‪(ร้านเช่าวิดีโอเมลเฮน)
‪ขอโทษครับ ขอคืนครับ
‪ครับ
‪ไม่เลยกำหนดนะครับ
‪ครับ กำหนดคืนวันนี้ครับ
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪คราวหน้ากรอเทปกลับให้ด้วยนะ
‪สวัสดีครับ คุณวาดะ
‪ว่าไง ประธาน
‪แหม ทำหนังได้เจ๋งไปเลยเนอะ
‪อ๋อ นั่นสิครับ
‪ฉันว่าคงทำภาคต่อแน่ๆ
‪ครับ
‪แล้ววันนี้มีอะไร
‪ถึงวันที่วิดีโอเราขึ้นแผงขายแล้ว
‪เราเลยนั่งกันไม่ติดน่ะครับ
‪เนอะ
‪เขาคือผู้จัดการร้านครับ
‪ไงลูกพี่ สินค้าเราเป็นยังไงบ้าง
‪อือ ก็วางโชว์อยู่
‪- งั้นเหรอครับ ‪- ลองไปดูสิ
‪อยู่ไหน
‪ไหนล่ะ
‪ตรงนี้เหรอ
‪(สินค้าใหม่)
‪ไม่ได้อยู่สูงขนาดนั้น ด้านล่าง
‪ลงมาอีก ลงมาอีก
‪ทางขวา ขวาสุดน่ะ ขวาสุด ขวาสุดเลย
‪ขวาๆ
‪(โคชิเอ็งแห่งความอัปยศ ‪กำกับโดยมุรานิชิ)
‪แค่นี้เองเหรอครับ
‪ใช่แล้ว
‪(โพไซดอนพิกเจอร์ส มินามิ มิกุ)
‪ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล
‪มาสนุกกันเถอะ
‪มิกุ วันนี้ก็เลิศเหมือนเดิมนะ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่น่ะสิ
‪- น่ารักจัง ‪- น่ารักมาก
‪นี่มันสร้อยทิฟฟานี่ ‪ที่ลงนิตยสารบ่อยๆ สินะ
‪- คงอย่างนั้นมั้ง ‪- อยากได้จัง น่ารัก
‪อยากได้จังเนอะ
‪- น่ารัก ‪- ขออนุญาตนะ
‪นี่ ฉันเลี้ยงเอง
‪ไม่เอา
‪เธอน่ารักมากเลย
‪มิกุไม่สนเด็กเสิร์ฟหรอกนะยะ
‪- เนอะ ‪- เนอะ
‪- เหมาะกับเธอจัง เหมาะสุดๆ เลย ‪- น่ารักจัง
‪แล้วนาฬิกานี่ล่ะ
‪คุณจุนโกะ กรุณาด้วยครับ
‪จ้ะ ขอบใจนะ
‪มีอะไรให้ช่วยไหมครับ
‪ช่วยเอาขยะด้านในไปทิ้งที
‪เริ่มมีฉากเข้าคู่กันตั้งแต่ตอนไหน
‪การสร้างโลกงดงาม ‪เพื่อให้นักแสดงดูโดดเด่น
‪เป็นรูปแบบการทำงานของโพไซดอนครับ
‪นักแสดงคุณภาพคับแก้วเลย
‪แต่ผลงานเกรดต่ำเชียว
‪พี่สาวนี่แจ่มชะมัด
‪ต่อให้น่ารักแต่สีหน้าแข็งทื่อแบบนี้
‪ก็ไม่ต่างกับตุ๊กตายางหรอก
‪นี่ ฉันน่ารักไหม
‪น่ารักสิ
‪ที่ฮอกไกโดน่ะ
‪เราพูดจาใหญ่โตว่าจะสู้วัดดวง
‪แต่ความจริงต่างกันฟ้ากับเหว
‪ฉันไม่คิดอย่างนั้น
‪พูดไปก็เท่านั้น ‪เพราะอิเคะซาวะขายดีกว่าจริงๆ
‪มันเพิ่งเริ่มต่างหาก
‪เอะอะก็พูดว่าเพิ่งเริ่มๆ
‪ไง
‪อ้าว สวัสดีครับ
‪- เถ้าแก่ ‪- อ้าว เชิญครับ
‪- ขอชูไฮกับของต้ม ‪- ครับ
‪เวลาอึดอัดไม่สบายใจ ‪ก็ต้องดื่มเหล้าถูกๆ แบบนี้แหละ
‪เป็นไง
‪เริ่มชินกับคาบูกิโจหรือยัง
‪ก็เรื่อยๆ ครับ
‪นายมีหัวการค้า
‪พยายามสร้างกำไรให้ฉันอีกนะ
‪ขออนุญาตครับ
‪คุณฟุรุยะกลายเป็นผู้มีชัยไปซะแล้ว
‪มันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก
‪- ขอโทษที่ให้รอครับ ‪- อือ
‪เอาเป็นว่าฉันคาดหวังในตัวพวกนายอยู่นะ
‪นั่นอะไรน่ะ
‪นี่เหรอ
‪อ๋อ วิดีโอโป๊ครับ
‪เราไม่มีเงินเลยต้องคืนในวันเดียว
‪น่าสมเพชตัวเองนะ
‪อย่าให้อิเคะซาวะเล่นงานอีกเชียวนะ
‪"อีก" เหรอ
‪หมายความว่าไงครับ
