‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(สร้างจากนิยาย "จูราสสิค พาร์ค" ‪โดยไมเคิล ไครตัน)
‪เราได้กลับบ้านแน่ ยาซ
‪ถ้าพูดไปหลายๆ ครั้ง ก็จะเป็นจริงใช่ไหม
‪ไม่ได้ขึ้นเครื่องบินกันเหรอ
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪แต่ฉันรับปากเลยว่าจะหาทาง ‪พาพวกเธอออกจากเกาะนี้ให้ได้
‪ไม่ เราไม่ไปครับ
‪แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ‪ไม่ใช่เลย แต่เราถอนตัวตอนนี้ไม่ได้
‪ถึงไดโนเสาร์บาดเจ็บ แมนตาห์คอร์ปก็ไม่สน
‪และเม คุณปกป้องพวกมันเองคนเดียวไม่ได้
‪เราต้องอยู่จนกว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ได้ ‪ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
‪ได้ เอาตามที่นายว่านั่นแหละ
‪งั้นก็ลงมือกันเลย
‪ต้องพาเพียร์ซกลับไปชีวนิเวศทะเลทราย
‪และถ้าเครื่องบินออกไปแล้ว
‪แปลว่าเอาอาหารไดโนเสาร์ชุดใหม่ ‪ลงจากเครื่องแล้ว
‪เราจะไปดูตรงที่ทีเร็กซ์อยู่ ‪ให้แน่ใจว่าแบรดไม่ได้ใส่ยาในอาหาร
‪ทุกคน ยาซกับฉันเหนื่อยสุดๆ เลย
‪เราจะไปพักหน่อย ถ้าไม่ว่าอะไรนะ
‪- ไม่ว่าอยู่แล้ว ‪- ใช่ ไม่ต้องห่วงหรอก
‪พอเสร็จแล้วไปเจอกันที่บ้านเม
‪และคิดแผนที่จะปกป้องพวกไดโนเสาร์กัน
‪ขอบใจนะ
‪(แมนตาห์คอร์ป)
‪ฉันใส่หน่วยประมวลผลระดับกองทัพให้พวกแก
‪แต่จิ้งจกที่สมองอันเท่ากล้วย ‪กลับฉลาดกว่าพวกแกงั้นเหรอ
‪- เป็นไปได้ยังไง ‪- ไม่ทราบแน่ชัด
‪แล้วแกยังทำไดโนเสาร์หนักสองตัน ‪หายไปด้วยเหรอ
‪ถูกต้อง ไม่ทราบที่อยู่แน่ชัด
‪ก็ได้
‪อย่างน้อยก็บอกได้ไหม ‪ว่าแบรดที่หายไปตกไปตรงร่องน้ำแข็ง
‪อยู่ไหนสักแห่งข้างล่างนั่น
‪ด้วยความหนาของน้ำแข็งและความลึกของน้ำ ‪ตำแหน่งของแบรด…
‪ไม่ทราบแน่ชัด เออ รู้แล้ว
‪พวกเธอถอยไปก่อน
‪เห็นได้ชัดว่ามันกระวนกระวายอยู่ ‪ฉันไม่อยากให้มัน…
‪เพียร์ซ
‪เพียร์ซ หยุดนะ
‪หยุดนะ หยุดสิ เพียร์ซ หยุด
‪ใจเย็นๆ
‪กลัว
‪ใช่ แต่ว่า…
‪แกไม่ต้องกลัวนะ เพราะเราจะพาแก…
‪กลับบ้าน
‪ใช่แล้ว ที่รัก กลับบ้าน
‪เธอ…
‪เธอคุยกับไดโนเสาร์
‪เธอใช้ปุ่มวิทยาศาสตร์ไฮเทคๆ
‪บัมปี้กับฉันค้นพบวิธีคุยกันผ่านเจ้านี่
‪ปุ่มที่เยี่ยมที่สุด
