‪(เค้าโครงจากเหตุการณ์จริง)
‪ดิฉันว่ากระแสนิยม ‪ในญี่ปุ่นมีปัญหาค่ะ
‪ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ออกจะ ‪เหนียมอายในเชิงวัฒนธรรม
‪แต่ก็ไม่มีความจำเป็น ‪จะต้องไปยึดติดกับความคิดนั้น
‪ดิฉันคิดว่าผู้หญิง ‪ปรารถนาแบบนั้นบ้างก็ได้ค่ะ
‪ค่ะ เพราะว่าคำว่า "อีรอส" ‪ก็คือความปรารถนาทางเพศนั่นเอง
‪คุณเคยให้สาธารณชน ‪มาดูคุณมีเซ็กส์ไหมครับ
‪- ไม่เคยสินะครับ ‪- ครับ
‪อย่างผมเนี่ย ‪คนเขาเห็นไปถึงรูตูดแล้วครับ
‪แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันน่าอายนะครับ
‪การใช้ชีวิตอย่างที่เป็น ‪ก็สมเป็นมนุษย์ดีใช่ไหมล่ะครับ
‪กล่าวคือวิดีโอสำหรับผู้ใหญ่ ‪คือตัวตนของมนุษย์เรานั่นเอง
‪เจ็บๆ
‪คติของดิฉันคือ "ความรัก"
‪และความรักคือการน้อมรับธรรมชาติค่ะ
‪ดังนั้น การไว้ขนรักแร้
‪ก็เป็นหนึ่งในการแสดงจุดยืน ‪ของดิฉันค่ะ ใช่ค่ะ
‪เป็นยังไงคะ ขอบพระคุณค่ะ
‪ต่อจากนี้ ผมจะทำการต่อสู้ ‪อย่างเร่าร้อนกับคุณคุโรกิ คาโอรุ
‪เพื่อให้ทุกท่านได้รับชม ‪ช่วงเวลาแห่งปาฏิหาริย์กันครับ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪อย่าหลับตาเป็นอันขาด
‪เข้าใจนะครับ งั้นจะเริ่มกันแล้ว
‪พร้อม
‪แอ็กชั่น
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(นิตยสารฮัสต์เลอร์)
‪(ปี 1980 ซัปโปโร ฮอกไกโด)
‪(ผู้เล่นหนึ่ง หนึ่งชีวิต)
‪จะเล่นไปถึงเมื่อไหร่วะ ไอ้หนู
‪โอ๊ย อีกนิดก็จะแซง ‪คะแนนสูงสุดได้แล้วเชียว
‪ร่วงไปนู่นแล้ว ใช้ไม่ได้แล้วเนี่ย
‪อย่ามาหนวกหูน่า ไอ้เด็กเมื่อวานซืน
‪- ลุงน่ะเงียบไปเลย ‪- นี่แกอายุเท่าไรวะ
‪เงียบๆ ไปเลยโว้ย
‪หนวกหู ไปทะเลาะกันข้างนอกไป
‪ไปข้างนอกก็เล่นเกมไม่ได้สิวะ
‪นี่ก็ไม่ยอมเลิกสักทีนะ
‪- หา ‪- เฮ้ย
‪- โอ๊ย ‪- หนวกหู
‪(เบียงก้าอินเตอร์เนชันแนล)
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪มุรานิชิ มานี่หน่อย
‪ครับ
‪- มุรานิชิ ‪- ครับ
‪ยังไม่ได้ลูกค้าสักคนเลยงั้นเหรอ
‪เศรษฐกิจไม่ดีมั้งครับ
‪ไม่ใช่หรอก ปัญหาอยู่ที่นายนั่นแหละ
‪ถ้าเดือนนี้ได้ต่ำกว่าโควตา ‪เดือนหน้าก็ไม่ต้องมาแล้วนะ
‪แบบนั้นก็แย่สิครับ ‪ผมมีครอบครัวนะครับ
‪ฉันก็แย่เหมือนกันแหละ
‪ถ้านายอยู่ที่นี่น่ะ
‪เราลำบากกันทั้งคู่เลยสินะครับ
‪นายนี่มันโคตรสุดยอดเลยว่ะ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ไม่ได้ชมเว้ย
‪ไม่เศร้าไม่ซึมหน่อยหรือไง
‪พ่อผมเลี้ยงผมมาให้เป็นคนคิดบวกครับ
‪พ่อนายเลี้ยงนายมาผิดๆ นะเนี่ย
‪ถ้าหาลูกค้าได้แบบโอโนะ ‪ฉันก็ไม่กังวลอะไรหรอก
‪ถ้าไม่อยากโดนไล่ออก ‪ก็ไปเรียนรู้จากหมอนั่นมาแล้วกัน
‪ไปได้แล้ว
‪คุณโอโนะครับ คือว่า...
‪ผมอยากเรียนรู้เรื่องการขาย...
