Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[ครูพูดภาษาอังกฤษ] คุณเคยไปต่างประเทศมาก่อนไหม
ไม่เคยเลยค่ะ นี่เป็นครั้งแรก
[ครู] ครั้งแรก แล้วก็ไปฟินแลนด์เลยเหรอ ไม่เลวเลยนะว่าไหม
ค่ะ
[ครู] แล้วทำไมคุณคิดว่าคุณควรจะได้รับทุนนี้
เพราะว่าหนูมีคุณสมบัติผ่านเกณฑ์ของทุนนี้
หนูตอบแบบนี้ได้ไหมคะ
[ครู] อย่าถามกลับสิ
ต่อนะ เล่าให้ฟังหน่อยว่าคุณเป็นคนยังไง
เอาล่ะ...
คุณรู้อะไรเกี่ยวกับฟินแลนด์บ้าง
ก็... ไม่รู้เลยค่ะ
คิดว่าคงจะหนาวมั้งคะ
[ครู] แล้วทำไมคุณถึงเลือกฟินแลนด์ล่ะ
หนูก็แค่เลือกสักที่ ที่ที่หนูจะออกไปจากที่นี่ได้
[ครู] ไม่เอาน่า ตอบแบบนี้ แล้วใครเขาจะให้ผ่านล่ะ
อ้าว ก็คุณบอกให้หนูพูดตามความจริง
[ครู] ไม่ใช่ ผมบอกให้คุณเป็นตัวของตัวเอง
แต่เราไม่ต้องพูดความจริงทุกอย่างก็ได้ จริงไหม
ถ้างั้น ให้หนูเป็นตัวเอง
แต่ห้ามพูดสิ่งที่หนูคิด
ก็ได้ค่ะ
ขอลองใหม่อีกรอบได้ไหมคะ
[เสียงจิ้งหรีดร้อง]
[เสียงมอเตอร์ไซค์กำลังวิ่งมา]
[เสียงกีตาร์บรรเลง]
[เสียงแตรมอเตอร์ไซค์]
[ประตูเปิด]
[เสียงร้องครางเบาๆ]
[เสียงนกร้อง]
เฮ้อ
[พูดภาษาไทย] ซัน เล็กน้ำโต๊ะเจ็ดได้แล้ว
เฮีย เก็บตังค์ด้วย
โต๊ะเจ็ดได้แล้วครับ
ป๊า
หวัดดีค่า
พี่เบลหวัดดีครับ
หวัดดีครับ แต๊งกิ้ว
- บอกป๊ายังอะ - เออ
เป็นไง
เละ
ไม่เป็นไรน่า
เดี๋ยวก็คืนดีกันแล้ว
ยังไงก็พ่อลูกอะ
เขายกโทษให้มึงอยู่แล้ว
กูทำอะไรผิดวะ
ทำไมต้องให้ยกโทษให้ด้วย
[เสียงกดคีย์บอร์ด]
[เบล] ปุ๊ก
ปุ๊ก อันยองฮาเซโย
หัวอะไรของมึงวะเนี่ย
เรียนจบแล้ว ก็ขอนิดนึงดิ
กูว่าไม่นิดว่ะ ไอ้เหี้ย มึงชอบแบบนี้เหรอวะ
เปล่า แม่งพลาดว่ะ
- กูอะ อุตส่าห์เอารูปไปให้ช่างดูแล้วนะเว้ย - อือฮึ
แม่งบอกว่าไม่เข้ากับหน้ากู
แล้วก็เปลี่ยนให้กูเป็นอย่างเงี้ย
หัวกูหรือหัวใครวะ [เสียงขาก]
โชคร้ายว่ะ
ทำไมคนแม่งมาสิงร้านเกมกันเยอะจังวะ
ไม่กลับบ้านกลับช่องกันเนอะ
กูว่าช่วงนี้ ไม่มีใครเขาอยากกลับบ้านกันหรอก
โดนพ่อแม่กดดันกันหมดอะดิ
เปล่า กูรู้ผลแล้ว
อ้าว เร็วว่ะ
คหกรรม
เหี้ย เมพว่ะ คอนแกรทจ้า
เดี๋ยวนะ มึงไปชอบคหกรรมตั้งแต่เมื่อไหร่วะ
อีห่า กูไม่ใช่อีซูมันนะเว้ย
- เออ - หั่นผักกูยังทำไมเป็นเลย
เขาเรียกว่า สแทรททิจี
กูก็ต้องเอาที่มันชัวร์ไว้ก่อนเปล่าวะ
ถ้ากูไม่มีที่เรียนน่ะ พ่อแม่กูก็ด่าตาย
โอ๊ย
อย่างนี้ก็เหลือแค่กูอะดิที่ต้องรอรอบสามอะ
แล้วมึงล่ะ
ฟินแลนด์เลยเหรอ
อือ
เออ กูจะมาถามมึงเนี่ย มึงเคยไปเมืองนอกใช่ปะ
งั้นต้องเตรียมตัวอะไรบ้างวะ
เมืองนอกกูอะ
ปอยเปต
พอใช้ได้ปะ
ปอยเปต คืออะไรวะ
โอย ไอ้เหี้ย
ไหน
- นี่ไง - อ้าว
โอ้ แม่งมีแต่...
สอบถามได้นะครับ
อ้าว ประทีป
ขายของที่นี่เหรอ
เอ่อ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าเดินทางกี่วันครับ
เดี๋ยวผมช่วยแนะนำขนาดให้
กี่วันวะ
ไม่เห็นรู้เรื่อง
[เบล] เอาจริง
ลายมันก็เห่ยเหมือนกันนะเว้ย
เออ ช่างเหอะ
ก็กูมีตังค์แค่นี้นี่หว่า
เก็บตังค์ไว้ใช้ที่นู่นดีกว่า
กูเพิ่งรู้ว่ากระเป๋าเดินทางแม่งโคตรแพงเลยว่ะ
เอาจริงมันก็คงต้องประมาณนี้เปล่า
กูไม่รู้นี่หว่า
งั้นมันก็ต้องแข็งแรงเปล่าวะ งั้นกูขับเร็วขึ้นได้ไหม
ก็ได้แหละมั้ง
[ทั้งคู่] เชี่ย!
[เสียงดับเครื่อง]
ซู จะไปไหน
[ซู] เคล็ดลับการจัดกระเป๋าเดินทาง
[เบล] โห เคล็ดลับอะไรวะ
ทีละเว็บไหมมึง
[ซู] เปิดเผื่อไว้
หูว มาเป็นลิสต์เลยว่ะ
อันแรก
หัวปลั๊กยูนิเวอร์แซล
คืออะไรวะ
แล้วอันนี้แม่งยูนิเวอร์แซลยังวะ
มึงดูเป็นหรือไง
หนังสือเดินทาง
[เบล] ตีนกู!
มึงก็หลบสิ
อะไร
[หัวเราะเบาๆ] เด๋อสัตว์
อ้าว ก็กูถ่ายไว้ตั้งแต่ก่อนแม่กูเสียเปล่าวะ
น้องซู
- ก็กูนี่แหละกู - [เบลหัวเราะเยาะ]
- โอเค - [ซูถอนหายใจ]
โอ๊ยมึง
เอาไปเก็บ
[เสียงวอแวไม่ชัดเจน]
ไม่เอา ขอสำรวจหน่อย กูยังไม่มีเลย
ว่านหางจระเข้
แดดเผางี้มั้งไม่รู้
ยูเอสบี ฮับ
ชาร์จนู่นนี่นั่น
[เบล] โยนมา
อย่างเน่า
ถุงซิปล็อก
กูซื้อไว้ไหนวะ
- สองไซส์ - เชี่ย!
