SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
BRAD, przestań!
Wybaczcie. Kash ma tu jedną piosenkę.
To nic.
Słowa „Kash jest zamknięty” to muzyka dla moich uszu.
Zamknęliśmy go!
- Zamknęliśmy Kasha! - Tak.
Wracaj, Petardo.
Gdzie Rebel?
Śpi dokładnie tak jak ty.
Rebel, pobudka.
Na trzy. Raz. Dwa. Trzy.
- Dobra! - To…
powiemy im o nas?
Serio? Dobra.
A mogę najpierw Dariusowi?
Masz dla niego jakieś specjalne ogłoszenie?
Wyjaśnię mu, że byłem dupkiem,
jak cię porwali, bo skumałem, że cię lubię.
- I… - O to chodziło?
Po pierwsze, to urocze.
A po drugie, możesz spędzać czas w męskim towarzystwie.
Rozumiem to.
Tak?
Dobra, super. Dzięki. Pa.
Darius!
Coś jest nie tak z Rebelem.
Jest wyluzowany, ale zwykle nie aż tak.
Anielka też jest dziwna.
Zwykle bardziej… podgryza.
Hej!
Petarda jest zdrowa.
- Nie! - Jest w domu.
Może w tym problem.
Ich miejsce nie jest w dżungli.
Ale sinoceratopsy tu żyją.
To bez sensu.
Są w połowie spinozaurami, jak ten z pustyni.
Może spróbujmy tam?
Może być.
Hej! Zabieramy dzieci na pustynię!
Miłej zabawy.
Moje owoce ci nie smakują?
Zużyła dużo energii, musi się porządnie najeść.
Nieregularne ruchy szyją i produkcja śliny to znak,
że owoce to za mało.
Mogłabym zrobić ci wykres zachowań dinozaurów, jeśli chcesz.
Nie potrzebuję wykresu. Mam instynkt.
Jasne.
Tak czy siak, świetna robota.
Jest wolna.
Ale nadal ma w środku ten czip.
W niepowołanych rękach…
Więc chyba musimy go wyjąć.
Potrafisz?
Czy…
Jestem prawie światowej sławy naukowcem.
Potrafię.
Ale przyda się sprzęt chirurgiczny.
O rany.
Idziemy z Mae do kliniki ratować Petardę.
Spoko! Uważajcie!
Co mówiłeś?
Pamiętasz wtedy na łodzi?
Nie byłem zły na ciebie, tylko…
Nie przepraszaj, Kenji.
Było, minęło.
Czuję, jakby minęły lata.
Nie chciałem…
Chciałem tylko…
Co?
Tęskniłem za tobą, Kenji.
Tak?
Ja za tobą też.
Dobrze, że jest jak dawniej.
Tak. Tak jak dawniej.
Nic się nie zmieniło.
Dobrze. Nie lubię zmian.
Nie zniósłbym kolejnej.
Wybacz, chciałeś coś…
Tak.
Chciałem cię zapytać o…
ulubionego bohatera kina akcji.
Nakarmić Kasha.
- Przestań! - Nakarmić Kasha.
Nakarmimy wydziaraną łasicę.
Jerzyk jest wyjątkowy.
Ale zachowania wszystkich dinozaurów
można przewidzieć na podstawie danych.
Nie potrzebuję „nauki” i „faktów”, by wiedzieć, co lubi.
Potrzebujesz ich do wszystkiego.
Nauka i fakty.
Tak?
To skąd wiem, że nie podoba jej się rozmowa?
To nie Petardzie się ona nie podoba.
Nie wierzę, że jesteście parą.
Będę was nazywać Kenlynn. Nie! Brookji.
Jako wasza fanka
oficjalnie mianuję się Brookendżerką.
Dzięki, Yaz.
Gdyby nie ty, dłużej zajęłoby mi
zrozumienie tego.
Pomogłaś Brooklynn?
Może.
No proszę, Yaz.
Udzielasz rad, ogarniasz uczucia.
Się wie.
Czysto. Spinozaura brak.
Chyba jesteśmy we właściwym…
Nieważne.
Dobra.
Czyli nie pustynia.
Są nieszczęśliwe.
Rebel był radosny w biomie arktycznym.
Spójrzcie.
Pasują do śniegu i lodu.
To ich miejsce.
Wybaczcie. Mogłam wcześniej pomyśleć.
W porządku.
Nie wiedziałaś. Już wiesz.
Nie możesz się obwiniać.
Ja nie…
Wiesz co?
Racja, Yaz.
Dzięki, że trzymasz w ryzach nasze emocje.
Tak. Dzięki, Yaz.
Jazda!
Koniec czasu. Kto?
Dobra.
Doktor Alan Grant.
To nie bohater filmowy.
On istnieje.
To musi być ktoś z serialu albo filmu.
Był w fascynującym dokumencie.
A kto jest twoim?
Dante Mathews albo Oliver Graham.
Chyba wolę Grahama.
Ale Mathews ma dziewczynę.
Nie znam żadnego z nich.
Nie znasz Mathewsa i Grahama?
Ze spin-offu Esther Stone na tropie?
To najlepszy duet w historii kina akcji.
„Ktoś wzywał zegarmistrza? Bo zaraz wyzeruję ci zegar”.
Otwarte.
Nie tak to szło.
Nie, Kenji. Drzwi są otwarte.
Jak się wydostał?
Dokąd poszedł?
Nie wiem.