‪เอ๊ะ
‪ไม่อยากเชื่อ
‪เฮ้ย ฟูจิวาระ ‪เจ้าพวกนี้ซื่อบื้อใช้ได้เลย
‪หา
‪ที่พวกนายถูกจับน่ะ ‪เป็นฝีมือของอิเคซาวะ
‪อิเคะซาวะกับทาเคอิมีเอี่ยวกัน
‪ต่อไปฉันจะคุ้มครองเอง ‪เพราะฉันอยู่ข้างนาย
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪มิกุก็ควรไปดูนะ
‪- น้ำตาไหลพรากเลย ‪- ซึ้งมากเลยเนอะ
‪คราวก่อนก็ร้องหนักมาก
‪- นี่ๆ เธอออกรายการเบสต์เทนใช่ไหม ‪- ไม่เอาน่า โธ่เอ๊ย
‪เป็นไอดอลสินะ
‪- รีบไปกันเถอะ ‪- อย่ามายุ่ง
‪- อย่ามาเกะกะสิ ‪- ครั้งนี้รับรองเด็ดแน่
‪จริงด้วย จริงด้วย
‪- มิกุ บ๊ายบาย ‪- บ๊ายบาย
‪บ๊ายบาย
‪อรุณสวัสดิ์ตัวฉัน
‪ฮัลโหล
‪มิกุ
‪ไหนสัญญาว่าเมื่อวานจะโทรมาไง
‪ขอโทษที
‪ตื่นแล้วเหรอ
‪ตื่นตั้งนานแล้ว ลืมแล้วเหรอว่าบ้านเราทำนา
‪โธ่เอ๊ย แกไม่ยอมโทรมาเลย
‪ไปทำงานทุกวันหรือเปล่าเนี่ย
‪ไปอยู่แล้วน่า
‪ตอนนี้หนูกำลังคิดว่าจะออมเงินเดือน
‪ไว้ซื้อทัวร์เป็นของขวัญให้แม่อยู่
‪ขอบใจนะ ขอรับไว้แค่น้ำใจก็พอแล้ว
‪มีเงินใช้ไหม
‪(ใบแจ้งหนี้)
‪ไม่ต้องห่วง
‪เพราะบริษัทหนูเงินเดือนดี
‪จู่ๆ ก็ไปโตเกียวแถมไม่ติดต่อมาเลย
‪พ่อเขาก็เป็นห่วงนะ ‪บอกว่าโตเกียวเป็นเมืองอันตราย
‪ไม่อันตรายอะไรเลย ไม่ต้องห่วงหรอก
‪แค่นี้นะ ไว้จะโทรไปอีก
‪เสร็จแล้วครับ
‪โอ้ มาแล้วๆ
‪นี่รักบี้ ช่วยแยกจานผักดองได้ไหม
‪ฉันไม่ชอบให้รสชาติมันตีกันน่ะ
‪- ใครจะไปสน ‪- ฉันนี่ไง
‪แค่นิดหน่อยรสชาติไม่เปลี่ยนหรอก
‪ก็นายมันลิ้นจระเข้
‪ฉันเป็นพวกชอบแบ่งสัดแบ่งส่วน ‪ให้มันชัดเจนย่ะ
‪นี่มิตะมุระ นายรับได้ใช่ไหม
‪ผมยังไงก็ได้เพราะไม่ค่อยกินอยู่แล้ว
‪เห็นไหม มีแต่คุณจุนโกะแหละที่สน
‪เพราะแบบนี้ไง ‪ฉันถึงไม่ชอบอยู่กับพวกผู้ชาย
‪ถ้าพูดแบบนั้น ‪ก็รับหน้าที่ทำอาหารไปซะเลยสิครับ
‪เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่ไม่เคยทำเลย
‪หา หมายความว่าไงยะ ‪เหยียดเพศงั้นเหรอ
‪เลิกทะเลาะกันสักทีเถอะครับ
‪- คนจะกินข้าว... ‪- หุบปากไปทั้งคู่เลย
‪กินเงียบๆ เถอะน่า
‪กินรวมกันได้ยังไง
‪มันก็ลงท้องเหมือนกันแหละ
‪รักบี้ อร่อยดี
‪ขอบคุณครับ
‪วัตถุดิบจะเกิดหรือดับ ‪มันขึ้นอยู่กับคนทำอาหาร
‪กินซะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง
‪(งานปาร์ตี้ฉลองครบรอบสามปี ‪โพไซดอนโปรดักชั่น)
‪ตากล้องทุกท่าน พร้อมกันหรือยังครับ
‪ขอความกรุณาสื่อทุกท่าน ‪ช่วยถอยหลังด้วยนะครับ
‪ขอเชิญประธานอิเคะซาวะ
‪ราชาหนังโป๊แห่งโพไซดอน ‪กล่าวอะไรหน่อยครับ
‪ท่านผู้มีเกียรติ ‪เราก้าวเข้าสู่ปีที่สี่ได้เพราะทุกคน
‪และจะทุ่มเทต่อไป ‪พร้อมเหล่านักแสดงสาวครับ
‪- ดีมาก ‪- สู้เขานะ
‪ผมเชื่อว่ากฎระเบียบเป็นสิ่งจำเป็น
‪เพราะมันเป็นวิดีโอสำหรับผู้ใหญ่
‪- ใช่แล้ว ใช่แล้ว ‪- ใช่แล้ว
‪และเพื่อให้วงการพัฒนายิ่งๆ ขึ้นไป...