[ซู] กุญแจล็อกแบบรหัสระบบ ทีเอสเอ
ไม่เห็นบอกอะไรเลย
มึงก็แค่เปิดหาอีกอันหนึ่ง
กูก็ไม่รู้จัก
มันอ่านทาซ่าเปล่า
- ซ่าพ่อมึง - [ทั้งคู่ขำเบาๆ]
อ๋อ
[ซู] ทิชชู่เปียก
สำคัญมากนะครับ
อ๋อ ทิชชู่จะทำให้มึงสากตูดว่ะ
[ถอนหายใจ]
กูว่ากูจัดไม่เสร็จแน่ๆ
[เบล] เอาอย่างงี้
ง่ายๆ นะมึง
มึงก็แค่เอาของทั้งหมดของมึง มากองตรงกลางห้อง
แล้วมึงก็ดูว่าอะไรที่มึงอยากเอาไป อะไรที่มึงไม่อยากเอาไป มึงก็แค่คัดออกไปแค่นั้นเอง
ง่ายๆ
มึงไม่เห็นจะช่วยกูเลย [เสียงจึ๊ปาก]
เอาแต่อ่านการ์ตูนอยู่ได้
เอาไปคืนไอ้หยกให้กูเลย
เฮ้ย มึง
- [ซู] อะไร - ทำเช็กลิสต์ไหม
- [เบล] ผ้าอนามัยด้วยนะมึง - เออว่ะ
เออ ยาแก้ปวดเมนส์
- ที่นั่นน่าจะมีมั้ง - อ้าว แต่กูไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร
มึงอย่าลืมแบ่งประเภทนะเว้ย ว่าอันไหนที่มึงมีอยู่แล้ว และอันไหนที่มึงต้องซื้อเพิ่ม
- [เบล] อ้าว มึงวาดกูตายแล้วเนี่ย - กูว่ามึงหน้าเหมือนมึงจะตาย
กูไม่มีที่ให้เขียนเพราะมึงวาดรูปนี่ไง
มาเดี๋ยวกูตกแต่งเพิ่มให้
ไอ้เหี้ย กูออกจะวาดสวย
[เบลจึ๊ปาก] ดูไม่ออกเลย เหมือนคนนอนตาย
- [เสียงคำรามในลำคอ] กูเขียนเอง - [หัวเราะ] เฮ้ย มึงเลอะกูอีกแล้ว!
- [ซู] เห็นไหม มึงบ่นกู มึงก็ตกแต่งเหมือนกันเปล่าวะ - แต่กูทำสวย มึงทำไมสวยไง
- ก็กูทำสวย มึงวาดไม่สวย - ไม่
- มึงออกไป! - มันตัวเหี้ยอะไรวะมึง
ครบเปล่าวะ
มีแค่สิบกว่าอย่างเนี่ยนะ
แต่กูว่าพอแล้ว กูเหนื่อย
[พูดภาษาอังกฤษ] ไหนใครอยากตอบบ้าง
ฉันคิดว่ามันไม่แฟร์ ถ้าเราจะโทษเจนนี่
ทุกวันนี้ เก่งแค่ไหนก็ไม่มีใครสนหรอก ถ้าหน้าตาไม่สวย
แต่ที่เป็นประเด็นตอนนี้ก็เพราะว่า แฟนคลับรู้สึกเหมือนถูกหลอก
เพราะหน้าตาที่พวกเขาหลงรัก มันไม่ใช่หน้าตาจริง ๆ ของเธอไงล่ะ จริงหรือเปล่า
แน่นอน
นี่ไงเหตุผลที่เธอโกหก
ก็เพราะคนส่วนมากยอมรับความจริงไม่ได้ไง เธอก็แค่ทำศัลยกรรม
ไม่ได้ฆ่าคนตายซะหน่อย
แล้วถ้าเป็นเธอล่ะ
ถ้าเธอมีโอกาสแปลงโฉมได้...
เธออยากจะทำหน้าใหม่ไหม
แน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะไปทำหน้าที่เกาหลีเลย
จะได้สวยเหมือนสาวเกาหลี
ถ้าฉันมีหน้าใหม่ ฉันก็จะเหมือนมีชีวิตใหม่เลย
แล้วก็จะอ่อยใครก็ได้
ฉันจะแรดให้เต็มที่เลย
[ทุกคนโห่แซว]
โอเค โอเค
[ครู] ในที่สุดก็ผ่านจนได้นะ
เธอต้องเอาเอกสารไปยื่นเองที่สำนักงานในกรุงเทพ
ส่งอีเมลแทนไม่ได้เหรอคะ
ไม่น่าจะได้ เพราะเธอต้องไปสอบสัมภาษณ์ที่นั่นอีกหนึ่งรอบ
แล้วเป็นยังไงบ้าง เธอได้ซ้อมสัมภาษณ์เพิ่มบ้างรึเปล่า
อย่างน้อยหาข้อมูลประเทศฟินแลนด์ไว้หน่อยก็ดีนะ
ตื่นเต้นไหม
ไม่ค่อยเท่าไหร่
จริงเหรอ เธอไม่กังวลเลยเหรอ
ปกติหนูก็ดูพวก
วิดีโอในยูทูบ
แล้วก็ดูหนังฝรั่งด้วย
แหม [หัวเราะในลำคอ]
ผมไม่คิดว่ามันเหมือนกันนะ
รู้ไหมว่า
ตอนผมเดินทางครั้งแรก ผมกลัวมากเลย
- ไม่จริงหรอก - จริงสิ
ทุกวันนี้เวลาจะเดินทางไปไหน ผมยังแอบกลัวอยู่เลย
ทั้ง ๆ ที่คุณก็ไปมาหลายประเทศแล้วไม่ใช่เหรอ
นี่เธอเคยขึ้นเครื่องบินไหม
ผมเกลียดเครื่องบินมาก
ทุกครั้งที่ตัดสินใจว่าจะไปอยู่ที่ไหน ตอนที่เครื่องบินลงจอด
ข้างนอกนั่น เป็นที่ที่เราไม่คุ้นเคย
และมันจะต้อนรับเราด้วยเสียงขู่คำราม
[เสียงเครื่องยนต์เครื่องบิน]
[เสียงเครื่องยนต์เครื่องบินยังดังต่อเนื่อง]
[เสียงกระแทก]
[ครู] ไม่ว่าจะที่ไหนก็เหมือนกันหมด
[เสียงประตูเปิด]
คุณคิดถึงที่เยอรมนีบ้างไหม
ผมไม่มีวันกลับไปที่นั่นอีกแล้ว
เซ็ต แพรค... แพรคทิส
- ขอบคุณค่ะ - [ครูหัวเราะหึๆ]
สวัสดีค่ะ
โชคดีนะ
[พูดภาษาไทย] เขาบอกรักกูเปล่าวะ
ซูแม่ง ไม่คืนชาติหน้าเลยเหรอวะ
ก็เออไง
มันถึงใช้กูมาคืนให้มึงแทน
[เด็กๆ ส่งเสียงจอแจ]
ใหญ่มากเลย! ปิดทำไมวะ
ทำอะไรวะเนี่ย
มาอ่านฟรีได้ไงเด็กพวกนี้! เดี๋ยวตีเลย!
ไม่อ่านก็ได้ [หัวเราะ]
ทิ้งหนังสือกูอีกแล้ว [เสียงจึ๊ปาก]
[เด็กๆ ทำเสียงล้อ]
- นมใหญ่! - เฮ้ย
[เด็กร้องโวยวาย]
- ไอ้เด็กหื่น! - นมกูใหญ่เหรอวะ
อะไรมึง จะจ่ายค่าปรับให้ซูมันด้วยหรือไง
เปล่า
[ถอนหายใจ] มีอะไร
ก็ไม่อะไรมึง
วงเรานี่เอาไงวะ
[เสียงหึถากถาง]
มึงจะให้กูเอาไงวะ
ไลน์ไปในกรุ๊ปแม่งก็ไม่มีใครตอบสักคน
เงียบอย่างกับป่าช้า มึงจะให้เอาไง
ซูมันบอกกูว่า...
