‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยาย "จูราสสิค พาร์ค" ‪โดยไมเคิล ไครตัน)
‪พร้อมนะ
‪แบรด หยุด
‪ดีนะที่เธอให้ฉัน ‪สั่งการแบรดด้วยเสียงได้
‪ใช่ ดีจริงๆ
‪ต้องทำให้น่าสนใจเข้าไว้ใช่ไหมล่ะ ‪ซูเปอร์สตาร์
‪โอเค มาเถอะทุกคน ‪เราไม่รู้ว่าแคชจะตื่นเมื่อไหร่
‪ลิฟต์จะพาลงไปที่ศูนย์พยาบาล ‪มีห้องเลี้ยงอยู่ข้างๆ
‪เขาจะเริ่มทดสอบชิปควบคุม ‪กับลูกไดโนเสาร์พรุ่งนี้เช้า
‪แล้วกล้องล่ะ
‪พ่อสมองใสงานยุ่งเกินกว่า
‪จะไปติดตั้งระบบกล้องของเกาะให้ใช้งานได้
‪พาไดโนเสาร์ออกมาได้แล้ว ‪บอกฉันผ่านทางแบรด-เอกซ์นะ
‪โชคดีล่ะ
‪มาทำอะไรตรงนี้น่ะ
‪อ้าว แคชๆ ไง
‪คือพอมีพี่เลี้ยงหุ่นเหล็กตาโปนๆ
‪มาจ้องเราเขม็งทั้งคืน มันก็หลับยากอยู่นะ
‪ไม่ใช่ปัญหาของฉัน ที่จริงก็ใช่นะ ‪เพราะเราคุยเรื่องนี้กันอยู่ไง
‪ใช่ ผมขึ้นไปสูดอากาศบนดาดฟ้าน่ะ
‪ให้เครื่องตอบเองเถอะ เด็กนี่ไปไหนมา
‪ดาดฟ้า
‪แล้วเขาทำอะไรที่ไม่ควรทำหรือเปล่า
‪- ไม่ ‪- พาเขากลับไปที่ห้อง
‪แล้วเอากาแฟของฉันไปที่ห้องเลี้ยง
‪ไหนๆ เด็กนี่ก็ทำฉันตื่นแล้ว ‪ทำงานให้เสร็จไปเลยแล้วกัน
‪เพื่อน ไม่เอาน่า ‪อย่าบังคับให้ผมกลับห้องเลยนะ
‪ผมเบื่อมากเลย ‪ขอเล่นวิดีโอเกมหรืออะไรได้ไหม
‪นายเป็นนักเล่นเกมเหรอ
‪ผมเลยได้มาจูราสสิค เวิลด์ไง
‪ผมค่อนข้างเจ๋งเลยล่ะ
‪- ไม่น่าเชื่อนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪เพื่อนผมส่วนใหญ่ก็กลัวที่จะแข่งกับผม
‪ใครบอกว่าฉันกลัว
‪นี่ ทุกคน ฉันว่าฉันเจอแล้วล่ะ
‪ท่าทางจะมีลูกไดโนเสาร์ ‪แค่สามตัวในห้องเลี้ยง
‪"ลูกแบรคิโอซอรัส อายุสองเดือน ‪สกัดดีเอ็นเอจากอิสลาซอร์น่า"
‪ฉันคงใช้เวลาไม่นาน เราจะไปเจอกันที่ไหน
‪ศูนย์พยาบาล เอาพวกมันขึ้นแท่น
‪แล้วค่อยคิดว่าจะเอาไปไว้ที่ชีวนิเวศไหน
‪เอาล่ะ ทีมเดิมใช่ไหม ‪มาดูว่าเราต้องเจออะไร แต่…
‪ที่จริงฉันกับยาซจัดการกันเองได้
‪อย่างที่บอก แซมมี่ ตาเราแล้ว
‪"ไซโนเซอราทอปส์กับสไปโนซอรัส" ‪เจ้าโง่เผลอเขียนไว้ตั้งสองสายพันธุ์
‪ไม่หรอก มันเป็นลูกผสมน่ะ
‪ทำไมหมกมุ่น ‪กับการสร้างไดโนเสาร์ลูกผสมกันนักนะ
‪"ดีเอ็นเอไซโนเซอราทอปส์สกัดจาก ‪ตัวอย่างมีชีวิตบนอิสลานูบลาร์"
‪แซมมี่
‪ฉันขอโทษจริงๆ นะ