‪กฎนั้นมีไว้เพื่อใครงั้นเหรอ
‪สมเป็นราชาหนังโป๊
‪กินอาหารหรูชะมัด เนื้อเพียบเลย
‪เจ้าหน้าที่ มีคนนอกเข้ามา ‪ช่วยตรวจสอบหน่อยครับ
‪ผมไม่ใช่คนนอก ‪ผมเป็นผู้กำกับหนังสำหรับผู้ใหญ่
‪วันนี้เป็นงานเลี้ยง ‪เฉพาะแขกที่ได้รับเชิญ
‪- ผลงานของคุณมันไม่เร้าใจเลยสักนิด ‪- อะไรของนายน่ะ
‪นักแสดงเล่นไร้ความรู้สึก ‪เห็นแล้วเหี่ยวเลย
‪สีหน้าทุกคนแข็งทื่อกันหมด
‪โดยเฉพาะเธอ
‪สีหน้าแข็งอย่างกับหุ่นยนต์
‪ขอบคุณสำหรับความเห็น ‪แต่อย่าทำให้งานเลี้ยงกร่อยเลย
‪ขอความกรุณาได้ไหม
‪- เชิญออกไปด้วยค่ะ ‪- ผมไปเองได้น่า
‪- กลับไปเลยไป ‪- กลับไป
‪โยนมันออกไปเลย
‪กลับไปซะ
‪เดี๋ยวสิคุณ
‪ขอบคุณที่เลี้ยง
‪เมงุมิ
‪มาเต้นด้วยกันสิ อย่ามัวนั่งคนเดียว
‪- มาเต้นด้วยกันเถอะ ‪- แต่นแต๊น
‪ทุกคนสนุกกันไหมครับ
‪และแล้วก็ถึงเวลาหวานแหวว ‪ของวันนี้แล้ว
‪ขอตัวไปเอาเครื่องดื่มแป๊บนะคะ
‪อ้าว เอ๊ะ
‪ช่างมันก็ได้มั้ง
‪- แล้วเจอกันจ้ะ ‪- แล้วเจอกันค่ะ
‪เอาล่ะ ตั้งใจทำงานล่ะ
‪- ค่ะ สวัสดีค่ะ ‪- ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
‪- แล้วเจอกัน ‪- แล้วเจอกัน
‪- มีงานต่อเหรอ ‪- อือ
‪- เราเดินกลับทางนี้ ‪- ฉันกลับทางนี้
‪- งั้นเหรอ บ๊ายบาย ‪- บาย
‪บาย
‪ไว้เจอกัน ขอบใจนะ
‪- ทำงานเหรอ ‪- อือ ไปก่อนนะ
‪โชคดีจ้ะ
‪- บ๊ายบาย ‪- อือ บ๊ายบาย
‪- ไปรปปงงิค่ะ ‪- ได้เลยครับ
‪- เขยิบเข้าไปซิ ‪- เอ๊ะ อะไรน่ะ
‪ออกรถเลย
‪ต้องการอะไร บอกให้รีบลงไปไงเล่า
‪ฉันมุรานิชิ ‪ผู้กำกับหนังสำหรับผู้ใหญ่
‪สีหน้าตอนโมโหดูเป็นคนกว่าเยอะเลยนะ
‪ตอนอยู่กับอิเคะซาวะ ‪แทบไม่ต่างจากตุ๊กตายาง
‪ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ ‪ถึงด่าฉันต่อหน้าคนเยอะแยะ
‪แค่พูดสิ่งที่คิดออกไปเอง
‪ไม่เข้าใจเลยแฮะ
‪อะไรล่ะ
‪สงสัยจริงๆ ว่าใช้วัตถุดิบดีขนาดนี้ ‪แต่ทำไมอาหารถึงออกมาห่วยนัก
‪ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้
‪ตามฉันมาถึงนี่ คิดจะตามไปถึงไหนยะ
‪ฉันอยากรู้ว่าเธอจะเล่นหนังโป๊ให้ฉันไหม
‪อิเคะซาวะจะคิดยังไม่เกี่ยว
‪พอสักทีเถอะน่า
‪มาทาบทามตามใจชอบแบบนี้ ‪คิดว่าจะรอดเหรอยะ
‪อย่างน้อยก็หัดใช้ชีวิตตัวเองซะบ้าง
‪อยู่กับวันคืนปลอมๆ มีแต่ความรักปลอมๆ
‪เธอไม่เบื่อบ้างหรือไง
‪ถ้าพูดถึงขนาดนั้น ทางฉันก็ต้องพูดบ้างแล้ว
‪มุรานิชิ โทรุงั้นเหรอ
‪ผู้กำกับอะไรไม่เห็นรู้จัก
‪อย่ามาพูดอวดดีหน่อยเลย
‪โพไซดอนจ่ายเรื่องละเท่าไหร่
‪- ทำไมฉันต้องบอกด้วย ‪- เท่าไร
‪ห้าแสนเยน
‪ฉันตีค่าเธอเท่านี้ ‪จ่ายให้ล่วงหน้าเลย
‪แต่ว่าคุณอิเคะซาวะ...
