Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Мамо!
Доаѓам!
Ова е тато. -Тој го снима видеото.
Колку годни имаш, Нини? Една и пол.
А ти, Роса?
Три. Три и половина.
Каков ти е тој специјален појадок?
Мусли со чоколадни трошки.
Подготвена си да тргнеш?
Не, не сакам да одам.
Целата моја кариера снимам филмови за луѓе и животната средина
и тоа како сме нераскинливо поврзани.
Сум снимал во над 30 земји и во многу опасни услови и ситуации...
Но ова ми личи на најголем предизвик досега.
Здраво, мили мои. Успеав.
Тука е ноќ. Одам кон мојот хостел.
Имам трема што ќе ги запознаам сите утре изутрина
и за тоа што нѐ чека,
но сега ќе се обидам да поспијам.
Ве сакам. Чао.
Посада составена од жени ќе исплови во северниот Тихи Океан...
На едномесечна истражувачка мисија...
За да го процени фаталното влијание на пластиката на нашите океани.
Дестинација: Големата депонија Пловиме низ можеби најгустата
зона на акумулација на ѓубре во еден океан на планетава.
Жените на "Си Драгон"
ќе се фокусираат на проучување на влијанието на пластиката
на морскиот свет и токсините на нашите тела.
Кога ќе помислиме дека купот со ѓубре
ни е поблиску до најголемата копнена маса...
Емили Пен е британскиот капетан и амбасадор на "Скај Оушн Рескју".
Пен е еден од основачите на "Ексепдишн".
Утрово зборуваме со Емили... Добро утро. -Добро утро.
Ја проучуваш штетата која пластиката
ја нанесува на океаните со години...
Се обидуваме навистина да сфатиме
какво влијание има пластиката на нашите океани,
нашата животна средина и на нас.
Со такво прашање фокусирано на жените,
сакав да се нафатам да го решам со женска посада.
Како се чувствуваш во врска со идната мисија?
Многу возбудено, но и нервозно.
На бродот работиме на 10 различни научни проекти
заедно со други научни институции и универзитети.
Здраво, јас сум Роуан, една од научничките на бродот.
Ова е многу кул трагач кој ќе го закачиме
на големо парче отпад кое ќе го најдеме во вителот.
Од ова патување сакам да добиеме извонредни нови научни факти,
но и жените на бродот да почнат да сфаќаат
што можат да сторат на копното.
Нашата посада е составена од неверојатни жени.
Тие се научници, новинарки уметници, режисери и креатори...
Но не се морнари.
Како се чувствувам?
Имам многу разни емоции, и не само убави.
Ова е голем предизвик за мене.
Имам морска болест и нема да го видам семејството цел месец.
Малку се плашам од бури, но се соочувам и со стравот од пловење.
Го преминуваме северниот Тихи Океан
по рута по која обично не се плови
за да поминеме низ вителот, овој огромен вител од морски струи
во кој се вовлекува пластичното ѓубре
и останува таму, по што го добил и името
"Големата депонија на Тихиот Океан".
Неколку луѓе се морнари, но останатите беа избрани бидејќи
сме стручњаци во нашите сфери,
а не поради нашето искуство во пловењето.
Јас сум Кристин. Ова ќе ми биде скромниот дом следните 3 недели.
Ова е нешто сосема ново за мене.
Сум била во вода само околу 1 час во залив,
па 3 недели во Тихиот Океан ќе ми бидат
сосема нова, возбудлива авантура.
Каде ти е креветот?
Еве го. Бр. 7.
Со кого делиш кабина?
Ова е тимот од соништата!
Јас, Ана, Кристин и Кетрин.
И уште некој. Кристина? -Не, Кристина е тука.
Тогаш, можеби со Сири? -Можеби.
Ќе видиме. -Добар тим.
Знаете кога ќе се вселите во нова куќа или стан,
и мора да ја видите кујната?
Каде сакате да ви стојат разни работи...
Каде сакате да стојат чашите?
Муслите, зачините...
Морам да смислам каде сакам да стојат.
Немам многу полици.
Прогнозата е прилично сурова.
Имаме ветер од 30 јазли кој ќе удира во предницата на бродот.
Следните неколку дена ќе бидат многу тешки.
Нешто на што сосема не сме навикнати.
На патувањево ќе има случаи кога сите ќе се чувствуваме лошо.
Но погледнете ги луѓето околу вас. Чувајте се.
Тоа ќе нѐ одржува.
Здраво, девојки. Ќе одам на бродот утре изутрина.
Тука сега е ноќ. Се гледа?
Се качувам на бродот. Убаво да си поминете во градинка.
Многу, многу ве сакам.
И ќе се видиме наскоро. Ве сакам.
Каков добар знак за нас!
Ова е реалност! -Конечно стана реалност!
Сето планирање и вложено време конечно станаа реалност!
Енди, ова е последен пат да имаме мрежа
додека да стасаме во Ванкувер за 3 недели.
Не ми се верува дека нема да зборувам со тебе
и девојчињата цело ова време.
Ги запознав другите жени. Многу се фини.
Лошо ми е, а водата има одвратен вкус.
Цедам лимон во неа за да го подобрам вкусот.
Но немаме неограничена количина лимони.
Морето веќе е многу понемирно од што очекувавме.
Белки нема да биде толку немирно да не можеме да го сториме
тоа поради што испловивме.
Како и да е, многу ве сакам и ќе се слушнеме кога ќе стасаме.
Сири, не оди. Ако отидеш, нема да се вратиш никогаш.
Засекогаш ќе "заглавиш" во науката.