‪ฮิตช์ค็อกตายแล้ว
‪(บรมครูฮิตช์ค็อกเสียชีวิต)
‪หน้าตาไม่เป็นมิตรเลยนะครับ
‪พูดจริงเหรอวะนั่น
‪ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย
‪เรื่องไซโคนี่จบบาดใจมากเลยนะครับ ‪หนังชิ้นโบแดงเลย
‪เข้าใจจริงๆ เหรอนั่น
‪นายฟังเพลงอะไรบ้างล่ะ
‪ช่วงนี้ผมฟังเพลงฝรั่ง...
‪โง่หรือไง
‪ถ้าเป็นคนญี่ปุ่น ก็ต้องเพลงนี้
‪พวกเราช่างเป็นอิสระเหลือเกิน
‪เราเคยคุยกันเช่นนั้นใช่ไหม
‪ร้องต่อสิ
‪ราวกับไม่ได้คาดคิดว่า
‪วันนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
‪- ซาโยนาระ ซาโยนาระ ซาโยนาระ ‪- ซาโยนาระ ซาโยนาระ ซาโยนาระ
‪- อีกเดี๋ยวฤดูหนาวอันขาวโพลนก็จะมา ‪- อีกเดี๋ยวฤดูหนาวอันขาวโพลนก็จะมา
‪เอาล่ะ ฉันให้ผ่าน
‪เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันสอนงานให้
‪ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ
‪งั้น...
‪ลาล่ะ
‪ซาโยนาระ...
‪อะไรกันนักกันหนานะ
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‪เอ็งเลิกร้องเพลงงึมงำได้แล้วน่า
‪ทำไมล่ะ
‪ดูเป็นคุณพ่อบ้องตื้นเลย
‪นี่เอ็งได้ทำงานทำการกับเขา ‪บ้างหรือเปล่าเนี่ย
‪ทำสิ
‪ผมโดนจับคู่กับเบอร์หนึ่งของฝ่ายขาย ‪หัวหน้าคาดหวังมากเลยล่ะ
‪งั้นก็ดีไป
‪ถึงจะเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ‪ครอบครัวเราไม่ค่อยได้
‪แต่เป็นผู้ชายทั้งที ‪ต้องมีความสามารถนะ
‪รู้แล้วน่า
‪น่ารำคาญจริงๆ
‪ไปทำงานดีๆ นะฮะพ่อ
‪- รีบกลับมาเร็วๆ นะ ‪- อือ
‪วันนี้ต้องทำโอทีน่ะ พ่อกลับช้านะ
‪ยังไงพ่อก็โดดงาน ‪ไปนั่งเล่นเกมอยู่ดีแหละ
‪อย่าพูดอย่างนั้นสิ มายูมิ
‪ดูสิ
‪ตั้งใจเล่นแล้วกันนะพ่อ
‪แกล้อเล่นตามประสาน่ะ
‪- ไปก่อนนะ ‪- ไปดีมาดีนะคะ
‪- ไปดีมาดีครับ ‪- จ้ะ
‪คุณโอโนะครับ
‪เอาจริงเหรอวะ
‪จะถึงฉากที่แฟนท่อม ‪สู้กับคองคอร์ดแล้วนะ
‪ฉากนี้มันสุดแล้ว
‪เอาเลย จัดหนักเลย
‪จริงด้วย น่าจะมันจริงแหละครับ
‪รับแผ่นพับด้วยไหมคะ
‪รับแผ่นพับไหมคะ
‪คือว่า จะไปหาลูกค้า ‪เมื่อไหร่เหรอครับ
‪ถามจริง
‪ไว้มีอารมณ์อยากไปค่อยไปสิ
‪เมื่อกี้นี้นายได้รับอิสรภาพ
‪ที่จะยืนหยัดด้วยตัวตนที่แท้จริงแล้ว
‪นี่แนะนำผมเหรอครับ ขอบคุณครับ
‪บทประพันธ์ของโจนาทาน ‪ต่างหากล่ะ ไอ้เบื๊อก
‪"สิ่งที่เราทำได้บนฟากฟ้า ‪คืออะไรกันนะ
‪แค่อยากรู้ว่ามีอะไร ‪ที่ทำไม่ได้บ้างเท่านั้นเอง
‪มันก็แค่นั้น"
‪ถ้าได้โบยบินบนท้องฟ้าอย่างอิสระ ‪คงรู้สึกดีน่าดูเลยเนอะ
‪เครื่องบินพวกนั้นบินไปไหนเหรอครับ
‪ไปเกาหลี สงครามน่ะ
‪มีสงครามเต็มไปหมด
‪สวัสดีครับ
‪คุณชอบภาษาอังกฤษไหมครับ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪- สวัสดี... ‪- อะไร
‪- มีอะไร ‪- มีอะไรยะ
‪สวัสดีครับ...
‪สวัสดีครับ คุณชอบภาษาอังกฤษไหมครับ
‪ยุคต่อจากนี้ ภาษาอังกฤษ ‪จะมีความสำคัญมากเลยนะครับ
‪"ต่อจากนี้" มันอีกกี่ปีล่ะ
‪สักสิบปีได้มั้งครับ
‪ป่านนั้นฉันตายแล้วล่ะ
‪ถามจริงเหรอวะ
‪ยิ้มนายมันน่าสงสัยเกิน
‪ใช้ไม่ได้เลย
‪ขอโทษครับ
‪แต่ว่านะ
‪นายก็พยายามได้ดี
‪- อะไรนะครับ... ‪- ก็แหม...