‪ยังไม่เลิกพูดอีก
‪นั่นคำพูดติดปากเธอหรือไง
‪(มุรานิชิ โทรุ)
‪ถ้าสนใจก็มาที่สำนักงานเราแล้วกัน
‪เอ๊ะ แล้วเงินก้อนนี้ล่ะ
‪จะเอาไปแล้วชิ่งเลยก็ตามใจ
‪กลับมาแล้วครับ
‪ยินดีต้อนรับ
‪เหนื่อยแย่เลยนะครับ
‪เป็นยังไงบ้าง ‪ไม่ได้กลับบ้านตั้งนานนี่
‪ของในตู้เย็นเน่าเกือบหมด ‪จนมีราอะไรไม่รู้ขึ้นเต็มเลยล่ะครับ
‪เพราะผมไม่อยู่ตั้งเดือน
‪งั้นเหรอ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
‪จะถ่ายเรื่องต่อไปแล้วสินะครับ
‪ใช่
‪ฉันเจอยอดนักแสดงสาวแล้ว
‪เหรอ ใครเหรอครับ
‪อ้าว เอ๊ะ
‪เอาล่ะ รีบลงมาเตรียมของเร็ว
‪เดี๋ยว คือ...
‪คือว่าผู้กำกับครับ นี่มันบ้านผมนะ
‪อะไรล่ะ เจ้าบ้า ‪เรามีเงินเช่าสตูดิโอที่ไหน
‪เอาล่ะ
‪จะถ่ายที่นี่จริงเหรอครับ
‪- รีบๆ เปิดสิ ‪- ใช้บ้านอื่นก็ได้นี่ครับ
‪เร็วๆ เข้า
‪อ้าว
‪เฮ้ย ใครทำโปสเตอร์ขาด
‪มานี่หน่อยซิ
‪- ดูนี่ ‪- อะไร
‪ตรงนี้ เมื่อวานมันยังไม่ขาดเลย
‪- ไหนๆ ‪- ตรงนี้
‪ไหนๆ อ้าว
‪เฮ้ยเดี๋ยว ทำอะไรน่ะ
‪ขาดแค่นี้เอง จู้จี้จุกจิกชะมัด
‪แกมันหยาบเกินต่างหาก ไอ้กล้ามโต
‪ไอ้ซิงเอ๊ย
‪ซิงไม่ซิงไม่เห็นเกี่ยวเลย
‪ก็เห็นๆ อยู่ว่าซิง
‪ไม่ใช่ๆ งั้นขอเถียงนะว่า...
‪เถียงอะไรกันอยู่ได้ เร่งมือเข้า
‪- ส่งมา ‪- เอาไป
‪- จะไหวไหมเนี่ย ‪- หือ เรื่องอะไร
‪เปล่า ก็ไปเอานักแสดงของโพไซดอน ‪มาแสดงตามใจชอบแบบนี้
‪จะซวยเอา
‪ขอบใจนะที่มาถ่ายหนังให้เรา
‪กังวลเหรอ
‪ก็นิดหน่อยค่ะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ถึงจะเหมือนชมตัวเอง
‪แต่ฉันคิดว่าผู้กำกับเรา ‪เหมาะกับมิกุมากกว่านะ
‪เธอตัดสินใจถูกแล้ว
‪เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวๆ
‪- เอาซิ สลับกันซิ ‪- ครับ
‪- วางแขนไว้ตรงนี้แบบนี้ ‪- ครับ
‪ฉันก็รู้สึกแบบนั้นค่ะ
‪ต่อเลยๆ ไม่มีเวลาแล้ว
‪ก่อนหน้านี้นายแวะไปหาเมีย ‪มาประมาณสองครั้ง
‪ตอนนั้นนายคิดว่าเธอสวยมาก
‪- เข้าใจนะ ทำให้ได้นะ ‪- ครับ
‪แล้วเมื่อสามสี่ปีก่อนหน้านั้น ‪นายโดนเมียทิ้ง
‪- เอาล่ะ โอเคจ้ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คุณมิกุพร้อมแล้วค่ะ
‪- กรุณาด้วยค่ะ ‪- รบกวนด้วยครับ
‪- ฝากด้วยครับ ‪- กรุณาด้วยค่ะ
‪- ฟังนะ มิกุ ‪- ค่ะ
‪- เธอเป็นแม่หม้ายผู้เปล่าเปลี่ยว ‪- ค่ะ
‪เธอร้องไห้ด้วยความเหงา ‪เพราะลืมสามีที่เคยอยู่การรถไฟไม่ได้
‪นะ แล้วเจ้านายสามีก็โผล่มา
‪คนเหงาสองคนได้มาเจอกัน
‪เพราะอย่างนั้นคุณนาย ‪คุณนายจึงน้อมรับมันไว้
‪- นะ เข้าใจใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪เข้าใจนะ
‪- พร้อมแล้วนะ ‪- ครับ
‪คู่เหงาผู้เปล่าเปลี่ยว
‪และปรารถนากันและกันเหลือเกิน ‪ความขัดแย้งนี้คือจุดสำคัญ
‪- เอาล่ะ เดินกล้องได้ ‪- ครับ เรียบร้อยครับ
‪เอาล่ะ ถ่ายจริงนะ
‪พร้อม
‪เริ่ม
‪คุณนายครับ
‪ผมชอบคุณมาตลอดเลยนะ
‪อย่านะ เรื่องนั้นน่ะ
‪เขาเฝ้าดูฉันอยู่บนสวรรค์
‪คุณนาย
‪ไม่ได้ อย่านะ อย่านะ
‪ไม่ต้องห่วง หมอนั่นตายไปแล้ว
‪ไม่ได้นะคะ
‪แรงกว่านี้อีก
‪ตรงนั้น...