‪แต่ใช่ นั่นมันเจ๋งสุดๆ เลย
‪ฉันว่าฉันคงลืมวิธีนอนหลับไปแล้ว
‪คนชอบบอกว่าต้องทำสมองให้ปลอดโปร่ง
‪แต่ฉันชอบคิดถึง ‪สิ่งที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นและอ่อนไหว
‪ถ้าฉันลืมอะไรแบบนั้นแล้วเหมือนกันล่ะ
‪นึกถึงบ้านสิ สิ่งที่เธอคิดถึงน่ะ
‪ฉันจะเริ่มก่อน ฉันคิดถึงฝักบัวอาบน้ำแรงๆ
‪ตอนที่ตื่นก่อนนาฬิกาปลุก
‪แล้วรู้ตัวว่ายังนอนได้อีกหนึ่งชั่วโมง
‪เคเบิลทีวี
‪ฉันคิดถึงชีสเบอร์เกอร์ ‪ฮ็อตด็อกหรือคอร์นด็อก
‪ฉันอาจจะคิดถึงมัสตาร์ดกับซอสมะเขือเทศ
‪ฉันคิดถึงพี่สาวที่ตะโกนตอนดูแข่งฟุตบอล
‪ฉันคิดถึงตอนดูแม่เตรียมตัวไปทำงาน
‪ที่แม่เข้ามาทำท่าไฮไฟฟ์ต๊องๆ ‪เวลาที่ฉันกลับจากโรงเรียน
‪ฉันคิดถึงเคบับของแม่ คืนดูหนังของเรา
‪ฉันคิดถึง…
‪คงต้องรอสักพักเลย
‪หรืออาจจะไม่
‪เราโชคดีแฮะ
‪เดี๋ยวสิ ทำไมมันไม่กินล่ะ แล้วมันไปไหน
‪มาเถอะ
‪เจ้าเขมือบน้อยยังเจ็บอยู่เลย ‪นึกว่าเมส่งแบรดมารักษามันแล้วซะอีก
‪สงสัยพวกมันจะไม่ได้รับคำสั่ง
‪ดูที่มันพยายามช่วยลูกสิ
‪มีคนทำร้ายมันลงได้ยังไง
‪ไปเถอะ ต้องไปบอกให้เมรู้
‪จู่ๆ คุณก็ตัดสินใจเผยไต๋
‪"ใช่ ฉันคุยกับไดโนเสาร์ได้ แต่ช่างเถอะ"
‪การซ่อนโครงการลับๆ ของฉัน ‪ไม่ให้พวกเธอรู้คงไม่จำเป็นแล้ว
‪ฉันรอที่จะพัฒนางานวิจัยนี้ให้มากขึ้น ‪ก่อนให้แมนตาห์คอร์ปดู
‪แต่คงไม่ทำแบบนั้นแล้วล่ะ
‪ใช่ ผมก็คงเชื่อสัญชาตญาณนั่น
‪ผมขอ ขอลองได้ไหมครับ
‪เอาเลย เธอควรได้รางวัลนี้
‪ไชโย
‪เพื่อน ฉันเป็นเพื่อนของแก
‪ฉันเป็นเพื่อนของแก
‪ไง
‪อย่าเพิ่งท้อสิเจ้าหนู
‪จะสร้างสายสัมพันธ์กับไดโนเสาร์ต้องใช้เวลา
‪ที่จริงบัมปี้กับฉันเข้ากันได้ทันทีเลย
‪เร็วเกินไปเหรอ
‪ไปค้นให้ทั่ว
‪ยาซ
‪มีอะไรในนี้ไหม
‪ยังไม่พบเอกสารใหม่
‪งั้นก็ไปค้นห้องอื่นๆ สิ ไปเดี๋ยวนี้
‪แซมมี่ นี่ เธอโอเคไหม
‪แหมๆ
‪เขานี่นา
‪ฉันเจอแล้ว ไปกันเลย
‪แซมมี่
‪มีอะไรเหรอ
‪ฉัน ฉันมีเรื่องต้องบอกเธอ
‪ใจเย็น เพียร์ซ ใจเย็นๆ ปลอดภัยนะ
‪ปลอดภัย
‪น่าสงสาร มันต้องหิวมากแน่
‪เจ้าเขมือบน้อยยังเจ็บอยู่
‪แบรดพยาบาลที่คุณเรียกไม่ได้ไปช่วยมัน
‪คำสั่งคุณถูกยกเลิกได้ยังไง
