Mężczyzna obdarzony jest mocą tak wielką, że aż nadludzką.
Dzięki właściwemu szkoleniu może ją okiełznać i zapanować nad światem.
Calvin Hawthorne Założyciel Hawthorne College, 1819
Przed sekundą jeszcze miałam.
No nie mogę znaleźć.
Już pamiętam.
Teri. To dla ciebie.
-Zapomniałam. -Ser idzie, laski.
Może nie będzie aż tak ekstra.
-A gdzie Lindsay? -Widziałam ją w bibliotece.
Ale słitaśne.
Teri?
Co tam?
Gdzie jesteś?
Idę na parking.
Ale co, nie wracasz?
Obiecałam babci, że będę na śniadanie.
No weź, wylosowałam cię. I mam dla ciebie coś super.
Zgadnij, co.
-Nie mam pojęcia. -A pomyśl chwilę.
Spełnienie marzeń.
Boże.
Mówiłaś, że ci zginął, a panna musi o siebie zadbać.
Koniec z facetami.
Przynajmniej mam po co wracać po feriach.
Kocham cię. Baw się tam dobrze.
A ja ciebie.
Że co?
Calvin Hawthorne Założyciel, rocznik 1869
Co ma wspólnego laska ze świąteczną szynką?
Obie kwiczą, zanim zdechną.
Pomocy! Wpuśćcie mnie, błagam!
Odbierz. Błagam.
Cholera!
Proszę, pomóżcie mi!
Proszę.
Boże, dzięki.
Nie.
Przepraszam, jeśli coś zrobiłam...
Nie!
Pomocy!
Czarne Święta
Claudette. Miej litość, co?
Wstałam.
No wstałam.
Zaraz mam egzamin, a wcięło mi kubeczek menstruacyjny.
-Jak można zgubić coś takiego? -W zmysłów szale.
Riley.
Dziewczyno.
Nie miałam pojęcia, że masz taki talent.
To ty powinnaś dzisiaj śpiewać, a nie ja.
-Skąd to wytrzasnęłaś? -Kris mi przysłała.
Napisała, że powinnam czerpać z ciebie inspirację.
A ja tylko zdałam sobie sprawę, że jestem szmiruską klasy B.
B jak brylant? Boska? Bombowa?
Kończą mi się pomysły.
Ja wiem. Byle do końca, bo mnie zżera trema.
Ja w dniu występu straciłam głos. Nie mogłam śpiewać, zero.
-I co? -Próbowałam wszystkiego.
Herbata, płukanie słoną wodą, smarowałam się olejkiem miętowym.
A potem nasza siostra Becks dała mi to.
Przekazujemy to z pokolenia na pokolenie.
Dodaje odwagi tej, która ją nosi.
I przysięgam, jak tylko ją wpięłam, głos wrócił.
-Kalorie idą. -Czyli nie tylko ja mam tremę.
Masz.
Czekaj. Ty mi ją dajesz?
Jako twoja starsza siostra, mam się tobą opiekować.
I to właśnie robię.
Dzięki.
Cześć, mamo.
Tak. Obiecałam oddzwonić. Minęło dopiero z 15 minut.
Hej, Ri.
To ja ci dałam tę wsuwkę.
Twoja kiecka. Oddaję.
Wyprana, w sam raz na jutrzejszą Ucztę Sierot.
Czekaj, może nie powinnyśmy tego tak nazywać. Przecież...
Moi rodzice nie żyją?
Luz. Nie ma problemu.
Bo pomyślałam, że fajna nazwa. Trochę jak z Dickensa.
Gdzie ci ją powiesić?
Weź sobie. Już jej nie noszę.
W święta trzeba wyglądać seksownie.
-A to nie w Halloween? -W każde święta.
Ktoś wie, jak go wyłączyć? Obudził mnie o 4 rano.
Dzięki.
Będzie wisieć tutaj. Gdybyś zmieniła zdanie.
-Nie zmienię. -Zmienisz.
Bez szans.
Pa. Udanych ferii.
Cześć, Riley.
„Silne męskie więzi wytworzyły kulturę
„jako mechanizm obronny wobec dominacji kobiet.
„Przełomem było wprowadzenie kultu bóstw niebiańskich.
„Przeniesienie centrum świata z ziemi do abstrakcyjnego nieba
„stanowiło przejście od magii kobiecego łona do magii mózgu.
„Na tym właśnie fundamencie
„wyrosła potęga męskiej cywilizacji,
„która wyniosła też i kobietę.
„Język i logika, którymi dziś kobiety atakują kulturę patriarchalną
„jest również wytworem mężczyzn”.
Kto mi powie, co autor próbuje nam zasugerować?
Pani Stone?
Myślę, że...
on twierdzi, że kobieta myśli, kierując się instynktem,
a mężczyzna - mózgiem.
I że kobieta, chcąc nie chcąc, żyje w męskim świecie.
Mówi pani „on”. Skąd pewność, że autor to mężczyzna?