‪คุณนายก็ต้องการเขาเหมือนกัน
‪ไม่นะ ไม่
‪ไม่ได้ เปลี่ยนท่า ‪ขึ้นไปนั่ง ควบข้างบนเลย
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪แรงกว่านี้อีก
‪รู้สึกดีจัง
‪- จะเสร็จแล้ว ‪- สุดยอด
‪- ไม่ไหวแล้ว ‪- คัต ไม่ไหว มิกุ มานี่หน่อยซิ
‪เธอดูถูกฉันอยู่เหรอ
‪มันไม่ดีตรงไหนคะ
‪เธอแสดงแบบขอไปที
‪ฉันกับอิเคะซาวะ ‪ไม่เหมือนกันนะจะบอกให้
‪ฉันเผชิญหน้ากับเธออยู่
‪พร้อมรับทุกอย่าง ปล่อยออกมาให้หมด
‪- เอาที่แปะปิดไว้ออกไหม ‪- เอ๊ะ
‪เพราะปิดไว้เลยไม่เข้าถึงอารมณ์สักที ‪ต้องลองสอดใส่จริงดู
‪ฉันทำไม่ได้ค่ะ
‪ผู้กำกับคะ คงไม่ดีมั้งคะ ‪ไม่มีใครเขาสอดใส่จริงกัน
‪เราถึงต้องทำไงล่ะ
‪คือว่า...
‪จะให้สอดใส่เหรอครับ
‪ผมไม่เอาด้วยนะ ทำแบบนั้นได้ซะที่ไหน
‪เป็นผู้ชายพูดออกมาได้ยังไงวะ ไอ้บ้า
‪ทำแบบนั้นก็ถูกจับสิครับ
‪ฉันรับผิดชอบเอง
‪กองถ่ายอะไรเสี่ยงชะมัด ‪ไม่เอาด้วยหรอก
‪เดี๋ยวก่อนสิครับ
‪ไม่ต้อง
‪- รักบี้ไปเตรียมตัว ‪- ครับ
‪มิตะมุระ ไปเอาเสื้อผ้าคืน
‪- ครับ ‪- นายต้องเล่นแทน ไปเตรียมตัวซะ
‪ครับ
‪ฟังนะ มิกุ การสอดใส่น่ะ ‪ถือเป็นเรื่องปกติบนโลกนี้
‪จะให้ฉันถ่ายเซ็กซ์ปลอมๆ ไปทำไม
‪ฉันจะไม่บังคับ ‪เธอตัดสินใจเองแล้วกัน
‪นี่ เมงุมิ
‪หนุ่มในดิสโก้เทคคนนั้นเป็นไงบ้าง
‪ก็ไม่มีอะไรนะ
‪- เอ๊ะ ‪- เอ๊ะ จริงเหรอ
‪- เมงุมิก็น่าจะหาแฟนได้แล้วนะ ‪- นั่นสิ
‪มันไม่ช้าไปหน่อยเหรอ
‪นั่นน่ะสิ ฉันแนะนำหนุ่มให้เอาไหม
‪- เดี๋ยวสิ แนะนำให้ฉันบ้าง ‪- ได้สิ
‪- จริงนะ ‪- แล้วเธอสองคนล่ะ
‪- หือ ‪- เป็นไงบ้าง เรื่องบนเตียงของพวกเธอ
‪เมงุมิล่ะก็...