‪นายคนเดียวหาเลี้ยงเมียกับลูกสองคน
‪แล้วยังมีแม่อีกใช่ไหมล่ะ
‪น่าทึ่งนะ
‪พูดจริงนะเนี่ย
‪มุ่งมั่นดีด้วย
‪ขอบคุณครับ
‪คุณโอโนะ...
‪มีแรงฮึดสู้ขึ้นมา ‪แวบหนึ่งเลยใช่ไหมล่ะ
‪นี่คือพื้นฐานของวาจาพาขายยังไงล่ะ
‪เอ๊ะ
‪ชมอีกฝ่ายแล้วค่อยหว่านล้อมไง
‪เข้าใจไหม
‪ให้คิดว่าอีกฝ่าย ‪เป็นผู้หญิงเลอโฉมทุกคน
‪ก่อนอื่นก็...
‪ชมๆ ชมแล้วชมอีก ชมมันเข้าไป
‪ให้เขาเปิดใจก่อน
‪หลังจากฝ่ายนั้นเปิดใจแล้ว
‪ก็พูดแทงใจ ‪ด้วยการตำหนิอย่างเร่าร้อน
‪แทงเข้าไป...
‪ใช่แล้ว
‪เพื่อให้ผู้หญิงหลงเคลิ้มยังไงล่ะ
‪พยายามใช้คำสุภาพๆ ไว้
‪นี่แหละคือเคล็ดลับวาจาพาขาย
‪อีกอย่าง ขายหนังสือเรียนภาษาอังกฤษ ‪ก็พูดภาษาอังกฤษด้วยล่ะ
‪ภาษาอังกฤษ...
‪มันน่าอายนะครับ ‪แต่ผมพูดภาษาอังกฤษไม่เก่ง
‪อย่าไปคิดให้มันยุ่งยาก
‪พูดไปเถอะ ศัพท์ง่ายๆ ก็ได้
‪บ้านหลังเบ้อเริ่มเลย
‪มีอะไรเหรอ
‪- มีอะไร ‪- แหม
‪ผมตะลึงในความบิวตี้ฟูลของคุณครับ
‪เก่งจังนะคะ ‪แต่ถ้ามาขายของ ฉันขอผ่านค่ะ
‪แหม น่าเสียดายนะครับ
‪สารานุกรมเล่มนี้เป็นสินค้าสเปเชียล
‪ที่ช่วยยกระดับทางสังคม ‪ให้คุณผู้หญิงได้นะครับ
‪สินค้าแบบไหนเหรอ
‪กรุณาให้ผมเล่าให้ฟังได้ไหมครับ
‪มีอะไรเหรอ
‪คนขายของน่ะค่ะ ‪เห็นว่ามีสินค้าพิเศษมาด้วย
‪มาพูดให้ฉันฟังหน่อยสิ
‪เข้ามาข้างใน
‪ข้างในเหรอครับ
‪รีบๆ เข้ามาสิ
‪มัวทำอะไรอยู่ มานี่
‪ร้อนจัง
‪แล้ว...
‪มีสินค้าพิเศษอะไรมาขายล่ะ
‪หนังสือเรียนสนทนาภาษาอังกฤษครับ
‪นี่ครับ...
‪ไอ้นั่น...
‪ขอโทษครับๆ
‪- มันพิเศษ... ‪- ขอโทษครับๆ
‪- ตรงไหนกันวะ ‪- ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ
‪คือกระผม...
‪ฉี่เล็ด...
‪ออกมานิดหนึ่งแล้วครับ
‪ขอถอดกางเกงได้ไหมครับ
‪โสโครกฉิบหาย ถอดไวๆ เลย
‪ปัดโธ่
‪เฮ้ย ไม่ต้องโชว์จู๋นะเว้ย
‪ขอประทานโทษครับ
‪- อธิบายมาเร็วเข้า ‪- ครับ
‪แหม ถ้าจะให้กระผมพูดล่ะก็...
‪มีแต่คุณผู้ชายที่สักลายคินทาโร่ ‪แล้วดูดีนะครับเนี่ย
‪บิวตี้ฟูลมากเลยล่ะครับ
‪นักเลงสักลายคินทาโร่น่ะมีเยอะนะเว้ย
‪เมื่อก่อนฉันเคยโดนลูกตะกั่ว ‪เพราะรอยสักนี่ด้วย
‪- แม่งเอ๊ย ‪- ไม่ใช่นะครับ คือ คือว่า...