มันอยากดูวงเราเล่นอีก
[เสียงหึอ่อนใจ]
[ถอนหายใจ]
เอางี้ไหม วันอาทิตย์ มึงลองไปงานมิสซาที่วัดดูดิ
ที่แน่ๆ แพรกับอีป่าน มันต้องไปเล่นด้วยกันอยู่แล้ว
แต่ปัญหาคือว่า พวกแม่งยังไม่คุยกันเนี่ยดิ
แล้วมึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย มันใช้อะไรก็ทำหมดเลย
คืนการ์ตูนงี้
รวมวงงี้
มึงชื่อเบลหรือชื่อเบ๊วะ ไอ้สัตว์
มึงรู้หรือยังว่ามันจะไปแล้ว
เออ ไปแล้วไงวะ เดี๋ยวมันก็กลับมา
[เสียงกีตาร์บรรเลงช้าๆ]
[เสียงพูดคุยไม่ชัดเจน]
ดูก่อนจ้ะ ถามได้นะคะ
ลองแบบพ่อกูเปล่าล่ะ
กูว่ามันก็เหมือนกันเปล่าวะ
ถ้ามึงเอาสีทึมๆ ใช่ไหมล่ะ อย่างนี้ซักง่ายเว้ย
ได้ยังวะ
อืม
พื้นไม่เท่ากัน
เดินมาทางนี้ช้าๆ เดี๋ยวล้ม ค่อยๆ
[เสียงราดน้ำ]
[ทำนองดนตรีช้าๆ]
[เสียงพูดไม่ชัดเจน]
ย่าจำซูได้ไหมจ๊ะ หนูซู จำซูเพื่อนเบลได้ไหม นั่งอยู่ด้านนอก
ไหนหวีผมหน่อย
เปิดหน้าจะได้ไม่ร้อน
นี่เบลเอง หลานย่าสวยเปล่า
[ซู] ไม่อะ
เฮ้ย!
นี่รูปย่าตอนแต่งงานนี่ ไม่เห็นยิ้มเลย
พ่อกูบอกให้กูหางานพิเศษทำระหว่างรอผลสอบ
กูอยากดูแลย่ามากกว่าว่ะ
กูไม่รู้ว่าย่าจะอยู่กับกูได้อีกนานแค่ไหน
มึงว่ากูสามารถดูแลย่าโดยไม่ต้องทำงานได้เปล่าวะ
กูว่าการดูแลย่าแม่งเป็นงานมากกว่างานอีกว่ะ
[ย่า] คุณกานต์หล่อ...
เอาแล้วไง
คุณกานต์ตรงหน้าต่างบ้านนู้น
มองกันทุกวันไม่เคยคุยเลย
[เสียงแมลงร้อง]
[เสียงจุดไม้ขีดไฟ]
[ทำนองดนตรีช้าๆ]
[ย่า] คุณกานต์จูบฉัน
สัญญากับผมได้ไหม ว่าคุณจะมารอผมที่นี่เวลานี้อีก
สัญญาสิ
[ย่า] สัญญา
แต่เขาก็ไม่มาอีกเลย
ตำนานจับนม
คุณกานต์นี่ใครวะ
ปู่มึงเหรอ
ไอ้สัตว์ ไม่ใช่
ชอบจับนม
มือคุณกานต์นุ่มมาก
[หัวเราะคิกคัก]
แม่ๆ ไม่เอาๆ ไม่ทำอย่างนี้
- อายเด็กมัน! - นมของกู กูอยากจับ!
- อายเด็กมัน ไม่เอา! - มึงอย่ามายุ่ง! นมของกู กูอยากจับ
ไม่เอา เด็กๆ เต็มเลยเนี่ย
[ผู้หญิงพูดภาษาอังกฤษ] ทุนที่เรามอบให้หนู
ครอบคลุมในส่วนของค่าเล่าเรียน และค่าที่พักแล้วนะคะ
แต่ว่า
ค่ากินอยู่ที่นั่นสูงมากเลยนะ
หนูคิดว่าจะจ่ายไหวไหม
หนูถนัดอะไรเป็นพิเศษบ้างไหม
เผื่อทางเราจะช่วยหางานพิเศษให้หนูทำ ระหว่างที่เรียน
อืม...
อันนี้คือสอบสัมภาษณ์อยู่ใช่ไหมคะ
ก็ไม่เชิงนะ
แต่คำถามเมื่อกี้...
ฉันถามคุณจริงๆ นะ
อืม
หนูสามารถตอบตามความจริงได้เลยใช่ไหมคะ
นอกจากภาษาอังกฤษแล้ว
สิ่งที่หนูถนัดก็คือ
ทำก๋วยเตี๋ยว
[หัวเราะหึๆ]
อยากเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวที่ฟินแลนด์ไหมล่ะ
ค่ะ อาจจะ
แล้วที่จะไปเรียนนี่ หนูมีเป้าหมายหรือความฝันอะไรบ้างรึเปล่า
หนูยังไม่มีความฝันอะไรเลยค่ะ
อ้าว
ถ้า... การไปจากที่นี่นับว่าเป็นความฝันได้ไหมคะ
หนูหมายถึง
ถ้าหนูไม่ได้ไปที่นั่น หนูก็ไม่มีทางรู้สักทีว่า ความฝันจริงๆ ของหนูคืออะไร
หนูคิดว่าถ้าหนูได้ไปฟินแลนด์
ประเทศที่มีการศึกษาดีที่สุดในโลก
มันจะช่วยให้หนูรู้ว่าความฝันของหนูคืออะไร ได้ง่ายขึ้นน่ะค่ะ
แต่เอกสารของหนูยังไม่ครบนะ
ตรงนี้ต้องมีลายเซ็นของผู้ปกครองหนูมาด้วยนะ
แต่หนูอายุสิบแปดปีแล้วนะคะ
ไม่จำเป็นต้องมีลายเซ็นจากผู้ปกครองก็ได้รึเปล่าคะ
หนูเพิ่งจะสิบแปดเอง ยังไงก็ต้องมีค่ะ
แต่อายุสิบแปดก็มีสิทธิ์เลือกตั้งแล้วนะคะ
แล้วหนูเคยได้เลือกรึยังล่ะ
ส่งมาทางอีเมลก็ได้นะคะ
ให้ทันก่อนกำหนดก็แล้วกัน
[พูดภาษาไทย] ทำไมแลกออกมาแล้ว มันดูน้อยจังวะ ไม่กี่พันเอง
ใช่ที่นี่เปล่าที่เขาบอกว่าขายชานมฮิปๆ
กูจะไปรู้มั้ย
- นี่ อันนี้ๆ - น่ารักว่ะ! คืออะไรวะ
- ไข่แดงเหรอ - ไอศกรีมหรอ
ไม่รู้ อะไรก็ได้
[ซู] มึงเอาเปล่า
ไม่เอา
- อันเล็กๆ ไม่เจ็บหรอก - มันก็เจ็บอยู่ดีเปล่าวะ
กางเกงเท่ดีว่ะ
กูไปหาซื้อมาใส่บ้างดีกว่า
เขาบอกให้มึงเป็นตัวของตัวเอง มึงจะไปเลียนแบบเขาทำไม
มึงต้องหากางเกงที่เป็นแบบมึงเองเว้ย
เชี่ย ยากเกินไปแล้ว
ฮัลโหล!
ฮัลโหล เบล!