‪อยากรู้เหรอ
‪อือ นั่นสินะ
‪- เรื่องแบบนั้นไม่ต้องเล่าหรอก ‪- เอาเป็นว่า
‪เราเข้ากันได้ดีมาก
‪- พูดอะไรน่ะ โธ่ ‪- ไม่เห็นเป็นไร ก็มันจริงนี่
‪น่าอายชะมัด
‪ทำไมล่ะ ไม่เห็นเป็นไรเลย
‪เรื่องแค่นี้เอง
‪แต่ซาโตโกะอาจเล่นละครก็ได้
‪- เอ๊ะ ‪- ไม่ใช่สักหน่อย
‪- เนอะ ‪- หือ
‪พวกผู้หญิงแสร้งมีอารมณ์ร่วมจริงเหรอ
‪พูดอะไรของนายน่ะ
‪ผู้หญิงอ่านใจยากออก
‪เนอะ ซาโตโกะ
‪ก็แล้วแต่คน เนอะ
‪อะไรกัน ซาโตโกะ ตกลงเธอแกล้งทำเหรอ
‪อะไร เป็นอะไรไปเนี่ย
‪ไม่มีอะไร
‪ถ้าเป็นการแสดง ฉันคงเซ็งแย่เลย
‪เดี๋ยวขอกลับห้องเรียนก่อนนะ
‪อือ
‪ถามจริงเป็นอะไร ไหวไหมเนี่ย
‪ความปรารถนา ‪แบบครึ่งๆ กลางๆ มันน่าเบื่อออก
‪ถ้าเล่นได้โดยไม่สอดใส่ก็แล้วไป ‪แต่ประเด็นคือเธอเล่นไม่ได้
‪ค่ะ
‪นะ แสดงแบบนั้น คนเสียก็มีแต่เธอ
‪นั่นสินะคะ
‪ผู้กำกับ ถ้าสอดใส่จะมีปัญหานะคะ
‪บอกแล้วไงว่าฉันรับผิดชอบเอง
‪ฉันรวบรวมเงินค่าตัวให้ได้อีกล้านเยน
‪ขอดูตัวตนที่แท้จริงหน่อย
‪ไม่เป็นไรค่ะ ทำเถอะ
‪ขออนุญาตครับ
‪คุณนายครับ
‪ผมชอบคุณมาตลอดเลยนะ
‪คุณนาย
‪คุณมิกุ
‪ผมโชคดีมากครับ ‪ที่ได้เล่นรักกับคนน่ารักอย่างคุณ
‪จริงเหรอ
‪มิกุ
‪ตอนนี้เธอเจิดจรัสที่สุดเลย
‪รักบี้ อุ้มขึ้นมาเลย
‪ครับๆ
‪- อุ้มแตงสิ ‪- อุ้มแตงเหรอ
‪ทำไมถึงไม่เข้าใจวะ อุ้มแล้วลุกขึ้น
‪อุ้มแล้วลุกขึ้น แบบนี้เหรอครับ
‪- นั่นแหละ ‪- ครับ
‪จากนั้นก็เดินวนไป เดินวนไป
‪คุณนาย
‪คุณนายครับ คุณสามีดูอยู่นะครับ
‪นั่นแหละ
‪เอาล่ะนะ
‪เธอเสียวซ่านสุดๆ
‪ยิ่งเสียวเท่าไร ‪คุณนายก็ยิ่งนึกถึงสามีเท่านั้นครับ
‪ที่รักคะ
‪รับข้าวกล่องอร่อยๆ ไหมครับ
‪รับไหมครับ
‪ข้าวกล่องครับ ข้าวกล่อง
‪รับข้าวกล่องไหมครับ
‪ข้าวกล่องครับ ข้าวกล่อง
‪- รับข้าวกล่องไหมครับ ‪- นั่นแหละ ดีๆ
‪ดี ออกไปข้างนอกเลย
‪- ออกไปข้างนอกเลย ‪- ครับ
‪ไปเลยๆ
‪- ไปล่ะครับ ‪- พุ่งไปเลย
‪คุณมิกุ
‪จุนโกะ หมวก
‪ค่ะ
‪วิ่งต่อไป พุ่งไปเลย
‪ที่รักคะ
‪นั่นแหละ ดีๆ ดีมาก
‪- รักบี้ หันมา หันมา หมุนตัวมา ‪- ที่รักคะ
‪- ดีจัง ‪- ขอเห็นหน้านักแสดงหญิงหน่อย
‪ดีจังค่ะ
‪อย่างนั้นแหละ ดีมาก
‪ความรักนี้ช่างงดงาม ไปเลย
‪ไปล่ะครับ
‪ข้าวกล่อง ข้าวกล่องครับ
‪วิ่งไปเรื่อยๆ เลย
‪ไม่ไหวแล้ว จะเสร็จแล้ว
‪โอเค วิเศษมาก
‪มิกุ ทำได้ยอดเยี่ยมมาก
‪ยังไงนี่ก็ห้องผม ‪เก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วยนะครับ
‪ไม่เอาหรอก นายเก็บเองสิ
‪- ทำได้เยี่ยมมาก ‪- ขอบคุณครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- ไงครับ
‪อ้าว สวัสดี
‪อ๋อ จริงด้วย
‪- อยู่บนชั้นแน่ะ ‪- ครับ
‪(หม้ายข้าวกล่องลองเสียว ‪มินามิ มิกุ)
‪นี่ลุง
‪พัฒนาไปก้าวหนึ่งแล้วสินะครับ
‪(สินค้าใหม่ สำหรับผู้ใหญ่)
‪สำเร็จ
‪ผลงานของพวกนายแปลกใหม่ ‪แล้วก็น่าสนใจดี
‪แต่นั่นน่ะ...
