankzij haar man, bijna net zo oud was als het kasteel,
was ze beschermer en weldoener van kunstenaars.
Op een dag na de mis bevool de bisschop een ​​jonge dichter aan,
werkzaam in een drukkerij,
die zijn gedichten ondertekende met de mooie naam Lucien de Rubempré.
Wat het meeste werk kostte, was de bloemblaadjes tot leven brengen.
Hier bij de rozenbottels. Ook de schil van het fruit...
Laat ons alleen, alstublieft.
DE MADELIEFJES GEDICHTEN
Bedankt, Lucien.
Het is een grote eer.
Ik was bang dat u niet zou komen.
Komt uw man?
Wat denkt u?
Hij leest slechts jachttraktaten en zorgt voor zijn honden.
U bent erg mooi, mevrouw.
Beste vrienden, bedankt voor uw trouwe aanwezigheid.
Ooit, als één van onze beschermelingen zal worden erkend en gevierd,
kunt u zeggen: ik was bij zijn debuut en was ontroerd.
De jonge dichter die vorige maand een hommage aan de bijbel bracht,
ontlokte de Gazette des Lettres deze woorden:
zo'n jongeman met zo'n bijzonder talent...
geeft ons allemaal nieuwe hoop, een nieuwe lente in het leven.
20 jaar en nu al een kunstwerk.
Voor hem is poëzie iets heiligs, een soort intieme religie.
We respecteren de zielen op wie het licht van God schijnt.
Kom, meneer, we zijn klaar voor u.
De tas, doe uw tas af.
Voor haar.
Liefhebben, bidden, zingen,
dat is mijn leven.
Sterfelijk van het goede dat de mens hier beneden nastreeft,
heb ik dus op het moment van afscheid nergens spijt van.
Niets dan vurige vreugde die naar de hemel snelt,
de gelukzaligheid van de lier...
of de amoureuze stilte van een hart gedrukt tegen het mijne.
Aan de voet van schoonheid voel ik haar lier trillen.
Sta ik oog in oog met de harmonie van de lier,
verdrink in haar geluid dat haar boezem passeert.
Laat het tranen regenen uit de ogen die we aanbidden.
Als een zuchtje wind...
overspoelen de tranen van de dageraad de overvolle kelk.
Het spijt me.
Ze zijn bekrompen, ze voelen niets.
Het was erg mooi.
Ik was naar u op zoek, madame. De markiezin van Contades wil u bedanken.
Wat wilt u dat zij ervan begrijpen?
En u? Wat vond u ervan?
Van dat soort dingen vinden wij niets, we voelen het, toch?
De liefde die u mij geleerd hebt, is zowel denkbeeldig als verboden.
Verboden, zoals alles wat uiteindelijk zal zegevieren.
Elk woord dat ik schrijf, brengt me dichter bij uw lippen.
Elk boek in mijn bibliotheek lijkt over u te gaan.
Sinds die rampzalige middag denk ik alleen maar aan u.
Aan u, eenzaam in de schaduw tussen levenloze muren,
zonder poëzie, zonder liefde.
In de wereld gaat het om liefde.
En liefde is als de wind.
Hij zal ons meevoeren.
Naar u, Louise. Lucien.
Ze nam grote risico's om hem te ontmoeten en verzon 's middags allerlei uitvluchten.
Ze leidde zijn daden en hij was al minder onhandig.
Gaat deze komedie met mijn vrouw nog lang duren, M. Chardon?
Ik heet Lucien de Rubempré.
Ik ben uw ouders eens tegengekomen, jongeman.
U bent de zoon van Chardon, een kleine apotheker op het kerkplein.
U hebt het recht niet om uw moeders naam te dragen, zelfs niet...
voor uw belachelijke gedichten zonder manieren net als uw persoontje.
U weet daar niets van.
Ga terug naar uw honden en wapens.
U verdient niet zo'n vrouw als zij. U hebt haar laten wegkwijnen.
Lucien, nee. -Meneer...
Chardon.
Al dit land behoort aan mij.
Ik kan uw familie op elk moment wegsturen.
Ik wil u niet zien lijden, Louise.
Kom met mij mee naar Parijs, tot deze zaak gekalmeerd is.
U verdient het om gelukkig te zijn. Geef me deze kans.
Begrijp me niet verkeerd.
Onze vriendschap heeft verder niets nodig.
Ik kan wachten.
Geen enkele vrije jongeman met duizend franc op zak...
vindt het erg om zijn ouders te verlaten.
De jonge dichter stelde zich de stad voor...
als heidense godin, de armen open voor talent en verdienste.
Maar wat wist hij van Parijs?
Ik heb ze meegenomen voor de reis.
Mag ik ze voorlezen?
Ik zal niet op uw kosten leven. Nooit.
Het is te laat om bang te zijn.
Lucien negeerde de glimlach die aan zijn beschermvrouwe ontsnapte.
Maar gingen ze naar dezelfde plek, op hetzelfde moment in hun leven?
Parijs.
Bent u met hem alleen gereisd, in uw rijtuig?
Niemand heeft ons gezien. -Hoe kon u zo'n risico nemen?
U hebt beloofd om me te helpen.
Maar er zijn regels, die consequenties kunnen hebben.
U draagt een titel, u bent een zeldzame vrouw. En wat is hij?
Als men in Parijs erachter komt, weigeren ze u te ontmoeten.
Ik kon hem niet achterlaten, hij wordt een groot dichter.
Dat heb ik altijd al geweten. -Hij kan niet bij u blijven.
Begrijp dat nou.
Om een ​​schandaal te voorkomen, vond de onfortuinlijke aanbidder...
onderdak voor de jonge favoriet, vlakbij Louise.
Maar vlakbij is al heel ver, als u uit de Charentes komt.
Ik dank u hartelijk.
Morgenavond vergezelt u ons naar de opera.
Ik introduceer u als mijn beschermeling Laten we zeggen een petekind.
U moet elk misverstand over uw relatie met Louise voorkomen.
Ik zal haar niet compromitteren.
Op deze avond zult u Louise's nicht ontmoeten,
de markiezin d'Espard, een gerespecteerde vrouw in de buitenwijk.
De wijk Saint-Germain.
Ja, ik begrijp het.
De huur is voor een week betaald. Hebt u genoeg om te overleven?
Genoeg tot ik een uitgever heb gevonden. Bovendien heb ik al contacten.
O ja, dat zal wel.
Ik zal u een kleermaker wijzen waar u een kostuum kunt huren.
Dit is ter ere van onze Louise. -Dat mag ik hopen. Tot ziens, meneer.
Voor mijn broer, die in het avontuur van schoonheid gelooft.
In Parijs was het avontuur van schoonheid ook dat van schoonheidsproducten,
Er hingen overal reclameposters, als een nieuwe publieke taal.
De wereld was veranderd en Lucien kende die wereld niet.
Men wilde de revolutie, de terreur en de oorlogen van het keizerrijk vergeten.
Frankrijk had de macht van het Ancien Régime en de adel hersteld.
Men verlangde nu naar succes en persoonlijke verrijking.
Jonge provincialen kwamen met duizenden,
vastbesloten om hier hun heil te zoeken, ver van de slagvelden.
Als je dan je leven moest laten, dan maar liever in Parijs.
In één middag had Lucien al 1.570 franc uitgegeven.
Genoeg om in Angoulême enkele weken van te leven.
Maar die avond moest Louise per se naar hem kijken.
In de hoogste kringen kan een leven afhangen van de eerste indruk.
En de eerste indruk is meestal de juiste. Zeker als die slecht is.
Meneer?
Ik heb geen uitnodiging, maar ik word verwacht.
U wordt verwacht?
Door Markiezin d'Espard en Baron du Châtelet.
Maar u hebt geen uitnodiging. -Nee.
Dank u wel. Aan de kant, alstublieft.
Maar ik word verwacht. -Zonder uitnodiging geen entree.
Laat de gasten passeren, dank u.
Dank u, meneer.
Ah, Lucien, we waren naar u op zoek.
Parijs past goed bij u.
Wat hebt u met uw haar gedaan? -Ik wilde u eren.
Een waar succes. -Laten we gaan.
Lucien zag toen de befaamde markiezin...
die een grote rol in zijn leven zou gaan spelen.
Wacht even, Lucien.
Beste nicht. -Goedenavond.
U ziet er prachtig uit.
Ik wil ik u graag aan iemand voorstellen.
Hij is een petekind uit Angoulême.
Ik stel u voor: markiezin d'Espard.
Aangenaam, Lucien de Rubempré, tot uw dienst.
Een petekind.
Onderweg naar de loges zei de markiezin discreet…
tegen haar provinciaalse nicht dat men een zakdoek niet zo draagt.
Absoluut niet.
Goede smaak, ofwel elegantie,
kent vele nuances die sommige vrouwen moeiteloos begrijpen, maar anderen nooit.
M. De Rubempré, u gaat voor het eerst naar de opera?
Is het zo duidelijk, mevrouw?
Neem plaats, u kunt de hele zaal overzien.
Heeft ze haar kapper meegenomen?
De mode van Angoulême amuseert die dames. -Nee, schat, ze kijken niet naar u.
Kijk, Louise.
De baron is er.
Kijk, Louise, tweede rij.
In deze ceremoniële wereld worden kleine dingen groot.
Een ongelukkig gebaar, woord of blik kost een beginner de kop.
Een verkeerd detail is als een messteek, een dissonant in een opera.
In de zaal was alleen de jonge Lucien geboeid door de balletdansers.
Bovendien erg gemaakt.
Voor dit mondaine publiek was dit slechts voorspel voor de pauze,
waar de echte vertoning eindelijk kon beginnen.
Beste Natan.
We waren naar u op zoek. -O ja?
Wat vond u van de voorstelling?
We keken naar u. Uw schoonheid overschaduwt het podium.
Wat lief. Ik heb uw nieuwe boek nog altijd niet ontvangen.
Dat is voorzien voor eind volgende week. Met witte rozen om het goed te maken.
Ik wil u voorstellen aan mijn nicht, Louise de Bargeton.
Een groot lezer, uit Charentes.
Geweldig, toch? -Zeker weten.
Dit is M. de Rubempré, een jonge dichter die nieuw is in Parijs.