ฮัลโหลลูก! สวัสดีค่ะ เบล
เป็นยังไงบ้างลูก
- สวัสดีค่ะ - อ้าว ซู! สวัสดีค่ะ
ซูสวยขึ้นมาก แม่จำไม่ได้เลย หรือว่าแม่แก่ไปแล้วเนี่ย
แล้วซู หนูสบายดีไหมคะ
ก็ดีค่ะ
แล้วเบลล่ะ หนูเป็นยังไงบ้างลูก
ก็... โอเคดีค่ะ
แล้วผลสอบออกมาเป็นยังไงบ้าง นี่แม่ลุ้นมากเลยนะลูก
นี่ถ้าหนูสอบติดกรุงเทพฯ หนูมาอยู่กับแม่ได้ไหมลูก
ซู แม่ได้ข่าวว่าหนูสอบได้ที่ฟินแลนด์เหรอลูก
ค่ะ
โหย เก่งมากเลยซู
แล้วนี่เขารวมค่าที่พักด้วยมั้ยลูก
เหมือนจะมีให้ค่ะ แต่ว่าต้องออกค่ากินอยู่เอง
โห สุดยอดมากเลยซู! เบล นี่หนูอยากไปอยู่แบบซูไหมลูก
[หัวเราะอย่างประหม่า]
แต่แม่ว่าภาษาอังกฤษก็สำคัญนะลูก
เอางี้ไหม
เดี๋ยวแม่จ้างซูสอนภาษาอังกฤษลูก ระหว่างที่ซูยังอยู่เมืองไทย
อะไรนะแม่
ดีไหม
แม่ว่าหนูเป็นเพื่อนกัน คุยภาษาอังกฤษกันเลย แม่ว่าเวิร์กมากเลยลูก
หนูว่าอย่าดีกว่า
อ้าวเหรอ
อะ งั้นเดี๋ยวสั่งอาหารก่อนดีกว่าลูก
นี่เมนูอาหารนะคะ อันนี้เป็นเครื่องดื่มค่ะ ส่วนอันนี้เป็นเมนูอิตาเลียนค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สั่งเลยค่ะ
เอาข้าวผัดกุ้งค่ะ
สองค่ะ
จะดีเหรอลูก มานี่แม่สั่งให้ดีกว่ามา
พี่ขอนะคะ เอา...
ล็อบสเตอร์จานเด็ดของที่นี่นะคะ
แล้วก็ ซีซาร์สลัดนะคะ
แล้วก็ พิซซ่าพาร์มาแฮมค่ะ
ขออนุญาตทวนรายการอาหารนะคะ มีล็อบสเตอร์ซิกเนเจอร์นะคะ
เบล ชุดนี้น่ารักมากเลยลูก หนูลองทาบดู ชอบมั้ยคะ
ดูยังไม่อิน ชุดนี้ดีกว่า
อันนี้แม่ว่าเสื้อยีนส์ของหนูแบบ มันแข็งๆ ไปนิดนึง
แม่ว่าอันนี้ดีกว่า ดีไหม น่ารักอะ
เอาของใส่รถก่อนนะลูก ปะๆ เดี๋ยวเราไปกัน ไป ลูกไป
- เบลไม่มานั่งข้างหน้ากับแม่เหรอลูก - เดี๋ยวเบลนั่งเป็นเพื่อนซูค่ะ
ไม่น่าเชื่อเลย หมดไปหนึ่งวันแล้ว
แม่ขับโอเคไหมลูก ไม่กระชากไปเนอะ ได้อยู่เนอะ
สนุกไหมลูก สนุกไหม ไปเดินเล่นกับแม่เนี่ย
หลับหรือว่านั่งคุย หรือดูทีวีบนรถ หรือว่ายังไงลูก
ก็คุยอะไรไม่ค่อยเยอะหรอกค่ะ
[แม่] เหรอ
เดี๋ยวไปถึงแล้วแม่ซื้อขนมฝาก ให้ลูกไปกินกันต่อดีกว่า ดีมั้ย
เบล หนูดูแลตัวเองดีๆ นะ
[แม่] ไม่ต้องห่วง
[แม่] มา แม่กอดที
[หัวเราะเบาๆ]
ลูกแม่ เบล
บ๊ายบาย
[พูดภาษาอังกฤษ] ฉันเกลียดมัน
[ซูพูดภาษาไทย] มึงไม่อยากมาอยู่กับแม่ ที่กรุงเทพฯ เหรอวะ
[เบล] หึ
น่าจะอึดอัด
ถ้ากูไป ใครจะช่วยพ่อกูดูย่า
กูไม่อยากเหมือนแม่กู
[ซู] กูก็ไม่อยากเหมือนย่ามึง
(บ้าน)
♪ พร้อมจะเชิดชูใจที่อ่อนแรงระอา ♪
♪ จงหันคืนสู่พระพักตร์ที่แสนเมตตา ♪
♪ มอบชีวาให้พระเจ้านำพา ♪
ดูดิ
ทำไมไม่มองหน้ากันทั้งคู่เลย
♪ พักพิงในพระเจ้า พักพิงในพระองค์ ♪
♪ พระทรงเป็นศิลามั่นคง ♪
หรือว่ามันจะชอบพี่โต้งทั้งคู่วะ
♪ พระองค์เป็นพระเจ้า พระองค์เป็นพลัง ♪
♪ โปรดเป็นโล่เป็นกำบังที่เข้มแข็ง... ♪
- มึง - ฮึ
น้าโชคนี่หว่า
เออ
แกมาไหว้ทำไมวะ เป็นพุทธไม่ใช่เหรอ
เดี๋ยวนี้จะคริสต์จะพุทธก็มากันหมดอะ
มึงอยากจะแยกย้ายกันไปแบบ มองหน้ากันไม่ติดอย่างนี้เหรอวะ
คนที่ไม่มองหน้ากูคือป่านมันนะ ไม่ใช่กู
วันก่อนแม่กูทำแหวนหาย เขาก็ลองมาขอพระดู
สุดท้ายก็เจอนะ
แม่กูนี่วิ่งเอาดอกไม้มาแก้บนช่อเบ้อเริ่มเลย
ถ้ามึงมีเรื่องอะไรเครียดๆ ลองขอพระดูดิ
ไอ้ซูมันจะไปแล้ว
เล่นกันก็ไม่เสียหายอะไรหรือเปล่าวะ
ทำไมต้องเล่นให้มันดูวะ
แล้วทำไมจะเล่นไม่ได้
ถ้าเกิดกูขอแล้วแม่งได้ขึ้นมาจริงๆ กูก็ต้องกลับมาแก้บนที่นี่ดิวะ
ทำไมอะ มึงไม่คิดจะกลับมาเลยเหรอ
มึงอย่าคิดมาก ซูมันไม่ใช่คนในวงด้วยซ้ำ
แต่ถึงมันจะไม่ใช่คนในวงนะ แต่มันก็เป็นคนที่พาพวกเรามารู้จักกันเปล่าวะ
วงนี้ถ้าไม่มีกู ไม่เกิดนะเว้ย
ยังไงมันก็ไม่เกิดอยู่แล้วปะ!
มึงสองคนเคยสนิทกันสุดในวงเลยนะเว้ย
มึงนี่ ไม่ต้องรู้สักเรื่องก็ได้ปะ
ด่ากูอีก
ถามตรงๆ นะมึง
มึงกับไอ้แพรทะเลาะอะไรกันวะ
เรื่องพี่โต้งปะ
มึงอย่ารู้เลย
ขนาดมึงกับไอ้มิวทะเลาะกัน ไม่คุยกันต้องสองปี
กูยังไม่เห็นเสือกเลยว่าเพราะอะไร
[เสียงฮึดฮัดไม่พอใจ]
พวกมึงรอนี่นะ
พี่ชอบใคร พี่เลือกมา
พี่อ้ำอึ้งให้ความหวังเนี่ย ทำเพื่อนหนูทะเลาะกันหมด
พี่ หนูว่าพี่ต้องเลือกสักคน
พี่ไม่ได้ชอบทั้งคู่
[เสียงระฆังดัง]
- ใช่ - [เพลงร็อกช้าๆ บรรเลง]
[เสียงหัวเราะตื่นเต้น]
[เสียงกรี๊ดตื่นเต้น]
[เสียงตะโกนดีใจ]
ให้กูรอตั้งนาน
ทำไมโทรมาช้าขนาดนี้ล่ะคุณ
ครบวงแล้วเว้ย!
[ทุกคนปรบมือ]
วันนี้สตราโทสเฟียร์จะกลับมาผงาดอีกครั้งเว้ย!
