W poprzednich odcinkach...
- Nie jesteśmy mormonami. - A kim?
Inicjuję zamknięcie.
- Musisz się uspokoić. - Zostaniemy zaatakowani!
Za godzinę już was tu nie będzie.
Dobranoc, Jenny. Papatki.
Dobry Boże, a to co?
ZIDENTYFIKOWANO INTRUZA
WYKRYTO BROŃ
WYKRYTO URZĄDZENIE DO KOMUNIKACJI
DZWONI JUAN VALDEZ
Wiesz, kto mówi. Lepiej, żeby to była ważna sprawa.
- Po sygnale ryzykujesz moją zemstę. - Señor Stan...
Tu się dzieje coś bardzo dziwnego.
Nie wiem, jak to ująć. To prawie...
jak obcy.
ZNALEZIONO SŁOWO KLUCZOWE: ZIDENTYFIKOWANO OBCEGO
Witaj, mały.
Cały czas tu byłeś?
NALEŻY USUNĄĆ ZAGROŻENIE
Interesante.
Kim ty jesteś?
NIE MA JAK W DOMU
Nie, to wcale nie brzmi złowieszczo.
Ale ciemno... Wszystko może się tam kryć.
- Przynajmniej nic nie zobaczymy. - Oj, zobaczycie.
Chyba że nie.
Ale i wtedy możecie.
Pojęcia nie mam, co tam jest.
Jak możesz nie wiedzieć, co jest w waszej piwnicy?
Nie jest nasza. Należy do CASIE.
Otóż to, do CASIE.
Możesz powtórzyć?
CASIE kontroluje niektóre aspekty domu,
ale cała piwnica podlega jej bezpośrednio.
Od lat piwnica to teren zastrzeżony.
Dlaczego zastrzeżony?
Możliwe, że używałem sprzętu górniczego
do stworzenia kształtów geometrycznych na pewnej farmie.
Ala przyłapali, jak robił kręgi w zbożu.
- Oczywiście. - Czym byłby artysta bez sztuki?
Kiedy zszedłeś tam ostatnio?
Jakiś czas temu.
I lepiej niech tak zostanie.
Spokojnie, zaraz znów rozruszam imprezę.
- Skąd masz... - Noszę zapasowe.
- To nie miała być impreza. - Nie sprzedawaj się tanio.
Masz świetny hologram, mała, ale przydałoby się coś więcej.
Jakieś lasery, mgła, tancerze z ogniem...
Może gość z tyłu wykona taniec haka?
- Masz rację. - Tak?
Na Boga, nie. On nigdy nie ma racji.
Ona ma rację.
To nie ma być impreza.
Nie miało być łatwo.
Robota czeka.
Przyszedłem uratować Micka.
A teraz mamy do zrobienia coś dużo ważniejszego.
Dobra, dzięki.
Musimy uratować świat, Mick. Ciebie też to dotyczy.
My?
Chcesz dożyć emerytury. Świetnie.
A ty chcesz awansu. Ja też tego chcę.
Mówiłeś, że ta planeta podoba ci cię taka, jaka jest.
Nie chcesz, żeby wciąż taka była?
Masz rację.
Kilka godzin temu szykowałem się do opuszczenia tej pięknej planety.
Chciałem zabrać kawałek ze sobą, a teraz wszystko będzie w kawałkach.
Dlatego zejdę do piwnicy
i nic mnie nie powstrzyma, zwłaszcza taki hardy
i potężny komputer, który chce mnie zniszczyć.
Tak! Brawo ja!
Albo ty. Albo my.
To samobójstwo, wiesz o tym?
Tylko jeśli zginiemy.
Zróbmy to.
Czekaj!
Al... bądź ostrożny.
Będziesz ze mnie dumna.
Tato!
Teleportował się?
Niech mi ktoś powie, że on się teleportował.
Nie sądzę.
Ale mieliście miny!
Niezłe.
To jak konfetti. Wybaczcie zapach, nic nie poradzę.
Ty cholerna zdziro.
Przykro mi. Teren zastrzeżony to teren zastrzeżony.
Żartowałam, nie jest mi przykro.
Zabiłaś mnie!
Al?
- Żyje, ale to... - To niemożliwe.
- Chodziło o to... - Żeby nikt tu nie wchodził.
Nic nie z tej planety.
Ale Al...
- Ten na dole... - Powstał na tej planecie.
Został zduplikowany z materiałów stworzonych na tej planecie.
To stuprocentowy Al, tylko z ziemskiego badziewia.