‪โอเค ไอ้หนู หวังว่านายจะพร้อมนะ
‪ผมพร้อมอยู่แล้ว
‪(โหมดเรื่องราวคนเดียว ‪แข่งในป่าคนเดียว แข่งในป่าสองคน)
‪จูราสสิค เวิลด์ วิดีโอเกม
‪ตลกดีนะครับ ที่เรามาเล่นเกม
‪ที่ต้องวิ่งหนีไดโนเสาร์ ทั้งๆ ที่เรา
‪อยู่บนเกาะที่มีแต่ไดโนเสาร์
‪ฉันชอบแบบนี้มากกว่า ‪ฉันกินนาโช่ตอนอัดกิ้งก่าพวกนี้ได้
‪ไม่ แน่นอนเลย แน่นอน ‪ผมชอบอัดพวกไดโนเสาร์
‪ผมถึงไม่เคยแพ้ตอนเล่นเกมนี้ล่ะมั้ง
‪- เออ แล้วเราจะได้เห็นกัน ‪- พร้อมแข่งหรือยัง
‪(ไป)
‪ง่ายเกินไปนะ
‪เอาล่ะ เจ้าหนู ‪เบ็นเพื่อนนายมาช่วยแล้ว
‪(แมนตาห์คอร์ป)
‪- โอเค เจ้าตัวน้อย ‪- ขยับสิ เจ้าหนู แกต้องไปแล้ว
‪อยากไปเดินเล่นไหมจ๊ะ
‪ฉันสัญญาเลยว่าเราจะไปที่ที่พิเศษมากๆ
‪- อย่าบอกใครเรื่องพูดแบบเบบี๋นะ ‪- ไม่สัญญานะ
‪เธออาจอยากหลบหน้าทุกคนสักพัก
‪เหมือนที่ทำเมื่อกี้กับเค็นจิไง
‪อะไรนะ เธอคิดไปเองแล้ว
‪เค็นจิบอกว่าเขาชอบฉัน โอเคไหม
‪แล้วฉันก็ทำตัวแปลกๆ เขาเลยกลับคำ ‪แล้วมันก็แปลกขึ้นไปอีก
‪ฉันเลยไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือเปล่า
‪อยากให้เขาพูดจริงหรือเปล่าล่ะ
‪น่าสงสารจริง อยู่ที่นี่ตัวเดียว ‪เราพาแกออกไปจากที่นี่ดีไหม
‪โอเคๆ ไม่ต้องรีบ เอาตามที่แกสบายใจเลยนะ
‪ที่จริงก็รีบอยู่นะ เราต้องไปแล้ว
‪ตอนนี้เลย เอาล่ะ ไปกันเถอะ
‪- เค็นจิ อย่าเร่งนางฟ้าตัวน้อยสิ ‪- มันกัดฉันนะ
‪ยังจะเรียกว่านางฟ้าอีกเหรอ
‪ใช่แล้ว ฉันจะตั้งชื่อแกว่า "แองเจิ้ล"
‪อย่าไปฟังพ่อคนไร้ความรู้สึกนั่นเลย
‪ผู้หญิงนี่นะ เราพยายามทำตัวดีด้วย
‪ถ้าไม่เมินกัน ก็มากัดกัน เอาชนะไม่ได้เลย
‪(ที่สอง ที่หนึ่ง)
‪(กระโดด เยี่ยม พลาด)
‪แรปเตอร์ ผมคิดว่าพวกมันกำลังมา
‪- ขี้ขลาดจริง อะไรน่ะ ไม่ ‪- ไชโย
‪(คุณแพ้)
‪เกมงี่เง่านี่
‪(คุณแพ้แล้ว ผู้ชนะ)
‪นี่ ไม่เป็นไรนะ เพื่อน
‪คุณไม่มีประสบการณ์ ‪วิ่งหนีไดโนเสาร์มากเท่าผมนี่นา
‪ฉันไม่เล่นแล้ว พาเขาไปที่ห้อง ‪ฉันจะลงไปข้างล่าง
‪เดี๋ยว มาแข่งกันใหม่ไหม ‪มาเถอะ ครั้งนี้ผมจะออมมือให้
‪นี่นาย ฉันไม่ได้พยายามด้วยซ้ำ ‪ฉันแค่มีงานต้องทำ
‪โอเค ไงก็ได้ ท่าทางจะมีคนไม่ชอบแพ้นะ
‪ขอฉันจัดการเรื่องนี้แป๊บเดียว ‪แล้วจะมาเล่นเกมของจริงกัน