Może to państwa zaskoczy,
ale te słowa napisała
dr Camille...
Paglia.
Co dowodzi, że nie istnieje męski ani kobiecy sposób pisania.
Naprawdę trudno mi prowadzić zajęcia,
w programie których jest również mowa o mężczyznach rasy białej,
kiedy państwo piszą petycje o zwolnienie mnie z pracy.
Nie próbuję złośliwie ukrywać przed państwem wiedzy.
Nie istnieje podły męski spisek, próbujący umniejszyć rolę kobiet.
Państwo, a raczej państwa rodzice,
płacą mnóstwo pieniędzy, żebyście zapoznali się z klasyką literatury.
Moim zadaniem jest to państwu umożliwić.
Udanych ferii
i Wesołych Świąt.
Podpiszesz petycję przeciw Gelsonowi i mizoginii w programie studiów?
Hej, podpiszesz petycję? Przeciw Gelsonowi.
Sama nie wiem.
Nie jestem gotowa na spotkanie z mamą.
Wcale mnie nie dziwi, że tata ją zostawił.
Cieszę się, że spędzę święta z wami.
Choć impreza u chłopaków z DKO kręci mnie umiarkowanie.
Na pewno nie masz nic przeciwko?
Trzeba z tym skończyć.
Gelson leży i kwiczy. Podpiszesz?
Mamy już 50 podpisów.
A są ferie. W ferie wszyscy mają wszystko gdzieś.
Wywalczyłaś usunięcie popiersia założyciela sprzed dziekanatu.
Nie dość ci krucjat na jeden semestr?
Nie. Calvin Hawthorne był rasistą i seksistą.
Miał niewolników. W północnych stanach.
Serio. I parał się czarną magią.
Podobno zabijał kobiety w ofierze męskim, pogańskim bóstwom.
Boże. I ty w to wierzysz?
Przecież nie rozwalili popiersia.
Chłopaki z DKO wzięli je do siebie i walą do niego gruchę,
a my nie musimy na niego patrzeć. Wszyscy są zadowoleni.
Dokąd idziesz?
-Do pracy. -Kawa dobrze mi zrobi.
Wciąż nie wiem, czemu chcesz go wywalić.
Bo się na mnie wydarł,
kiedy go spytałam, czemu w programie nie ma kobiet,
homo i transseksualistów, o kolorowych nie wspomnę.
Mamy się nie uczyć klasyki?
Moment. Czyja to klasyka? Bo moja nie.
Chociaż ty mi się podpisz.
Tobie powinno zależeć.
To, co spotkało Riley, nie ma nic wspólnego z tym, co spotkało ciebie.
Mówię tylko, że ona powinna się zaangażować, bo rozumie,
-że jeśli pozwolimy facetom... -„Ona” tu jest.
...na takie akcje, to będą robić, co zechcą.
-I tak robią. -Miałyśmy być siostrami.
Czy nie?
Dobra, jasne.
Nie chcecie walczyć w słusznej sprawie.
-Postawić się patriarchatowi. -Oszczędź.
-Ciacho na pół? -Nie. Wszystko rozumiem.
Ja podpiszę.
Słucham?
Super, że wywalczyłaś usunięcie popiersia Hawthorne'a.
To była groza.
A Gelson nie miał prawa wrzeszczeć na ciebie przy wszystkich.
-Przepraszam, że czekałeś. -Luz. Jestem cierpliwy.
Przepraszam. To było...
Dzięki.
-Dobra, dawaj. -Dziękuję.
I wiesz co? Ciacho na pół brzmi ekstra.
Zabieraj to.
Jak tam, dziewczyny? Mogę kawę mrożoną?
To co z imprezą?
Brian będzie.
Przyjechał z Waszyngtonu poznać nowych adeptów.
Brian Huntley powinien siedzieć za to, co zrobił Riley.
Jadę z nim na narty.
Spokojnie. Nie zmusza mnie.
Wal się, Phil.
A Brian niech się nie zbliża do Riley.
Reszty nie trzeba.
Co robimy?
Wycofujemy się?
Bojkotujemy koncert jak Lindsay i dziewczyny z Delta Sigma?
Od trzech tygodni próbujesz się wymiksować.
-Nie pękamy. -Dobrze będzie.
Na pewno?
Minęły trzy lata. Dam radę.
Co może się takiego stać?
BRACTWO ZAŁOŻYCIELA UCZELNI
KONKURS TALENTÓW
Panny mówią „stawiać kloca”?
Jasne.
Nie cierpię kretyńskich eufemizmów na sranie.
My takich nie używamy, co?
Jest tu?
Widziałaś go?
Chyba nie.
-Spokojnie. -Bosko wyglądacie.
-Zrobisz nam fotę, Smoosh? -Jasne. Po to tu jestem.
O tatko.
A ty co? Chodź tu.
Gotowe?
Trzy, dwa, jeden...
Uśmiech.
Dobrze, że włożyłam push-upa.