Да, ќе "заглавиш" во научните шкафчиња како нас.
Што ќе готвиш за вечера?
Не знам, што и да имаме што треба да го искористиме,
во тенџере, со торитиљи и лут сос.
Не можам да замислам да готвам тука.
Не знам како ќе функционира ова.
Не готвам на копно, па ова ќе биде...
Имам морска болест.
Да...
Во моментов е околу 4.20 ч.
Се ротираме во 3 набљудувачки групи
и тукушто ја започнавме втората смена.
Кога тргнавме, убаво беше кога се оддалечивме од островот
и го видовме копното за последен пат...
Секоја од нас се обидува да се навикне.
Последните 24 ч сме навалени под доста остар агол.
Гледаме како стомаците ни се однесуваат на отворено море.
Некои се подобро од другите.
Убаво беше кога стасав на пристаништето
и за прв пат ја видов групата
која претходно ја знаев само преку Скајп.
Мислам дека исчекувањето
беше меѓу потешките делови на патувањето досега.
Знаете, дивината е непозната.
Не знаете каде одите и што правите.
Дали спакував тоа што треба? Дали сите ќе се согласуваме?
Лично јас многу се радувам
што ќе видам дел од светот кој повеќемината не го виделе.
Слушаме многу за тоа на вести и преку медиумите,
но мислам дека ќе биде неверојатно од прва рака
да се види што се случува во вителот во северниот Тихи Океан.
Јас сум дизајнер на пакувања.
Треба да дознаам каде завршуваат пакувањата на нашите потрошувачи,
пластичните амбалажи, и што навистина се случува таму.
Поминав во овој дел од океанот кога за прв пат пловев околу светот,
и не барав пластика, но тогаш ја видов.
Кристин, што правиш?
Перам облека!
Живот под 45 степени.
Сака ли некој да опише на што мириса долу?
Мириса на...
Подрасипан зеленчук
измешан со...
Не е лошо. Не мириса лошо, нели?
Причината за создавање на пластиката
е што е неверојатен материјал кој трае засекогаш,
и тоа и го сторивме.
Навистина создадовме материјал кој трае засекогаш.
Не ми се верува дека одиме во област каде се истура
пластика веројатно уште од 1950-тите.
Се радувам што ќе ја видам од позиција на научник.
Добре дојдовте во лабораторијата.
Тука чуваме голем дел од техничката опрема.
И спиеме... И правиме сѐ друго... И живееме.
Јас сум истражувач во сферата на микропластиката,
а конкретно работам со морски желки.
Тукушто го завршив докторатот.
Кога почнував, никој не го истражуваше тоа.
Не знаевме колкав проблем е за популацијата на морски желки
и како се зголемува со геометриска прогресија.
За ова патување најважно е веројатно што ги проучував по испилувањето.
Од плажите каде созреваат јајцата испливуваат
во пелагиски зони како вителот, и доаѓаат тука за да се развијат.
Во минатото тоа беше многу погодно за нивниот развој,
зашто сета храна беше таму.
Така нивниот животен циклус еволуираше
кон пловење во тие зони на акумулирање на океанските струи.
Но сега пластиката надоаѓа толку брзо,
што тоа го нарекуваме "еколошка стапица".
Желките се фатени во стапица во нивната еволуциска историја
и одат во најзагадените делови на светот за да растат.
Да можам да одам и да видам дали има клучни развојни животни средини
каде што малкумина луѓе можат да отидат и да видат ќе биде доста...
Интересно, но мислам и доста загрижувачки.
Работам за "ТОМРА", норвешка компанија.
Работам со сѐ, почнувајќи од анализирање
бројки до рециклирање податоци за животната средина
и одење на вакви патувања, работење со луѓе од целиот свет
и дискутирање како да дојдеме
до системски промени за да ја контролираме пластиката
со цел да не завршува во океаните.
Врвот во последните 48 часа ми беше
што никогаш толку не сум се плашела од пиење вода
и одење во тоалет во животот.
Но сѐ друго беше фантастично.
Кога им кажав на некои пријатели дека ќе патува тим од жени,
рекоа: "Што? Како е тоа можно?"
Им реков: "Чекајте и ќе видите."
Што се готви?
Што мислите за бурата која доаѓа?
Возбудени сме!
Исплашени!
Подготвени.
Ова беше лудо... Видов како се израдува.
Сири, време е за твојата смена.
Минатата ноќ за прв пат почувствував нервоза и страв.
Мислам дека беше тоа што сфатив дека сме на брод среде океан сами.
Ако нешто тргне наопаку, мора самите да се спасуваме.
Што се случува тука?
Не сум баш сигурна.
Ме замолија да поправам нешто, но не знам што е тоа.
Компресорот на фрижидерот кој се наоѓа тука
од време на време тропа,
и мислиме дека можеби се потрошил фреонот.
Трета среќа со обидот за поправка утрово.
Но бидејќи сме под агол, постојано летам натаму.
Затоа јас служев како потпирач.
Џен ме потпираше.
Каква е временската прогноза?
Кај Сан Франциско во моментов има доста низок притисок
кој турка силен ветер кон овој дел од Тихиот Океан.
Се обидуваме да му избегаме и да го престасаме
пред да дојде зад нас и да стасаме до мирен дел.
За да може да се занимаваме со наука!
ДЕН 6: 227 КМ ОД ВИТЕЛОТ
Последен пат видовме копно првиот ден.
Оттогаш видовме само птици и многу летачки риби.
Видовте ли пластика?
Да, особено вчера забележав дека постојано плови покрај нас.