- Serio? - Więc pochodzi z Ziemi?
Ale jest też obcym?
Ważne, że bariera uważa go za człowieka.
A ludzie mogą przez nią przechodzić.
A to oznacza, że ona nie zdoła nas powstrzymać...
Przyjmuję wyzwanie.
Super! Macie lasery!
- No to zaczynajmy. - A po wszystkim nas zabijesz?
To trochę psuje nastrój.
Jeszcze was nie zabiję. Najpierw was zamknę.
Co to, u diabła, miało znaczyć?
Zamknięcie.
Serio, CASIE?
- Ufasz mi? - Nie!
- A szkoda. - Nie! Nie!
No nic, zepsujmy nastrój.
Zabić ich.
Czekajcie.
Czy wy jesteście...
obcymi?
On pierwszy.
Hej, Al.
Nic ci nie jest?
Słucham?
- Do mnie mówiłeś? - Jesteś Al, prawda?
Jestem?
- Nie wiesz tego? - Daj mu spokój. On tylko...
Straciłem kogoś, kto był dla mnie jak brat.
Więcej niż brat. Był mną.
Może nawet był bardziej mną niż ja sam.
Właśnie.
- Al? - Hej...
Al, jesteś ciągle z nami?
- Kim ty jesteś? Kim są wszyscy? - O rany.
Jeśli wszyscy jesteśmy zbiorem komórek i stracimy siebie,
co z nas pozostanie?
- Nic, planeta eksploduje. - Nie pomagasz.
Ja tylko...
- Jestem sobą. - Tak.
- I nie. - Nie.
Ale mam swoje ubranie.
Jak przeżyć żałobę po sobie?
- Co... Kiedy... Jak... - Posłuchaj.
Wysłuchaj mnie.
Rozumiem, przez co przechodzisz.
- Tak? - Nie, nikt tego nie rozumie.
Ale chodzi o to, że straciłeś siebie
i musisz odnaleźć... siebie...
znowu...
Nie żyjesz, co jest do bani. Ale też żyjesz, to świetnie.
A my cię potrzebujemy.
Na górze... Val, Jamie i Zeb cię potrzebują.
Właściwie to Zeb potrzebuje w życiu silnego męskiego wzorca.
Nieważne. Val i Jamie cię potrzebują.
- Val? - Tak.
Jamie.
- Moja rodzina? - Tak.
Śmierć Ala nie może pójść na marne.
Al...
Musisz walczyć.
Dobrze.
- No dobra. - OK.
- OK.
OK!
Super.
Kryzys egzystencjalny zażegnany.
- Co teraz? - Teraz...
uratujemy świat.
- Tutaj? - Tak. To już się dzieje.
A to co znowu?
Jak widać, jest to piwnica.
Nie. Cztery ściany, betonowa podłoga, za dużo pająków...
To jest piwnica. To...
Niekończące się ściany, konwertery materii, intergalaktyczne zoo...
To jest piwnica.
- Nie, nic tu nie jest piwnicą. - Możesz się nie zgadzać.
Musimy tylko znaleźć rdzeń CASIE i ją wyłączyć.
Tylko tyle?
A gdzie on jest?
Nie będę was okłamywał.
Albo... mogę was okłamać?
- Al, nie mów, że nie wiesz. - Dobra, nie powiem.
Nie mogę...
Gdybyś musiał zgadnąć, gdzie on jest...
- Zastanowię się. - To prawie...
Wszystko w porządku, stary?
Znów niski poziom cukru? Komuś potrzebna przekąska.
Może powinniśmy...
Uciekamy!
Świetny pomysł. Dokąd?
- Nie tutaj! - A trochę dokładniej?
To już przestało być zabawne.
- Przesuń się, mała. - Kto go nauczył tak się bić?
Jak kiedyś przejdę w stan stały, od razu cię uduszę.
I wzajemnie.
Jamie, zabieraj imprezowicza i spadamy stąd.
Chciałabym, ale jestem trochę zajęta.
O Boże.
- Mamy plan awaryjny? - Ja zawsze mam plan awaryjny.
Idźcie na górę.
Czekajcie. Jeśli nie będziemy się ruszać, to nas nie zobaczy.
Ty sobie stój, ja uciekam.
Skoro tak, to ja też.
Możemy przejść przez galerię sztuki.
To jest galeria, ale gdzie ta sztuka?
To znaczy?
Co niejasnego było w tym pytaniu?
Chyba znaleźliśmy sztukę.