-Mój mały kronikarz. -Kocham cię, myszko.
Gdzie Helena?
Waliła drinki z wódą, ale wyglądała świetnie.
-Wszystko gra? -Tak. Tylko głowa mnie boli.
Jak to skopie, to ją zabiję.
Mówi panna, co na balu drugiego roku rzygała na odległość.
Poszukam jej.
-Kobieta. -Kobieta. Sorry.
Która na balu rzygała na odległość.
BRIAN HUNTLEY PREZES 2015 - 17
Uważaj, co?
Rozwal to, a w życiu cię nie przyjmiemy do naszej armii.
Fraternitas fratrum.
Wolą Założyciela jest, byś wiernie służył DKO.
Tak chce Założyciel.
Fraternitas fratrum.
Ale jesteś seksowna.
-Chcę cię. -Czekaj.
Nie. Czekaj, Phil.
Helena?
Ty, odwaliło ci?
-Szukałam cię. -I znalazłaś. Wynocha, co?
Dziewczyny chcą jeszcze przećwiczyć taniec.
Chyba muszę lecieć.
Coś robiliśmy.
Mam sobie iść?
Wszystkie suki są takie same.
Niby macie ochotę, a tylko się nami bawicie.
Brian by nigdy nie zrobił tego, o co go oskarżyłaś.
-Wszystko dobrze? -Nie czuję się...
Wódka dobrze się miesza z tequilą?
Do końca.
Zrobiłaś mu śliczny prezent na święta.
Ale ze mnie idiotka.
Wcale nie.
Myślałam, że to fajny koleś.
Odstawić cię do domu?
Nie.
Zostań tu.
Wytłumaczysz mnie przed dziewczynami?
A puścisz mi SMS-a, jak tylko dotrzesz do domu?
Obiecuję.
-Gdzie ona jest? -Wsadziłam ją w Ubera.
-Wszystko dobrze? -Tak. Czymś się struła.
Co? Serio.
Może to znak. Odpuszczamy?
Nie. Nie ma mowy.
Przestań.
Trenujesz nas od trzech tygodni. Znasz układ i umiesz śpiewać.
-Tak, ale on tu jest. -Tym bardziej powinnaś to zrobić.
Co myślisz, Jesse?
Sorry, nie słuchałam. Co mam powiedzieć?
Nie możesz tak żyć, Riley.
To, co zrobił Brian, było okropne.
Jeszcze gorsze jest to, że nikt ci nie uwierzył.
Ale nie możesz wiecznie przed tym uciekać.
Będziesz się kurczyć i kurczyć, aż nic z ciebie nie zostanie.
Kiedyś byłaś wojowniczką.
Czas do tego wrócić.
Jak nie dla siebie,
zrób to dla sióstr.
-A teraz dziewczyny z Mu Kappa! -Kobiety!
Wracasz do walki, laska.
W akademiku chłopaków ty i ja
Wiesz, po co przyszłam
Pijemy, całujemy się Co będzie dalej?
Będziemy uprawiać s-e-k-s
Ale, ho, ho, ho, nie wiedziałam
Ho, ho, ho, nie wiedziałam
Jednej rzeczy, i taka jest prawda
Że przeleciałeś mnie Wbrew mojej woli
Zrobiło się niezłe gówno
I powiem o tym wszystkim
Że wcale cię nie zachęcałam
Nie mogłam, bo byłam nieprzytomna
Ho, ho, ho, nie wiedziałam
W akademiku chłopaków
To, co tu robicie, jest chore
Koniec zamiatania pod dywan Pytanie, komu wierzyć? Jemu czy jej?
Nie mów, że to moja wina
Bo to, co zrobiłeś To był zwykły gwałt
Ho, ho, ho, nie wiedziałam
W akademiku chłopaków
Najpierw mi coś podałeś A potem coś włożyłeś
Może Brian Huntley już więcej nikogo nie zgwałci.
Spadamy, dziewczyny!
Ruchy, ruchy!
Zobaczcie, co mam.
-Nie wierzę, że to zrobiłam. -Dzieciątko pięknie ci dziękuje
-za boski prezent urodzinowy. -Widziałeś ich miny?
Nie, akurat lałem ze strachu. Nawet nie byłem na scenie.
Riley!
Tajna broń spod bieguna.
-Riley, tak? -Tak.
To było świetne.
Dzięki.
Mocny tekst. Twarda jesteś.
Landon.
Idziemy.
Ciasto, tak? Trzeba się włamać do kafejki.
Ja już pójdę do domu.
W pierwszy dzień ostatnich ferii świątecznych?
Nie wyłgasz się. Pożyj trochę.
Może pójdziesz z nami?
-Nie. Muszę... -Ja też spadam do siebie.
Czemu ja ci to mówię?
Wiesz co?
Pieprzyć ich. Są beznadziejni.
Jutro odniosą sprzęt.
Napiszę tylko do kumpeli, czy dojechała do domu.
Wysłała nam na grupę: „Już wodę mu.