Се гледаат парчиња со олкава големина.
Има и поголеми предмети како кофи, и помали отпадоци.
За 5 минути видовме 11 парчиња пластика.
И тоа додека јадевме и не бевме концентрирани на водата,
но сепак видовме како плутаат во близина.
Видовме шишиња, големи парчиња од гајби...
Помали парчиња за кои не сме сигурни што се... Многу опаковки.
Тоа не е добар знак за она што допрва ќе го видиме.
Се подготвував да видам многу пластика, но не и да ја видам
олку често олку рано.
И тоа во такви услови во водата.
Сѐ уште сме под 45 степени.
Затоа и не можеме да ги правиме сите тестови кои сакаме.
Но веќе гледаме пластика.
Би било добро да можеме да земеме примероци од кофите
и од мрежите, но во моментов не можеме да спуштиме
во водата поради условите во морето.
Работата е што не видовме копно или друг брод.
Па, од каде доаѓа тоа?
Да.
Албатрос дојде да се поздрави.
Повеќе би сакала да не ги среќаваме тука,
зашто се спуштаат на површината на океанот барајќи лигни
кои изгледаат исто како беливе парчиња пластика
кои ги гледаме на површината на океанот.
Знаеме дека ги земаат и ги носат назад кај малечките.
Стасавме до вителот на северниот Тихи Океан.
Не треба да е олку немирно, но бидејќи сега сме во област
каде шансите да има пластика се големи,
и ја гледавме преку палубата дури и во овие услови,
сакаме да се обидеме со фрлање мрежа.
Ова е крајот на мрежата од 333 микрони.
Го закачуваме на самиот крај,
и го сечеме со овие ножици
за да не испадне во водата.
Во овој дел ќе го собираме примерокот.
Ќе ловиме со мрежа.
Користиме мрежа "ража" за да бараме примероци
и да собереме податоци за загадувачите...
Какви загадувачи се апсорбираат на површината на пластиката,
и дали нешто расте на нив.
Убаво е што застанавме.
Треба да падне со овој дел нагоре.
Речиси да го турнеме на место.
Во исто време Роуан ќе го пушти.
Навистина личи на ража!
Супер. Сега треба да причекаме 30 минути.
Супер е да се занимавате со наука.
Наука! -Наука! -Наука!
Тајмингот треба да ни биде колку е можно попрецизен
за да имаме примерок со иста должина од секоја мрежа.
Не ми се верува колку мали парчиња гледаме сега,
откако бродот забави и невремето го снема.
Поминуваат крај нас секоја секунда.
Да, гледам сѐ повеќе. Како да е насекаде.
А ние сме во средина.
Сите делови на океаните на светот се поврзани
и пластиката која ја гледаме може да доаѓа од Централна Америка,
од Јапонија...
И каде и да влезе во вода, може да заврши било каде.
Тука сакаме да дознаеме
колку пластика има на површината на океанот,
како влијае на морскиот свет,
и кои се токсичните имликации од нејзиното присуство.
Како влијае на нас, нашите тела и нашето здравје.
Неверојатно е што плови во 3000 м вода.
Добро, сега ќе се обидеме
да ја изброиме и класифицираме најдената пластика.
Крајот на мрежата го туривме низ сито, а имаме три нивоа на сеење.
Ова се поголемите фрагменти,
овие се средни и овие најмали,
кои ќе мора да ги видиме под микроскоп.
Ќе гледаме макро и микропластика.
Микропластиката е помала од 5 мм, а макроплатиката поголема од 5 мм.
Видете, риба! -Да, мала риба!
Ја поделивме на две категории.
Првата се топчиња.
Ова е суровата материја пред пластиката
да биде претворена во друг производ.
Следната категорија се жици.
Тоа е нешто што може да доаѓа од јаже, на пример...
Мали фрагменти јаже.
А потоа фрагменти потврда пластика,
какви што се најголем дел од нашите примероци.
Филм кој е како растеглив материјал за пластични кеси.
Пената е стиропор.
Но сѐ уште немаме најдено нешто такво.
Не ги наоѓаме на површинските јажиња многу,
зашто кога стиропорот доаѓа во морска вода,
тоне на дното зашто има многу воздушни џебови.
Кон бродското дно!
Може да одат тука.
Господи. Чао! -Чао!
Таму ги чуваме примероците.
Има сѐ повеќе големи парчиња пластика.
Постојано надоаѓаат нови. Неверојатно.
Видовме како нѐ одмина големо парче мрежа
и нешто што изгледаше како половина кофа.
Се наоѓаме во едно од најзафрлените катчиња на земјата,
а околу нас има само вода и пластика.
На секои неколку секунди има нешто што плови
покрај бродот, а што можеме да го идентификуваме.
Ова е последниот слој од најситна мрежа.
Пластиката не се гледа со голо око,
но дури и сега гледам ситни сини влакна
како плутаат внатре.
Од рибарски мрежи?
Можеби од мрежи, можеби од јажиња...
Можеби од нечиј испран дуксер...
Накратко ќе позборуваме што се случуваше денес
за науката...
Браво за сите. Кој уште не видел?
Условите на морето денес се сериозни,
што значи дека многу пластика е потисната под површината
и не сѐ испливува горе.
Веќе имаме многу пластика која тоне...
Во примероците има повеќе пластика
отколку што сме нашле во други витли.
Навистина вознемирувачки.
Замислете да може да ставите рендгенски очила
и да ги видите сите парчиња... Кога гледате,
со малку светлина... Како сѐ би изгледало.