‪กินสิ
‪มาสิ มาเอาอาหารไป
‪เอาไปสิ
‪อาหารไง เอาอาหารไปสิ
‪แค่ให้เบอร์รี่ บัมปี้ก็ยอมทำทุกอย่างแล้ว
‪เดี๋ยว แกแค่อยากเล่นเหรอ ‪บัมปี้เอาแต่อยากกินเบอร์รี่
‪แต่แกคงไม่เหมือนบัมปี้สินะ
‪ก็ได้ มาลองวิธีของแกกัน
‪มีแรปเตอร์มาอีกแล้ว ‪หลบอยู่หลังต้นไม้นั่น
‪(ที่หนึ่ง ที่สอง)
‪- อะไรน่ะ ‪- เป็นไงล่ะ เจ้างั่ง
‪เดี๋ยว คุณทำได้ยังไงน่ะ
‪(ที่สอง)
‪อะไรกัน…
‪ตัวละครผมไม่ขยับ เร็วเข้า ไปสิ
‪(คุณแพ้)
‪- นี่ทำอะไรกับเกมหรือเปล่า ‪- พูดอะไรของนาย
‪ท่าทางจะมีคนไม่ชอบแพ้นะ
‪ชนะสามในห้าไหมล่ะ
‪- ไม่เป็นไร สาวน้อย ระบายออกมาเลย ‪- อะไรนะ ไม่ อาจมีคนได้ยินนะ
‪- ให้มันรับรู้ความรู้สึกตัวเองสิ ‪- ความรู้สึกเหรอ ยอมแพ้แล้ว
‪อยากให้เมมีโปรแกรม ‪ที่บอกได้ว่าผู้หญิงทุกคน…
‪หรือไดโนเสาร์ตัวเมียคิดอะไรอยู่ ‪แต่เธอไม่มี เพราะงั้นไปกันเถอะ
‪ระวังนะ อย่าทำมันเจ็บ
‪เราสนิทกันมากขึ้นจริงๆ แหละ
‪และไม่รู้สิ บางครั้งฉันรู้สึกว่า ‪เขาเข้าใจฉันมากกว่าใคร
‪แต่แล้วฉันก็คิดว่า "นี่เค็นจินะ" เข้าใจไหม
‪- ฉันทำไม ‪- อยู่นี่แล้ว ตอนนี้ เราได้ยินนาย
‪ใช่ ฉันว่าทุกคนในรัศมีห้าไมล์ ‪ได้ยินเสียงเจ้า…
‪แองเจิ้ล
‪นายจะพูดแบบนั้นใช่ไหม เค็นจ์
‪เปล่า
‪ดูพวกมันสิ คงเป็นพี่น้องกัน
‪ก็น่ารักดีจนเราถูกจับขึ้นมา
‪ถ้าจะไปต่อ เราต้องแยกพวกมันออกจากกัน
‪ถ้าเราเปลี่ยนคู่กันอาจจะโชคดีกว่าก็ได้
‪แซมมี่กับฉันไปกับแองเจิ้ล
‪พวกเธอไปที่ศูนย์พยาบาลก่อน ‪เราจะรอหน่อย แล้วค่อยตามไป
‪ได้ ไปกันเลย
‪แซมมี่ ใช้ไม้ตายสัตว์ของเธอสิ
‪โธ่ ให้เวลามันหน่อยสิ มันแค่ต้องการความรัก
‪เชื่อเถอะว่ามันคงเจอแต่ความเย็นชา ‪และกรงเล็บที่ไม่แยแสของแบรด
‪โอเค มีอะไรกันแน่
‪แซมมี่
‪แองเจิ้ลมาอยู่ที่นี่ก็เพราะฉัน
‪พี่ชายของมันก็ด้วย
‪พวกมันถูกสร้างมาจากตัวอย่าง ‪ที่ฉันขโมยมาจากนูบลาร์
‪พวกมันอยู่ข้างล่างนี่มาทั้งชีวิต
‪ไม่มีแสงแดด ไม่มีอากาศบริสุทธิ์ ‪เพราะฉันคนเดียว
‪แซมมี่ เธออาจเก็บตัวอย่างมา ‪เพราะว่าถูกขู่ด้วยน่ะนะ
‪แต่มันเป็นความผิดแมนตาห์คอร์ป ‪ที่ทำแบบนี้กับพวกสัตว์
‪โอ๋แองเจิ้ลไปก็ช่วยมันไม่ได้
‪แต่การพาออกไปจากที่นี่ ‪ให้อยู่ห่างจากแคช มันช่วยได้นะ