‪ลายสักคินทาโร่ของคุณผู้ชาย
‪ก็เหมือนตัวตนของคุณผู้ชายแหละครับ
‪มีออร่าพิเศษเปล่งประกาย
‪ไม่มีใครเหมือนเลยครับ
‪- ก็คงอย่างนั้นมั้ง ‪- ครับ
‪วันนี้กระผมจึงนำสิ่งนี้มาครับ
‪หนังสือเรียนสนทนา ‪ภาษาอังกฤษสุดพิเศษซึ่งเป็นสินค้า
‪ที่กระผมคิดว่าเหมาะสม ‪กับบุคคลชั้นเลิศอย่างคุณผู้ชายครับ
‪ต่อจากนี้ สังคมยากูซ่า
‪มือขวาถือ "กัน" ‪มือซ้ายต้องถือ "อิงลิช" ครับ
‪เดี๋ยวนี้ลูกค้าต่างชาติ ‪เยอะขึ้นใช่ไหมครับ
‪ก็มีเรื่อยๆ นะ
‪ครับ เพราะงั้นสารานุกรมเล่มนี้ ‪จึงมีประโยชน์มากไงครับ
‪เนื้อหาที่เขียนไว้ในนี้ ‪มีทั้ง "เลิฟ" ทั้ง "กู้ด"
‪หรือ "ฮัลโหล" แค่จำคำศัพท์พวกนี้ได้ ‪ก็สื่อสารกับคนต่างชาติได้แล้วครับ
‪ถ้าแค่สามคำนั้นล่ะก็ ‪คนเรียนมาน้อยอย่างฉันก็จำได้แหละ
‪ของแบบนี้แม้แต่เด็กประถมก็จำได้ครับ
‪เมื่อกี้ดูถูกฉันเหรอ
‪แกนี่ ดูดีๆ แล้ว ‪หน้าตาบอกบุญไม่รับเลย
‪คือกระผมไม่ได้มาหลอกนะครับ คือว่า
‪กระผมมีอีกเหตุผลหนึ่งที่อยากแนะนำ ‪หนังสือเรียนนี้ให้คุณผู้ชายครับ
‪- อะไรล่ะ ‪- ก็คือ...
‪แบบว่า...
‪คุณผู้ชายสามารถสื่อสารภาษารัก ‪กับสาวๆ ท้องถิ่นได้นะครับ
‪- ท้องถิ่นงั้นเหรอ ‪- ครับ
‪โดยเฉพาะที่ฟิลิปปินส์ครับ
‪หนังสือเล่มนี้ ‪ประสิทธิผลยอดเยี่ยมเลยล่ะครับ
‪สื่อสารภาษารักงั้นเหรอ
‪แบบนี้เหรอ
‪ครับๆ ใช่ครับ
‪ถ้าจำที่เขียนไว้ในนี้ไปใช้ล่ะก็
‪สาวรักสาวหลงแน่ครับ
‪เช่นอะไร
‪ยกตัวอย่างเช่น...
‪สัมผัสบั้นท้ายของสาวๆ อย่างนุ่มนวล
‪แล้วพูดว่า "โอ้ เพรตตี้ฮิป"
‪สาวๆ ก็จะรู้สึกดียิ่งขึ้นไปอีกครับ
‪แล้วท่ามาตรฐานต้องพูดยังไง
‪ท่ามาตรฐานก็แบบง่ายๆ ‪แทงเข้าไปแบบง่ายๆ ครับ
‪"โอ้ กู้ดๆ
‪โอ้ กู้ด"
‪- ถ้าแค่นั้นฉันก็พูดได้สิ ‪- ครับ
‪โอ้ กู้ด
‪โอ้ กู้ดๆ
‪- กู้ด ‪- กู้ดครับ
‪- กู้ด ‪- ครับ กู้ดๆ
‪- กู้ดๆ ‪- กู้ดๆ
‪- โอ้ เยส ‪- เยสๆ
‪- กู้ดๆ ‪- กู้ดครับ กู้ดๆ
‪- ดีๆ ‪- แค่...
‪แค่นี้ก็สมบูรณ์แบบแล้วครับ
‪- กู้ด ‪- กู้ด
‪- กู้ดครับๆ
‪- กู้ดๆ ‪- เดี๋ยว...
‪- ฮัลโหล ‪- ฮัลโหล
‪- เลิฟ ‪- อันนั้นผมต้องพูดครับ
‪- กู้ด ‪- กู้ดครับๆ
‪- ฮัลโหล เลิฟ ‪- ครับ กู้ดๆ
‪- ฮัลโหล ‪- โอ้ ไนซ์ครับ ไนซ์
‪- ครับๆ กู้ดครับ ‪- กู้ดๆ ฮัลโหลๆ
‪- กู้ดๆ ‪- ทำอะไรของพวกคุณน่ะ
‪อ๋อ
‪ถ้าคุณนายซื้อสินค้าชิ้นนี้...
‪พรุ่งนี้คุณผู้ชายจะเป็น ‪ปรมาจารย์ด้านภาษาอังกฤษได้เลยครับ
‪- ขอซื้อได้ไหม ‪- ขอบพระคุณครับ
‪ก็ทำได้นี่หว่า
‪ไอ้คนที่ไปขายก่อนหน้านี้
‪โดนลูกกอล์ฟอัดหน้าซะบวมฉึ่ง ‪จนต้องเข้าโรงพยาบาลเลย
‪รู้แบบนั้นก็บอกกันก่อนสิครับ
‪ฉันรักนายไงล่ะ นี่
‪ต่อจากนี้ไป...