‪นักแสดงของโพไซดอนนะ
‪จะไม่เป็นไรเหรอ
‪อร่อยแฮะ
‪รสชาติมีระดับ
‪ได้ยินว่าที่นี่เป็นร้าน ‪ในเครือภัตตาคารชื่อดังค่ะ
‪ก็ดี
‪เพราะมันจะกลายเป็นบรรทัดฐาน ‪ว่าร้านนั้นน่าเชื่อถือพอหรือเปล่า
‪เอาล่ะ พวกเธอก็กินเยอะๆ นะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪อร่อยมากเลย
‪- ขอจานนั้นหน่อย ‪- ได้สิ
‪- เป็นอะไรไป ‪- โอเค จานนี้นะ
‪ไม่กินเหรอ
‪จ้ะ ขอบใจ
‪ขอโทษค่ะ ฉันประหม่าน่ะค่ะ
‪- ประหม่าเหรอ น่ารักจัง ‪- น่ารักเนอะ
‪ไซกิ ชิซุกะ ‪เพิ่งเซ็นสัญญาเข้ามาวันก่อนค่ะ
‪ไม่ต้องเกร็งหรอก ‪เราครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น
‪- ใช่แล้ว ‪- ไม่เป็นไรหรอก
‪ขอบพระคุณมากค่ะ
‪- น่ารักจัง ‪- น่ารักเนอะ
‪งั้นฉันจะพูดถึง ‪ผลงานน่าสนใจที่เพิ่งดูมาให้ฟัง
‪- เอ๊ะ ‪- เรื่องอะไรคะ
‪เป็นผลงานแบบไหนคะ
‪ชายหญิงร่วมรักกัน ‪ด้วยท่าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
‪ท่าอะไรเหรอ
‪แถมนักแสดงหญิงคนนั้น ‪ก็แสดงได้อย่างอิสระ
‪แต่ว่านะ มันไม่เร้าใจเอาซะเลย
‪แล้วพอเพ่งดูดีๆ
‪ปรากฏว่า...
‪- ยังไงคะ ‪- ผู้หญิงคนนั้น...
‪- ยังไง ‪- ยังไงคะ
‪เป็นนักแสดงในสังกัดเราไงล่ะ
‪ถึงจะน่าสงสาร
‪แต่เด็กคนนั้น
‪คงหมดอนาคตไปชั่วชีวิตแล้ว
‪เฮ้ย
‪อย่าร้องไห้
‪หมดอร่อยกันพอดี
‪ขอทางหน่อย
‪- ขอทางหน่อย ‪- ขอผ่านหน่อยนะ
‪- หลบหน่อย ‪- เอาล่ะ
‪มานี่ หยุดเลย
‪หยุดสิ
‪- หยุด ‪- อะไรของพวกแกวะ
‪เฮ้ย พวกเราเป็นตำรวจ
‪อย่าขยับนะ
‪คุณมินามิ มิกุ
‪ไปกันเถอะ
‪- เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ ‪- ถอยไปๆ
‪เฮ้ยๆ ถอยไปๆ
‪- ถอยไป ‪- จะพามิกุไปไหนน่ะ
‪ญี่ปุ่นจะล่มจม ‪เพราะเด็กอย่างพวกแกนั่นแหละ
‪- ไม่ตลกนะเว้ย ‪- มิกุ
‪มิกุ
‪ถ้าจะแค้นก็แค้นเจ้ามุรานิชิซะนะ
‪อีกอย่าง ต้องมีคนมารับตัวเธอกลับ
‪ตามแม่มาแล้วกันนะ
‪ได้โปรดเถอะค่ะ
‪อย่าบอกพ่อแม่ฉันเลย
‪ขอร้องล่ะค่ะ
‪ฉันยอมทำทุกอย่าง ‪ขออย่างเดียวอย่าบอกพวกเขา
‪เดี๋ยวนะ ติดต่อไปแล้วใช่ไหม
‪ครับ
‪เราบอกไปหมดแล้วล่ะ
‪นะ
‪จริงด้วย
‪ฉันลืมเอานี่ให้ดู
‪แกไม่ยอมโทรมาเลย
‪(มินามิ มิกุ เล่นรักของจริง)
‪ไปทำงานทุกวันหรือเปล่าเนี่ย
‪ไปอยู่แล้วน่า
‪ตอนนี้หนูกำลังคิดว่าจะออมเงินเดือน ‪ไว้ซื้อทัวร์เป็นของขวัญให้แม่อยู่
‪ขอบใจนะ ขอรับไว้แค่น้ำใจก็พอแล้ว
‪มีเงินใช้ไหม
‪(แซฟไฟร์วีดิทัศน์ มุรานิชิ โทรุ)
‪คุณเมงุมิ ทำอะไรอยู่จ๊ะ
‪ค่ะ
‪มื้อเย็นเสร็จแล้ว
‪รีบลงมานะจ๊ะ
‪จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
‪แล้วหลังจากนั้น ‪มิกุเป็นยังไงบ้างครับ
‪ได้ยินว่าจะกลับไปอยู่เงียบๆ ‪ที่บ้านนอกสักพักน่ะ
‪โธ่ อุตส่าห์สร้างผลงานเด็ด ‪ขายได้แล้วแท้ๆ
‪นั่นไม่ใช่ปัญหานะคะ
‪ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นเลยค่ะ
‪ฉันถึงได้คัดค้านไง
‪มิกุ...