„Mam poci go raną.
„Widzi my w przyszły ryku”.
-Chyba wszystko gra. -Ekstra. Spadamy.
Landon, poniesiesz? Dzięki.
Czekaj. Mam.
Czemu Mikołaj drapie się po kominie?
Ale będzie suchar.
Bo ma wesoły świąd.
-Nawet nie najgorsze. -Co nie?
W sumie to niezłe.
Zaprosisz nowego kolegę na Ucztę Sierot?
Ucztę Sierot?
Taka składkowa kolacja dla tych, co zostają tu na święta.
-O siódmej. Jesteś? -Tak. Jadę dopiero w niedzielę.
Jeśli... Mogę przyjść?
Zuch panna.
Mam stringi, ale nie tylko.
A ja nic nie mam.
Czemu nigdy nie zagadałeś? Jesteś w kawiarni codziennie.
Trochę to zwykle trwa, zanim wymyślę, co i jak.
Ale nie spisuj mnie na straty.
W końcu zawsze wymyślę.
Zaczęło się. - Nasz czas nadszedł.
Halo? Jest tam kto?
Miałaś kontakt z Lindą? Nie dojechała do babci.
Byłaś wczoraj świetna. Aż szkoda, żeśmy to zbojkotowały.
Gwiazda wieczoru.
Nie mogę uwierzyć, że się odważyłaś przy Brianie.
Co?
Myślałam, że poczuję się lepiej, ale jest jakoś dziwnie.
Lala.
Wygrałaś.
Świętuj.
Dobra.
Idę się pakować. Moja siostra, ta biologiczna,
zabije mnie, jak się spóźnię na pociąg.
-Dbaj o Claudette, dobra? -Słowo.
Nie przekarmiaj jej. Rok ją odchudzałam po ostatnich feriach.
Miłych ferii, Franny.
A ta Żydówka życzy ci Wesołych Świąt.
-Dziewczyny. Mamy masę roboty. -Ktoś widział rękawicę?
-Robi ciśnienie. -Zaangażował się. Przejdzie mu.
-Najpierw choinka, potem zakupy. -Był tu wczoraj ktoś z DKO.
-Skąd wiesz? -Pełno tego było w akademiku.
Gdzie wcięło te nasze rzeczy?
-Co to, jakaś farba? -Skisła szowinistyczna sperma.
Poważnie mówię. Chcą nam wyciąć jakiś numer.
Klasyczny prank z malowaniem kota.
Pewnie zgarnęli też miskę Jesse, moją rękawicę i kubeczek Fran.
Jak zostaną same drapaki,
to będzie wasza wina, boście się guzdrały.
-Co to ma za znaczenie? -Choinka musi być porządna.
Naprawiłeś te drzwi?
-Rusz się, Riley! -Idę.
Claudette?
Jesteś tu?
Jak się przez ciebie spóźnię, więcej cię nie karmię.
Nie wierzysz? Zapytaj ducha mojego chomika z dzieciństwa.
Claudette? Serio. Gdzie jesteś?
Skarbie.
Gdzie jesteś?
Coś ci się stało?
O, tu jesteś.
Koleś miał fajną.
Właśnie ją kupił.
Morze możliwości.
-Taka sobie, co nie? -Słaba.
Ta zasłużyła na dobry dom.
Zobaczcie. Ta tu.
To jest to.
Nie stać mnie na taką wielką.
Luz, tata zostawił mi kartę. Mogę szaleć całe święta.
A sam zwiał na Karaiby.
Bierzemy.
-Pomóc ci, skarbie? -Dam radę.
Riley z koleżankami będą się dziś zabawiać.
I tak już dużo robisz.
Zgaduj dalej. Może zgadniesz.
-Nie za wysoka? -Idziesz, nie gadasz.
Numer nieznany
Halo.
Wreszcie się dodzwoniłam. Mówi mama Heleny.
-Dzień dobry pani. -Nie wiesz, gdzie jest Helena?
Miała być parę godzin temu. Od wczoraj się nie odzywa.
Trochę się martwię.
Nie ma mnie teraz w domu. Sprawdzę, jak tylko wrócę.
-Możesz? Będę bardzo wdzięczna. -Oczywiście.
Bardzo ci dziękuję.
-Dziękuję. Do widzenia. -Do widzenia.
Franny?
Pewnie już pojechała.
Idę wstawić szynkę.
I do góry.
Daj stojak.
Helena?
Cześć, tu Helena.
Zostaw wiadomość, a następnym razem bądź aniołem i puść mi SMS-a.
Tu Riley.
Możesz do mnie zadzwonić, jak to odsłuchasz?
Mama cię szuka. Martwię się o ciebie.
Kocham, pa.
Nie ma jej. I wyłączyła telefon.
Lindsay z Delta Sig też nie dotarła do domu.
Ja bym zgłosiła zaginięcie ochronie.
Nie zapominajmy, że się czymś wczoraj „struła”.
Mogła zaspać i pojechać późniejszym pociągiem.