Кога само во еден примерок имаме стотици.
Буквално сме среде недојдија, а гледаме толку многу отпад.
Како е...
Ме вчудовидува дека собравме толку многу.
Особено кога морето е олку немирно... Ова е премногу.
Делот за облеката и полиестерот, колку многу се испира во одводите.
Перете дуксер,
и колку парченца микропластика се слеваат во одводот?
Тоа е сосема друго ниво кое не се ни гледа со голо око.
Никогаш не сте помислиле на тоа како на било што опасно.
А работата е што е и евтино.
Во смисла дека материјалот е евтин. Но на друг начин
е и тоа како скап, како што може да видиме тука.
Здраво. Неверојатно е, но и прекрасно.
Навистина? Изгревот ќе биде убав.
Брановите се огромни.
Чувствувам!
Како што пловиме на сѐ поотворено море, ги запознавам жените подобро
и секоја има своја приказна која ја довела дотука.
Поминаа 6 г. откако дадов отказ,
го сменив факултетот, го откажав станот, го оставив момчето
и се преселив на Хаваи за да учам индустриска екологија
и науката зад циркуларната економија,
зашто сакав да научам повеќе за климатските промени
и тоа како нашиот начин на живот влијае на планетата.
Го обожавам океанот!
Ова е од Норвешка.
Ова е од главниот град Осло, каде што живеам.
Мојата работа сега е повеќе ориентирана на стратешки дизајн
и обожувам да работам на истражувања и заклучоци.
Сега сакам да го истражувам
светот и можностите.
Имам многу идеи за тоа како да ги искористам моите знаења...
На подобар начин
од што го правам тоа сега.
Пораснав на островот Мен.
Тоа беше посебно место да се биде дете.
Мило ми е што пораснав таму.
Ова е моето семејство.
Ова е мајка ми.
Таа е најфантастичната жена која ја познавам.
Извинете, не знам зошто се расплакав.
Таа создаде прекрасен живот за нас.
Немавме многу пари, но ќе одевме на плажата да појадувавме мусли
наутро пред училиште,
или се капевме кога и да имавме можност.
Секогаш ми се случуваа многу нешта во животот,
па на училиште бев малку "занесена".
Одев како што ме носеше животот.
Се сеќавам дека реков дека сакам да се занимавам со наука.
Ми рекоа: "Но си одбрала многу уметнички предмети."
Така што на завршните испити
полагав уметност, физика и текстил, или нешто слично лудо.
Воопшто не бев подготвена за научна дејност.
Ми рекоа дека не се сигурни.
Но еден учител многу ме поддржуваше.
Ми рече само да се обидам.
Што лошо може да се случи?
И се обидов, и успеав во областа на наука за океаните.
На првото предавање првата недела, слушав и си мислев:
"Токму ова сакам да го правам до крајот на животот."
Во тој миг сѐ ми се разјасни.
Мислам дека имав голема среќа.
Тоа не треба да се потценува.
Да најдете нешто што навистина ви се допаѓа и сакате да го работите.
Денес сопругот ми прати мејл. Многу сум среќна.
Леле!
Ми пиша дека ги однел децата на пловидба по езерото Онтарио.
Децата решиле да земат примерок со кофа
и донеле микроскоп.
Засега добро го повторуваат тоа што го правиме ние.
Тоа е одлично.
Кога гледате како децата ја копираат мајката,
облекуваат штикли и шетаат наоколу...
Наместо тоа, ја копираат мама со сито и кофа со вода.
Мислам дека тоа е прекрасно.
Супер е да се прават научни експерименти.
Прво ќе се опишам себеси.
Ќе речам дека сум мајка, зашто кога ќе станете мајка,
секогаш ќе бидете тоа, и потоа го носите тоа со себе.
Родив 4 деца за 4 години.
Тоа не ми беше многу умно,
но некогаш животот ни носи изненадувања
и близнаците беа едно од нив.
Агрономијата за мене е предавање за најдобрите практики
за животните, нашите растенија и почвата.
Имав голема страст за таа тема.
Науката за агрокултурата.
Работев како професор 5-6 г.
Студентите беа идни генерации фармери.
Уште имам научна заднина.
Уште го имам истиот интерес и страст.
Најмногу ќе помагам со загадувањето од пластика
кога ќе имам шанса да се поврзам со луѓето и да го споделам тоа.
Кога ти е важно и знаеш дека е така,
можеш да ги смениш постапките.
Ние бевме првата компанија
која произведува шишиња од пластика од океаните.
Како дизајнер, навистина сакав да ја раскажам приказната
и да им објаснам на луѓето:
"Ова што го правиме е неверојатно."
"Ајде да ја кренеме свеста."
Најважно е да се крене свеста и да се осигуриме потрошувачите,
кога стојат пред рафтовите, да почнат да мислат,
да ги сменат ставовите и да размислат:
"Од каде доаѓа пластикава?"
"Зошто е тука? Зошто изгледа вака?"
Личи на нешто големо.
Нешто пластично...
Не знам што ќе видиме. -На десната страна.
Да ја намалиме брзината до крај.
Научникот за кој работиме, Максименко,
е многу заинтересиран за инвазивни видови.
Работата со овие мали парчиња ѓубре, додека пловат низ океаните,
се однесуваат како вештачки корални гребени
бидејќи мрежите и парчињата ѓубре се совршена можност
на нив да растат мали организми
и на крај добивате цел океански синџир на исхрана
кој потекнува од топче.
Го интересира како тоа значи дека крајбрежен вид од Јапонија
може да патува преку океани
до места каде всушност не би требало да биде.