‪นึกว่าไม่มีการสื่อสาร ‪ทั้งบนเกาะและนอกเกาะ
‪ก็ไม่มีน่ะสิ ต้องมีคนมอบคำสั่งขัดขวาง
‪แคช
‪- แคชคือใครครับ ‪- เจ้านายฉันเอง
‪เอาล่ะ พวกเธอพาเพียร์ซไปกินอาหาร ‪แคชคงอยู่ที่ชีวนิเวศป่า
‪ฉันจะไปล้างเนื้อล้างตัว แล้วไปหาคำตอบมา
‪คุณแน่ใจนะว่าปลอดภัย
‪แคชเป็นคนขี้โม้ไม่มีพิษภัย
‪ที่คลั่งไคล้เพลงห่วยๆ และรอยสักเห่ยๆ
‪และจนกว่าฉันจะรู้ว่าเขามีแผนอะไร ‪ไม่ให้เขารู้ว่าพวกเธออยู่นี่จะดีที่สุด
‪ระวังตัวนะ เม
‪มาเถอะ เพียร์ซ ไปหม่ำๆ กัน
‪ไปกันเลย มาเร็วเจ้าหนู ได้เวลามื้อเย็นแล้ว
‪มันอาจจะไม่ฟังเธอ ‪แต่เธอลองดูก็ได้ เดี๋ยวฉันกลับมา
‪แซมมี่
‪แซมมี่ ช้าๆ หน่อย
‪เมๆ
‪ใจเย็น เพียร์ซ ใจเย็นๆ ใช่ นั่นแหละ
‪ดาเรียส เมอยู่ไหน
‪เธอไปหาเจ้านายที่ชีวนิเวศป่า
‪- คนที่ชื่อ… ‪- แคช
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪ฉันจะไปคุยกับเขาตรงๆ เพื่อหาคำตอบ
‪- ว่าไงนะ ‪- แต่เมบอกว่า…
‪นี่ๆ ใจเย็นๆ เพียร์ซ ใจเย็นๆ
‪- เพียร์ซ ไม่เป็นไรนะ ‪- ปลอดภัย เพียร์ซ แกปลอดภัย
‪แซมมี่ ฉันรู้ว่าเธอโกรธแค่ไหน ‪แต่บางทีเราน่าจะรอ และ…
‪เราเอาแต่รอ ฉันเบื่อเต็มทนแล้ว
‪เมบอกว่าเราควรรออยู่เฉยๆ นะ
‪ไม่ นายไม่เข้าใจ
‪แคชน่ะ…
‪แคชเป็นคนที่แบล็กเมล์ครอบครัวฉัน
‪นึกไม่ออกเลยว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง
‪แต่ไปคุยกับคนแบบนั้นตรงๆ ก็ไม่รู้ความจริงหรอก
‪ทำไมทุกคนถึงไม่เข้าใจนะ
‪ฉันก็นึกว่าเป็นเพื่อนกัน
‪แซมมี่ ไม่นะ เธอไปไม่ได้
‪นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจว่าฉันควรทำอะไร
‪โอ้ ปลอดภัย เพียร์ซ ปลอดภัย
‪- ใจเย็นๆ ‪- ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪- ปลอดภัยๆ ‪- ไม่เป็นไร แกไม่เป็นไร
‪ทุกคน แซมมี่ไปไหนแล้ว
‪แกทำฉันตกใจนะ ไอ้หุ่นยนต์บ้า
‪นี่ๆ เย็นไว้
‪พวกมันทำอะไรเราไม่ได้ ‪โดรนสร้างรั้วที่มองไม่เห็นไว้
‪ถ้าพวกแรปเตอร์เข้ามาใกล้เกิน…
‪สวัสดี เม
‪แคช ฉันมีคำถามเยอะเลย
‪บังเอิญจริงๆ ผมก็มีคำถามเหมือนกัน
‪ไปเอามาจากไหน เอามานี่นะ
‪สื่อสารกับไดโนเสาร์เหรอ
‪โอ้โฮ เม คุณงานยุ่งน่าดูเลยนะ
‪คุณมาสอดแนมฉันทำไม