กูอยากรู้ ใครแม่งตั้งชื่อวงวะ
- นี่ไง นั่งหน้ามึงเนี่ย - เออ กูเอง
เพราะมึงนี่ไง วงถึงไม่ดังอย่างนี้ ใครจะไปเรียกได้วะ ยากเชี่ย
มาโทษกูได้ไง! กูรักวงมากนะเว้ย ถึงตั้งชื่อวงให้
แล้วกูก็คิดมาดีแล้วเว้ย ว่ามันมีความหมายลึกซึ้ง
- [ทุกคนครางโห่] - ไหน ความหมายคืออะไร
ก็สตราโทสเฟียร์แม่งคือชั้นบรรยากาศชั้นสุดท้ายที่
- มนุษย์หายใจได้เว้ย - มึง!
มิวเปล่าวะ
มิว
เฮ้ย! หวัดดี
[เสียงพูดคุยไม่ได้ศัพท์]
ทำงานที่นี่เหรอ
อืม
วันนี้พวกกูมากันทั้งแก๊งเลย ตรงนู้นน่ะ
ว่าแต่พวกมึงเป็นไงบ้าง
- ก็โอเคนะ มึงล่ะ - เรื่อยๆ ว่ะ
จะว่าไปเดี๋ยวนี้แต่งตัวเซ็กซี่
[เสียงตีไม้กลอง]
[เพลง "อีกแล้ว" เริ่มบรรเลง]
[เสียงร้องเพลง]
[ดนตรีหยุด]
- ขอโทษค่ะ - อย่าซี
- ขออีกรอบนะ - โอเค
[เสียงตีไม้กลอง]
[เพลง "อีกแล้ว" เริ่มบรรเลง]
[เสียงร้องเพลง]
[ดนตรีหยุด]
ขอโทษ มึง กูว่ากูหิวข้าว
- เกี่ยวเหี้ยอะไรวะเนี่ย - กูอยากกินเหนียวไก่มึง
- มีที่ไหนขายบ้างวะ - ปากซอยปะ
- ไปเปล่ามึง - น่าจะอร่อยนะ ไปๆ
กูว่าถ้าไม่จริงจังก็เลิกเล่นมั้ย
ป่าน อย่าซีเรียสดิ แค่นี้เอง
กูซีเรียส
ก็ทุกวันนี้ที่วงมันล่มไป ไม่ใช่เพราะพวกเราเอาแต่เล่นๆ กันเหรอวะ
เอาจริงๆ กูก็ไม่คิดว่าพวกมึงจะจริงจังกันหรอกนะ
ใส่เสื้อกล้ามตีกลองทั้งวัน คนมันคงมาฟังดนตรีมึงหรอก
กูว่าเขาคงมาดูนมเล็กๆ ของมึงมากกว่า
เฮ้ย กูว่านี่มึงมากเกินไปแล้ว
กูพูดความจริง
กูนมเล็กแล้วมันหนักหัวพ่อมึงเหรอ หนักหัวกูนี่แหละ
กูว่ามันรุนแรงเกินไปแล้วนะเว้ย
มึงทำอย่างนี้กับเพื่อน ต้องการอะไรวะ
ไม่ได้ต้องการอะไร
นี่กูต้องหนีพ่อแม่มาเนี่ย! เพราะพวกมึงไอ้สัตว์!
แล้วทำไมมึงไม่จริงจัง
[มือกลอง] ก็กูหิวข้าว!
ซู จะไปไหนวะ
พวกกูมารวมตัวกันให้มึงดูนะเว้ย!
กูไม่อยากอยู่แล้วไอ้สัตว์!
มึงไปไหนมึงไปเลยนะ!
- [มือกลอง] เออ! - [เสียงปิดประตูกระแทก]
[ซู] ตกลงเอาไงอะป๊า
จะไม่เซ็นใช่ปะ
[ผู้ชาย] ซู
หนูไม่คิดที่จะสืบทอดร้านต่อจากพ่อหนูเลยเหรอ
[ซู] หนูนึกภาพตัวเองทำงานไม่ออกค่ะ
[ผู้ชาย] แต่หนูทำได้นะ ทำได้ดีโดยไม่ต้องพยายามด้วย
แล้วทำไมต้องทำอะ
มันกลายเป็นภาระของซูไปแล้วเหรอ
แล้วที่พูดมาเนี่ย เคยถามซูมั่งปะ ว่าซูมันอยากทำจริงหรือเปล่า
[ผู้ชาย] แล้วหนูรู้ได้ไงว่ามันไม่ใช่!
รู้ดิ!
ก็ซูมันเคยบอกว่ามันเกลียดกลิ่นก๋วยเตี๋ยว ที่ติดเสื้อมันตลอดเวลา
ไอ้เบล มึงพอได้แล้ว!
[ผู้ชาย] หนูต้องรักษามรดกไว้นะ
มันเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของเมืองจันท์เราเลยนะ ก๋วยเตี๋ยวหมูเลียงเนี่ย
[เบล] พูดไม่รู้เรื่องเหรอน้า
อยากรักษาก็รักษาเองดิวะ!
กูบอกให้มึงหยุดไง!
อะไรของมึงเนี่ย!
กูช่วยมึงอยู่นะเว้ย
มึงไม่ต้องพูดแทนกูทุกเรื่องก็ได้ว่ะ
มึงหาว่ากูเสือกเหรอ
กูเถียงแทนมึงนะ
[ซู] มึงสนิทขนาดพูดแทนกูแล้วเหรอวะ
ต้องสนิทขนาดไหนอะ ขนาดไอ้มิวปะ ถึงจะพูดแทนมึงได้
มึงจะมากเกินไปแล้ว
แตะไม่ได้เลยดิ
กูรู้นะเว้ย ว่ามึงเอากูมาแทนมัน
เชี่ย
มึงพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ
[เบล] ก็เอาให้รู้เรื่องดิ!
มึงคิดว่ามึงเป็นใคร
ที่เมื่อคืนเพื่อนมารวมตัวกัน เพื่อใครวะ
แล้วไงวะ มันก็พังปะ!
[เสียงช้อนตก]
มึงคิดว่ามึงเป็นนางเอกเหรอ
ที่คนรอบตัวมึง มารองรับอารมณ์ดราม่าของมึงคนเดียวเนี่ย
แล้วมันจะทำไมวะ
มึงก็ไม่ต้องมายุ่งกับกูดิ!
ไม่ต้องมาช่วยกูจัดกระเป๋าเหี้ยอะไรเนี่ย
แล้วก็ไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้าอีกนะ
เออ
มึงจะไปไหนมึงก็ไปเลยเว้ย
ยังไงมึงก็ไม่คิดจะกลับมาที่นี่อยู่แล้วนี่
ไม่แดกแม่งแล้ว!
- เชี่ยอะไรเนี่ย - [เสียงของตก]
[เสียงเดินค่อยๆ เบาลง]
[เสียงฉีกกระดาษ]
[ซัน] เจ๊
วันหลังจะระเบิดลงอย่างนี้ บอกกันก่อนนะเจ๊
จะได้เตรียมตัวทัน ร้านมันวุ่นไปหมด
เหมือนมั้ย
[หัวเราะเบาๆ]
อะ
ซื้อมาให้
[เสียงเฮือกตกใจ]
เจ๊คิดว่าน้องแซ่บขนาดนั้นเลยเหรอ
โหย ขอบคุณนะ
นี่ด้วย ชอบแอบมาใส่ไม่ใช่เหรอ
จริงจังปะเนี่ย
จริง
ดีใจใช่ไหมเนี่ยที่เจ๊จะไป
เดี๋ยว เดี๋ยวๆ คนตัดสินใจไม่ใช่เจ๊เหรอ
[ดนตรีเพลงเต้นคึกคักบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
ไม่เอาอะ มันเยอะไป
เดี๋ยวซูเลือกเอง ปกติก็มาเลือกเองอยู่แล้ว
อะไรวะ อะไรก็ไม่เอา จะให้ทำยังไงถึงจะพอใจ
ก็ที่ทำอยู่เนี่ย ก็เพื่อป๊าไง
ขอแค่เลือกเนื้อเองสักชิ้นไม่ได้เหรอ
ก็เนี่ยเลือกแต่ของดีๆ ให้แล้ว แล้วทำไมไม่เอา
นี่ตกลงวันนี้ป๊ามาทำไม
มาห้ามไม่ให้ไปเมืองนอกใช่ปะ
เออสิ
นี่มึงยังรู้จักเนื้อหมูนี่ มากกว่าประเทศห่านั้นทั้งประเทศเลยมั้ง
ก็วันๆ เอาแต่อยู่กับเนื้อหมูห่าของป๊านี่ไง ซูเลยไม่รู้จักอะไรเลย!