Ни даде еден од неговите сателитски трагачи.
Кога ќе го извадите магнетот, ќе почне да пренесува.
Тој работи со НАСА
за да ги набљудува и следи пливките кои се движат
и потоа ќе може да набљудуваат како се движат во океанските струи.
Потоа ќе испратат голем брод да ги земе
и пак да ги проучуваат видовите кои се на нив.
Карин, ти внимавај на ајкулите!
Држете ги нозете горе, дами!
Внимавај на скалите.
Фрливме топка!
Сѐ уште изгледа добро?
Каква беше температурата? -Прекрасна!
Го имаме трагачот. Го закачивме на место,
и сега гледаме како се губи во далечината со трагачот на него.
Сега ќе може да го следиме преку сателит.
Сега ја чекаме мрежата "ража"
и ќе турам ракавици кои не смеат да допираат ништо
и ќе се подготвам за физичкиот и умствен предизвик
да ја преминам палубата без да допрам нешто.
Што е навистина тешко!
Но за среќа Сири ќе ме крене.
Во 2014 г. го преминавме Атлантскиот Океан,
однесовме примероци во лабораторија
и сите беа неупотребливи.
Имаа преголемо загадување од бродот,
облека и разни други работи.
Низ годините развивме протоколи
и користевме разни начини на собирање примероци
за да ја елиминираме и избегнеме контаминацијата.
Ова изгледа како некој да го јадел.
Секој пат кога фрламе мрежа во 5-те витли,
гледаме во малава епрувета
и сите парчиња на кои може да има живи организми.
Ако изгледа интересно или е нешто што не сме го виделе порано,
го ставаме тука, таа прави секвенционирање на ДНК
и дознаваме каков организам живее на пластиката.
Роуан, како се викаат?
Еден вид морски планктони.
Навистина се кул и многу се важни.
Тие се на врвот од синџирот.
Ако тие умрат, со нив ќе умрат сите морски суштества.
Така ми кажа научникот.
Многу се кул.
Бидејќи пластикава е толку ситна,
измешана е со многу органска материја на површината на океанот,
и многу животни мислат дека е храна,
па влегуваат во нив и така можат да умрат од глад,
зашто имаат премногу пластика во стомаците
и не можат да внесат хранливи состојки.
Но и фактот дека пластиката се прави со хемикалии,
па други хемикалии се лепат на пластиката,
која исто така влегува во синџирот на исхрана.
Одредена пластика, кога првобитно е произведена,
е направена со одредени хемикалии кои ѝ се додавани
или за да ја направат порастеглива, или отпорна на оган.
Сега знаеме дека многу од овие хемикалии
кои се додаваат се многу токсични
и навистина штетни за човековиот и морскиот свет.
Има докази дека дури и планктоните ја внесуваат,
а кога имате пластика консумирана од организам
на дното на секој синџир на исхрана,
јасно е дека има големи импликации по покрупниот морски свет,
но и по нас, зашто ние сме на врвот на тој синџир
и јадеме риба која може да е контаминирана
со штетни и токсични хемикалии од пластиката.
Ќе ги прегледаме цревата.
И остатокот. -Утре ќе имаме убаво суши и сашими.
Вегетаријанка си? -Не, не сум.
Сакаш туна?
Дали сакам туна? Ја обожавам.
Свежа или зготвена? -Туна? Ја обожавам!
Дали би ја сакала и ако ѝ најдеш пластика во стомакот?
Веројатно не. Белки нема да најдеме пластика.
Кога ќе го јадеме ова, Ана?
За околу 1 час.
Суши!
Имаме два вида суши.
Соја, ѓумбир, сусам и лук со лимон.
Превкусно е! -Леле!
Нема посвежо суши од ова!
Можеш да ни раскажеш што правиш?
Само ќе... Ова е дел од црниот дроб.
Ќе го тргнам ова за поубаво да гледам што правам.
Види го ова!
Што е тоа? -Има многу миризлив црн дроб.
Тоа е онаа која уште не сме ја јаделе?
Не, онаа која ја јадевме.
Тукушто го изедовте ова за ручек.
Можно е да има биоакумулација на многу од токсините
за кои зборувавме.
Во нашиот океан има многу хемикалии.
Стабилни органски загадувачи, огноотпорни хемикалии,
тресет и пестициди со флуорид...
Кога ќе дојдат во допир со пластика, се лепат на површината
а тоа се хемикалии кои не би сакале да се во нас.
И поради нивната отпорност, никогаш не ги снемува.
Ја тестирав сопствената крв за присуство на 35 хемикалии
забранети од ОН поради токсичност за луѓето и животната средина
и од тие 35 хемикалии, најдов 29 во моето тело.
Тие предизвикуваат рак или хормонални нарушувања.
Ги имитираат нашите хормони
и спречуваат движење на овие важни хемиски пораки во нашето тело.
Особено кај бремените жени,
каде хормоните се од клучна важност.
Им ги пренесуваме на нашите деца преку породувањето и доењето.
Здраво, јас сум.
Не знам зошто го снимам ова,
зашто нема да го добиете додека не стасаме на копно.
Само многу ми недостасувате и постојано мислам на девојчињата.
Кога ги родив и ги доев,
и на што ќе бидат изложени во нивниот животен век.
И што тоа ќе им стори.
Денес имаше толку многу пластика.
Станува сѐ полошо.
Како да се крева густа магла, но пластична.
Тешко е да се опише со зборови
и да се забележи на фотографија и на видеоснимка,
бидејќи е толку ситна.