Ma tylko parę godzin obsuwy.
-Trzymaj ją prosto. -Załatwiam ważniejsze sprawy.
Wali śnieg, pociągi jeżdżą, jak chcą. Trzymaj prosto, dobra?
Co zrzędzisz?
Nie zrzędzę.
Próbuję obsadzić choinkę.
Co za komedia jakaś.
I co, włączam piecyk i wkładam szynkę?
Za proste to jakieś.
Coś jest nie tak.
Ciekawe, czy będziesz się stawiać.
Tak, mała, mamy cię na oku.
Riley! Cześć.
Cześć.
Co ty tu robisz?
-Ciebie też miło widzieć. -Przepraszam, ale...
Szukałem sucharów na wieczór.
Wszystko gra?
Czy...
Pisałeś do mnie DM-y?
Ja?
Nie.
Nie ma mnie na socjalach.
Przeraża mnie, że wszystko o tobie wiedzą.
Ale jak chcesz, założę konto. Mogę ci napisać DM-a.
-Muszę lecieć. -Jasne.
-Ale wieczór aktualny? -Pewnie.
Popiersie usunięto na życzenie studentów.
Czym mogę służyć?
Zaginęła jedna z moich koleżanek.
Helena Rittenhouse.
-Z drugiego roku. -Zaginęła?
-Są ferie. -Wiem.
Miała być dziś w domu.
-Jej mama dzwoniła, że nie dojechała. -Może jakieś opóźnienie. Śnieg, coś?
Niby tak, ale...
dostaję dziwne DM-y.
Takie wiadomości.
W różnych aplikacjach.
Tak. Już kojarzę.
Przychodzą od rana.
Ktoś założył konto jako Calvin Hawthorne.
Miałyśmy z siostrami wczoraj taki głupi występ u chłopaków z DKO.
Trochę się z nich nabijałyśmy.
Był tam też jeden z absolwentów, Brian Huntley.
I co, ten cały Huntley,
porwał twoją koleżankę,
a teraz podszywa się pod nieżyjącego założyciela uczelni
-i wysyła ci wiadomości? -Nie.
Ale mam przeczucie, że te dwie sprawy mogą się jakoś łączyć.
Przeczucie to ciut za mało.
Mogę?
-Kto to jest Landon? -Słucham?
Landon.
Myślałaś, że ten ktoś to Landon.
To chłopak, którego wczoraj poznałam. Ale to nie on pisał.
Oskarżasz Huntleya, że... więzi tę dziewczynę w piwnicy,
a jesteś pewna, że ktoś, kogo ledwo znasz, nie ma z tym nic wspólnego?
Nic nie mówiłam o żadnej piwnicy.
No to o czym?
Mówię,
że moja przyjaciółka zaginęła.
Jest tam kto?
Chyba nikogo nie ma.
Rozumiem, że się niepokoisz, ale znam wiele takich historii.
Zwykle dziewczyna jest u faceta.
Przyjdź, jak do jutra nie wróci.
I już?
-A co z tymi wiadomościami? -Nie przejmuj się.
Ktoś się pewnie wkurzył o ten wasz wczorajszy numer.
Chłopaki są... sama wiesz, jacy są.
Podrzucić cię?
Nie, dzięki.
Miłych ferii.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Szukałam swojej wsuwki do włosów.
Przyjdę potem.
Ależ skąd.
Mam klucz.
Proszę.
Mam wpuścić ekipę sprzątającą. Chłopcy pojechali na narty.
Proszę wybaczyć, że poruszam ten temat,
ale część chłopców jest zdania,
że swoim wczorajszym występem posunęły się panie za daleko.
Pani Waterson powinna zdjąć ten film ze strony.
Jest w sieci?
Który to klucz?
Nie znam się na tych sprawach,
ale chyba wzbudził spore zainteresowanie. Jakieś 30 000 odsłon.
Jej film o mnie miał o połowę mniej.
To i ta jej petycja...
Cóż za zaangażowanie w kwestię równości.
Ojej.
Niepotrzebnie o tym mówię.
Ale ta uczelnia to całe moje życie.
Dwieście lat wspaniałej historii.
Tyle poświęceń w imię naszych chlubnych tradycji.
Chciałbym, żeby była pani świadoma prawnych konsekwencji pani czynów.
Bezpodstawne oskarżenia sąd potraktuje jako zniesławienie.
Może ten będzie pasował.
I proszę.
Panie przodem.
Muszę już iść.
A co z tą wsuwką?
Pani Stone.
Ale to było proste.
Całe życie będę już piekła szynkę.
Pomożesz mi, skarbie?
Od kiedy pijesz piwo?
Lubię piwo.
Nowa gra. Trzy zwierzęta. Jedziemy.
-To jest głupie. -To nie musisz grać.
-Marty, ty pierwsza. -Nie teraz. Jestem trochę zajęta.
Proszę.
No dobra.
Jedynka to byłaby sowa. Dalej króliczek
i mrówka.