‪หาเป้าหมายที่หลอกล่อง่ายเข้าไว้
‪ทำแบบนั้นแล้วนายจะเป็น ‪พนักงานขายที่เก่งกล้าสามารถเอง
‪เคยคิดว่าการสนทนาภาษาอังกฤษ ‪มีความจำเป็นบ้างไหมครับ
‪ฉันว่าคงไม่จำเป็นหรอก
‪ถึงตอนนี้จะพูดว่าไม่จำเป็น ‪แต่กระผมไม่คิดเช่นนั้นครับ
‪ถ้าคุณมีหนังสือเรียน ‪เล่มนี้อยู่ในมือ
‪แล้วเพิ่มพูนทักษะให้ตนเอง
‪เพื่อต่อกรกับภาษาอังกฤษ ‪ในสังคมนานาชาติล่ะก็
‪ต่อจากนี้ไป ชีวิตคุณ ‪จะวิเศษแค่ไหนกันครับ
‪แค่คิดผมก็ตื่นเต้นแล้วล่ะครับ
‪แต่ถ้าคุณบอกว่าความสามารถ ‪ทางภาษาอังกฤษนั้นไม่จำเป็นสำหรับคุณ
‪ก็เหมือนคุณประกาศออกมาว่า
‪คุณจะเลิกสู้ ‪เพื่อชีวิตของตัวเองเลยนะครับ
‪อะไรของแกวะ ไม่เห็นเกี่ยวกันตรงไหน
‪ตอบโต้ได้สวยครับ
‪ยุคต่อจากนี้
‪ต่อให้ประวัติการศึกษาดี ‪หรือคุณสมบัติพร้อมก็ไร้ความหมาย
‪หากคุณมีทักษะภาษาอังกฤษ ‪ที่เป็นสากลติดตัวไว้
‪ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร ‪สู้ได้อย่างไม่ต้องกลัวแพ้เลยครับ
‪อ่านวันละ 15 นาที ‪ลองทำติดต่อกันสามเดือนนะครับ
‪หากยังพูดว่าทักษะภาษาอังกฤษ ‪ไม่จำเป็นสำหรับคุณอยู่ล่ะก็
‪ถึงตอนนั้นกระผมก็จะขอซื้อหนังสือคืน ‪ด้วยความยินดีเลยล่ะครับ
‪กระผมไม่อยากให้คุณยอมแพ้ ‪ในการใช้ชีวิตนะครับ
‪แต่มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ
‪จริงอยู่ครับ ที่สารานุกรมพวกนี้ ‪อาจจะดูแพงไปหน่อย
‪แต่เงินจะไม่สูญไป เหมือนที่คุณ ‪เอาไปใช้ดื่ม กิน หรือเที่ยวนะครับ
‪มันจะกลายเป็นตัวตนของคุณ ‪เป็นสารอาหาร เป็นอาวุธ
‪เป็นเงินที่จ่ายไปเพื่อให้ได้ ‪ความเฉลียวฉลาดมา
‪หนึ่งเดือน 3,000 เยน ‪ก็ตกวันละ 100 เยนครับ
‪ถ้าให้พูดโดยตระหนัก ‪ถึงเรื่องที่คุณว่าแพงไป
‪แลกกับการที่คุณจะได้ ‪ทักษะภาษาอังกฤษแบบไร้เทียมทานแล้ว
‪เดือนละ 3,000 เยนนั้นไม่แพงเลย
‪ผมว่าถูกไปซะด้วยซ้ำครับ
‪(มุรานิชิ)
‪ขอประทานโทษที่ต้องให้รอครับ
‪ช้านะเนี่ย เลยเวลานัดมาแล้วนะ
‪ขอประทานโทษที่ต้องให้รอนานนะครับ
‪อย่างที่เขาว่ากันว่าการพบเจอกัน ‪ไม่มีคำว่าเร็วหรือช้าเกินไป
‪การที่คนเราพบเจอกัน ‪ไม่ใช่เพราะบังเอิญ
‪แต่เป็นปาฏิหาริย์
‪กระผมทำงานนี้ด้วยความคิดที่ว่า ‪คนเราเจอกันครั้งเดียวต้องทำดีที่สุด
‪ด้วยคิดว่าคงไม่ได้เจอ ‪คุณลูกค้าอีกเป็นครั้งที่สอง
‪จึงขออธิบายสินค้าสุดความสามารถครับ
‪ถ้าตัดสินใจไม่ได้ในตอนนี้ แปลว่า ‪ต่อไปคงตัดสินใจไม่ได้ตลอดชีวิตครับ
‪ทุกท่านใช้ชีวิตอันยุ่งเหยิงทุกวัน
‪และขณะนี้ก็ฟังสิ่งที่กระผมพูดอยู่
‪หากกระผมแยกกับทุกท่านตอนนี้ ‪ทุกท่านก็คงจะไปคิดเรื่องอื่นเป็นแน่
‪กระผมไม่อยากสร้างปัญหา ‪ให้ชีวิตของทุกท่านครับ
‪ขอพูดแบบตรงๆ เลยนะครับ
‪การที่ทุกท่านจะมีเวลาคิด ‪เรื่องสนทนาภาษาอังกฤษแบบนี้
‪ผมพูดได้เลยว่า ‪นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วครับ
‪ชีวิตจะไปทางขวาหรือทางซ้ายนั้น
‪ในช่วงเวลานั้นๆ ให้ยึดมั่นในความรู้ ‪ภาษาอังกฤษกับความกล้า แล้วตัดสินใจ
‪ที่ผ่านมาผมได้รับโอกาสให้มาที่นี่ ‪หลายต่อหลายครั้ง