Mr. Nathan is onze grootste literaire hoop.
Als hij het goed vindt, kan hij u adviseren.
Natuurlijk help ik meneer graag.
Louise, excuseer me.
Heb u al uitgevers ontmoet?
Ik heb adressen.
Je hebt Dauriat, Delaunay... We zouden erover kunnen praten.
Als u wilt, kunt u ze ontmoeten.
Dat is erg vriendelijk. -Je kan de markiezin niets weigeren.
Excuseer me, meneer.
Hebt u een leuke avond?
Ik heb nog nooit zoiets gezien.
Ik voel me erg klein. -Wie is die jongeman?
Een beroemde schrijver. Ik zou het niet weten.
U weet veel dingen niet, Lucien.
Discreet had de Baron gedaan wat nodig was...
om de leugens van Lucien over zijn afkomst te verspreiden.
Een burger in de loge van de markiezin,
één van de hoogste figuren van de in ere herstelde adel, werd zeker een schandaal.
Gaat u al weg?
Ik wilde die jonge dichter helpen.
En hij bedankt u door over zijn naam te liegen?
Het is de naam van zijn moeder.
Hij heeft geen recht op die titel of naam.
Excuses, Ik wilde u niet compromitteren. -Mij compromitteren?
Niemand kan mij compromitteren.
U moet zich zorgen maken over wat men in Parijs van uw relatie met hem vindt.
Vrouwen zijn voor minder uit salons verbannen.
Ik begrijp het.
Ik had het geld in deze la achtergelaten.
Beschuldigt u mij? Ik heb daar geen sleutel van.
U bent als enige binnen geweest. -Ik zeg u dat ik niets aangeraakt heb.
Lucien pakte zijn mooiste pen.
Een sentimentele en naïeve brief,
vol duistere waardigheid die een 20-jarige kunstenaar vaak overdrijft.
Wilt u dit aan Mme de Bargeton geven?
Hij weet niet of Louise zijn brief ooit gekregen heeft.
Deze la met misplaatste gevoelens,
moest worden gesloten.
Excuses dat ik te laat ben.
Laten we verderop praten.
Ben u bang om met mij gezien te worden? -Nee.
De politie heeft aan de rand van de stad netten in de Seine gespannen.
Weet u waarom?
Om de lichamen te bergen van de berooiden,
die van een brug gesprongen zijn omdat ze niet terug naar huis wilden.
Het was waanzin van Louise om u in haar bagage mee te nemen.
De waanzin van een vrouw.
Als ze u blijft zien, zouden haar nicht...
en de hele omgeving haar de rug toekeren.
Ze blijft met niets en niemand achter. Dus denk ook aan haar.
En aan uzelf, M. Chardon.
Mijn naam is Rubempré, meneer. -Rubempré?
U weet niets van wat wij samen deelden.
U hebt het allebei gedroomd.
Hier.
Zij wil u dit geven om naar huis terug te keren.
Geld? -Ze wil ​​u niet meer zien.
Ik geloof u niet.
Ik heb extra biljetten toegevoegd omdat uw verhaal aangrijpend is. Als u wilt.
Ze zal nooit van een man als u houden. Kijk naar uzelf.
In Angoulême noemde ze u parelhoen.
Ga naar huis.
In de studentenwijk wezen weldoeners hem op een restaurant met een vaste prijs,
destijds goed bekend.
Je kon er onbeperkt brood eten en de karaf water was gratis.
De aardappel was de koningin van het menu...
en na die vernederende avond zijn enige bereikbare aristocrate.
In Angoulême wijdde Lucien zich aan grote auteurs.
Hij kende de brutale Parijse pers niet,
noch hun formule en hun provocaties.
Hij ontdekte deze wereld van twee velletjes,
wiens standpunten je konden maken of breken.
Van het huis.
Sorry dat ik u stoor,
maar bent u echt redacteur van een krant?
Dat is mogelijk, ja.
Ik was proeflezer bij een drukkerij.
Dus ik dacht...
Als u schrijf- of kopieerwerk hebt...
Heb u ooit iets geschreven?
Een bundel gedichten die in Angoulême erg bekend is.
Hier, ik heb wat recensies meegebracht.
De befaamde Gazette d'Angoulême.
Indrukwekkend.
Ik heb werk nodig. Betaalt het goed, voor een krant schrijven?
Dat hangt er van af. Deze week 300 franc, maar ik heb alles uitgegeven.
300 Franc per week voor krantenartikelen? -Het is veel werk.
Het is veel geld.
Wat is dat?
Hasj. Dan heeft iedereen talent. Wil je ook?
Nee, bedankt.
Hoe heet u?
Lucien de Rubempré.
Etienne Lousteau.
De dichter was nog naïef genoeg om te geloven...
dat in Parijs talent altijd sympathie opwekt.
Gedichten over madeliefjes, natuurlijk liep je barones weg.
De volgende dag, als een jonge rat die zijn hol wil verlaten,
bezocht hij zijn nieuwe vriend in de journalistenbuurt bij de grote boulevards.
De grote Parijse pers bestond uit prestigieuze titels...
als Krant van het Debat of De Verlichting.
Maar de nieuwe wet stond ook uitgaves van een paar pagina's toe...
die provocerende namen hadden als De Boekanier, De Satan of De Manke Duivel.
Deze liberalen ageerden onvermoeibaar tegen de koningsgezinde regering.
Wist Lucien maar dat je bij de pers vrienden nodig hebt...
zoals een generaal soldaten.
Opzij.
Hierheen, madeliefje. Kom.
Doe niet zo dom, ga artikelen schrijven.
Ga zitten, alsjeblieft. Lamartine, ga spelen.
Wil je champagne? -Nee, bedankt.
Je krijgt het toch.
Ik heb mijn bundel voor je meegenomen. -Geen zorgen, die namen krijg je.
Ik maak me geen zorgen. -Jawel.
Ik heb veel respect voor het journalistenvak.
Wat houdt mijn vak in dan? -U doet verslag…
van nieuwe boeken en toneelstukken, nieuwe ideeën.
U informeert de mensen over kunst.
Over de wereld.
Mijn taak is om de aandeelhouders van de krant te verrijken.
En zoveel mogelijk binnen te harken.
Harken?
Harken, ja.
Eerst betaalt een theaterdirecteur voor een goede recensie.
Dan bieden we zijn concurrent aan om er slecht van te spreken.
Dat verhoogt de omzet.
We schrijven in verschillende kranten onder verschillende namen.
Dat gaat zo op en neer en we harken alles binnen.
Ze schreeuwen en huilen, beledigen ons of geven geschenken.
En de polemiek is daar. Dat is voor hen het belangrijkste.
Want waar men over praat, verkoopt.
Zijn veel redacteuren daartoe bereid?
De krant betaalt per regel en op dezelfde dag, begrijp je?
's Ochtends ingeleverd is 's avonds uitbetaald.
Uitgevers betalen pas na zes maanden, als ze al betalen.
Ik kwam uit Dijon...
met een kleine komedie in drie bedrijven die ik op het platteland geschreven had.
Thuis zei iedereen dat mijn stuk briljant, magnifiek was.
Dus wilde ik het aan Parijse theaterdirecteuren laten lezen.
Wat is er gebeurd?
Niemand wilde het lezen.
Waarom niet? -Voor wie zien ze je aan?
Als je de macht niet hebt om ze te helpen, ben je niet interessant.
Als niemand bang van je wordt, is niemand in je geïnteresseerd.
En toch...
was ik goed.
Ook ik had een zuiver geweten.
Kom, we gaan naar Dauriat. -Wie is Dauriat?
Een gedicht.
Als iemand me zoekt, ben ik bij Dauriat. En vanavond bij Florine.
Ben je koningsgezind of liberaal? -Ik ben liberaal, zoals onze financiers.
Jij ook. Je weet het nog niet, maar je bent liberaal.
Koninklijk Paleis, snel.
Na de beurs stroomde een horde jonge mensen het Koninklijk Paleis binnen.
Het was het centrum van kapitalistisch plezier.
Een afgesloten plek waar de politie nooit kwam...
en waar men allerlei avontuurtjes kon beleven.
In de tuinen stonden modeboetieks, pruikenwinkels en attracties...
naast restaurants, gokhallen en vooral prostituees.
Er stonden dag en nacht 1.500 ongelukkige vrouwen in de galerij te smachten.
Met hun specifieke namen, specialiteiten, tijden en plekken.
Ze werden mama's, vleiers, hoeren of sletjes genoemd.
Zij die vanuit het raam flirtten, werden halve sletjes genoemd.
Waarom weten we niet.
Voltijds of deeltijds, ieder had zijn prijs...
die op de pilaren tussen de advertenties stond.
Vrouwenlichamen waren te koop en men had begrepen...
dat zij ook van alles konden verkopen.
Daar, het hol van de leeuw.
In deze tempel van bedrijvigheid hadden zich uitgevers gevestigd.
Ken je hem? -We maakten kennis bij de opera.
Hij is beroemd is mij verteld. -Een koningsgezinde blaaskaak.
Hij is heel blij met zichzelf.
Zijn nieuwe boek is net uit. Nog niet gelezen en dat ga ik ook niet doen.
Met zijn Madeliefjes in de hand gaat Lucien...
één van zijn gedroomde uitgeverijen binnen.
Dauriat, van oorsprong groente- en fruitkoopman, is de meest invloedrijke.
Hij kan lezen noch schrijven, wat voor een uitgever ongebruikelijk is.
Manuscripten en contracten werden dus voorgelezen.
Maar hij kon wel goed rekenen.
3.000, begrepen? Ik heb 3.000 van zijn onheilsromans laten drukken.
Inkt, papier, inbinden,
drukwerk, ik zit al op 1.500 franc.
1.500 Franc, begrijpt u.
Het boek zal goed verkopen. De recensies zijn uitstekend.
Laten we het daar eens over hebben. Betaalt u 150 franc per goede recensie?
Hoe ver moeten we gaan?
We moeten toch leven. -150 Franc.
Een goede recensie loont.
Hoe berekent u dat?
Uit de duim? Parijse stijl?
Hoeveel gaat u me vragen om Nathan te lanceren?
Waar is dat goddelijke kind?
Hier. U wil 4.000 exemplaren drukken en niet voor publiciteit betalen?