เอาดีๆ นะซัน
อย่าให้เละนะ
[ซัน] มันจะเละเพราะว่าเจ๊เอาแต่บ่นเนี่ยแหละ
ไปทำไรให้ป๊ามาอีกล่ะ
อือ...
โกรธเจ๊จนเกือบโดนตบกลางตลาดแล้วเนี่ย
[ซัน] อะไร
ตั้งแต่เห็นป๊ากลับมา ก็เอาแต่นั่งซึมอยู่ในห้อง
อย่างนี้ไม่เรียกว่าโกรธหรอก
ถามจริงนะซัน
แกจะดูร้านได้จริงเหรอ
ถามจริงก็ตอบจริงนะเจ๊
ซันก็ไม่รู้เหมือนกันหรอก
แต่ว่าเจ๊จะไปแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องของเจ๊แล้วป่าววะ
[พิธีกร] ขอเสียงปรบมือต้อนรับนักแสดง
[เสียงผู้หญิงประกาศเป็นภาษาอังกฤษ]
สิทธิชัย ฉลาด ศัชกร ฉลาด
สุวัจน์ คลองชื่น ฉัตรชัย ชัยบุรัมย์
อารดา เนินริมหนอง ธรรมนูญ คงวิสัย
และเจษฎา สร้อยศรี
[คนดูส่งเสียงเชียร์]
[พูดภาษาไทย] รู้ข่าวแล้วนะ
แล้วทำไมเพิ่งมาบอกอะ
ของดีก็ต้องเก็บไว้ท้ายๆ ไง
เราก็เพิ่งรู้ผลเหมือนกันนะ
เราสอบติดประมงที่ราชมงคลที่นี่
จริงดิ แต่ก็ติดอยู่แล้วมั้ง
เก่งจะตาย
ช่วยติวเลขให้เราด้วย
ติวให้เธอจนเธอได้ไปเมืองนอกเลยอะดิ
เก่งอะ ฝึกโลมาได้ด้วย
อืม
ว่าจะเอาดีทางนี้อะ
[เสียงดูดฟัน]
[ทำเสียงปลาโลมา]
โลมานี่ แรกๆ มันก็ไม่เชื่องใช่เปล่า
โลมาเหรอ
ก็ให้อาหารมันเยอะๆ แสดงความรักกับมันเยอะๆ
ให้มันไว้ใจเรา เดี๋ยวมันก็เชื่องเอง
ทำไมพอเป็นเรื่องโลมาแล้วพูดเก่งจัง
ขอโทษนะที่เราจะไม่อยู่ที่นี่
ไม่เป็นไรหรอก
ดีจะตาย ซูได้ไปเรียนที่นั่น
[เสียงน้ำกระจาย]
วันนั้น เลยเถิดไปหน่อยเนอะ
อืม
แต่เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ นะ
อืม
เรารู้
เสียดายเนอะ ยังไม่ทันไรเลย
แล้วซูไม่ไปไม่ได้เหรอ
แล้วทำไมต้องอยู่ที่นี่
[เสียงน้ำกระจาย]
ทำไมไม่ไปจากที่นี่
ไปอยู่ที่อื่นก็ได้นี่
ก็เราไม่รู้จะไปที่ไหนนี่ แล้วที่นี่...
มันก็ดีสำหรับเราอยู่แล้ว
แล้วมันไม่ดีกับซูยังไง
อืม
ไม่รู้ดิ
ก็อาจจะดีแหละ
ถ้าให้อาหารมันบ่อยๆ
แสดงความรักเยอะๆ
เดี๋ยวมันก็เชื่องเองใช่ปะ
โลมา
[เสียงแมลงร้อง]
[เสียงมอเตอร์ไซค์ขี่เข้ามา]
[เสียงขวดกระทบกัน]
มึง
คุยกันก่อนดิ
มึง คุยกันดีๆ ดิวะ
มึงจะให้กูพูดคนเดียวอีกนานปะ
[เสียงจึ๊ปาก]
มึง
เขาจะว่ากูบ้านะเว้ย พูดคนเดียวหน้าตู้เย็น เหี้ย
[เสียงประตูดังเอี๊ยด]
จัดกระเป๋าคนเดียวแม่ง เหงาว่ะ
มึงมาช่วยกูจัดหน่อยดิ
จัดเองดิ
เดี๋ยวมึงก็หาว่ากูเสือกอีก
มึงแม่ง ขี้งอนมานานนะ
ตกลงมึงมาง้อกูจริงเปล่าเนี่ย
[เสียงกีตาร์บรรเลง]
- [เสียงหัวเราะเบาๆ] - [เบล] ไง
ผมนัดซูไว้
เธอว่าทำเอกสารหายไป ผมเลยเอาอันใหม่มาให้
ฉันก็นัดซูไว้
[พูดภาษาอังกฤษ] เช่นกัน
เอ่อ...
[พูดภาษาไทย] ซูหายไปไหนนะ
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
ขอผมนั่งด้วยนะ
[พูดภาษาอังกฤษ] โอเค นั่งเลย
[พูดภาษาไทย] คุณจะกินอะไรไหม
โอ้...
[ถอนหายใจ]
[พูดภาษาอังกฤษ] คุณอยากสั่งอะไร
[หัวเราะหึๆ]
ฉันชอบ...
[พูดภาษาไทย] ฝรั่ง
[หัวเราะคิกคัก]
- อันนี้ก็อร่อยนะ เมนูแนะนำ - [พูดภาษาอังกฤษ] โอเค
[เสียงเครื่องออกกำลังกายเอี๊ยดอ๊าด]
[ซูพูดภาษาไทย] ฟินอะดิมึง
เขาจะลดค่าสอนให้กูด้วย
มึงไม่ได้จะไปไหนนี่ จะไปเรียนภาษาทำไมวะ
ไปเป็นเมียเขาไง
- แรดว่ะ - [หัวเราะเบาๆ]
[ถอนหายใจ]
[เบลฮัมเพลง]
เพราะดี
เพลงใคร
กูแต่งเอง
เหรอ
กูชอบนะ
กูแต่งให้มึง
[ถอนหายใจ]
ค่าหาผู้ให้กูอะ กูไม่หายโกรธมึงหรอกนะเว้ย
- เรื่องมากฉิบ - [หัวเราะเบาๆ]
ขอเวลาสักหนึ่งนาทีได้มั้ยจ๊ะ
ไม่เป็นไรขอบคุณค่ะ
คุณป้าจ๋า มีเวลาสักหนึ่งนาทีมั้ยคะ
[ซู] มึงจะพากูมาที่นี่ทำไมวะ
มึงอย่าเพิ่ง
ก็มึงอยากเคลียร์กับมันไม่ใช่เหรอวะ
[เสียงพูดไม่ชัดเจน]
[เบล] ถามจริง...
มึงทะเลาะกันเรื่องอะไรวะ
พวกมึงเคยสนิทกัน
สนิทกว่ากูอีก
เรื่องมันยาว
เล่าให้กูฟังหน่อย
มึงไม่รู้สักเรื่องได้ปะ
ทำไมช่วงนี้มีแต่คนด่าว่ากูเสือกวะ
ได้ค่ะ ได้
ขอบคุณนะคะ
[เสียงกริ่งประกาศ]
เฮ้ย จะหนีลูกค้าเหรอ
กูจะไปเมืองนอกแล้ว
มึงรู้แล้วใช่ปะ
กูเสียดายเวลาที่เคยเป็นเพื่อนกับมึง
เวลากูเห็นคนอื่น เข้าไปทักมึง
เข้าไปเล่นกับมึง
กูรู้สึกเหมือน ตัวเองเป็นอากาศ
เป็นมนุษย์ล่องหน ไม่มีตัวตน
กูแม่งโคตรเกลียดความรู้สึกนี้เลยว่ะ
กูเบื่อที่จะต้องทำเป็นไม่เห็นมึง
หลบหน้ามึง
กูต้องทำยังไงมันถึงจะดีขึ้นวะ
กูก็ไม่รู้นะว่า...