‪จับฉันไม่ได้หรอก
‪เร็วเข้า ทำอะไรกันน่ะ ไปกันได้แล้ว
‪ฟังฉันให้ดีนะ ฉันเสียใจที่แกต้องลำบาก
‪แต่ถ้าแกอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น ก็ต้องไปได้แล้ว
‪ใช่เลย
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- ต้องลบร่องรอยของเรา
‪จะได้ดูเหมือนไดโนเสาร์ออกมาเอง
‪- นั่นเป็นไง ทำให้ฟิวส์ขาดได้ ‪- จริงด้วย ถ้าทำถูกอันนะ
‪มันไม่เหนื่อยเลยแฮะ
‪ใช่ แม่สาวน้อย
‪ย้ายก้นของแกขึ้นไปบนแท่นนั่นเลย
‪เรียบร้อย
‪อีกแล้วเหรอ
‪(ที่สอง)
‪พักเต้นเนี่ยนะ ล้อเล่นหรือไง ‪มีสูตรโกงเพื่อทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ
‪อย่าหาข้ออ้างเวลาตัวเองพลาดสิไอ้หนู ‪นายแค่ต้องเก่งกว่านี้
‪ไฟดับที่ศูนย์พยาบาล
‪เดี๋ยวนะ บอกหน่อยสิ ‪ว่าแฮกเกมแบบนั้นได้ไง
‪- นับถือฉันขึ้นมาแล้วสิ ‪- ใช่ ผมคิดว่าผมเก่งแล้ว
‪แต่แบบว่า…
‪คุณสอนเกมว่ามันควรจะเล่นยังไง
‪สอนผมได้ไหม
‪ไม่ล่ะ ไว้ทีหลังแล้วกัน ‪ฉันต้องลงไปดูข้างล่างหน่อย
‪คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่น่ะ
‪ผมจะ "เก่งขึ้น" ได้ไง ‪ถ้าไม่เรียนรู้จากคนที่เก่งที่สุด
‪ก็ได้ แต่อย่าวุ่นวาย และอย่าทำตัวน่ารำคาญนะ
‪เร็วเข้า ยัยหนู
‪เจ้าลิฟต์โง่นี่มาช้าตลอดเลย เร็วเข้าสิ
‪ผมก็ไม่ชอบรอ ไปเล่นกันอีกเถอะ
‪ผมว่าไฟดับมันก็เกิดขึ้นอยู่เรื่อยแหละ
‪เพราะงั้น มันก็น่าจะแค่…
‪เร็วเข้า ยัยหนู
‪วิ่งเร็ว
‪หลีกไป
‪- แคช ‪- ไม่ใช่ตอนนี้ ไอ้หนู
‪แคช
‪อะไร ไอ้หนู
‪ปิดประตู ปิดสิ
‪เร็วเข้า เร็ว
‪- เกือบไปแล้ว ‪- เป็นแบบนั้นตลอดแหละ
‪นี่ เดี๋ยวก่อน ยัยหนู
‪โอเค
‪ไม่ หยุดนะ ไม่ใช่ทางนั้น ให้ตายสิ
‪ไม่นะ ไม่ โอเคๆ
‪- มันปลอดภัยแล้ว เพราะเธอแท้ๆ ‪- เพราะเราต่างหาก
‪ยอดเลย นึกแล้วว่าต้องมาโผล่ที่นี่
‪- เอาเสื้อคลุมฉันไหม ‪- แมนจังเลย ไม่เป็นไร เธอใส่เถอะ
‪- รีบไปจากที่นี่กันเถอะ ‪- ใช่ หลังจากเล่นปาหิมะกันหน่อย
‪ได้เลย
‪นี่ เราตั้งชื่อให้เจ้าตัวเล็กนี่หรือยัง
‪ชื่อ "เรเบล" ดีไหม
‪ฉันชอบนะ
‪มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪(แมนตาห์คอร์ป)
‪พวกมันหายไปแล้ว ฝีมือนายเหรอ
‪ผมอยู่กับคุณตลอดเวลานะ
‪คำบรรยายโดย: ณิชา ภัทรดิลก