Waarom? -Ben je gek?
Ik heb Lousteau 200 franc betaald voor een artikel te uwer glorie.
200 Franc voor op de voorpagina.
Waar of niet? -En Blondet dan?
Voor de polemiek moet u Blondet betalen.
Maar nee hoor. Wat moet ik zonder polemiek?
Een boek verkoopt niet zonder polemiek.
Hij heeft gelijk, ik kan niets schrijven zonder aanval.
Boef.
Hij heeft het niet eens geopend.
U weet net als ik dat je een boek beter kan afkraken zonder het te lezen.
Anders word je beïnvloed.
Dat is van Chamfort, niet van hem.
Nou en? Ik verdedig de Franse geest.
Dan kunt u beter ergens anders voor opkomen.
Beter een goed woordje dan een slecht boek, nietwaar?
We gaan verder, baby's, ik heb honger.
Hebt u het gelezen of niet? -Hij heeft het niet gelezen.
Natuurlijk wel.
Uit puur plichtsbesef. Uit respect voor de auteur.
Dan luisteren we naar u.
Het boek is...
heel bijzonder, het is moeilijk te duiden.
Je slaat de pagina's om, de zinnen willen u verleiden, zoals de meisjes...
in de galerij. Het is...
een carnaval van woorden.
Ik had het erover met mijn vriend.
En wie is dat? Waar schrijft u voor?
Lucien de Rubempré, meneer.
Hebt u zijn boek gelezen?
Ik heb het aandachtig gelezen.
U hebt het ook gelezen?
Laat hem spreken.
Ga u gang, spreek u uit.
Een schrijver moet iets te zeggen hebben.
Maar hij moet ook weten te zwijgen.
In het boek van meneer,
zoals Lousteau treffend zei, wordt alles gezegd, alles uitgelegd.
Waar is het mysterie?
Het mysterie is uw aanwezigheid, M. Chardon.
Chardon, toch?
Simpel gezegd vind ik zijn boek eigenaardig in zijn nietigheid.
Dat vind ik goed.
Mooi, "eigenaardig in zijn nietigheid".
Door mijn nederigheid kan ik erom lachen.
Een rare deugd, want als je denkt dat je dat bent, is het al niet meer zo.
Nou, tot dinsdag om 10.00 uur.
Is het Chardon of Rubempré? -Rubempré.
Lucien heeft een manuscript bij zich. -Nee, er is al genoeg rotzooi.
Dit is een originele poëziebundel. -Poëzie? Dat verkoopt helaas niet.
Ik heb al lang niets beters gelezen. -Kent u mensen die poëzie kopen?
Koop jij poëzie, Lousteau? Nee, jij zeker niet.
Hij werkt ook aan een roman... -Een roman?
Dat doet iedereen, waarom? -Literatuur is mijn leven.
Boeken van onbekenden interesseren niemand.
Het verkoopt niet. -Dat is zo.
Ik begrijp het niet.
Ik publiceer alleen bekenden, anders is het te risicovol.
Hoe word ik bekend? -Door zich onder hen te begeven.
Zoek een beroemde minnares of vijand.
Goed uitgelegd, hè? -Een beroemde vijand die u beledigt.
Nathan zou een goede vijand zijn.
Hij heeft een vijand nodig, iets voor u?
U bent boven mijn stand.
Als men over u praat, stijgt uw notering.
Mijn notering? -Precies.
Uw notering, net als op de beurs.
Maar waar is de literatuur?
Literatuur houdt illusies in stand.
Ananas, meneer. -Ik geloof alleen nog in ananas.
Ananas?
Ik heb in een ananasplantage geïnvesteerd.
Dat gaat groot worden.
De ananas redt ons van poëzie, althans dat hoop ik.
Kom, tast toe.
Is hij een groot uitgever?
Deze kruidenier? -De beste.
Hij heeft je gezien, dat is al wat. Nu laten sudderen.
Weet je het van Singali?
De koningsgezinden betalen om mijn liefje uit te fluiten.
Ze mogen voor alles betalen. Dat is vooruitgang.
De geliefde van Lousteau was een bekende actrice.
Die avond vond de première van haar nieuwe toneelstuk plaats.
Lucien zou zijn tweede grote Parijs avond beleven.
Elke dag werden duizenden tickets verkocht aan de zogenaamde Misdaadboulevard.
De misdaden werden in toneelstukken gepleegd,
die in overvolle zalen tussen het straatspektakel door opgevoerd werden.
Theater was populair en winstgevend vermaak.
Circussen, toneel, variété,
Déjazet, Mme Saqui, de Italianen het Théâtre de la Gaîté.
De concurrentie tussen de directeuren was moordend en genadeloos.
Optredens werden vanuit naburige theaters uitgefloten.
Theaterprogramma. -Gaat het?
Je moest recensies kopen om je nieuwe stuk te beschermen.
Je had geen keus. Een kwestie van overleven.
De jonge critici maakten de dienst uit en elke vorm van chantage was mogelijk.
De boulevard was hun jachtgebied, waar ze pakten wat ze pakken konden.
Singali heeft uitfluiters geregeld, het wordt een slachting.
Waar is hij? -Wist ik het maar.
Het is uitverkocht, dames en heren.
Ter bescherming moesten directeuren honderden abonnementen afsluiten...
en gratis plaatsen aan critici aanbieden...
die voor geld doorverkocht werden.
Om die kosten te compenseren, bedachten directeuren nieuwe inkomstenbronnen,
zoals de verkoop van snoep.
Waar was je? Het wordt uitfluiten vanavond.
Waarom heeft Matifat niet betaald? -Geen idee.
Een fluitconcert wordt onze dood. Dat komen we niet te boven.
Dat gaat niet gebeuren. Waar is Singali?
Nou, in de zaal.
Je moest "de klap" betalen,
het applaus of fluitconcert van specialisten.
De bekendste uitfluiter heette Singali.
Hij had honderden toneelstukken neergesabeld.
Iedereen was bang voor hem en met reden.
Een concurrent vernietigen? Betaal Singali.
Een succes?
Betaal Singali, hij regelt alles.
Hij was een bedrijfje gestart waar hij zijn teams trainde.
Mannen en vrouwen mengden zich met het publiek.
Onmogelijk te spotten voor de ramp.
Alles was te koop. Applaus, klein applaus, staande ovatie...
met gejuich, lachen, hard lachen of juist fluiten, boe-geroep,
eventueel tomaten gooien. U hoefde alleen maar te betalen.
Matig stuk of meesterwerk? Maakt niet uit.
Hij wilde alleen maar steeds meer geld verdienen.
Hij deelde de lakens uit op de boulevard.
Iedereen was aan hem overgeleverd en ze moesten allemaal langs zijn kassa.
Hier, kom kijken.
Het is die kleine kale. Hij is zich aan het voorbereiden.
Uitfluiten of wat?
De actrices moesten applaus kopen...
én voorkomen dat hun rivalen uitfluiters betaalden.
We zitten er bovenop, geen zorgen.
Het wordt geweldig.
Berooid moesten ze een rijke beschermer zoeken die hun imagokosten betaalde.
Meestal was dat een textielhandelaar of iemand uit...
de cosmetica-industrie die sterk in opkomst was.
De gelukkigen werden zelfs het gezicht van schoonheidsproducten.
Die kochten advertenties in kranten...
en beloonden zo hun welwillendheid en positieve kritieken.
Die advertenties brachten zoveel op...
dat deze bedrijven de echte bazen van de moderne pers werden.
Dat had de politiek goed begrepen. Ze waren bij elke deal aanwezig...
om te voorkomen dat ze in de kranten werden aangevallen.
Iedereen viste in dezelfde vijver.
Maar daarboven nog, aan de top van de piramide,
stonden de banken en oligarchen.
Laffite, Rothschild, Nucingen en al hun beurscomplotten.
Zij trokken aan de touwtjes van deze marionetten.
De nieuwe adel was die van het geld en...
we waren nog niet zover om hen te onthoofden.
Wie weet wordt er ooit een bankier actief in de regering.
We gaan met Singali praten. -Hij is betaald, we moeten meer betalen.
Nog 10 minuten.
Wat doen we?
Matifat zit in de loge. -Ik kom eraan.
Ze gaan onze avond verpesten. We moeten betalen.
Altijd maar betalen. Wanneer stopt het? -Er zijn uitfluiters, we hebben geen keus.
Dan annuleren we. -We doen morgen twee pagina's.
We moeten betalen, we hebben geen keus. -Oké.
Wilt u meedoen? -Zonder meer. Hoeveel?
Niet in het bijzijn van de dames. -Wat past bij mijn waardigheid.
Oké, we zullen betalen. Zeg het tegen Singali.
Ik zeg het hem. Kom, we zijn laat.
Dank u, mijn liefste.
We gaan op het balkon zitten.
Hij heeft betaald, we applaudisseren.
Kom je naar Florine? -Goed.
Moest je geen artikel aanleveren?
Ik heb u overal bij Dauriat gezocht.
Dit is Lucien de Rubempré.
"Eigenaardig in zijn nietigheid", is dat van u?
Uw uitspraak doet de ronde.
Schrijf u ergens voor?
M. Finot is directeur van de krant.
Waarin u van alles schrijft.
Tot ziens bij Florine? Ik moet met u praten,
Foutloos.
Hij is slim. Hij deed het goed in zijn provincie.
Pardon.
Stoort het je niet?
Matifat en u Florine. -Nee, wat verwacht je?
Alsof je van een getrouwde vrouw houdt. Je leert delen.
Kijk goed, dat zijn de 200 meest gevaarlijke mensen van Parijs.
Tenminste de helft wil me dood.
Maar ze zullen niets doen.
Weet je waarom? -Nee.
Omdat ze bang zijn.
Zijn ze bang voor jou?
Voor de krant.
Ze zijn bang met reden.
Met al hun samenzweringen.
Op een dag ziet u haar weer, je barones,
Dan leest u angst in haar ogen.
En dat zal mooi zijn.
Dit wordt een mooie bruiloft. -Nee, ik ga niet met hem trouwen.
Ze wil niet met hem trouwen. -Claro que si. Vroeger...
in een klein Spaans dorpje, in de bergen...