กูทำผิดอะไร
แต่กูขอโทษแล้วกัน
แค่นี้ใช่ปะ
วันนั้นกูแม่ง... ไม่น่าเอาเรื่องมึงไปบอกคนอื่น
แล้วกูก็ทิ้งมึงไว้คนเดียว
มึงเคยเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของกูนะเว้ย
เฮ้ย!
คนเขาพูดด้วยดีๆ ทำไมทำตัวแบบนี้วะ!
เสือก!
[เบลตะโกน] เป็นเหี้ยอะไรวะ!
[ซู] หยุดนะ!
[ทั้งคู่ตะโกนอย่างมีความสุข]
[เสียงคลื่นกระทบฝั่ง]
[เบล] กูไม่น่าไปยุ่งเรื่องของมึงเลยว่ะ
ทุกอย่างแม่งเละไปหมด
มึงไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
มีอยู่คืนนึงกูฝัน
ฝันว่ากูกับไอ้มิว คุยกันได้ปกติ
เหมือนไม่มีเหี้ยอะไรเกิดขึ้นเลย
แต่โคตรแปลก
เหมือนกูรู้ว่าแบบ แม่งฝันแน่ๆ
แล้วพอกูรู้ตัว
ว่ามันไม่มีทางเป็นจริง
กูก็ร้องไห้ไม่หยุดเลย
เหมือนเป็นบ้าอะมึง
แล้วทุกอย่างรอบๆ ตัวกู...
ทุกคน...
ก็ค่อยๆ หายไป
เหลือแค่กูกับโลกมืดๆ
[ถอนหายใจ]
อะไรที่กูคิดว่าเป็นของกู แม่งไม่ใช่ของกูเลยสักอย่าง
ไม่มีกูอยู่ในนั้นบ้างเลยเหรอ
มันก็แค่ฝันเปล่าวะ
มึงอย่าคิดมากดิ
บางทีกูก็ไม่เข้าใจมึง
มึงมีระยะห่าง
กูพยายามเป็นส่วนหนึ่งของมึง
แต่มึงก็ถีบกูออกมา
แล้วกูก็โคตรเสียใจเลย
ที่ไม่เข้าใจมึง
[เสียงถอนใจ]
เหมือนกูเป็นเพื่อนที่ห่วย
มึงไม่ได้ทำอะไรผิดเลยเว้ย
ขอโทษนะมึง
ที่กูทำดีสุดได้แค่นี้
[เสียงเปียโนบรรเลงช้าๆ]
[เสียงคลื่นกระทบฝั่ง]
[ซู] คุณไม่ใช่เจ้าของชีวิตของคุณหรอก
คุณไม่ใช่เจ้าของลมหายใจ ที่ผ่านเข้าออกจมูกของคุณตอนนี้ด้วย
ทุกหนแห่งล้วนหยิบยื่นความคุ้นเคยให้คุณจะริบคืน
ทุกคนล้วนดึงดูดให้คุณคิดว่าใช่
แล้วค่อยๆ ผลักไสคุณออกไป ไม่ต่างจากที่คุณทำกับผู้อื่น
ของใครวะ
ไม่รู้ว่ะ
ของแม่กูมั้ง
[เบล] แม่มึงอ่านอะไรพวกนี้ด้วยเหรอ
อืม
บางทีแม่กูก็ติสต์มาก
กูยังงงอยู่เลยว่ามาแต่งกับป๊ากูได้ไงเนี่ย
แม่กูบอกว่าป๊ากูยอมแพ้ง่ายเกินไป
กูไม่เข้าใจเลยว่ะ
ชีวิตคนเราต้องเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอ
มึงจะเอาไปปะ
หึ
[ถอนหายใจ]
ถ้าจู่ๆ กูเปลี่ยนใจ
ไม่ไปขึ้นมา
คงงงกันฉิบหายเลยเนอะ
เพราะกูไปบอกลาชาวบ้านเขาไว้หมดแล้ว
ไม่หรอก
[เสียงถอนใจเหนื่อยอ่อน]
เขางงก็เรื่องของเขาเปล่าวะ
มึงก็แค่ไม่ไป
มึงไม่ได้เป็นศูนย์กลางของคนทั้งโลกนะเว้ย
มึงจะเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็ได้
แล้วถ้ากูไม่ไป มึงจะดีใจปะ
ดีใจดิ
กูกอดมึงได้ปะ
[เบลร้องคราง]
หนัก
[ทั้งคู่ร้องคราง]
หัวเหม็น
[เสียงคลื่นกระทบฝั่ง]
มาลูก
ลูกสาวกำลังจะไปเมืองนอก
ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง
ผมเลยอยากพาเขามาลาแม่เขาครับ
[เสียงปากกาขยับ]
[เสียงหายใจเข้าอย่างแรง]
[เสียงคราง]
[เสียงหายใจเข้าอย่างแรง]
[เสียงหายใจออก]
[เสียงหัวเราะหึๆ]
[ร่างทรง] จะไปไหนล่ะลูก
แม่เป็นไงมั่ง
สังฆทานที่ถวายให้เดือนที่แล้ว
ได้รับแล้วใช่ไหม
ลูกชิ้นปลากรายอร่อยมาก
ซูจะไปแล้วนะ
ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง
ป๊าต้องปล่อยลูกบ้างนะ
ลูกต้องมีชีวิตของเขาเอง
[พ่อ] ไหว้แม่กันหรือยังลูก
ลาแม่ซะลูก
เป็นอะไรกัน
ขอโทษนะคะลุง
แต่นี่มันโคตรไร้สาระเลย
ลุงจะหลอกใครก็หลอกไปเถอะค่ะ แต่หนูไม่เชื่อ
ซูนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ
หัวแข็ง
- [พ่อ] ก็หัวแข็งเหมือนแม่นั่นแหละ - [หัวเราะเบาๆ]
บ้ากันไปหมดแล้วเหรอ!
เลิกไร้สาระกันสักทีได้ปะ!
ก็หัวใจแม่ไม่ได้อยู่กับแม่
แม่จะมาอยู่นี่ได้ไง
[หมอ] คุณพรรษาได้ทำเรื่องบริจาคร่างกายไว้ กับทางโรงพยาบาล
ทางญาติทราบเรื่องดีแล้วใช่ไหมครับ
แล้วผมต้องทำยังไงครับ
[พยาบาล] จริงๆ ในใบขอบริจาค
มีลายเซ็นของสามีเป็นพยานไว้แล้วนะคะ
ตอนนี้แค่ญาติต้องเซ็นรับทราบกับทางโรงพยาบาลค่ะ
แม่ปลอมลายเซ็นป๊าแน่เลย
ป๊า...
[หมอ] ผมอยากจะขอรบกวนให้ ทางญาติช่วยรีบพิจารณาด้วยนะครับ
เพราะว่าชีวิตของคนอีกคนหนึ่งขึ้นอยู่กับทางญาติเลยครับ
- แม่เขาเลือกแล้ว - [ซู] ป๊า!
[เสียงสะอื้น] ป๊า!
ป๊าไม่เอา!
ป๊าไม่เอา! ป๊า!