Mrówka? Mocne.
A o co chodziło?
Pierwsze, sowa, tak się widzisz.
Jasne.
Zwierzak drugi, króliczek,
-takiego chcesz partnera. -Ale nie dziś.
Trzecie, mrówka. Tych cech szukasz u przyjaciół.
Czemu mrówki?
Nie wiem. Są silne.
I tworzą jakby jedność.
Więc nie zabijesz jednej mrówki, bo w sumie czegoś takiego nie ma.
Ale poetyckie.
Powaliło cię, Kris?
Gadałaś z ochroną?
-Wrzuciłaś do netu film z wczoraj? -A co? Oglądają go?
-Widziałaś go do końca? -Nie musiałam. Byłam przy tym.
Może Brian Huntley już więcej nikogo nie zgwałci.
A ty dokąd?
Skoczę po lampki, żeby powiesić nad stołem.
Stresuje mnie, jak się na siebie drzecie.
-Dobra. Zaraz to wytnę. -Widziało to 50 tysięcy osób.
Myślałam, że otwarcie mówiąc o gwałtach, dodamy siły kobietom.
Nikomu nie dajemy siły. Za to wkurzyłyśmy sporo ludzi.
Gelson mnie ciśnie.
Dostaję popieprzone DM-y od Bóg wie kogo.
-Helen zniknęła. -Czekaj.
-Cały świat już wie... -Co mówił Gelson?
-Cofnij. Dziwne DM-y, tak? -Tak.
Ja też.
Lampki.
-Co mówił Gelson? -Też dostajesz DM-y...
Olać. Jakiś koleś o obrzmiałych jądrach. Gelson ci groził?
Dał do zrozumienia, że chce wycofania petycji.
Myśli, że jak nam zagrozi, to wymiękniemy?
Ale ja się dopiero rozkręcam.
Ty mnie w ogóle nie słuchasz.
Nie.
Bingo.
Zobaczmy.
Cholera.
Może inne...
Jakieś przeterminowane czy co?
A te?
Helena by nie zaginęła, gdybym wróciła normalnie do domu,
zamiast śpiewać twoją kretyńską piosenkę.
Moją?
-Zrobiłyśmy to dla ciebie. -Nie zaśpiewałabym jej, gdybyś...
Zawsze musi wyjść na twoje. Nigdy nie odpuszczasz?
-Ciśniesz i ciśniesz. -Oni też nie odpuszczają.
Nie każdy chce być taki jak ty.
Niektórzy wolą...
Zniknąć, tak?
A czego się spodziewałyście?
Słucham?
Mówiłem, że to się tak skończy.
Poniżyłyście tych kolesi. Jasne, że są wściekli.
-I co, mają prawo nam grozić? -Gdyby chłopaki zaśpiewali kawałek,
że panny to debilki, co tylko pokazują cycki, cholera by was wzięła.
-To nie to samo. -Bo?
Czemu wam wolno jechać po facetach, a my mamy to znosić?
Bo to faceci mają władzę.
-Nie wszyscy faceci. -Nie wszyscy?
-Co to za argument? -Nie każdy facet to gwałciciel. Ja nie.
Ale ląduję w tym samym worku.
-Nikt cię nie nazywa gwałcicielem. -Skąd ta nienawiść?
-A czym cię tak nagle uraziłam? -Uspokój się, skarbie.
-Mam się uspokoić? Dobra. -Fajnie by było.
-Co by było, gdybym ja cię tak złapał? -Wynocha.
-Idziesz. -Jak tylko...
-Gówno mnie to obchodzi. -Jak mam dobry argument...
-Nie znam cię. Wyjazd! -Powinienem był...
-W dupie to mam! Spadówa! -Wariatka!
Boże.
„Padniecie na kolana”.
„Będziecie błagać o litość”.
I już.
-Coś ty zrobiła? -Napisałam: „A może, Hawthorne,
„wpadniesz tu, pocałujesz mnie w dupę i zrobisz mi gorące panini?”.
Co to było?
Uciekajcie!
Dawaj!
Szybko!
Boże.
Czułam, że Helena nie żyje.
Nie wiemy tego. Nie mamy pewności.
Musimy stąd uciec.
Co to za jeden?
Ktoś z DKO, może Gelson.
Wolicie robić listę kolesi, którzy chcą nas zabić,
-czy zwiać stąd i wezwać pomoc? -Nie mogę.
-Za bardzo boli. -Przyciśnij sobie to.
-Gdzie twój telefon? -Na dole.
Cholera. Mój też.
Marty ostro krwawi. Muszę z nią zostać i uciskać ranę.
Riley.
Potrzebny nam telefon. Trzeba wezwać gliny.
I ostrzec dziewczyny, żeby tu nie przychodziły.
Nie zawsze się z tobą zgadzałam.
-Sporo się kłóciłyśmy. -Nieważne.
I wszędzie ciągałam ze sobą Nate'a.
Ale uwielbiam, jak jesteśmy we cztery.