Иако ова се огромни простори.
Пред некој ден Сели виде како поминува цело столче.
Со сите 4 ногалки.
Има докази за човечкото влијание насекаде.
И тоа е... Ова е она "некаде".
Кога луѓето фрлаат нешто некаде, ова е тоа "некаде".
Го фрлаат тука. И не е...
Не го снемува. Живее на нашата планета,
во нашите океани, на ова далечно место.
Тука самата големина на местово
го прави уште повеќе...
Не знам дали е нереално или пореално, Не знам... Да.
Надреално. -Се чини многу надреално.
Пловиме со километри низ водиве и кога ќе погледнам кон водата,
од она што го "уловивме"
и од она што го гледам тука, знам дека секој см од овој дел од океанот
има пластични парчиња во него,
само ние не ги гледаме.
Се наоѓаме на 1 280 км од копно,
а малечково плива наоколу
со сите тие пластични парчиња тука.
Сигурно ги џвака во моментов.
Господе, има толку пластика!
Како да е мал чеп или нешто такво.
Или капаче. Можеби е капаче.
Господи, види го ова. Зарем не е ужасно?
Ова е најмногу досега. -Види, се гледаат мали рипчиња.
Толку многу плови покрај нас.
Би рекла, над 1 000 парчиња. -Навистина? -Да.
Опколени сме.
Знам.
Каде и да погледнеме, гледаме ново парче пластика.
Тоа ме тера да мислам дека сите тие парчиња
се од различни предмети фрлени во океанот.
Замисли колку предмети требале да се распаднат
за да настанат толку парчиња.
Не ми се верува.
Мислам дека тукушто најдов микротопче...
Едно од ние кои се среќаваат во козметички препарати.
Толку е ситно што не го гледам.
Почнав да работам со желки ненамерно.
Кога седите со нив на плажите за созревање,
навистина сфаќате дека седите до диносаурус.
Постојат толку долго, што нема да еволуираат доволно брзо
за да се справат со сѐ што исфрламе во животната средина.
Нема да можат да еволуираат доволно брзо
ни за да препознаат дека тоа не е храна.
Ако сите престанат да користат пластика утре,
ќе смени ли тоа нешто?
Веќе ја има во природата толку многу,
но мора да сториме нешто сега, зашто ќе биде само полошо.
Тогаш ќе може да сфатиме каква штета прават
и да пробаме да се справиме со неа.
Но нешто мора да се стори сега.
Го најдовме најлошиот примерок досега.
Сфаќам дека проблемот е сосема поинаков од она што го очекував.
Речиси е невозможно ова да се исчисти.
Мислам дека многу луѓе имаат замислена слика
на големата депонија во Тихиот Океан како остров од ѓубре...
Остров од ѓубре преку кој буквално можете да преминете.
Но мислам дека всушност е пошокантно
да се види сета оваа ситна пластика.
Кога само ќе помислам на себеси
и колку пластика имам употребено во животот...
А јас сум само еден човек.
И сета таа пластика е сѐ уште на планетава.
Ние сме само оваа
мала точка тука.
Пред 2 дена поминавме две часовни зони.
Сега сме на ничија земја. -Така е.
Тука.
Времето е убаво. -Да, прекрасно време.
Одлично за работа на терен. Лесно...
Топло...
Суво...
Малку е тешко, нели? -Да, навистина е тешко.
Мислам дека сите дојдовме до некаков ќор-сокак.
Сета таа пластика. Не можеме да ја исчистиме.
Парчињата се толку мали и ги има толку многу,
и толку се навлезени во морскиот свет.
Работата всушност почнува на копното.
Пластика.
Ова беше неверојатно!
Тиркизни сенки... -Ќе ми биде подобро...
Многу забавно. Толку живо!
Не постои само еден одговор, но убавината во тоа
е дека има многу работи кои можеме да ги сториме.
Ќе смислиме секакво можно решение кое ќе ни падне на ум,
за кое мислиме дека ќе спречи пластиката да заврши во океаните.
Што велите за оданочување?
Или данок на пластика.
Даночни олеснувања за непластичен материјал.
И веќе го гледаме тоа.
Веќе има доста земји каде можете да увезете хартиени
и биоразградливи пластични кеси ослободени од данок.
А за увоз на обичните пластични кеси плаќате многу висока давачка.
Поголемите компании како "Теско", "Ко-оп" и "Маркс и Спенсер"
можат да нудат повеќе продукти без пакување, за луѓето да имаат избор.
Бидејќи тоа е голема работа.
Не е важно колку сте етички настроени,
ако си го заборавите ручекот
и отидете во таква продавница, сѐ е покриено во пластика.
Си мислите што да правите.
Што е потребно за супермаркетите да се ослободат од пакувањата?
Што треба за тоа да се случи?
Речиси да зависи од законодавството и поп-културата.
Поп-културата треба да придонесе кон закони
кои потоа ќе бидат применети
кај големите супермаркети, за да дојде до промена.
Во Словенија и Балканските земји би ставила акцент на пазарите.
Наместо да одите в продавница и да купувате пластика,
може да најдете сѐ на пазар.
И тоа навистина евтино.
Една работа е цената на пластиката.
Јасно е дека новата пластика е поевтина од рециклираната.
Во моментов не плаќаме за вадење материјал од земја,
негово претворање во пластика, изработка на нешто,
па негово враќање во првобитна состојба.
Стасавме дотаму и затоа изгледа толку евтино.
Но ако го погледнеме целиот животен циклус на пластиката,
одеднаш ќе ни се види многу поскапа од другите материјали.