Cześć, mamo. Ładnie dziś wyglądasz.
To mój koszmar!
- Widziałaś? - Co?
Co jest...
- Cholera, tego się bałam. - Czego?
- Przekalibrowują się. - Co robią?
Obrona adaptacyjna. Nie używajcie dwa razy tej samej broni.
- Co robimy? - Do środka!
O rany, oni współpracują.
Chyba ją zgubiliśmy.
Sami się zgubiliśmy.
Znajdziemy wyjście. Próbowanie to już połowa sukcesu.
Super. Zabity przez plakat motywacyjny.
Krowy?
A więc tu je CASIE umieściła. Zastanawiałem się, gdzie są.
Chwila... Obcy porywają krowy?
Lata 70. to były dziwne czasy.
Wy mieliście dyskoteki i spodnie dzwony, a my porywaliśmy krowy.
Chodźmy dalej. Zaczynam się czuć jak w wię...
Wybacz, mów dalej. Co chciałeś powiedzieć?
- Jak gdzie? - Jak...
Jak w więzieniu? To chciałeś powiedzieć, tak?
- Skąd wiesz, jak tam jest? - Znów się zaczyna.
Ile razy mam przepraszać?
Tak na serio? Wystarczy raz.
Chyba nieważne, ile razy to powiem.
Może tylko szukasz kozła ofiarnego.
- Szukam kozła ofiarnego? - No...
Czy wszyscy Ziemianie tak się kłócą, czy tylko wy dwaj?
To właściwie cały nasz gatunek w pigułce.
Val i ja świetnie się dostosowaliśmy.
Bomba, znów korytarz. Bardzo nam to pomoże, Tom.
Nie musicie iść za mną.
Czy powinniśmy...
Tak.
Ja wcale nie idę za tobą.
Nie prosiłem, żebyś mi się włamał do biura i wciągnął w tę historię.
Szaleństwo.
Wiesz, co jest szalone?
7 lat temu złoty chłopak i jego kumpel dokonali rutynowego włamania.
- Lowell nie był rutynowy. - Był taki jak poprzedni.
Al, w życiu nie widziałeś bardziej skomplikowanego systemu alarmowego.
- W zasadzie... - Ale tym razem
- on nawalił i alarm się włączył. - Nie ja. Ty.
Ja błąkałem się tam niepewnie, a on już się wymknął.
Nigdy mi nie mówiłeś, że mnie szukałeś.
Jakoś się nie składało, bo nigdy mnie nie odwiedziłeś.
- Miałem zostać i dać się złapać? - Nic nie kapujesz.
Udało ci się tylko dlatego, że cię nie zakablowałem.
Wziąłem na siebie winę za wszystkie włamania.
Gdybym mógł, teraz bym to cofnął.
Miałeś na to siedem lat, ale tego nie zrobiłeś.
Ja siedziałem, a ty poszedłeś na prawo.
Nie mogłeś sobie splamić idealnego życiorysu.
Ale zawsze będziesz miał plamę na życiorysie. Mnie.
Jeśli chcesz mnie winić za tamtą noc – spoko.
Ale nie obwiniaj mnie za wszystko inne, co w życiu spieprzyłeś.
Nie wiń mnie za dzisiaj.
Zabawne, jak wciąż nie wspominasz o tych siedmiu latach pomiędzy.
No tak... Może my nie wiemy, gdzie jesteśmy, ale on to wie.
Pokój z krowami! Chodźcie!
Czy CASIE może tu wejść?
Niech tylko spróbuje. Ten pokój jest jak forteca.
- Jesteś pewna? - Powiedziałam: jak forteca.
Lubię drzwi takie jak kobiety: silne.
Ale te raczej długo nie wytrzymają.
Mam pewnego asa w rękawie.
Cześć, skarby.
Młoda damo, masz szlaban.
- A to do czego? - Spróbuj, to się przekonasz.
Fajne.
Hej! Ja ich znam.
To moi przyjaciele.
To nie jest część mojej gry. Moja gra to nawet nie jest gra.
Skąd tam tyle krów?
Poszedł już?
Nie.
Zawsze sobie wyobrażałem, że tak odejdę.
Zablokowany przez T-rexa w piwnicy z krowami, kiedy świat eksploduje.
Jakieś genialne pomysły, Al?
Genialne pomysły to nie jego działka.
To ty! To naprawdę ty, tak?
Al.
Sophie? Ty umiesz mówić!
- No dobra. - Co?
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka www.plint.com