Pewnie do obozu albo kliniki, albo…
Bena i Mae.
Mam.
Dzięki, Mae.
Miło spotkać dorosłego, który też kocha dinozaury.
Nawet jak udowadnia to naukowo.
Taki jest cel nauki. Udowadnianie różnych rzeczy.
Nic ci nie jest.
Nie ma go tu. Szybko. Idź po Mae i Bena.
Ja odciągnę drony i zamknę Kasha.
Powodzenia.
Czekaj.
Powiedz: „Nie będę go potrzebował”.
Ale będę.
Zobacz, szefie.
Zlikwidujemy kentrozaura.
Jest ranny i złamał kolec,
więc już nawet nie jest ciekawy.
Krótkowzroczny jak zwykle, Kash.
Nic dziwnego, że wykiwało cię dziecko.
Osobniki z nowego biomu zużywały zapasy
w niespotykanym tempie.
Sprawdźmy, czy dwutonowy kentrozaur je zaspokoi.
Już je wypuściłeś?
Nie wiem, jak je opanować.
- Drony nie dają… - Nas i tak tu nie będzie.
BRAD-y wezmą kentrozaura,
a my przygotujemy biom lasu do prezentacji.
Jasne, Danny.
Wybacz. Danielu.
Czemu się ukrywasz?
Są u siebie.
To co, wracamy?
- Co? - Nie.
Wiecie, że najlepiej będzie, jak tu zostaną.
Tak, ale to trudne.
Yaz! Co robisz?
Pomagam wam. Znowu.
Nie ma za co.
Nie musisz. Daj nam chwilę.
Nie byłyśmy gotowe.
Zawróć.
Hej! Stój!
Czekaj!
Nie ma co rozpamiętywać.
Chodźcie!
Idą.
Żyjecie? Kenji mówił, że Kash zwiał.
Jest tu jego szef.
Prezes Mantah Corp?
Nie poznałam go. Też nie ma serca?
Może nawet gorzej.
Kazał zabrać Jerzyka do biomu z nowymi osobnikami.
Mają go zjeść.
- Co? - Co?
Jest nowy biom?
Długo go budowali, ale pewnie skończyli.
Wejście jest za drzewami.
Musimy ocalić Jerzyka.
Wy powstrzymajcie BRAD-y, a my dinozaury.
Obyśmy się nie spóźnili.
Kash bał się nowych osobników,
a chroniła go armia BRAD-ów.
Co zrobimy?
Dokładnie wiem co.
Pojazd śnieżny. Przed nami.
Jest za daleko.
I jest za zimno.
Wcale nie. Tylko ciepłe myśli.
Nie płacz, Sammy.
Od smutku będzie ci zimniej w twarz.
Nie płaczę ze smutku.
Płaczę, bo jestem na ciebie zła!
Na mnie? A co ja zrobiłam?
Zmusiłaś nas do powrotu i teraz zamarzniemy.
Wiem, że tak będzie lepiej, ale mi smutno!
Nie powinnam płakać, ale łzy same lecą.
Nie kontroluję tego.
Chciałam tylko pomóc.
Mówiąc nam, co mamy czuć i robić?
- Ostatnio… - Ostatnio słuchałaś.
Tego właśnie chciałam.
Chwileczkę.
Anielka i Rebel to żywe grzejniki.
Znowu czuję palce.
Jak wytrzymują ten mróz?
Zaprojektowali je jako organizmy endotermiczne,
wytwarzające ciepło.
Spędzamy za dużo czasu z Dariusem.
Dobra, dzieciaki,
pomóżcie mamom nie zamarznąć.
Przepraszam za to.
Chciałam wam pomóc tak, jak wy pomagacie mnie.
Dzięki tobie w ogóle mam uczucia, Sammy.
A dzięki Brooklynn łapię perspektywę.
Tak, słuchanie i emocje są super.
Ale lepiej stąd wiejmy.
Zamarzam.
Jesteście gotowe?
Gotowe do drogi.
Zawsze możemy je odwiedzać.
Czy to nie BRAD X Dariusa?
Wiadomość.
„Kentrozaur ma kłopoty. Pomocy”.
- Nie! - Co?
Jerzyk!
Dokąd mamy jechać?
Naprawdę idziemy tam
z parą tarcz i torbą piłeczek?
Jak mówi Dante Mathews…
„Tak”.
Ty przodem, Dante.
Tak.
Nie mów o tym Brooklynn.
Zabiłaby mnie.
A co ją to obchodzi?
To moja…
dziewczyna.
No dalej.
Chciałeś, by było jak dawniej, ale…
Jest dużo lepiej niż dawniej.
Szybciej, głupie drzwi!
No dalej!
Chcesz trochę tego?
Jerzyku. Jestem tu.
Ben! Jest ich za dużo!
Czemu nie strzelają?
Kolejny bagienny biom.
Nie ma ładnych biomów?
Biomu puchatych zajączków?
O nie.
Dilofozaur.
Plują jadem.
Wiej!
Widać działają tylko w rękach BRAD-ów.
Niefajnie.
Żyjemy!
Zaraz. Jesteście razem?
A ja dowiaduję się ostatni.
Jak nas znalazłyście?
Jak to?
Przez BRAD-a.
Nie.
To pułapka.
Co?
Miałeś rację.
Ktoś mu pomagał.
Nie zostawiaj ważnego sprzętu gdzie popadnie.
Mógłby wpaść w niepowołane…
Tata?
Napisy: Agnieszka Putek