‪ฉันก็มีส่วนรับผิดชอบ
‪ตอนนั้นตั้งใจห้ามให้จริงจังกว่านี้ซะก็ดี
‪ลุง เรื่องเวลารวมพลวันพรุ่งนี้...
‪นี่ลุง หดหู่ไปแล้วมันได้อะไรขึ้นมา
‪เราหยุดไม่ได้นะ
‪ยังไงก็ต้องถ่ายต่อไป นะ
‪ใช่แล้วล่ะครับ พรุ่งนี้ก็มีถ่ายทำอีก
‪รู้แล้ว
‪แย่แล้ว คุณมุรานิชิ
‪มีอะไร
‪นักแสดงที่ต้องมาถ่ายวันพรุ่งนี้ ‪จู่ๆ ก็ขอยกเลิกครับ
‪เอ๊ะ ชิ่งเหรอ
‪เปล่า
‪ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ
‪รอ
‪ใกล้แล้วเหรอ
‪ขอโทษนะ ฟุรุยะ ดวงฉันกำลังขึ้นน่ะ
‪อย่าประมาทไป
‪ฉันเองก็อาจรอไพ่อยู่
‪ระวังหน่อยก็แล้วกัน
‪นายนั่นแหละที่ควรระวังมุรานิชิไว้ให้ดี
‪มันอยู่นอกสายตา จะให้ระวังยังไง
‪นายไปแหย่ให้มันโกรธไม่ใช่เหรอ
‪ฉันก็แค่กำจัดนักแสดงที่แหกกฎเท่านั้นเอง
‪งั้นก็แล้วไป
‪แต่เห็นอย่างนั้นไม่ใช่เล่นๆ นะ
‪ความคิดหมอนั่นหลุดโลกแถมมีกึ๋น
‪ก็เลยเป็นตัวปัญหา
‪อย่าพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องสิ
‪ต่อให้เป็นปัญหาขึ้นมา
‪นายก็จัดการให้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ
‪ก็นายคุมถิ่นฉันอยู่ จะทำอะไรก็ได้
‪แต่มีข้อแม้ว่า ‪ต้องช่วยวิ่งเต้นหลายๆ เรื่องให้ด้วย
‪พ่อราชาหนังโป๊
‪รู้แล้วล่ะน่า
‪จบเกม
‪- เยี่ยม ‪- พลาดท่าจนได้
‪สองเท่านะ ดูซะ
‪ได้
‪เราก็ยื่นหมูยื่นแมว ‪เหมือนที่ผ่านมาแหละ
‪ฟุรุยะ เอาไปสักอันไหม
‪หวานชะมัด
‪- ครับ คืออย่างนี้... ‪- มันอาจจะปุบปับเพราะถ่ายพรุ่งนี้
‪- หาใครให้สักคนหนึ่งได้ไหม ‪- ใครก็ได้ครับ
‪- ไม่ได้เหรอครับ ‪- ครับ
‪แต่เราต้องถ่ายกันพรุ่งนี้...
‪อย่างนั้นเหรอครับ
‪เราจะจ่ายอย่างงามเลย
‪คุณจุนโกะ
‪- เกิดเรื่องแล้วครับ ‪- อะไร
‪นักแสดงที่นัดไว้พรุ่งนี้ ‪จู่ๆ ก็ยกเลิกนัดเฉยเลย
‪หา
‪อะไรนะ
‪ไม่ตลกนะเว้ย พูดอะไรบ้าๆ วะ
‪เฮ้ย
‪นักแสดง...
‪คุณมุรานิชิ
‪เราถูกกีดกัน ‪เรื่องนักแสดงหญิงเต็มขั้นเลย
‪มีคนเดียวที่ทำแบบนี้ได้
‪มาอยู่ตรงนี้เองเหรอ
‪ไม่เจอกันตั้งนาน
‪(อากาซากะ ปี 1961)
‪ใครน่ะ
‪(ช่วงเวลาสำคัญกับเขา)
‪(ช่วงเวลาล้ำค่า ‪ที่ไม่อาจลืมได้แม้วินาทีเดียว)
‪(วันเกิดเมงุมิ 27 มีนาคม 1967)
‪(บ้านใหม่ 27 มีนาคม 1969)
‪(เด็กคนนี้คือทุกอย่างของฉัน)