‪มาเล่าให้ทุกท่านฟัง ‪ถึงความวิเศษของภาษาอังกฤษ
‪แต่ก็พูดไม่ได้แล้วว่าจะมาอีกหรือไม่
‪ทำไมน่ะเหรอครับ
‪เพราะยังมีอีกหลายท่าน ‪ที่รอกระผมอยู่ที่อื่นยังไงล่ะครับ
‪กระผมต้องไปยังที่เหล่านั้น ‪เพื่อถ่ายทอดความวิเศษของภาษาอังกฤษ
‪ให้ทุกท่านทราบแม้เพียงลำพัง ‪นั่นคือภารกิจของกระผมครับ
‪นะครับ ขอย้ำอีกรอบนะครับ
‪ยึดมั่นในความรู้ภาษาอังกฤษ ‪กับความกล้า แล้วตัดสินใจ
‪ตอนนี้เลย
‪ฉันซื้อเลย ซื้อเดี๋ยวนี้เลย
‪ขอบคุณที่อุดหนุนครับ
‪ของดีมีแค่ตอนนี้นะครับ
‪(ตารางยอดขาย)
‪ยอดขายอันดับหนึ่งเดือนนี้ ‪ปรบมือให้กับมุรานิชิ โทรุด้วย
‪- ยินดีด้วย ‪- ยินดีด้วย
‪นี่เอ็งได้ที่หนึ่งจริงเหรอเนี่ย
‪จริงเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪คราวหน้าจะซื้อบ้านตุ๊กตาริกะจัง ‪กับแม่มดน้อยอั๊กโกะจังให้นะ
‪สัญญาแล้วนะ
‪ส่วนไดสุเกะ ‪เดี๋ยวพ่อซื้อรถบังคับให้นะ
‪ไชโย รถบังคับ
‪จะไหวเหรอ ไปสัญญากับลูกแบบนั้น
‪ไหวสิ เดี๋ยวเราย้ายไปอยู่ ‪บ้านหลังใหญ่กว่านี้กันนะ
‪- ตายจริง ดีจัง ‪- ตื่นเต้นจัง
‪ข้าอยากได้อันนั้น ‪ไอ้วอชเล็ตน่ะ อันนั้นเลย
‪(โตโต้วอชเล็ต)
‪ครับๆ
‪ซาจิโกะ สุดยอดไปเลย
‪ซาจิโกะ สุดยอดเลยจ้ะ
‪- นี่ เดี๋ยวสิ ‪- สุด...
‪เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวลูกๆ ได้ยิน
‪โทษที
‪ไม่ไหว
‪นึกว่าวันนี้จะไปได้สวยแล้วแท้ๆ เนอะ
‪แต่ว่างานไปได้สวยก็ดีแล้วล่ะ
‪ฉันคาดหวังอยู่นะคะ
‪(ตำรวจฮอกไกโด)
‪- เป็นบริษัทขายสารานุกรมอังกฤษล่ะ ‪- เหรอ เห็นหมู่นี้เขานิยมกันอยู่นี่
‪เรื่องนั้นผมไม่รู้หรอกครับ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
‪เรื่องใหญ่เลยล่ะ เงินยอดขายทั้งหมด ‪หายไปเกลี้ยงตู้เซฟเลย
‪เอ๊ะ
‪เห็นไหมล่ะ เกลี้ยงเลย
‪(โจนาทาน ลิฟวิงสตัน นางนวล)
‪"ซาโยนาระ ซาโยนาระ
‪ซาโยนาระ"
‪(มุรานิชิ)
‪อ้าว คุณมุรานิชิ เชิญครับ
‪- เสร็จแล้วครับ ‪- ครับ
‪ขอโทษที่ให้รอนาน
‪คุณมุรานิชิ วันนี้จะตัดทรงไหนดีล่ะ
‪อ้าว
‪รู้สึกดีจัง เข้ามาอีกสิ
‪ดีจัง
‪- ดีจังเลย ‪- รู้สึกดีจัง
‪ซาจิโกะอยากได้อีกเหรอ
‪เพิ่งเคยรู้สึกดีแบบนี้ครั้งแรกเลย
‪ดีจัง
‪นอนลง
‪ซาจิโกะ
‪ผมก็เพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน
‪- ดีจังเลย ‪- รู้สึกดีจัง
‪จะเสร็จแล้ว
‪เพิ่งเคยสุดแบบนี้
‪จะเสร็จแล้ว
‪- อะไรน่ะ ‪- ไม่นะ
‪ทำไมถึงไปแอบอยู่ตรงนั้นล่ะ
‪- ไม่นะ ‪- ซาจิโกะ
‪ไม่
‪เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน
‪น่าอายจริงๆ
‪คนที่น่าอายคือคุณต่างหากล่ะ
‪ฉันมันน่าอับอายตรงไหน
‪ฉันไม่เคยเสร็จกับคุณเลย
‪ไม่เลยสักครั้ง
‪- พ่อฮะ ‪- ไดจัง ไปกันเถอะ
‪- พ่อฮะ รถบังคับผมล่ะ ‪- เร็วเข้า
‪ไดจัง ไปกัน
‪นี่ แล้วเอ็งจะทำยังไงต่อเนี่ย
‪หา
‪นี่มันเรื่องพวกเรา แม่ไม่ต้องถามเลย
‪ไอ้ควายเอ๊ย
‪ไดจัง ไปกันเร็ว
‪รีบไปสิ
‪ถ้าจะดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้ ‪ก็กลับไปทำงานการรถไฟหาเงินดีกว่านะ
‪หุบปากน่า
‪นี่คุณ
‪อย่าบอกนะ...