Jesse.
Boże.
Musimy ją znaleźć.
Jesteśmy jak mrówki.
Dobra. Zrobię to.
Siedź tu.
I nie otwieraj drzwi.
Jess?
Riley?
Co ty tam robisz?
Gdzie Marty?
Chcę ją przeprosić. Mam straszną migrenę.
-Okropnie się czuję. -W domu ktoś jest.
Daj mi swój telefon.
-Gdzie jest Marty? -Jest ranna.
Potrzebuje lekarza. Daj mi telefon.
Pieprzyć telefon. Uciekajcie stąd.
Nikt mi nie będzie krzywdził dziewczyny. Pokaż się, tchórzu.
To jest męska...
Zostaw mnie.
Wesołych Świąt, dziewczęta i chłopcy.
Cała jesteś?
Jesteśmy przy tobie.
A gdzie Jesse?
Marty...
Nate?
Nie.
Boże.
Nie!
Co do...
Spadamy stąd, już.
Szybko!
Osiągnęliście cel.
Chodź tu, Marty.
Wezwałam policję.
Zaraz tu będą.
Jeśli teraz wyjdziesz,
może się zdołasz wykręcić.
W nogi!
-Ochrona. -Zgłoszono napad.
-Co? -1974 Elm Road.
Jadę.
Lecisz do hallu
i biegiem do drzwi.
Najszybciej, jak umiesz.
Stać!
Czemu to nie krew?
Widziałam go.
Składał przysięgę w DKO.
Uważaj. Rozwal to, a w życiu nie przyjmiemy cię do armii.
Musimy jechać na policję. Zgarnę kluczyki Nate'a.
Spotykamy się przy drzwiach.
Jasne?
To się nie dzieje.
Riley!
Kluczyki!
Leć!
-Otwieraj, szybko! -Już, chwila.
Pośpiesz się!
No już, otwieraj!
Moment!
Jedziesz! Dawaj!
No już. Wszystko będzie dobrze. Będzie OK.
-Co to byli za kolesie? -Jakaś porąbana akcja.
Ja pieprzę. Zwyczajnie chcieli nas zarżnąć.
Jednego widziałam wcześniej. Przed konkursem talentów.
To był jeden z adeptów.
Robili mu jakiś rytuał. Jak to w bractwach.
To było co innego. Smarowali go czarną mazią,
która wyciekała z popiersia założyciela.
Mnie to wyglądało na jakąś magię.
Niby co, że chłopaki z DKO zahipnotyzowali tych młodych
-jakimiś mrocznymi czarami? -Widziałaś twarz tego gościa.
Jego krew. Nie wiem, co mu zrobili,
ale był odmieniony. Nie był człowiekiem.
Pomyśl.
Popiersie trafia do siedziby bractwa założyciela.
Brian Huntley przyjeżdża poznać nowo przyjętych.
Potem zaczynamy dostawać DM-y z konta Calvina Hawthorne'a.
Lindsay znika.
Helena znika.
Marty i Jesse nie żyją.
Kto za tym stoi, jak nie DKO?
Musisz mi pomóc odwrócić ich uwagę.
Wkradnę się do sali, w której był rytuał i gdzie trzymają popiersie.
Bo to z niego bierze się cała moc.
Że co słucham?
Magiczne popiersie? Nie. Jedziemy na policję.
I co im powiemy?
Przypominam ci, że właśnie zabiłyśmy trzy osoby.
Opętane albo i nie. Ale ich zwłoki leżą u nas na podłodze.
-To była obrona konieczna. -Myślisz, że gliny w to uwierzą?
Mnie nie uwierzyli, jak im mówiłam, co mi zrobił Brian.
Skąd pomysł, że teraz uwierzą?
Nawet ty mi nie wierzysz.
-Zatrzymaj się. -Nie.
-Stań, do cholery! -Co ty wyprawiasz?
Przestań!
Nie!
Myślałam, że jesteś wojowniczką.
Riley?
Właśnie szedłem na Ucztę Sierot.
Co się stało?
Co...
Mogę ci jakoś pomóc? Co mam zrobić?
Naprawdę chcesz pomóc?
Wpuść nas!
-Do was też przyszli? -Tak.
I do dziewczyn z TPK też.
Trzeba ściągnąć gliny, już!
Jedź! Szybko!
Zeta rządzi.
No nie.
Powaga?
Ej, niefajnie!
Rozwaliliście mi konsoletę.
Palanty!
Zasrańce jedne!
Debile!
Cześć, chłopaki.
Co tam?
O w mordę.
-Czego chcesz, gnojku? -Chcę...
żebyście mnie pocałowali w dupę. Bo Zeta rządzi.
Przecież wiem, że nie jesteś w Zeta.
Ale my cię chętnie przyjmiemy.
Musisz tylko przejść taki... mały rytuał.
Boli głowa?
To tylko Założyciel
odkrywa twoje prawdziwe „ja”.
Niech mi ktoś pomoże, błagam!