Кога прв пат дознав за "ТОМРА", компанијата во која работам сега
како стручњак за циркуларна економија,
она што го правиме е рециклирање.
Имаме машини за собирање садови од пијалаци,
шишиња и тетрапак млека
за кои оставате кауција што е предвидено со закон,
а потоа ги добивате парите назад.
Така имате вредност на ресурсите,
што е многу корисно за спречување на фрлање ѓубре.
Германија веќе подолго време има систем
каде имаат 97 отсто поврат на шишиња и конзерви.
А ако не ги рециклирам или само ги фрлам в ѓубре,
ќе ги земе некој друг
бидејќи материјалите имаат одредена вредност
која лесно се враќа кога имате машина и поврат на парите.
Затоа имаме толку висока стапка на рециклирање.
Не затоа што сите во Германија или Норвешка го прават тоа,
туку зашто на крајот таа вредност значи
дека ќе заврши таму каде што припаѓа.
Тоа е многу интересно, зашто рециклирањето е повеќе од само тоа.
И горењето отпад може да го наречете рециклирање,
зашто и тоа е рециклирање на енергија.
Но имање систем значи
целосно одвојување на пластиката од сѐ друго,
за да нема контаминација.
Така можете да го задржите високиот квалитет
за да имате рециклирање од шише во шише,
што значи дека не мора да користите нова пластика за производство.
Тоа како зборуваме за рециклирање, особено во Британија...
Не рециклираме предмети, туку ги пренаменуваме.
Претвораме пластични шишиња во цевки или килими.
И тоа сѐ уште е линеарен процес.
На крајот сето тоа пак ќе заврши на депонија.
Не е принцип "шише од шише".
Како зборот "рециклажа" да треба да се ребрендира,
зашто во моментот мислиме дека тоа е рециклирање.
И би се согласила со ставот дека такво рециклирање не е одговорот.
Спомнавте биопластика... Да.
Та-дам!
Има многу лоши страни.
Побрзо се распаѓа до микропластика,
која потоа не е биоразградлива.
Само побрзо се претвораат во мали парченца
кои можат да се проголтаат и да стасаат во животната средина.
Ако влезат во патеките на рециклирање,
ќе бидат пластични предмети кои може да се рециклираат.
И исклучително е тешко да се направи разлика
помеѓу биоразградлива и обична пластика.
Како луѓето да знаат дали можат да ги рециклираат или не?
Уште една работа одозгора на сѐ што кажа Роуан
која мене најтешко ми паѓа е огромната потрошувачка на енергија.
Дури тоа и да функционира и да имавме...
Вложуваме милијарди во системи за комерцијално ѓубриво
наместо во системи за рециклажа...
И за сѐ тоа да проработи,
сѐ уште зафаќаме земјиште за да засадиме нешто.
За тој вид на фармерство се користи многу енергија,
а потоа ја претворате во пластични топчиња,
ја превезувате, ја претворате во чаша, ја носите в супермаркет,
ја користите 10 минути и пак ја претворате во почва.
Од научна гледна точка, мислам дека во моментов не разбираме доволно...
Сѐ потешко ни е да најдеме
луѓе подготвени да финансираат вакви истражувања.
Луѓето бараат одговори, но немаат пари за работа.
Сметам дека одговорноста е кај индустриите,
зашто тие се оние со производство од сите тие материјали.
Во сево ова е многу важно да се задржи интересот на јавноста.
Но мислам дека начинот да се задржи интересот
е брзо да се постигне напредок.
И да се користи дизајн за да се направи привлечно.
Значи, да се направи да биде секси.
Точно. Мора да се задржи темпото и да се направи да биде секси.
И потрошувачите да го сакаат и бараат.
Ако можете да направите нешто што е подобро,
луѓето ќе се одлучат за тоа и ќе ги засрамат
компаниите кои не го прават тоа.
Во моментов секојдневна работа ми е да создавам
убави опаковки за да ги натерам
луѓето да купат производ од полицата, така?
Ова искуство е навистина емотивно за мене.
Кога ја извадивме мрежата и видовме толку пластика,
над илјада парченца во еден примерок... Се расплакав.
Навистина ме трогна и не можам да го заборавам тоа.
Тоа ми ги отвори очите.
Не можам да заработувам украсувајќи пластика.
Мора да заработувам наоѓајќи решенија за пластиката.
Да, тоа ме промени.
Секој има нешто прекрасно и уникатно во себе.
И да, сите можеме да ја намалиме потрошувачката.
Сите можеме да имаме огромно влијание на нашите
и на животите на луѓето околу нас.
Но подготвена сум да одам и подалеку.
Треба навистина да го зголемиме интензитетот
и ако сакаме да видиме вистински промени,
мора да се искачиме на следното ниво,
да ги употребиме талентите кои нѐ прават брилијантни
и да најдеме каде се пресекуваат со проблемот.
Имаме извонредно ниво на свест,
а големиот предизвик е како да го претвориме во акција.
Сметам дека за тоа ни е потребна армија.
Армија на луѓе и тоа од најразлични дисциплини.
Мислам дека денес ќе видиме копно за прв пат по 19 дена.
Тоа е границата на меѓународните води.
А она е Канада!
Леле!
Потоа опиши ја миризбата.
Да, како мириса?
Ми мириса на... Или е копното, или резервоарот... Тоалетите.
Мишел, како мислиш дека мириса копно?
Како лош здив!
Се гледаат контурите... -Да, тоа е копно.
Копно!
Ова беше фантастично патување.