Ze heette Coralie en was nog geen 20 jaar oud.
Haar bloedrode kousen waren in één klap beroemd op de boulevard.
Terwijl Lucien naar haar keek,
overviel hem een diep verlangen. Het greep hem bij de keel en dwong hem op de knieën.
Dames en heren, Coralie en Florine.
Wat een talent.
Waar is de fles?
Neem een drankje, ik ben zo terug.
We zijn zo terug.
Zijn er nog flessen? -Waar zijn we?
Bij Florine, eigenlijk Matifat. Maakt niet uit.
Bij het stuk "Genoeg Champagne".
Goede titel, hè? -Niet slecht.
Kom op met de artikelen.
Hier, die van Blondet van de opera. -Mooi.
Bedankt.
We hebben Déjazet. De opera is er.
De Italianen, heel goed. Wie doet Variété? -Hier, dat ben ik.
Is het een recensie? -Nee, een samenvatting.
Wat is dat?
De krant van morgen. Als iedereen zijn artikel inlevert.
Is hij een vriend van Lousteau?
Valt hij wel op vrouwen? -Hij kijkt in ieder geval naar ze.
Hij heeft iets eerlijks.
Pas goed op jezelf, lieverd.
Het is niet verkopen, maar samenwerken met Blondet.
Voeg onze titels samen en de kosten halveren.
We verhogen de prijs van advertenties,
de prijs van de krant kan omlaag, dus meer lezers.
Hoe meer lezers, hoe meer advertenties.
Zie je wel, je begrijpt het wel.
Wie betaalt deze operatie? -Dauriat, Camusot en ik.
We zoeken nog een vierde, maar ik wil de meerderheid.
Kan Florine haar suikeroom niet benaderen?
Kunnen we proberen.
Jij wordt hoofdredacteur, maar ik doe de eindredactie.
Ik ga weer vrienden maken. -Jij verkoopt je aan de hoogste bieder.
Wat zijn dit? -Ananasbeignets, meneer.
Moet je niet naar Coralie? Ze zoekt je overal.
Ben je ook pooier?
Jij hebt toch geen geld?
Berthier, schrijf jij vandaag de recensie? -Nee, schat.
Ik ben er net.
En M. Lucien? Weer eens iets anders dan die leugenaars.
Wat vond u, M. Lucien?
Schrijf een mooie tekst voor ons. -Goed idee.
U bent tot niets verplicht.
Maar u zou me een plezier doen.
Laat zien, man. Je hebt het stuk gezien.
Waarom niet?
In eenvoudige stijl, beheerst en met vlinders in zijn buik,
zo schreef Lucien zijn allereerste artikel.
Het verhaal ging door en ik liet het gaan,
maar ik kan u vertellen wat helder is en wat duister.
Don José's dochter wordt gespeeld door een echte Andalusiër en zij brengt...
liefde met zich mee. Je wil het podium opspringen...
en haar je hart aanbieden. Zeg, niet slecht.
Ze kan zijn wie ze wil, ze is ervoor geboren. Is dat niet het beste...
wat je over een boulevardactrice kan zeggen?
Na afloop vroeg men mij wat het stuk waard is...
en ik zei... Wat zei je, Lucien?
Dat ze rode kousen had en een blik van echte liefde.
Goed gedaan.
Niet slecht.
Heren, op uw artikelen, op uw leugens.
Kent u Baron du Châtelet?
Die prefect van de Charentes wil worden?
In Angoulême heette hij "De Parelhoen". Hij is close met markiezin d'Espard.
Dat mocht ie willen. Maar d'Espard...
is andere koek, vrienden.
Inner circle van de koning, grote invloed. -Hij kent het wereldje.
Ze willen me niet meer kennen.
De eerste keer dat je rookt?
Madeliefje.
Alles goed?
Wat is er?
Die avond had hij misschien al te veel gezien, gedronken en gehoord.
Parijs had voor de jonge dichter haar rok opgetild...
en hem haar monsterlijke naaktheid laten zien.
VOOR MIJN BROER DIE GELOOFT IN HET AVONTUUR VAN DE SCHOONHEID
Meneer.
Wakker worden. Haast u.
Doe het raam open, kijk. -Wat doet u nu hier?
Heb ik je wakker gemaakt? Kom, ik heb een cadeau.
Het is rood, net als je kousen. -Is dat voor mij? Maar u bent gek.
M. Camusot staat voor de deur, misschien komt hij boven.
Aankleden.
Ze heet Ruby.
Kom, we gaan naar het bos, het is mooi weer.
Ik ga met hem praten. -Helemaal niet.
Kom. Wacht, ik kom naar boven.
Kom snel.
Hij blijft niet, stil zijn.
O, mijn liefje.
Sliep je niet? -Dus niet.
Hallo, Berenice. -Hallo.
U bent gek.
Wacht, ik ben zo terug.
Hoe laat moet ik in het theater zijn?
Mijn jurk is bij Guérigny. Wil jij die ophalen? Ik geef je geld.
Daar zijn mijn laarzen. -Ik dacht bij uw jurk.
Ze lagen daar.
Ik speel een man. Ik heb laarzen gekregen, maar ze zijn te groot.
Ik doe er kranten in, maar dat doet pijn.
Brengt u mee naar mijn repetitie? Dan probeer ik mijn nieuwe rijtuig uit.
Ik heb nog nooit een rijtuig gehad. Hoe moet je die besturen?
Ik zal het u laten zien.
U bent helemaal gek.
Ik ga schoenen voor u zoeken.
Zit ze aan die man vast? -Hij onderhoudt ons.
Hij heeft ons gered.
Wat een actrice.
Ik wil niet dat ze vanwege een flirt alles verliest.
Wat is uw maat?
Lieve zus, mijn excuses dat ik zo weinig schrijf.
Maar in Parijs gaat de tijd ongemerkt voorbij.
Het leven gaat hier zo snel.
Ik heb eerst belangrijk nieuws.
Ik heb eindelijk een groot uitgever ontmoet.
Hij heet Dauriat en heeft grote interesse in mijn poëzie.
Om me aan het schrijven te wijden,
moest ik weg van Mme de Bargeton en haar saaie gedoe.
Onze scheiding deed haar veel pijn, maar ik had geen keus.
Zonder geld krijg ik geen plek in de hogere kringen.
Stel u voor, ik heb al bijna 1800 franc uitgegeven.
Om te overleven, moet ik minder uitgeven.
Parijs is een vreemd gat. Alles kost geld,
zelfs om de rivier over te steken als het regent.
Maar je ontmoet ook mensen die je leven kunnen veranderen,
in onverwachte, zonnige richting.
Ik heb een briljant redacteur ontmoet,
die me aanbood om voor een befaamde krant te schrijven.
Geen zorgen, de journalistiek zal me niet weerhouden om me...
aan de poëzie te wijden.
Heren, heren.
Verzamelen.
Dit is de grote dag.
Mijne heren.
Vandaag vieren we de fusie van onze twee geliefde kranten, Le Corsair en Le Satan.
De krant gaat nu heten:
Le Corsair-Satan.
Je moet er maar opkomen.
En onze kameraad Lousteau...
wordt de illustere hoofdredacteur.
Lousteau, het grote geweten van onze tijd.
Tuig, kom op.
Het is aan jou, Lousteau.
Mijne heren, informeer theaterdirecteuren, uitgevers,
schrijvers, actrices, kooplieden, musici, de paus als u wilt,
dat geen enkel artikel voor minder dan 150 franc verkocht zal worden.
150 Franc per stuk.
Ons redactioneel beleid is eenvoudig.
De krant zal alles voor waar houden wat waarschijnlijk is.
Er bestond toen een woord om nepnieuws te definiëren.
Dat heette een "canard",
want sensationeel nepnieuws...
liet iedereen als eenden waggelen.
Een krant zou zo van alles kunnen drukken.
Waarheid of gerucht, dat was niet belangrijk.
Ze hadden het goed begrepen: nepnieuws en een rectificatie waren twee keer nieuws.
De enige waarheid die telde, waren de verkoopcijfers van de krant.
Nepnieuws, de beroemde eenden, liepen vrij rond in Parijs.
Geen idee hoe dat te beteugelen.
Lang leve de keizer.
Zakenlui, kooplieden, schrijvers, politici, theaterdirecteuren,
iedereen kwam naar de redactie om een ​​artikel te kopen,
een roddel te verspreiden of geschenken te brengen.
Er ontstond een nieuwe industrie. De opiniepers was commercieel geworden.
Artikel.
De krant werd een winkel die nieuws verkocht van elke gewenste smaak.
Het doel was niet meer de lezer te verlichten...
maar te paaien of beter gezegd te indoctrineren.
Informatie werd een alledaagse koopwaar,
om te verkopen aan klanten, de abonnees.
Sommige journalisten werden handelaren in zinnen, woordenhandelaars,
opgedrongen makelaars tussen kunstenaars en het publiek.
Artikel. -En Lucien leerde snel.
Heel snel. Zijn pen was woedend vanuit wraakgevoelens.
Geruchten, spottende grappen, in no time had hij tientallen...
grappige en felle artikelen geschreven, door hem onderschreven.
Mooi, hè? Dezelfde dag betaald.
Niet slecht. -Er is nog meer.
Coralie zal blij zijn.
Is er nog champagne?
En hoe oud was je? -13 of 14 Jaar.
Gaf je eigen moeder...
Niet gegeven, verkocht. Ik bleek niet veel waard.
Het was een kleine groep. Ze zorgden voor me, leerden me dansen.
En daarna?
De mannen begonnen om me heen te cirkelen...
en ik zag lelijke dingen bij andere meisjes.
Er zijn veel verhalen.
En daarna?
Toen ik 15 was, moest ik op straat mime spelen.
Dat was toen hip in Parijs.
Allé hup. Zo heb ik Florine leren kennen.
Dank je wel.
Je bent veel te knap voor mij.
Je gaat me kwetsen.
Je gaat een rijke markiezin ontmoeten en hup, weg met Coralie.
Ik wist niet dat je zo de liefde kon bedrijven.
Als ik me geef, geef ik me helemaal. Wat heeft het anders voor zin?
Ik weet dat je niet zoals hen bent.
Je gaat grootse dingen doen. Ik ben niet slim, maar ik voel het.