‪เอาเงินค่าข้าวโทรุไปน่ะ
‪หนวกหู
‪ไอ้คนเฮงซวย
‪น่าจะตายๆ ไปซะตั้งแต่ในสงคราม
‪ว่าไงนะ พูดอีกทีสิวะ
‪หา เอาสิ พูดอีกที
‪เอาสิวะ
‪หยุดนะ
‪- แกหลบไป ‪- โทรุ
‪ไสหัวไปตรงโน้นซะ
‪แกเถียงใครอยู่วะ หา
‪ฉันจะฆ่าแกซะ
‪นี่เอ็งทำอะไร
‪ขอโทษฮะ ขอโทษ...
‪พ่อฮะ
‪พ่อฮะ ผมขอโทษ ยกโทษให้ได้ไหม
‪สุดท้ายแล้ว เมื่อไม่มีเงิน ‪ก็เป็นอิสระไม่ได้หรอก
‪ฉันได้ยินแต่เสียงคนหัวเราะ
‪เสียงหัวเราะล้วนๆ
‪เพราะเครื่องเล่นพังน่ะสิ
‪เมื่อคืนฉันอยู่อย่างดึก
‪พอเอาไปซ่อมเดี๋ยวก็ได้ยินเอง
‪พูดเรื่องอะไรวะ
‪เอาคืนมาสองหมื่น
‪สองหมื่นเหรอ
‪รีบๆ คืนมาเลย
‪- หนวกหูโว้ย ‪- ไอ้เวรตะไลนี่
‪- คุณลูกค้า พอเถอะค่ะ ‪- เอาของปลอมมาหลอกขายฉัน
‪แกมันไอ้โรคจิตต้องแอบฟังชาวบ้าน
‪เฮ้ย ฉันรู้นะเว้ย
‪อันตราย
‪นักบินกับแอร์โฮสเตส ‪ระเริงรักในม่านรูด
‪เฮ้ย แกอยากได้ไอ้นั่น ‪ขนาดนั้นเลยหรือไง
‪รู้หรือเปล่าว่าหมายถึงอะไร ‪ไอ้ลามกนี่มันก็จินตนาการไปเรื่อย
‪ไม่ได้ลามกโว้ย
‪หนวกหูเว้ย ไอ้บ้า
‪ถ้าก่อความวุ่นวายอีกล่ะก็นะ ‪ฉันไล่เธอออกแน่ โทชิ
‪รู้แล้วน่า มาม่าซัง ขอโทษนะ
‪มาม่าซัง วันนี้ก็สวยเหมือนเดิมเลยนะ
‪เธอก็เหมือนกัน เอาล่ะๆ
‪ฉันชื่อโทชิ ขอบใจที่ช่วยไว้นะ
‪มาๆ เดี๋ยวรินให้นะ
‪เอาล่ะ
‪พอแล้ว
‪อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪ขอแก้วทางนี้หน่อย
‪จะมาขายอะไร
‪หา ใจดีฟังฉันด้วยนะเนี่ย
‪นี่ๆ นี่ไง
‪นี่ไงๆ
‪นี่แหละ อันนี้
‪เทปอัดเสียงมาจากโรงแรมย่านซูซูกิโนะ
‪นั่นแหละ
‪ของปลอมเหรอ
‪ไม่ใช่สักหน่อย ‪ไอ้นั่นมันบ่นเพราะจนต่างหาก
‪นี่มันของจริงยิ่งกว่าจริงซะอีก
‪เนื้อหาล่ะ
‪เรื่องชู้สาวยอดนิยมนั่นแหละ
‪เสียงครางระทวยเลยล่ะ ‪พวกคุณแม่บ้านน่ะ
‪ลุงนี่เจ๋งโคตร
‪ไม่อยากฟังเรื่องแนวนั้นสินะ
‪ทั้งชีวิตฉันทุ่มเทให้อีนั่น ‪กับครอบครัวมาตลอด
‪ก็เข้าใจความรู้สึกอยู่นะ ‪แต่เรื่องนั้นลุงเป็นฝ่ายผิดนี่นา
‪ฉันผิดยังไง
‪ก็ลุงทำให้เมียพอใจ ‪กับเซ็กส์ไม่ได้ยังไงล่ะ
‪มีแต่เงินมันไม่ได้นะ
‪งั้นฉันก็มีเรื่องจะพูดเหมือนกัน
‪มีอะไรไม่พอใจก็พูดมา ‪ถึงจะเพิ่งพูดเอาป่านนี้ก็เถอะ
‪ก็นะ ใครๆ ก็มีเบื้องหน้าเบื้องหลัง