Pomocy!
Helena.
-Jak dobrze, że tu jesteś. -Ty żyjesz!
Musimy się śpieszyć. Mogą wrócić w każdej chwili.
-Skrzywdzili cię? -Nie, nic mi nie jest.
Bałam się, że nikt mnie nie znajdzie i zostanę tu na zawsze.
Już dobrze. Nic ci nie grozi.
Brawo, skarbie.
Fraternitas fratrum.
Duch Założyciela wzywa cię.
Fraternitas fratrum.
Wyobraź sobie, że nie musisz dłużej kryć się po kątach.
Że zasiadasz na tronie.
Co się tu dzieje?
-Co zrobiliście Landonowi? -Jest tym, kim miał być.
Wojownikiem. Mężczyzną.
Kiedy dzięki twojej koleżance, pannie Waterson,
popiersie Założyciela trafiło tutaj,
chłopcy odkryli wewnątrz coś magicznego.
Pod koniec życia Hawthorne przewidział zagrożenie, jakim staną się kobiety.
I podjął kroki na wypadek, gdyby sprawy wymknęły się spod kontroli.
Był mistrzem czarnej magii. Zostawił nam instrukcję,
jak stworzyć armię młodych mężczyzn, która pozwoli nam odzyskać władzę.
-Banda świrów. -Nic podobnego. Żadnych świrów.
Po prostu mężczyzn.
Mających dość fałszywych oskarżeń.
Osłabiania naszej pozycji, odsuwania na margines.
Sprowadzania do roli widzów w naszym własnym życiu.
Po studiach nasi żołnierze trafią na sale sądowe,
zasiądą w zarządach i ławach Kongresu,
i przywrócą w świecie porządek.
To było takie proste.
Jeden krótki rytuał.
Wystarczyło odczytać inkantację ukrytą w popiersiu
i duch Calvina Hawthorne'a wstępował w ciała adeptów,
dając im nadludzką siłę i wolę walki.
Musieliśmy im tylko wskazać kobiety, które wymagały skarcenia.
Resztę chłopcy robili sami.
Bojkotujemy koncert jak Lindsay?
Podpiszesz petycję przeciw Gelsonowi?
Kobiety, które chcą być posłuszne, jak twoja przyjaciółka,
zostaną oszczędzone.
Te, które będą się opierać, poniosą konsekwencje.
Nie masz już dość walki ze swoją prawdziwą naturą?
To, że zajmiemy właściwe nam miejsce, nie znaczy, że nie jesteśmy potrzebne.
Miałam wziąć od dziewczyn jakieś rzeczy, żeby adepci wiedzieli, kogo namierzyć.
Zginął mi kubeczek menstruacyjny.
A w ogóle to dzięki za wsuwkę.
Jak mogłaś to zrobić swoim siostrom?
Chcę pomóc kobietom.
Wszystko się tak... pochrzaniło.
Tak będzie o wiele prościej.
Zdradziłaś nas!
Ostatnia szansa.
Dołącz do mnie.
Możesz być dobrą kobietą
albo...
Rzucimy cię na kolana i będziesz błagać o litość.
Nadal same z tobą problemy.
Życie dało ci szansę.
Mogłaś wyrosnąć na porządną kobietę, ale nie chciałaś się słuchać.
Czas podjąć decyzję.
Pokłonisz się przed królem, jak ci każę?
No dalej.
Na kolana, suko.
Przypomnieć ci, jaką mamy siłę?
W porządku.
Skarbie?
Kto to tam położył?
Dla dobra sprawy.
Zrobiłam, co mi kazaliście.
Ty nie będziesz miała tak przyjemnie.
Twoje ciało, twój wybór.
Dobrze.
Uklęknę. Będę posłuszna.
Tak jest, suko.
Zszargałaś moje imię.
Kłamałaś o tym, co się stało, próbowałaś mnie zniszczyć.
Mówiłem wam, że zmięknie, co?
Kto jest królem?
Najpotężniejszym królem?
Wszystko mi zabrałeś!
Kiedyś jakaś siostra opowie światu, co zrobiłeś.
I ludzie jej uwierzą.
Czego oczy nie widzą, chłopcy...
Wszystko dobrze?
Jak najbardziej.
Było nie zadzierać z siostrami.
Czekaj.
Nie rozumiesz?
Kobieta jest nierozerwalnie związana z mężczyzną.
Zniszczycie nas,
a zniszczycie także i siebie.
Nas nie da się zniszczyć.
Nie!
Te, profesorek.
Zrób mi...
Przepraszam. Miałaś rację. Trzeba było walczyć od początku.
Nie powinnam tego mówić, ale... A nie mówiłam?
Dajcie mi wyjść! Zmieniłem się!
Przepraszam. To nie byłem ja, tylko jakaś magia czy coś.
Nie teraz!
Szybko!
Ruchy!
Czarne Święta
Tekst: Barbara Eyman-Stranc
PAMIĘCI VICTORA SOLNICKIEGO