Ik voel die dingen.
Een parelhoen moet zijn snavel houden. Een inktvisbot is erg droog.
Deze parelhoen komt uit Angoulême, aan de rand van de Charentes.
Wat denk u dat er gebeurd is? De parelhoen is gestorven.
Onze vriend de Baron gaat dit geweldig vinden.
Lucien heeft dat niet geschreven. -Zijn naam staat op de volgende pagina.
Hij heeft het lef om Rubempré te blijven gebruiken.
Denkt u dat hij u in verlegenheid kan brengen, mijn lieve nicht?
Hij kan meer dan dat. -Denkt u?
Ik voel me schuldig.
Welnu, omarm dat, dan kunnen we verder.
Ver van de salons vervolgde Lucien zijn opleiding bij de krant.
Overspoeld door het aantal boeken liet de redactie hun aap kiezen...
over welke werken ze zouden schrijven.
Stendhal of Châteaubriand? -Op basis van de reactie van de primaat...
besloten ze een toneelstuk of roman te maken of te breken,
om gewetenloos de inkt en de pen aan te vallen.
Hij heeft gekozen.
Hoe dan ook, alles werd opgelost omdat iemand betaalde.
In die tijd bloeide de pers rijkelijk.
Steeds meer lezers. -Hugo of Byron?
Byron. -Om aan de groeiende vraag te voldoen,
hadden Duitse ingenieurs de eerste rotatiedrukmachine ontwikkeld.
Voortaan kon er 20 keer meer pagina's per uur worden gedrukt.
De oplage zou dus stijgen van duizenden naar honderdduizenden exemplaren.
En de advertenties gingen steeds meer opleveren.
Overal werden reclamebureaus opgericht...
die fabrikanten aan een slogan hielpen...
om producten die ze niet nodig hadden, aan lezers te verkopen.
Ook Singali moest een tandje bijsteken.
Om zijn winst te vergroten, had hij een vreemde machine gemaakt,
die hij Machine van de Roem noemde.
Een slinger activeerde houten plaatjes die het geluid van applaus imiteerden.
Hij hoopte dat het publiek bij het horen...
van nepapplaus mechanisch zou volgen.
Wat een uitvinding.
Voor uitfluiten en boe-geroep wilde hij...
in donkere nissen van het theater hoorns plaatsen.
Tot slot vergat hij zijn machines. Als goed vakman...
ging hij met de hand verder en hield zo echt contact met het publiek.
En de kunstenaar natuurlijk.
Barbaar,
is het niet tijd om het mij te vertellen?
Wat u gedaan hebt. Jammer, ik dacht dat ik geliefd was.
Ik weet niet beter of mijn leven draait om u.
Had het dan geen waarde toen ik u mijn liefde verklaarde.
Hoeveel liefde...
M. De directeur. -U wilde me spreken?
Kennen wij elkaar? -Ik weet wie u bent.
Zijn er veel actrices die auditie doen?
Het is een moeilijke rol. Ik heb geen keuze.
We hebben altijd een keuze.
Niet waar?
Vrienden, alsjeblieft.
Op Coralie en haar eerste grote rol.
Wees gerust, ook jij gaat Racine spelen. Je zal het meemaken.
U hebt mooie laarzen, meneer.
Ik heb ze volgens mij al eerder gezien.
Niet waar?
Ik heb er alles voor over dat ze mij aankijkt.
Accepteer dat uw rol voorbij is. Ze heeft u niet meer nodig.
Ik wil dat ze niets tekort komt.
Voor mij, meneer, bestaat u niet.
Moet hij zeggen.
Ik moet om uw artikelen lachen, ik word er gemeen van.
Des te beter, mevrouw.
Ze zal niets tekort komen.
Goedenavond, meneer.
Een kleine actrice van de boulevard in een grote rol...
deed velen onopvallend glimlachen.
Het succes van zijn artikelen en de verovering van Coralie...
brachten minder jonge hoofden op hol dan die van Lucien.
Het was onhandig om zijn succes te tonen...
en, erger nog, om te pronken met zijn geluk.
Coralie nam Lucien mee naar alle feesten...
en gaf hem de goede kostuums,
zodat hij in heel Parijs aan haar arm liep te stralen..
Ze wilde hem leren dat het leven een spel kon zijn, zoals op het toneel.
Maar van kunst of literaire roem was geen sprake meer.
Goedenavond.
Dit is Mme Coralie.
U verwelkomt haar niet,
omdat ze een actrice is, toch?
We verwelkomen haar op het toneel, maar niet in het echt.
Hou op, meneer. -Is een actrice...
niet fatsoenlijk genoeg voor mensen zoals u?
Zeg me, favoriete vijand, hoever bent u met Dauriat?
Voorlopig moet ik bij de krant de kost verdienen.
En ik heb niets geërfd. -Ik ook niet.
U hebt niet eens een naam geërfd.
Ik heet Rubempré.
Chardon of Rubempré, uw artikelen zijn zo vergeten.
Kom, Lucien, we gaan.
Hebt u uw literaire ambities al opgegeven?
U hoeft zich om mij geen zorgen te maken.
Kom, we gaan. -Juffrouw.
Ik bewonder uw acteertalent.
Mag ik u ten dans vragen?
Excuseer me, meneer, maar ik wil niet meer dansen.
Fijne avond, Louise.
Was zij het?
Ze is mooi.
Ze ziet er niet gelukkig uit.
Waarom noemen ze je Chardon?
Mijn vader heette Chardon...
en mijn moeder is geboren als Amélie de Rubempré.
Ik wil de naam van mijn moeder dragen.
Mij maakt het niet uit.
Voor mij heb je maar één naam.
De naam van mijn liefde.
Ik ben ziek, Lucien.
Het wordt longfthisis genoemd.
Een soort tuberculose.
We moeten mooie dingen gaan doen.
Alles is verrot, vind je niet?
We moeten strijden voor de mooie dingen.
Ik wil uw poëzie niet. Het is weggegooid geld.
Lucien schrijft nu voor een krant.
Wil je me intimideren, mannetje?
Het is onverkoopbaar, we maken ons belachelijk.
Voor velen is literatuur belangrijk.
Een wereldbeeld, schoonheid.
Zelfs voor een handjevol lezers. Ook voor maar één lezer.
Eén lezer?
U bent gek.
Ik geef niets om uw Madeliefjes.
Bent u doof? Kom, jij.
Ik wil het over Berthier hebben. -Hoezo?
Hij begint mij ook te achtervolgen. Bedankt. Hier, doe dit.
Doe wat we afgesproken hebben. Doe u werk. -Zeker.
Uiteindelijk neemt hij je Madeliefjes.
Ik probeer hem mijn voorwaarden op te leggen.
Ik wil met u praten, Lucien.
Ik ken uw gedichten.
Louise...
sprak gisteravond met veel emotie over jou en Angoulême.
Ze heeft een paar gedichten voorgelezen.
Die waren heel goed.
Heel goed.
Ze is een beschadigde vrouw.
Ze heeft geen kwaad met u voor.
Hoe kan ze mij nu nog raken?
Door mij door u in de val te laten lokken?
Zie niet in iedereen een vijand.
Heb u soms geen vijanden? -Ik ben tevreden met wat ik heb.
Ik heb het vermogen om te creëren. En u ook, dat weet ik.
De rest, het gesjoemel, het eindeloze geouwehoer,
is slechts ruis, wind.
Daar moeten we mee leren omgaan.
Zullen we gaan?
Tot gauw, hoop ik.
Wil je Dauriat terugpakken?
Het boek van Nathan dat woensdag uitkomt. Hij heeft er groot op ingezet.
Veel plezier.
Nathan sprak me aan.
Hij wil natuurlijk dat iedereen hem leuk vindt.
Hij is bang voor wat we gaan schrijven. Met reden.
Sprak hij over liefde voor de kunst?
Dat probeerde hij ook bij mij. Veel plezier.
Benijd door velen,
was Nathan een gekend figuur in de literaire wereld geworden.
Men benijdde zijn jeugdigheid en zijn stijl.
Men ruziede over zijn banden met de koningsgezinden,
waarbij sommigen zijn roem vals vonden, gecreëerd door artikelen en de pers.
Zit er schot in?
Ik kan niets slechts over dit boek zeggen.
Het heeft kracht, emotie.
Nathan is echt een talent.
Het is inspirerend, oprecht,
compromisloos. -Alsjeblieft.
Echt waar. Hij behoudt afstand tot zijn onderwerp.
Luister, de laatste zin.
Ik heb de hoop verloren en begin met leven.
Prachtig, net Corneille. -Hij heeft het vast van hem gestolen.
Hoe kan ik iets slechts zeggen? -Dat is een kwestie van inprenting.
Wat bedoel je? -Ik zal je iets vertellen.
Er zaten eens twee critici op een boot...
op het meer van Tiberias, in het Heilige Land.
Plotseling verschijnt Christus...
en begint over het water te lopen.
De ene recensent zegt tegen de andere:
Kijk, hij kan niet eens zwemmen.
Is het boek ontroerend, dan zeg je meegaand.
Als het klassiek is, academisch. Als het grappig is, oppervlakkig.
Als het slim is, pretentieus.
Als het inspirerend is, bedrieglijk. En ga zo maar door.
Als het verhaal goed opgebouwd is, is het voorspelbaar.
Als de schrijver stijl heeft, heeft hij niets te zeggen.
Of je hebt het over de lengte.
Altijd goed. Alles is altijd te lang.
Erg verwarrend, ongecontroleerd.
Waar wil de schrijver heen? Weet hij dat zelf wel?
En anders is het saai.
En dan is het weer onsamenhangend.
We gaan.
Nathan regelen we wel.
Zijn verlangen om wraak te nemen op alle Dauriats, Louises, Angoulêmes...
en de hele wereld gaf Lucien inspiratie om Nathans roman af te maken.
Het genot van kritiek, duister en alleen, is als...
een duel op afstand, met wonden door pennenstreken.
Hoewel zulke sardonische humor goedkoop is,
wordt het door bepaalde kranten vaak toegejuicht.
Dus zeg tegen M. Nathan d'Anastazio:
niet meteen van een brug springen,
er zijn nog genoeg mensen om teleur te stellen.
Dit is perfecte misleiding. -Dank je.