‪เรื่องตัณหาราคะกันทั้งนั้นแหละ ‪รู้ใช่ไหมล่ะ
‪ก็จริงอยู่
‪ต้องเติมเต็มความต้องการ ‪สุดเบื้องกันหน่อยแล้วแหละ
‪สุดเบื้องเหรอ
‪ก็มันซ่อนอยู่ จะไปรู้ได้ยังไง
‪ถือว่าแทนคำขอบคุณแล้วกันนะ
‪ฉันให้ดูเอาไหมล่ะ โลกเบื้องหลังน่ะ
‪โอ้
‪- สวัสดีครับ ‪- อ้าว เออ ขอบใจ
‪- ขอบคุณครับ ‪- อะไรเนี่ย
‪- ผู้ชายสองคนนั้นเป็นเกย์หรือเปล่า ‪- ตายแล้ว
‪ไง
‪เข้าไปหรือยัง
‪จัดไป
‪เอาล่ะ ไปกัน
‪ลองใส่ดู
‪อะไรเนี่ย
‪นี่ไง เบื้องหลัง
‪จะดูไหม
‪มาแล้ว จะเสร็จแล้ว
‪เบื้องหลังน่ะ มนุษย์เราก็เป็นแบบนี้ ‪กันหมดนั่นแหละ
‪นี่ก็คือสถานที่แห่งความอีโรติกไงล่ะ
‪ทำอย่างนี้กับผัวไม่ได้ล่ะสิ
‪ไม่ได้ ได้กับคุณคนเดียวนั่นแหละ
‪ดีจัง
‪เจ๋งที่สุดเท่าที่เคยทำมาเลย
‪จะบ้าตายอยู่แล้ว
‪ครั้งแรกเลย
‪(ภรรยาของพนักงานขายหนังสือเรียน ‪ภาษาอังกฤษกับชายแปลกหน้า)
‪ฉันจะขายอันนี้แหละ
‪ขายไม่ได้ง่ายๆ หรอก
‪น่าสนใจมาก
‪เทปดักฟังแท้ๆ แต่เสียงชัดแจ๋ว ‪ต้องขอประทานโทษด้วยครับ
‪น่าสนใจ นายก็เหมือนกัน ‪เดี๋ยวฉันซื้อเลย
‪ขอบพระคุณครับ คุณเจ้าของร้าน ‪รสนิยมยอดเยี่ยมจริงๆ
‪เท่านี้พอไหม
‪ขายได้แล้ว
‪เทปหนึ่ง 3,000 เยน ‪รวมเป็น 60,000 เยน
‪น่าสนใจมาก
‪นี่ลุง เป็นพนักงานขายมาก่อนเหรอ
‪ใช่ วันๆ ขายเทปได้กี่ตลับล่ะ
‪อย่างมากก็วันละสองตลับ
‪งั้นเราไปร้านอื่นด้วย นึกถึงต้นทุน ‪กับค่าจัดทำแล้วต้องขายวันละ 60 ตลับ
‪เฮ้ย เดี๋ยวก่อนสิ
‪จะมาเป็นหุ้นส่วนฉันเหรอ
‪ไม่ได้หรือไง
‪ลุงเตรียมใจเข้าวงการนี้แล้วเหรอ
‪ฉันอยากขายความต้องการทางเพศ ‪ของมนุษย์ให้ได้น่ะ
‪แล้วนี่ล่ะ
‪อ๋อ
‪หนังสือโป๊ที่ห่อพลาสติกไว้ ‪ไม่ให้เห็นด้านในยังไงล่ะ
‪หนังสือห่อพลาสติกเหรอ
‪ก็คือหนังสือที่ชวนให้ซื้อ ‪เพราะนึกว่ามีเนื้อหาแจ่มๆ ไง
‪เป็นหนังสือโป๊แบบใหม่น่ะ
‪ไอ้คนคิดนี่มันสมองเพชรจริงๆ
‪เดือนหนึ่งขายได้กี่เล่มล่ะ
‪- เดือนหนึ่งขายได้เกินล้านเล่ม... ‪- ล้านเล่มเลยเหรอ
‪เรื่องโป๊ๆ ทำเงินได้อยู่แล้ว
‪โทชิ
‪- จู่ๆ เรียกกันห้วนๆ เฉยเลย ‪- ทำหนังสือแบบนี้ได้ไหม
‪ก็พอได้อยู่
‪- หยิบ "โชว์ไทม์" มาหน่อย ‪- อ๋อ โชว์ไทม์
‪ห้ามกลับลำแล้วนะ
‪ฉันรู้น่า
‪เดี๋ยวมา