SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Gotowe.
BRAD, stój.
Dzięki za te komendy głosowe.
Jasne, przydają się.
Musiało być ciekawie, co, gwiazdo?
Chodźcie. Kto wie, kiedy obudzi się Kash.
Tędy do skrzydła medycznego i wylęgarni.
Jutro będzie testował chipy kontrolne.
A kamery?
Geniuszowi brak czasu,
żeby ustawić monitoring.
Piszcie na BRAD X, jak będziecie mieć małe.
Powodzenia.
Co tu robisz?
O, cześć Kash.
Trudno tak spać z metalowymi ślepiami,
które gapią się całą noc, nie?
To nie mój problem. Chociaż i mój, bo przecież gadamy.
No, a ja… poszedłem na dach pooddychać.
Niech maszyna odpowie. Dokąd poszedł?
Na dach.
Czy robił coś, co nie powinien?
Nie.
Odprowadź go do pokoju. Potem przynieś mi napój.
Dzieciak mnie obudził, więc może popracuję.
Weź mnie nie odsyłaj do pokoju.
Tak mi się nudzi. Mogę pograć albo co?
Jesteś graczem?
Tak wygrałem wycieczkę tutaj.
Jestem jakby… świetny.
- Wątpię. - W porządku.
Kumple też się bali grać.
Kto mówi, że się boję?
Słuchajcie, chyba mam.
W wylęgarni są tylko trzy małe.
„Mały brachiozaur. Dwa miesiące. DNA pobrane z Isla Sorna”.
Szybko ogarnę. Gdzie się spotkamy?
W skrzydle medycznym.
Pomyślimy tam nad biomem.
Dobra, dzielimy się jak zwykle? Zobaczmy…
Yaz i ja się tym zajmiemy.
Pora na nas, Sammy.
„Sinoceratops i spinozaur”. Głupek omyłkowo wpisał dwa gatunki.
Nie, bo to hybryda.
Po co wszyscy je robią?
„DNA sinoceratopsa zostało pobrane z żywego organizmu na Isla Nublar”.
Sammy!
Tak mi przykro.
Młody, obyś był gotowy.
No jasne.
DWÓCH GRACZY: WYŚCIG W DŻUNGLI
Gra wideo Jurassic World.
Trochę śmieszne jest tak grać w grę,
gdzie uciekamy przed dinozaurami,
będąc na ich wyspie.
Ja tak wolę. Mogę jeść nachosy, rozwalając te skubane jaszczury.
Nie no, pewnie. Uwielbiam rozwalać dinozaury.
Dlatego jestem nie do pokonania.
- Zaraz się zobaczy. - Gotowy?
START
Aż zbyt łatwe.
Dobra, kolego. Ben przyszedł cię uratować.
- Dobra, mały. - Ruchy, musisz iść.
Chcesz na mały spacerek?
Pójdziemy w słodkie, milutkie miejsce.
- Nie zdradź nikomu, jak mówiłam. - Nie mogę obiecać.
Lepiej jakiś czas unikaj wszystkich.
Jak wcześniej z Kenjim.
Co takiego? Wymyślasz.
Powiedział, że mu się podobam.
Wyszło dziwnie, wycofał się i było dziwniej.
Nie wiem, czy mówił serio.
A chciałabyś, żeby serio?
Biedactwo, samo tutaj. Może cię stąd zabierzemy?
Dobra, bez pośpiechu. Masz tyle czasu, ile potrzebujesz.
W sumie mamy pośpiech. Trzeba iść.
Dobra, ruszamy.
- Kenji! Nie poganiaj aniołka. - Ugryzła mnie.
To ma być aniołek?
Tak jest. Od teraz jesteś „Anielka”.
Nie słuchaj tego pana nieczułego.
Dziewczyny. Bądź miły,
a albo cię zignorują, albo ugryzą. Nie wygrasz.
DRUGIE MIEJSCE, PIERWSZE MIEJSCE
SKOK, ŚWIETNIE, PUDŁO
Raptory… Zbliżają się.
- Tchórz. Co jest, nie! - Tak!
PORAŻKA
Głupia gra!
PORAŻKA, ZWYCIĘSTWO!
Nic nie szkodzi.
Mam więcej doświadczenia w uciekaniu.
Mam dość, zabierz go do pokoju. Idę na dół.
A może rewanż? Tym razem dam ci fory.
Czy ty… Ja się nawet nie starałem. Po prostu mam pracę.
Dobra, jak chcesz. Tylko wydaje się, że ktoś tu nie znosi przegrywać.
Zrobię tylko jedną rzecz i gramy na poważnie.
Śmiało.