Wat is er?
Ik weet niet meer of ik het boek goed of slecht vind.
Doet er niet toe. Wat we schrijven is dezelfde dag vergeten.
We eindigen om de vis.
We kunnen ook iets blijvends schrijven.
Ideeën verdedigen waarin we geloven.
Hou op over Nathan. Hij is een sociale marionet.
Net als wij. -Net als wij, precies.
Dauriat krijgt een beroerte.
's Ochtends liet Lucien het artikel tegen Nathans boek naar Dauriat brengen.
Voor plaatsing hadden Lousteau en Lucien de redacteur willen zeggen...
dat een kliek de man van het moment bedreigde.
Heeft Lucien dit vod ondertekent? -Blijkbaar.
Lucien liet de koning der uitgevers een uur wachten.
Hij had zogenaamd dringende zaken te regelen.
Ik breng uw artikel terug.
Want het is gemeen.
U hebt veel progressie geboekt. -Vindt u?
Ik ben analfabeet, maar uw Madeliefjes hebben mijn ogen geopend.
Ik ben van gedachten veranderd. Ik koop uw gedichten.
Ik vind het heel vervelend, maar ik heb andere aanbiedingen gekregen.
Natuurlijk, ze staan vast in de rij om poëzie uit te geven.
Maar kijk, vanaf het moment dat ik uw boek koop,
bent u deel van de familie en dat betekent...
dat u mijn schrijvers nooit meer aanvalt.
Ik moet onafhankelijk blijven. -Onafhankelijk?
Ik heb zeer veel recensies gekocht, praat me niet van onafhankelijkheid.
Neem me niet kwalijk.
Ik heb een baan.
Noemt u dit een baan?
Ik loop met u mee.
Als we zaken met elkaar doen,
wil ik het papier, typografie en de illustraties kiezen.
O ja, ze zeiden dat dat uw eerste baan was.
Ik was een wees, ik moest leven.
Dat is heel aangrijpend. Daar moet u een roman over schrijven.
De wees van Angoulême.
Hij werd in Parijs gedumpt, raakte van het pad, ging kopje onder.
En dan, hij is niet stom, ziet hij het licht.
Maar zal hij zich zijn nobele doelen herinneren?
We gaan.
Heb u mijn manuscript tenminste geopend? Ik wil een kans krijgen.
Laat uw kleine hart erbuiten, jongeman.
U hebt invloedrijke vrienden, beroemde vijanden,
er wordt over uw artikelen gepraat.
Goed zo, u staat op de kaart. U bent onderdeel van de show.
De show?
En als ik nu eens...
iets aardigs schrijf over het boek van M. Nathan.
200 Franc, contant. -Nou zeg, 200 franc?
U weet dat zoiets veel meer werk is.
Zeker voor een zelfstandige zoals u.
Doe een ander voorstel. -Laten we zeggen: 250.
Laten we zeggen: 500.
Dat krijgt niemand.
Dat is mijn prijs.
500 dan, met een aankondiging op de voorpagina.
Deal.
Ik zal het voor niets doen.
Ik doe het uit respect voor de literatuur.
Zeg dat maar tegen Nathan. -Jullie hebben elkaar allebei nodig.
Deze keer sprak Lucien zijn oprechte bewondering uit...
voor de roman die hij zelf had willen schrijven.
Zoals beloofd verscheen zijn lovende artikel...
op de voorpagina van het beroemde Corsaire-Satan.
Men was enthousiast over deze nieuwe criticus,
die boven het partijpolitieke gekibbel stond...
uit liefde voor schoonheid en zonder verborgen agenda.
Ongelooflijk maar waar, een koningsgezinde...
afgevaardigde had Lucien zelfs geciteerd.
In het parlement werd ook toneel gespeeld.
Voortaan lag de goede naam Rubempré op ieders lippen.
Lucien werd een erkend journalist, een Parijs boegbeeld,
met alle voordelen van dien.
Nou, nou,
Madeliefje laat geen tijd verloren gaan.
Daar bent u.
Het was kort dag, het is nog niet af.
Dit kost vast een smak geld. -Camusot heeft ons geld geleend.
Goed gedaan.
Waar is Lucien? -Boven.
Hij heeft een verrassing, we verwachten veel mensen.
Vindt u het mooi? Ik heb voor het eerst een eigen plek.
Gefeliciteerd. -Bedankt.
Lees er alles over. Hier is de krant.
De krant, meneer.
De krant, lees alles in de krant.
De krant, we hebben exemplaren zat.
Hier is de krant van vandaag. Gaat uw gang, lees het.
Dames en heren, leve de krant.
De krant, meneer?
Hier is de krant.
De krant, mevrouw.
En denk eraan, lees de krant.
Op Parijs.
En...
op onze geliefdes.
De tijd is gekomen om Lucien op waarlijke wijze te dopen.
Eén knie op de grond.
Dappere en trotse ridder zonder angst en principes.
Zonder enig principe.
In naam van de kwader trouw,
valse geruchten en advertenties,
doop ik u tot journalist.
Het is gratis.
Laten we openen op 50 franc, vrienden. -Vrienden bestaan niet.
Bij wijze van spreken.
Wilt u munten of niet? -Natuurlijk willen we munten.
Het was leuk, hè? -Heel leuk.
Ik dacht dat u niet zou komen.
Ik was geraakt door wat u schreef. -Ik was oprecht.
Hoe verkoopt uw boek?
Luister, goed. Mijn koningsgezinden vrienden steunen me.
Of laten me dat geloven.
En dankzij u zou de liberale pers me moeten sparen.
Literatuur is de grote winnaar.
Ik sta bij u in het krijt.
Ik heb een persoonlijke boodschap.
Van Louise.
Ik heb haar vanmiddag gezien.
De krant bereidt aanvallen voor op Châtelet en zijn kliek.
Ik kan er niets aan doen. -Louise spot met Châtelet en politiek.
Ze wil u graag weer zien.
Ze loopt hiermee een groot risico.
U bent het zwarte schaap. -Dat weet ik wel.
Zij wil u graag helpen bij een voor u belangrijk punt.
En dat is?
Dat zal ze zelf zeggen.
De ontmoeting met Louise vond uit het zicht plaats.
Uit het zicht van degene die hen dood wensten.
Lucien. -Hallo, Nathan.
Hoe gaat het? -Goed. Is dit uw huis?
Nee, we zijn bij een vriend.
Een discreet man, beschermer van kunstenaars,
bij wie ik soms schrijf.
Goed. -Kom.
Ze wacht op u, daar.
Ik dacht aan u toen ik al deze boeken zag.
Houdt u nog steeds van lezen?
Het is mijn beroep geworden.
Ik weet het. Ik ken uw krant.
Ik wist niet dat u zo hard kon zijn.
Maar Châtelet, de parelhoen, was erg grappig.
Iedereen las die karikatuur onder zijn jas.
Ik dacht dat hij uw vriend was. -Dat dacht ik ook.
Tot ik begreep dat hij een spelletje met me speelde.
Hij wilde mijn nicht voor de rechter te slepen.
Hij kreeg zijn zin.
Hij verlaat Parijs en wordt prefect van de Charentes.
Hij gaat dus terug naar de provincie.
Zijn we gedoemd tot de provincie?
U en ik, we zijn ervan losgekomen.
Het was waanzin om samen te vertrekken.
Ik was in de war, Lucien.
Ik was alleen.
Ook ik was bang.
En ik heb u gekwetst.
Nu wil ik uw wrok wegnemen. En dat u mij vergeeft.
Ik kan helpen om uw naam en titel te krijgen.
De enige manier om toestemming van de koning te krijgen,
is als er iets tegenover staat.
Zoals wat?
Hou op met onze vrienden aan te vallen.
Ik ken uw geschiedenis als geen ander.
De omstandigheden hebben u tot vijand gemaakt, maar u bent één van ons.
Dat weet ik gewoon.
Ik mis het platteland vaak.
Ik ben Parijs beu.
We hadden daar iets moois.
Ik heb alles van u geleerd.
Zelfs pijn en verdriet.
Hoe gaat het met uw knappe verloofde?
Ik wil haar graag zien spelen, ze zeggen dat ze geweldig is.
Ik ben erg verliefd.
Krijgt zij ook haar eigen gedichten?
M. Le Vicomte is weg en vroeg me u deze brief te geven.
Beste Lucien, veel belangrijke mannen begonnen met twee namen.
Poquelin voor Molière, Arouet voor Voltaire, Bonaparte voor Napoleon.
De eerste naam leidt de andere in.
Chardon of Rubempré, ik herken in u mijn passie.
Ik wil u beschermen tegen de valkuilen...
van het Parijse theater die clowns van ons maakt.
Ik wil u waarschuwen voor een ernstige crisis.
De machthebbers gaan nieuwe wetten maken om de oppositiepers de nek om te draaien.
Sommigen zijn al in het geheim begonnen met verkopen.
U bent beter dan die wetteloze pennenlikkers.
U weet hoe te handelen.
Uw vriend, Nathan.
Ik hef mijn glas op het theater en de journalistiek.
Kom bij ons, schat.
Het is te warm.
Ik heb een aanvraag voor een stamboomonderzoek...
naar de titel Rubempré ontvangen.
Het is de naam van mijn moeder. -Hoe heet uw vader?
Die naam wil ik vergeten.
Ik lees dat u invloedrijke steun hebt.
Zelfs zeer invloedrijk, markiezin d'Espard.
En barones...
de Bargeton.
Die ken ik niet.
Ik wil hun een waardige vriendschap bieden.
Na onderzoek naar uw adellijke voorouders,
wordt uw verzoek naar M. Le Garde des Sceaux gestuurd,
die het met positief of negatief advies naar de koning stuurt.
Hoe lang duurt dit onderzoek?
Dat is afhankelijk van de gevonden documenten.
En natuurlijk het concrete bewijs dat u onze ideeën steunt.
Tot die tijd...
lijkt het mij gepast dat u stopt met schrijven voor een vijandige krant.
M. Le Garde de Sceaux is daar bijzonder gevoelig voor.
Dat begrijp ik.
Op persoonlijke titel liet Lucien zijn laatste artikelen plaatsen...
maar niet meer in de krant van Lousteau.