[ร่างทรง] ร่างกายและอวัยวะ
มันไม่ได้มีความหมายอะไรหรอกลูก
ที่ยังคงอยู่ ก็คือดวงจิตของแม่
ที่ยังเฝ้าดูทุกคนอยู่
อย่ามาตลก
[เสียงหัวเราะในลำคอ]
แม่ไม่โทษหนูหรอก
เพราะว่าแม่เคยบอกหนูเองนี่
ว่าที่นี่ มันไม่ใช่ที่ของเราทั้งคู่
แล้วหนูไปปิดบัญชีแล้วใช่มั้ย
แม่ขอโทษนะ
ที่ไม่ได้เก็บเงินให้ลูกได้มากกว่านี้
ไม่ใช่อะ
ใช่สิ เนี่ยแม่
ไม่ นี่ไม่ใช่แม่
ก็หัวใจแม่ไปอยู่กับคนอื่นแล้ว
แม่จะมาอยู่นี่ได้ยังไง
นี่แม่จริงๆ เหรอ
ไหนแม่บอกว่าแม่จะไปสวรรค์ไง
แม่กลับมาทำไม
[ร่างทรง] แม่ไปที่นั่นมาแล้วลูก
แต่แม่ก็พบว่า
แม่ไม่ได้มีความสุขมากไปกว่าการอยู่ที่นี่
แม่ก็เลยกลับมา
กลับมาอยู่ข้างทุกคน
- แม่ยังเป็นห่วงทุกคน - [เสียงสูดน้ำมูก]
[ร่างทรง] แม่เพิ่งมารู้ว่า...
ถึงเราจะไม่ชอบที่นี่
ถึงเราจะรู้สึกว่าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
แต่เราก็ไม่ต้องหนีไปนี่ลูก
ทำไมเราไม่ทำที่นี่ให้มันดีขึ้นล่ะ
[เสียงสะอื้น]
ซูคิดถึงแม่นะ
ซูคุยกับแม่ทุกคืนเลย
แม่ได้ยินไหม
[ร่างทรง] แม่ได้ยิน
แม่ได้ยินซู
ได้ยินซัน
ได้ยินป๊า
แม่ได้ยินทุกคน
ซู
ถ้าลูกจะไป
แม่ก็ไม่ว่านะ
แต่แม่ได้แต่หวังว่าที่นั่นจะเป็นที่ของลูกจริงๆ
แม่...
ซูคิดถึงแม่นะ
[เสียงสะอื้น]
[เสียงพูดเบาๆ] แม่ก็คิดถึงลูก
[เสียงสะอื้น]
ป๊าเซ็นให้แล้ว
ป๊ารู้ว่าผู้หญิงบ้านนี้ใจร้ายกันทุกคน
ป๊าขออะไรอย่างได้ไหมลูก
ซูต้องกลับมานะ
[เสียงฉีกกระดาษ]
(รายชื่อสิ่งของ)
(1. ปลั๊กยูนิเวอร์แซล 2. พาสปอร์ต 3. เจลว่านหางจระเข้...)
[ลูกค้า] เก็บตังค์ด้วยครับเฮีย
ซู ไปเรียนได้แล้วลูก
พิเศษ 50 บาท
- [พูดภาษาอังกฤษ] เมื่อวานฉัน... - [นักเรียน] เรียน
เรียน โอเค อย่าลืมกันนะว่า...
เราจะต้องใช้กริยาประโยคนี้ในรูปแบบอดีต
และครูสังเกตเห็นว่าพวกเธอยังมีปัญหา
กับการใช้คำกริยาในรูปอดีตและปัจจุบันอยู่
[พูดภาษาไทย] ซู เรียนเป็นไงบ้าง
เฉยๆ ว่ะ ก็เรื่อยๆ
กูว่ามึงนี่แหละจ๊ะเอ๋ กูเห็นนะ ในไลน์มึงเนี่ย แหม
พร่ำเพ้อๆ ทุกวัน อย่าเงียบๆ
- ไหนมึงเล่ามาดิ มีอะไร - [เสียงฮึดฮัด]
- เห็นนะวันนั้น - เห็นอะไร
ไม่มีอะไรหรอก เรียนกรุงเทพฯ มันก็ต้องมีบ้างใช่เปล่าล่ะ
[ทุกคนส่งเสียงโหหยอก]
[ซู] มีบ้างนี่ แต่กูยังไม่ได้มีแฟนนะ
[เสียงครืดเปิดประตูเหล็ก]
[เสียงปิดประตูเหล็ก]
[ทำนองเพลงเศร้าบรรเลง]
[เบล] โตขึ้น เราจะกลายเป็นผู้ใหญ่แบบไหนกันวะ
[ซู] นี่ยังไม่โตอีกเหรอ
[เบล] ไม่ดิ
กูหมายถึงแบบ อีกสิบปี 20 ปีนู่น
[ซู] ถ้าเราโตไป เราอาจจะกลายเป็นผู้ใหญ่ แบบที่เราเคยเกลียดก็ได้นะ
ส่วนตอนนั้น
ถ้ามึงมารำลึกว่า 20 กว่าปีก่อนมึงเคยเป็นยังไงนะ
ตอนนั้นมึงก็จำไม่ได้แล้วปะ
[นักข่าวผู้หญิง] นายเดวิด กูโรว ศาสตราจารย์ด้านวิทยาศาสตร์
วัย 104 ปี ชาวออสเตรเลีย เดินทางถึงท่าอากาศยาน สวิตเซอร์แลนด์แล้ว โดยมีครอบครัว
พร้อมสุนัขตัวโปรดมาส่งเป็นครั้งสุดท้าย ท่ามกลางกลุ่มผู้สื่อข่าวที่สนใจ
และสอบถามความตั้งใจที่จะทำการทำการุณยฆาต
ซึ่งนายกูโรวยืนยันว่า ดีใจที่เดินทางมาถึงอีกขั้นหนึ่งแล้ว
ก่อนที่จะไปพบแพทย์ในวันนี้ และเตรียมแถลงข่าวในวันพุธ
[ครูฝึก] จำได้ป่าวตอนม.สี่
ที่เราโดนทำโทษ ที่จริงมันไม่ใช่แค่เราคนเดียวนะที่โดน
แต่คนอื่นแม่งหนีกันหมด เหลือเรารับหน้าคนเดียว
โคตรพระเอกเลยตอนนั้น
จริงๆ เราก็แอบชอบซูมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
- [เสียงประตูเปิด] - [เสียงเฮือกตกใจ]
- [ทำนองเพลงเต้นบรรเลง] - [เสียงพูดคุยไม่ได้ชัดเจน]
[ซู] จอดก่อน
[เบล] อะไรวะ
[เด็กผู้หญิง] เฮ้ย ซู
- มึงเป็นใครเนี่ย - มึงเลิกเหี้ยได้ปะ
- มึงมาผลักกูทำไม - มึงทำตัวดีๆ ได้ไหม
มึงมาเสือกอะไร!
เอาหัวใจแม่กูคืนมา!
เป็นเหี้ยอะไรของมึง!
[เสียงตะโกนไม่ได้ศัพท์]
[เสียงหวอ]
[เสียงล้อครูดถนน]
เฮ้ย หยุดเดี๋ยวนี้!
[ตำรวจ] เป็นอะไรรึเปล่า
เป็นอะไรไหม ลุกสิ ลุกได้ไหม
ไหนลุงบอกว่า
ถ้ามันไม่เวิร์ก
ก็ต้องทำให้มันเวิร์กไง
กูโกหกมึง
ยังไงแม่งก็ไม่เวิร์กหรอก
[ทำนองเพลงเศร้าบรรเลง]
[ทำนองเพลงเศร้าบรรเลงต่อไป]
[เสียงแมลงร้อง]
[เสียงเปียโนบรรเลงช้าๆ]
[เสียงลากเก้าอี้]
[เสียงลากของ]
[เสียงมอเตอร์ไซค์ขี่เข้ามา]
[เสียงดับเครื่อง]
[เสียงพลาสติกกรอบแกรบ]
[ย่า] ซูไปไหน
[เสียงคลื่นกระทบฝั่ง]
[เสียงเครื่องออกกำลังกายเอี๊ยดอ๊าด]
[เสียงนกร้อง]
[เบลเล่นกีตาร์เพลงช้า]
[เพลงช้าทำนองสบายๆ บรรเลง]
[เสียงเปียโนบรรเลงช้าๆ]