‪แล้วทำไมถึงพยายามฆ่าไดโนเสาร์ของฉัน
‪ไม่ต้องเดือดขนาดนั้นหรอกเม ‪มาคุยกันก่อนเถอะ
‪คุณไม่ได้คิดจะทำให้เกาะนี้เป็นศูนย์วิจัยใช่ไหม
‪เอาเป็นว่าแผนการของแมนตาห์คอร์ปกับที่นี่ ‪มันเปลี่ยนแปลงได้
‪งานวิจัยนี่ของคุณน่ะ เม
‪ว้าว คุณทำให้ผมเห็น ‪ความเป็นไปได้ที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน
‪และผมจินตนาการได้เยอะเลยนะ
‪ฉันไม่ยอมให้คุณเอางานวิจัยของฉัน ‪ไปใช้ในแผนการบ้าๆ ของคุณหรอก
‪ไม่ยอมให้ผมทำเหรอ
‪เธอทำอะไรน่ะ
‪แซมมี่ เธอคือครอบครัวของเรา ‪และเราจะปกป้องเธอ
‪ทุกคน
‪ได้ยินแล้วนี่ หยุดทุกอย่างเดี๋ยวนี้ ‪ไม่งั้นฉันจะรายงานเรื่องคุณ
‪นี่คุณขู่ผมเหรอ
‪คุณไม่น่าทำตัวเป็นศัตรูขนาดนี้เลย
‪อัจฉริยะอย่างเราสองคน
‪น่าจะเป็นทีมที่น่าทึ่งได้แท้ๆ
‪แคช นี่คุณจะ…
‪- หรือว่าเขา… ‪- ไม่ เขาไม่ทำหรอก
‪โอเค ฟังนะ
‪แมนตาห์คอร์ปขอขอบคุณ ดอกเตอร์เทอร์เนอร์
‪แต่บริษัทตัดสินใจมุ่งไปในทิศทางอื่นแล้ว
‪เราไม่ต้องการคุณอีก…
‪เอ้า ไปจัดการเธอสิ
‪สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาต ‪เริ่มกระบวนการกำจัดทิ้ง
‪ไม่ แกทำแบบนี้ไม่ได้นะ ขอร้องล่ะ
‪ว่าไง เจ้าทึ่ม
‪ฉันว่ามันสนใจเราแล้วล่ะ
‪เราจะไปห้องแอร์ล็อกกัน
‪เกือบถึงแล้ว
‪ฉันว่ามันไม่เห็นเรานะ ‪เราต้องเข้าไปในห้องแอร์ล็อกนั่นให้ได้
‪เอาล่ะ ถ้าเราโจมตีมันโดยไม่ทันตั้งตัว ‪เราก็จะล้มมันได้
‪- รับทราบ ‪- เดี๋ยวก่อน เม
‪เม
‪ไปเร็ว
‪เบ็นเฝ้ายามให้อยู่ คงจะช่วยได้ สำหรับตอนนี้นะ
‪ฉันขอโทษนะ
‪ถ้าทุกคนไม่หยุดฉันไว้ ป่านนี้ฉันคงตายไปแล้ว
‪ให้ตายสิ ทุกคนอาจตายด้วยก็ได้
‪ฉัน ฉันขอโทษ
‪ที่จะไปคุยกับแคชมันไม่เกี่ยวว่ากล้าไหม
‪แต่มันฉลาดหรือเปล่าที่จะไป
‪เบาหน่อย บี ถ้าแซมมี่ไม่ทำแบบนั้น ‪เราก็คงไม่ได้ช่วยเม
‪ไม่เป็นไร ยาซ บรุ๊คลินพูดถูก
‪ทางเดียวที่เราจะได้คำตอบที่ต้องการ ‪คือต้องวางแผนล่วงหน้า
‪งั้นเราก็จะทำแบบนั้น
‪สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาต เริ่ม…
‪ฮัลโหล
‪ใช่ๆ ใช่แล้ว เลี่ยงไม่ได้น่ะ
‪ไม่ ไม่นับว่าล้มเหลว แต่เป็นโอกาส
‪แคชมีโทรศัพท์มือถือ
‪คำบรรยายโดย: ณิชา ภัทรดิลก