Hij had nu letterlijk...
een nobele reden.
Al diep in de schulden, bleef Coralie dwaas geld uitgeven aan...
een scala aan dandy en adellijke kleren voor haar journalist.
Schouder, 14.
Ze had geleerd dat alleen oppervlakkige mensen niet op uiterlijk afgaan.
Pakken van Staub, overhemden van Mme Ireland...
wandelstokken van Verdier, laarzen van Farelli.
Alles moest merkkleding zijn,
ongeacht de prijs.
Kostuums zijn cruciaal om te laten zien wat je niet hebt,
want het is de beste manier om het later te krijgen.
Hier is Graaf de Rubempré.
We zagen hem in het bos met gravin Coralie van het Franse theater.
Ze gaat Racine spelen en ze is ongekend.
En nu moet ze gaan repeteren. Wacht even.
Dit is een truc van acteurs.
Dit doen veel knappe mannen. Het is in de mode.
Coralie hielp Lucien zich aan te kleden,
maar werd nooit voor adellijke feesten uitgenodigd,
want actrices, meisjes van de straat, waren niet welkom.
Ze bleef alleen achter met Racine, zware kost voor haar zwakke schouders.
Graaf van Choiseul.
Voor Lucien opende zich deuren van salons,
waaruit hij eerder nog was verbannen.
Meneer Lucien Chardon.
Markiezin de Contades.
Baron du Chatenet.
Pardon, ik ben zo terug.
Zijn nieuwe vriend Nathan stelde Lucien aan...
jonge, rijke, nutteloze adellijken voor,
die "Bon Vivants" werden genoemd.
Hij maakte een groots entree bij deze kaste, die hij vroeger juist benijd had.
Hertog Martin Lassalle, onder ons Jean-Lou.
Maar zag hij wel, verblind door zijn begeerte naar een titel,
hun kille en zielloze glimlach?
Nu zijn we compleet. Lucien schrijft...
spannende dingen, zijn gedichtenbundel verschijnt binnenkort.
Excuseer mij.
Wat is er aan de hand?
Men praat over uw Madeliefjes en ik heb niets gekregen.
Het boek is nog niet uit. -Louise zei van wel.
Vergeet u mij niet?
Wie zou u kunnen vergeten, mevrouw?
Kom mee, iedereen wil u leren kennen.
Hier is hij.
Belofte maakt schuld.
Geïrriteerd door de nieuwe elegantie van Louise,
trok de markiezin de aandacht om Lucien, man van moment, aan haar te binden.
Weet u, dit huis houdt van zeldzame vogels.
Vanavond zullen twee jonge dichters onze hemel doorkruisen.
Heren, we luisteren.
Voor haar.
De aarde is voor de zon wat de mens voor de engel is.
De een is gemaakt van schoonheid, de ander van modder.
Elke ster is een zon, elk hemellichaam het paradijs.
Rond de zuivere wereldbol zijn vervloekte werelden.
In de schaduw ziet de geest beter dan een bril.
De paradijselijke zon sleept een helse aarde mee.
De engel op de ster is feilbaar en verleidelijk.
Hij kan een man worden, bewoner van de nacht.
Dat vertelde me de wind op de berg.
De hele donkere wereld zucht.
De hele wereld is een gevangenis.
Waar het leven huilt,
tot de dag van het ontwaken.
Behoed de geest voor van de zon af vallen.
Wat geweldig.
Enkele weken was zijn leven één groot feest tussen twee werelden,
twee roezen.
Zijn succes was niet minder dan in de journalistiek.
Hij liet zich meesleuren door een onoverwinnelijke maalstroom...
van geneugten en schulden, steeds verderfelijker.
Het spel werd een passie, Hij zat aan dezelfde tafel...
als de bevoorrechte jongeren en aapte hun manieren na...
zonder over familievermogen te beschikken.
Hij leefde bij de dag en zijn run op een adellijke titel...
leek soms slechts een excuus om niets te doen, om te genieten en te profiteren.
Nathan zag zijn favoriete rivaal zijn talent verspillen...
aan dit nutteloze leventje, verre van elke vorm van creatie.
Maar om alles te kunnen schrijven, moeten we alles hebben gezien, meegemaakt...
om op een dag onze zinsbegoocheling aan de wereld op te leggen.
Hier, deze ook.
Hoever kunnen we nog gaan?
Ik verbied u om hem iets te vertellen. Ik wil hem nu niet ongerust maken.
Als hij zijn titel krijgt, heeft hij beschermers, een toelage.
Jij weet niet hoe het daar gaat.
Jij ook niet, schat.
Wegwezen.
Heb je mijn artikel over Ducange aangepast?
We wisten niet waar je was, Dauriat betaalde.
Wat bedoel je? Heb ik niet meer de vrije hand?
Dauriat heeft betaald. Ben je doof?
Dat kan me niet schelen. Ik heb genoeg van uw bemoeienissen.
Waar zijn je artikelen? Ze zijn al betaald.
Speel je politieke spelletjes?
Vind je dat eerlijk? Tegenover de krant, de aandeelhouders?
De krant wordt verkocht. We raken alles kwijt, is dat eerlijk?
Wil je werk of een proces? -Wordt de krant verkocht?
Zaken worden verkocht, wat weet jij daarvan?
Je komt maar uit Angoulême.
Wie denk je dat je bent?
Je hebt zelfs een paard gekocht om met Nathan te spelen.
Je gilet, je gebloemde bretels, je ziet er belachelijk uit.
En Coralie moet huilen omdat je blut bent.
Ik verbied je om over haar te praten.
Zonder mij ben je niets. Hoor je me? Niets.
Een zuchtje wind.
Waar zou je zonder mij zijn? Op de bodem van de Seine.
Dag juffrouw.
Bedankt dat u me wilde ontvangen.
Lucien weet niet dat ik hier ben.
Hij sprak vaak over u.
Met veel respect.
Ik weet dat u anders bent.
Waarmee kan ik u helpen?
Ik heb zijn vroegere gedichten gelezen. Jullie waren verliefd.
Verliefd op literatuur.
Zijn boek is nog niet gepubliceerd en zijn voorschot is al op.
Hij weet daar niets van.
Het geld glipt door zijn vingers. -Hij is kunstenaar.
Precies.
Ik heb gehoord dat het Hof opdrachten verstrekt aan koningsgezinde kunstenaars.
U zou dat tegen uw vrienden kunnen zeggen.
Ik kan eens navragen.
Er is een beetje haast bij.
Tot die tijd kan ik u een bedrag geven.
Dat is dan ons geheim.
Ik geloof in werken.
We werken en worden daarvoor betaald, wat het ook is.
Ik wil dat hij zijn inspiratie terugvindt,
zijn wil om mooie dingen te maken.
U hebt gelijk.
U bent een erg mooie vrouw.
Ik benijd uw houding en elegantie.
U pakt hem toch niet van me af?
Want dat zou mijn dood zijn.
Ze is weg.
Zeg niet dat ze een braaf meisje is.
Ze zijn blut.
Zoals voorspeld.
Heren, heren.
Het is tijd om het mooie en nobele idee in ere te herstellen:
journalistiek.
Maak een echt integere en verantwoordelijke krant.
Laten we waardig en eervol zijn.
We zullen niet toegeven aan geld, gesjoemel, geschenken, beïnvloeding.
Kortom, aan corruptie...
die onze missie beschaamt.
Daarom heb ik deze naam gekozen:
Le Réveil.
Een heropleving op moreel, sociaal, politiek en artistiek gebied.
Alleen onze lezers kunnen ons kopen.
Ook erg blij met zijn kleine zelf,
raakte de uitgever later betrokken bij een geval van beïnvloeding.
Hij werd aangeklaagd en door de pers veroordeeld.
Hij hekelde journalisten die voor rechter speelden.
Het liberale Le Corsaire-Satan had eenden,
het koningsgezinde Le Réveil duiven.
Duiven die 's ochtends vanuit Parijs wegvlogen...
en 's middag in Londen aankwamen.
Dankzij dit netwerk van vogels verspreidde nepnieuws...
zich spectaculaire snel en was het ook nog eens zeer winstgevend.
Lucien werd per regel betaald en Coralie naar omzet.
Maar hij had nog niets geschreven en zij was nog aan het repeteren.
Ze kregen dus ongenode gasten: deurwaarders.
Ik zal naar de boulevard teruggaan en mijn dijen spreiden.
Als het moet, moet het. Het is niet erg.
Er zijn ergere dingen.
Dat kunt u ons niet afnemen.
Maak je geen zorgen.
Die klootzak heeft ons verraden.
Hij schrijft bij de koningsgezinden.
Zo is het genoeg. We moeten hem afmaken.
We moeten hem raken waar het pijn doet, Zijn afkomst.
Zijn overlopen. -Zijn levensstijl.
Zijn liefje. -Let op, hij wordt gesteund door d'Espard.
Je vergist je.
Ze veracht hem net zo als wij.
Er is niets schadelijker dan die vrouwen.
Vooral d'Espard. -Hoe kon ik die klootzak helpen?
Grote broer spelen gaf je een goed gevoel.
Hij heeft in ieder geval ambitie. Wie heb jij nog behalve ik?
Wie?
Vrienden,
er zijn geen vrienden.
Voor het einde van de dag verdedigt u mij.
Vaarwel, mevrouw.
O hemel, wat een toespraak. Blijf hier.
Prins, ik kan mijn problemen niet meer verbergen.
U ziet een radeloze koningin, die, met de dood in zicht, u twee woorden vraagt.
Bedankt voor je snelle komst.
Dat ziet er goed uit.
Ze pakken haar op de première. Ze maken het stuk af, dat weet ik.
Ik heb niets gehoord.
Hoeveel wil je?
Ik heb gehoord dat je een moeilijk tijd hebt.
Ik heb geld. Althans dat krijg ik.
Ik vertrouw je, Lucien, maar mensen praten.
Geen zorgen.
Ik heb beschermers.
Ik heb een nieuwe krant.
Ik hoorde dat u van kant gewisseld bent.
Ik zeg niks. Ik heb mezelf altijd aan de hoogste bieder verkocht.
Ik wil dat het een grote avond wordt.
Wees gerust, mama komt. We gaan je prinses succes bezorgen.