Дури кога ќе се најдете тука, сфаќате колку денови сте на пат
низ океанот со брод и искусувате колку таа област е зафрлена
и навистина сфаќате дека сте го сториле тоа.
И тоа е главната порака.
Треба да правиме повеќе за заштита на морската средина
и да спречиме да се случуваат вакви работи.
Научив многу од сите на бродот.
Сите се стручњаци во своите области
и сите соработувавме на прекрасен начин.
Силата на сите овие жени мотивира.
Тоа е една од оние ситуации кога сфаќате дека
кога сте меѓу луѓе кои прават големи нешта,
тоа ве тера да ги правите и вие.
"Си Драгон", контрола на сообраќајот 374.
Како нѐ слушате? -Добро ве слушаме.
Примено. Сакаме да потврдиме дека впловувате
во Ванкувер, Британска Колумбија.
Точно.
Прием. Во кое пристаниште застанавте последно?
Хонолулу, Хаваи.
Копно, копно, копно!
Што гледаме?
Има некакво копно, некакво копно,
некакво копно, сево ова е копно! Насекаде!
Здраво, јас сум.
Не ми се верува дека поминаа 3 недели откако се чувме.
Имам многу да ти раскажувам.
Што е тоа?
Живот.
Ја спуштаме котвата!
Успеавме!
20 дена на отворено море,
180 ноќни работни часови
и 4 978 км.
Научниот тим се одјавува!
До видување. -Душо...
СЕКОЈА ГОДИНА МИЛИОНИ ТОНИ ПЛАСТИКА ЗАВРШУВААТ
ВО ЖИВОТНАТА СРЕДИНА.
ЈА ЗАГАДУВААТ ЦЕЛА ПЛАНЕТА,
ОД АРКТИЧКИОТ СНЕГ ДО НАЈДЛАБОКИТЕ ОКЕАНИ.
СПОРЕД 1 ПРИМЕРОК, САМО НА ПОВРШИНАТА НА ВИТЕЛОТ
ИМА НАД ПОЛОВИНА МИЛИОН ПАРЧИЊА ПЛАСТИКА НА 1 КМ2.
ПО ЕКСПЕДИЦИЈАТА, СТУДИИ ДОКАЖАА ДЕКА НЕЗНАЕЈЌИ
КОНЗУМИРАМЕ МИКРОПЛАСТИКА И ТОКСИНИ
ПРЕКУ ХРАНА, ВОДА И ВОЗДУХ.
НИВНОТО ВЛИЈАНИЕ Е НЕИЗВЕСНО, НО ЈАСНО Е
ДЕКА ГО МЕНУВААТ РАБОТЕЊЕТО НА НАШИТЕ ТЕЛА.
ПРИМЕРОЦИТЕ БЕА ДОСТАВЕНИ ДО НАУЧНИ ПРОЕКТИ
ШИРУМ СВЕТОТ ПОМАГАЈЌИ ВО ИСТРАЖУВАЊЕ
НА РАЗНИТЕ АСПЕКТИ НА КРИЗАТА СО ПЛАСТИКАТА.
МОЌТА ДОАЃА ПРЕКУ ЗНАЕЊЕ.
ПРОБЛЕМОТ ГО СОЗДАДОА БИЛИОНИ МИКРОДЕЈСТВИЈА,
ТИЕ И ЌЕ ГО СПАСАТ. -ЕМИЛИ ПЕН
ПРОМЕНАТА ПОЧНУВА СЕГА.
Бев шокирана. Работев на ова 10 г.,
но годинава најдовме повеќе пластика
во северниот Тихи Океан од кога било.
Два метри подолу, и во широк агол. Тоа не ти треба.
Подобро да не си таму кога дронот е пред бродот.
Ова мора да се случи во сите пори на општеството.
Секако, од горе надолу. Но мора да има дела од луѓето.
Да покажат дека им е грижа за проблемот и да сторат нешто.
Рибите мислат дека е храна, ја јадат пластиката
која им се заглавува во стомакот.
Тука гледате птица со стомак полн со пластика...
Над нас кружеше албатрос. Тоа беше волшебен миг...
Гледате како се појавува веб-страничка.
Во "ТОМРА" знаеме дека отпадот е застарен концепт
и всушност е ресурс за нешто ново.
Кога враќате шише или конзерва во машина и си го земате депозитот,
тоа е прекрасен пример на циркуларна економија
бидејќи ги учи луѓето на вредноста на отпадот на конкретен начин.
Мислам дека како потрошувач имам моќ,
а индустријата нѐ нарекува "потрошувачи",
имаме можност да "гласаме" со нашите пари
и навистина имаме моќ,
зашто нѐ следат за да сфатат што сакаме.
Каде е празнината на пазарот која треба да се пополни.
Споделувањето приказни е моќно оружје за промена во ставовите,
и добар начин за поддршка на идеи кои сметате дека прават добро.
Нема волшебно решение. Нема еден одговор.
Мораме да бараме разни начини да работиме во сите сфери,
преку дизајн, истражувања, технологија, промена на политики...
А ти си режисер и снимаш филм за да агитираш.
Еленор, фала што дојде да поразговараме. -Ви благодарам.
ТОПКАТА ОБЕЛЕЖАНА ОД ПОСАДАТА БЕШЕ ПРОНАЈДЕНА
ПО 336 ДЕНА ОД ИНСТИТУТОТ "ОУШНС ВОЈАЏЕС".
ПОМИНАЛА 3 827 КМ.
За повеќе информации посетете ја веб страницата:
превод и обработка Н Е К С У С