Śmiało, weź jedzenie.
Bierz je.
To jedzenie. Weź je!
Rózia dla jagód zrobi wszystko.
Chcesz się bawić? Rózia ciągle myśli o jagodach,
ale nie jesteś Rózią.
Dobrze, spróbujmy twojego sposobu.
Więcej raptorów. Schowajmy się za drzewem.
PIERWSZE MIEJSCE, DRUGIE MIEJSCE
- Co? - Jak ci się to podoba, durniu?
Zaraz, jak ty to robisz?
DRUGIE MIEJSCE
Co jest…
Mój koleś się nie rusza. No weź!
PORAŻKA
- Majstrowałeś coś przy grze? - Nic nie wiem.
Ktoś tu nie znosi przegrywać.
Do trzech zwycięstw?
- Już dobrze, mała. Wykrzycz się. - Co? Ktoś ją usłyszy.
- Niech poczuje te emocje. - Emocje? Poddaję się.
Chciałbym, żeby Mae miała program,
który mówi, co myślą dziewczyny i dinozaury, ale nie ma, więc chodźmy.
Ostrożnie, nie zrań jej.
Jesteśmy bliżej.
Czasami wydaje mi się, że on mnie rozumie lepiej.
Ale potem myślę: „To Kenji”, co nie?
- Co ja? - Jesteś tutaj. Usłyszałyśmy cię.
Chyba każdy w okolicy usłyszał tę małą…
Anielkę.
Tak chciałeś powiedzieć, Kenji?
Nie.
Pewnie są rodzeństwem.
Słodko, póki nas nie złapią.
Musimy ich rozdzielić.
Może lepiej się zamieńmy.
Sammy ze mną.
Idźcie do skrzydła medycznego, my za wami.
Jasne, chodźmy.
Sammy, rób swoje.
Daj jej chwilę. Potrzebuje trochę miłości.
Pewnie zaznała dotychczas tylko zimnych pazurów BRAD-a.
No dobra, o co chodzi, Sammy?
Anielka jest tu przeze mnie.
Tak jak jej brat.
Powstali z próbek, które ukradłam na Nublar.
Całe życie tu spędzili.
Bez słońca, świeżego powietrza. A wszystko przeze mnie.
Może i pobrałaś próbkę pod przymusem,
ale to wszystko jest winą Mantah Corp.
Rozpieszczanie nie pomoże.
Ale pomoże jej ucieczka, ratunek przed Kashem.
Nie złapiesz mnie!
No chodźcie! Co wy robicie, ruchy!
Słuchaj mnie. Trudne miałaś życie,
ale jeśli chcesz mieć lepsze, to ruchy.
Tak jest!
- Co tam? - Ukrywam nasze ślady.
Że niby uciekły same.
- Może przepalimy bezpiecznik? - O ile ten właściwy.
Ona się nie męczy.
Tak, młoda damo.
Wkraczaj tą pupcią na platformę.
Proszę bardzo.
Tylko nie znów.
Przerwa na taniec? Jakim cudem jest na to kod?
Nie usprawiedliwiaj swoich porażek, młody. Po prostu popracuj.
Brak prądu w medycznym.
Czekaj, jak oszukałeś grę?
- Zyskałeś trochę szacunku? - Miałem się za dobrego.
Ale…
to ty nauczyłeś grę, jak ma grać.
Pokażesz?
Nie, może później. Muszę to sprawdzić.
Co ty wyprawiasz?
Jak mam „popracować”, nie ucząc się od najlepszych?
Dobra, ale nie wkurzaj mnie.
Dalej, dziewczyno.
Co za bubel, zawsze tyle czasu zabiera.
Ech, czekanie. Pograjmy!
Braki prądu to pewnie codzienność,
więc z pewnością…
Chodź, dziewczyno!
Biegiem!
Z drogi.
- Kash? - Nie teraz.
Kash!
Co jest, młody?
Zamykaj!
Szybko!
- Było blisko. - Jak zawsze.
Zaraz, czekaj!
No dobra.
Nie, czekaj. Nie tędy!
Nie! Dobra, dobra.
- Dzięki tobie jest bezpieczna. - Dzięki nam.
No jasne, że tutaj jesteśmy.
- Chcesz mój żakiet? - Szarmancka jesteś. Nie, dzięki.
- Zmykajmy stąd szybko. - Po kilku walkach na śnieżki.
Dobra.
Ej, nazwaliśmy go jakoś?
A może „Rebel”?
Podoba mi się.
Jak do tego doszło?
Nie ma ich. To twoja sprawka?
Cały czas byłem z tobą.
Napisy: Cezary Kucharski