Weet je dat ik haar debuut gezien heb?
Berthier krijgt niets.
Kom binnen, Lucien.
Wilt u iets drinken?
Deur dicht, alstublieft.
Lousteau zegt dat u betaald bent voor niet geleverde artikelen.
Duur betaald, trouwens.
Hij wil hij deurwaarders sturen, stampij maken, u aanklagen.
Daardoor is hij geen vakman geworden. -Dat is waar.
Hij heeft u ook dood verklaard.
Een kleine speler, een kleine vis.
Niet waar?
Bent u nog bevriend met de markiezin d'Espard?
Ik ben bij haar thuis ontvangen.
Indrukwekkend.
Dan zal ik u misschien binnenkort om een ​​gunst vragen.
Een belangrijke gunst.
Zou u dat accepteren?
Ik heb bondgenoten nodig.
U hebt invloed. -Dan kunt u me helpen.
Ik wil graag een krant, reclamebureau en persbureau in één vormen.
Een ​​soort groep,
een vereniging.
We zullen financiers moeten vinden, moeten investeren.
Zoals mijn Engelse vrienden zeggen: economisch liberalisme is als...
het vrijlaten van een vos in een kippenhok.
Ik heb geen zin om als een kip te worden opgegeten.
U ook niet, toch?
Het gezag wil alles beheersen, tegenhouden, vertragen.
Ze zijn bang voor de nieuwe pers, de nieuwe wereld.
Ze begrijpen het niet. Stel ze gerust.
Ik wil geen ruzie met u en uw vrienden over...
een clown zoals Lousteau. Begrijpt u?
Ik zal u dankbaar zijn.
Dus stel ik voor dat...
u me een paar kleine satirische artikelen van eigen hand geeft.
Om te betalen wat u ons schuldig bent...
en we laten het daarbij, is dat goed?
Als het zonder mijn naam is. -Uw naam? Welke naam?
Chardon of Rubempré? Ik weet het niet meer.
Diezelfde dag stuurde Finot een lijst met personen die Lucien moest aanvallen.
Hij was sommigen in salons tegengekomen.
Hoe dan ook, zijn pen ging over het papier, anoniem, los van hemzelf.
Het etaleren van hun privéleven hoorde bij de journalistieke spelletjes.
Door Finot de kleine, anonieme artikelen te geven,
wierp Lucien zich voor de leeuwen.
Perfect. Hij heeft niets gemerkt,
we hebben hem.
Op Lucien de Rubempré.
Kom, mijn vriend.
Ik heb uw geld.
Morgen krijgt u de rest.
Wees gerust, dit wordt een succes.
In het leven van alle strebers komt een moment waarop...
een mysterieuze macht hen zwaar op de proef stelt,
te lang uitgestelde straf.
Overal raken draden verstrikt en op alle punten gaat het fout.
Elke man, tenzij uit een rijke familie, kent zijn noodlottige week.
Voor Lucien was dit wrede moment aangebroken.
Hij moest toezien hoe de zaken en de mensen zich tegen hem keerden.
Werkt u voor een nieuwe krant die achter ons staat?
Het is een late maar oprechte bekering.
Er is sprake van dat Lucien parlementair verslaggever wordt.
Het is een zeer goed betaalde, officiële functie.
Daardoor kunt u zich wijden aan uw schrijven, aan uw oeuvre.
En aan u jonge en mooie verloofde die een groot talent is, niet waar Louise?
Ze is een prachtige dame. -Ja, echt waar. Ze zal u bevallen.
Misschien kunnen we haar ontvangen.
Waarom ook niet?
En dan kan Nathan een profiel van haar in uw krant plaatsen...
om het toneelstuk te promoten.
Ze gaat Racine spelen, erg verdienstelijk, hij is de trots van Frankrijk.
Dat is een heel goed idee, mevrouw.
Racine is ook als gewone burger geboren, weet u.
Hij werd in de adelstand verheven vanwege zijn talent en door intriges.
Het compromis is van alle tijden.
Gelukkig is er liefde.
Op de liefde. -Op de liefde.
Wat hebben ze met ons gedaan, Lucien?
Ik weet het niet.
Kom.
Ik weet dat u het nodig hebt.
Harder, harder.
Het geld van Louise was bedoeld voor het applaus bij de première van Coralie.
Singali had beloofd dat hij de kroonluchters zou doen schudden.
Alle personages uit zijn Parijse leven,
zijn Comédie Humaine,
waren die avond aanwezig, gekleed in avondkleding,
hun mooie gezichten als maskers,
in dit wereldtheater waar de slechtste mensen vaak de beste plek hebben.
De hele société was bij elkaar voor...
de grote avond van de geliefden.
Prins, ik kan mijn problemen niet voor u verbergen.
U ziet een radeloze koningin die,
met de dood in zicht, u om twee woorden vraagt.
U bent bang mijn rust te verstoren.
Uw wrede weigeringen sparen mijn pijn geenszins.
Ze prikkelen mijn verdriet, woede, haat.
Heer, als mijn rust u zo dierbaar is,
Als ik u zo dierbaar ben...
Alles in orde? -Het wordt heel mooi.
In de naam God, mevrouw...
Durft u niet ongehoorzaam te zijn? -Wat ik ook zeg, ik maak me gehaat.
Ik wil dat u iets zegt. -God, dat is heftig.
Ze gaf zichzelf volledig...
en speelde een echte liefhebbende vrouw achter haar actricemasker.
Maar ze kon niet op tegen een vijandige zaal.
De kilte van het publiek verstijfde haar.
Het applaus was zinloos voor haar zelfrespect,
maar essentieel voor haar moed.
Een koningin is verdacht voor het Romeinse Rijk.
U moet scheiden en morgen vertrekken.
Scheiden? Helaas, Fenicië.
Goed, mevrouw.
In alle oprechtheid,
de boulevardactrice moest die avond onvoorziene accenten leggen.
Na alle beloftes heeft Titus me verlaten. -...zelfs dramatische.
Titus die mij gezworen had...
Nee, ik kan het niet geloven.
Hij verlaat me niet, dat is zijn eer te na.
Men wilde mij voor zijn onschuld waarschuwen...
Trouw aan zijn principes had Singali zich aan de hoogste bieder verkocht.
Laat me los. -Wie was Lucien in deze ambitieuze wereld?
Een kind dat de geneugten van de ijdelheid najaagde,
daar alles aan opofferde, een metamorfose als een vlinder,
slachtoffer van de situatie. -Klootzak.
Zijn geweten was een meedogenloze beul.
De volgende dag maakten Lousteau en zijn vrienden Coralie helemaal af.
De beer was los.
"Wie denkt deze boulevardactrice wel dat ze is?"
"Alsof je groot drama kan spelen als je je hele leven je dijen hebt gespreid."
"Laat Coralie terugkeren naar het vulgaire, rode licht."
Om Lucien te vernederen werd Coralie gemangeld...
belachelijk gemaakt, in het openbaar gestenigd.
En dat was nog maar het begin.
Hoewel hij anonimiteit had beloofd,
zette Finot de naam van Lucien onder zijn aanvallen...
op justitie en de koningsgezinden.
Maar ik ben erin geluisd. -Is dat uw naam?
Het is een valstrik. -Wie bent u, meneer?
U waait met alle winden mee.
Kijk, de opdracht tot herstel van uw titel.
Die zou door de koning zelf worden getekend.
Dit theatraal getoonde document was maar een gewoon velletje papier.
Het verscheuren gaf Lucien even het gevoel het lot in eigen handen te hebben.
Maar er was nooit sprake van...
geweest dat hij de naam en titel van zijn verzinsels zou krijgen.
De markiezin had dit wrede spel bedacht om Lucien zijn vrienden te laten verraden.
Het was gelukt.
Het verraad was voor niets geweest,
alsof het kwaad zelf geen aards doel meer had.
De koningsgezinde regering nam nieuwe wetten aan tegen de pers en de oppositie.
Het einde van de kleine kranten, het einde van een tijdperk.
Ik ben journalist. -U zult leren zwijgen.
De politie ontdekte de illegale handel en legde een parallelle economie bloot.
En persvrijheid dan?
De grote en waardige pers liet het niet na om haar verontwaardiging te uiten.
Zij zette hun heilige missie om de lezers te verlichten voort,
uiteraard geheel onafhankelijk.
Ik wil champagne.
Door hun oplage te verbranden...
legden de autoriteiten de kleine kranten het zwijgen op.
Wat is een krant zonder inkt, papier of een drukpers?
Coralie leed waardig,
haar longen verslonden door tbc.
Berooid en afgewezen door kranten van alle overtuigingen,
deed Lucien ordinair reclamewerk voor 10 franc per stuk.
Voor u, mevrouw, nieuwe Makassar-olie, een paradijselijke geur.
Koop voor uw was de beroemde violette zeep, een lente van leven in uw kast.
Koop, koop altijd meer...
Een nieuwe wereld opende zich voor hem.
Enkele weken later gebruikte Matifat zijn groeiende invloed om...
Florine de rol van Coralie over te laten nemen.
Hij had de koningsgezinde krant Le Réveil gekocht en Nathan de leiding gegeven.
Florine's stem was schril, haar mimiek mechanisch,
maar met het dure applaus van Singali en goede kritieken, werd het een succes.
Lucien kon geen graf voor Coralie betalen.
Begrafenispercelen waren onbetaalbaar...
omdat ook daarmee werd gespeculeerd.
Eeuwige rust had zijn prijs, voor hem ook.
Ik dacht dat u mijn vriend was.
Dat ben ik, Lucien.
Ik zou weer gaan schrijven. Wat u bent schrijver.
Misschien zult u me op een dag dankbaar zijn.
Lucien moest Parijs verlaten, en naar huis terugkeren.
Op die trieste dag begon ik zijn verhaal op te schrijven.
Het verhaal dat ik net verteld heb. Het verhaal...
van zijn verloren illusies.
Dit meer kent hij al sinds zijn jeugd.
Toen hij het koude water betrad,
wist hij niet of hij zichzelf wilde zuiveren of sterven.
Hij bleef even staan.
Hij had de hoop verloren...
en begon met leven.
IK DENK AAN HEN DIE NA EEN ONTGOOCHELING ZICHZELF MOETEN HERVINDEN